Opinions

Soms weet je niet waarom een serie alles heeft om je mee te betoveren - puike cinematografie, leuke acteurs, goed geschreven script - en het toch nét niet aangrijpend wordt. Het enige wat ik kan bedenken is dat de symboliek van 'Daniel Holden is vrij van Death Row maar nog altijd gevangen in zijn hoofd' er te dik bovenop ligt. Na het zoveelste shot waarin Holden omkaderd wordt alsof er fictieve tralies rond hem bestaan, begon ik het een tikkeltje beu te raken. Ook het strijkorkest is volop aanwezig om pathos erin te bazuinen als Daniel op een 'football field' gras ligt te aaien of een oude consolegame zit te spelen. Het heeft iets heel sufs. Toch ga ik de tweede serie nog steeds oppakken, want ik geef genoeg om de familie Holden om te willen weten wat hun toekomst brengt. Hopelijk blijken de vervolgseizoenen minder bombastisch.

Toch een erg intens vervolgseizoen, omdat de focus verschuift van de gefragmenteerde realiteit van een ex-doodstrafgevangene naar de spanningen en verwikkelingen tussen hem en de andere familieleden. Nog altijd is Aden Young als Daniel Holden de grootste troef van het geheel (hemeltjelief, die man kan acteren: ingetogen, expressief en lichamelijk, gevoelig, bedreigend, etc), maar ook de andere personages krijgen een interessantere psychologische lading. Vooral in de laatste vier of vijf afleveringen wordt het een explosief web van conflicten, tegengestelde belangen en sluimerende geheimen. Tegelijk is Daniel ook een complexere figuur geworden, die - ongeacht of hij schuldig of onschuldig blijkt - zichzelf en anderen schaadt omdat hij verregaande keuzes maakt in de nasleep van zijn proces. De symboliek ligt er iets te dik bovenop en vals sentiment ligt op de loer, maar 'Rectify' (2014) weet behendig om platgetreden genreconventies te omzeilen. De serie roept filosofische dilemma's op over goed en kwaad zoals je ze zelden aangesneden ziet worden in meer actie-georiënteerde televisieseries.

'Rectify' bijft een bijzondere serie in hoe het misdaadmysterie eigenlijk bijzaak is in deze complexe vertelling over herstel en genezing. Daniel Holden (Aden Young) blijft het fascinerende middelpunt als de vroegere terdoodveroordeelde, die in dit seizoen een transformatie doormaakt van een zoekende einzelgänger naar iemand die verantwoordelijkheid gaat voelen naar zijn omgeving. Maar dit is boven alles het seizoen van Tawney Talbot (Adelaide Clemens) en Ted Talbot Jr. (Clayne Crawford). Het pijnlijke besef als Ted zijn eigen rol begint te zien in hoe Tawney zich onderdrukt voelt in hun huwelijksrelatie, terwijl de twee beschadigde zielen nog steeds diep om elkaar geven en het verleden simpelweg een plek willen geven. Vooral Crawford zet hier een ijzersterke performance als de opkroppende rouwdouwer die een besef van empathie naar zijn vrouwelijke wederhelft krijgt. In een tijdsgewricht van #metoo, is 'Rectify' een baken van nuance en contemplatie over het vermogen om mét elkaar (en beslist niet door elkaar!) op zoek te gaan naar persoonlijke grenzen en nieuwe manieren om disfunctionele relaties te doorbreken.

De serie is zo opgebouwd dat elke aflevering een ander personage kijkt naar Rembrandt van Rijn. In de eerste aflevering de vriend en rivaal (Jan Lievens); in de tweede aflevering zijn grote liefde (Saskia van Uylenburgh); in de derde aflevering een wrokkige ex-leerling (Govert Flink); en tot slot zijn bastaard-dochter (Cornelia van Rijn). Vanuit hun oogpunt zien we de verwording van ambitieuze schilder tot het genie wat hij later zou blijken te zijn. Door deze gefragmenteerde manier van vertellen had ik echter vaak het gevoel dat de personage-ontwikkeling van Rembrandt van Rijn zelf wat ondergesneeuwd raakte. De verschillende verhaallijntjes hadden wat scherper bij elkaar kunnen en mogen komen, zodat er iets meer een gevoel van samenhang en oorzaak/gevolg zou ontstaan.

