Log

vote posted

vote posted

vote posted

Voor veel mensen is kerst een periode van rouw. Of zoals 'The Holdovers' (2023) een heel specifiek gevoel naar boven weet te halen hoe eenzaam de kerstvakantie