Het meest zonde aan de serie is de beperking die opgelegd is door het kleine budget. De straten van Amsterdam en Leiden zijn haast doods in de serie; ik kreeg nooit het gevoel dat ik naar echte mensen in een echte wereld zat te kijken. Soms kruipen er ook wat slordigheden in het beeld (zoals een stopcontact duidelijk in beeld) waardoor iets van de magie wordt verbroken. Hoewel de productie dan wel weer punten scoort met de oogverblindend mooie aankleding met kostuums en set designs. Voor een serie van dit statuur - meeslepend historisch drama over een van onze eigen iconen - weten ze binnen het beschikbare budget toch iets neer te zetten wat voldoende beklijft. Vooral beklijvend in hoe het leven van Rembrandt samen gaat lopen met de thematiek uit z'n bekende schilderijen, waardoor het een puike hommage wordt op een interessante historische figuur.

Niet helemaal bevredigend omdat het allemaal wat te traag voort boemelt. Ook was ik de continue opbouw naar de laatste episode een tikkeltje beu. Wel geslaagd is de sfeervolle setting van een klein dorpje tegen de Alpen.

Twee woorden: random shit. Maar wat een ongelofelijk creatieve en grappige serie is dit. Het is een soort mix van alle SF-conventies als parallele universums, klonen, buitenaardse wezens en rondreizen door het menselijk lichaam/droomwerelden. Je kunt het zo gek niet bedenken of het zit er ergens wel in. Kom maar op met dat tweede seizoen, en ik heb al een verzoekje klaar liggen: Abradolf Lincler moet terugkomen!

Iets minder fris en origineel dan het eerste seizoen, maar de afleveringen zijn onverminderd scherp geschreven. Wel heb ik het idee dat Rick als personage wat meer uitgediept tot de soort klootzak waar je alleen van kan houden. Ook een fijne cliffhanger aan het einde die doet snakken naar het derde seizoen.

Hannah Hoekstra fietst door de straten. Minne Koole lost een puzzel op in een pittoresk tuinhuisje. Benja Bruijning is een charmante klootzak in de mode-industrie. Iets met seksuele afpersing en een moord. Ook nog iets met een kunstenares die zelfmoord pleegt en een broer met een minderwaardigheidscomplex. Charlie Chan Dagelet heeft gewetensbezwaren. Delilah Warcup-Van Eyck heeft het maar moeilijk met het plotselinge overlijden van haar man. Je zou dit prima in een speelfilm van twee uur kunnen stoppen, maar 'De Ring' (2024) kruipt tien afleveringen voort met hetzelfde tergende slakkengangetje. Met theatrale staccato dialogen en ridicule plotwendingen. Als je een pistool op mijn hoofd zet om iets positiefs erover te zeggen, dan is 't dat Frank Ketelaar altijd wel weet hoe hij de sfeer van een stad moet overbrengen. Zo straalt 'De Ring' (2024) Utrecht uit van begin tot eind. Was er maar meer geweest om die mooie stad te eren.

Misschien nog wel interessanter als sfeerportret van de tijdsgeest dan als true crime. Zoals 'The Ripper' (2020) een beeld schetst van een opkomend maatschappelijk bewustzijn richting vrouwelijke geweldslachtoffers. Ook niet zo exploitatief als sommige seriemoordenaarsdocumentaires, omdat het vooral gaat over blinde vlekken in het politieonderzoek of de maatschappelijke impact van deze zaak. Wat dat betreft wordt 'The Yorkshire Ripper' ietwat gedemystificeerd als Peter Sutcliffe: hij was niet meer of minder dan een hufterige nobody met een verknipte geest. Bij vlagen ontluisterend welke afslagen er mogelijk waren om deze Sutcliffe in een vroeg stadium al te pakken, maar het moordonderzoek werd gehinderd door valse aannames en een mediahype. Al is 't achteraf natuurlijk makkelijk praten.

Ik vind 't zo heerlijk aan The Rookie dat je dan gewoon midden in het tweede seizoen opeens een plotlijn hebt over een nucleaire apocalyps op Los Angeles. Compleet met een rechter die met een vuurwapen een bunker bezet houdt en een doomsday cult. En dan in de aflevering erna gaat iedereen weer gewoon verder alsof er niks is gebeurd. Haha!

Vooral de continuerende verhaallijnen rond Rosalind Dyer, Elijah Stone en Abril zijn van hoog niveau. In eerste instantie vond ik Celina onuitstaanbaar, maar haar karakterontwikkeling leidt tot één van de beste episodes van dit seizoen. Verder wel erg veel onzinnige relatie- en zwangerschapsperikelen. Dat had een tandje minder gekund.

'The Rookie' blijft een beetje mal. Iedereen komt elkaar altijd tegen in hetzelfde ziekenhuis. Erg veel ruimte voor elkaars persoonlijke grenzen lijkt er ook niet te zijn. Politieagenten duiken in hachelijke situaties alsof het niets is. Elke kleine situatie escaleert tot een grootschalige crisis. En toch is het zesde seizoen van 'The Rookie' nog immer een heerlijke popcornserie vol schietpartijen, dik aangezette slechteriken en komische zijlijntjes. Het helpt ook dat het zesde seizoen met tien afleveringen een stuk compacter en gelikter voelt dan met de gebruikelijke +/- 23 afleveringen.

Niet zo enthousiast als de rest, maar Rundfunk heeft wel 'iets': het is hip, het is snel, het heeft gekke kleurtjes, het is absurd, het heeft gemene moppen. Voor een productie die bestaat uit één aflevering van een gemiddelde televisieserie, heeft het ook nog meer verhaallijntjes en personages dan je zou verwachten. In die zin zou de serie baat hebben bij een langere speeltijd, maar dat blijkt in de vervolgreeks dan ook het geval te zijn. Het enige kritiekpuntje is dat het een beetje fout blijft om het fout zijn is. Ik hoop dat ze met iets sterkere grappen gaan komen dan alleen 'haaahaaa neger, haaahaaa Chinees'.

Het tweede seizoen van Rundfunk loopt een tikkeltje in dezelfde fuik als de nieuwere series van South Park: absurdistische sketches met een doorlopende verhaallijn. Leuk dat de verhaallijnen doorgetrokken worden over meerdere episodes, maar soms zijn de volstrekt bizarre wendingen die het neemt een brug te ver om het geloofwaardig en overtuigend te houden. Bij losse scènes ben ik het zelf sneller geneigd om het te vergeven dan wanneer er een soort continuïteit in zit. Dat gebrek wordt pijnlijk duidelijk als de een na laatste episode een toffe climax heeft en de slotaflevering maar wat aanklooit om het af te sluiten.

Daarnaast blijf ik vallen over het openlijke racisme, seksisme en de homofobie, waarmee ze wegkomen omdat het hoegenaamd 'de daders' ervan op de korrel neemt en niet de slachtoffers. Dat een Thais hoertje als Comfort neergezet blijft worden als lekkere pedo bait en een gekleurd jongetje met twee blanke vaders [spoiler=ep10]wegvliegt omdat hij een buitenaards wezen blijkt, is een niet erg subtiele manier om andere etniciteiten neer te blijven zetten als vreemd. Het is in mijn ogen een manier van ironie misbruiken om er harde grappen mee te kunnen maken ten koste van andere bevolkingsgroepen. In de betere episodes zit er een soort maatschappijkritische laag in, maar in andere episodes is de harde toon echt bedoeld om grappig te zijn met alleen die misplaatste provocatie.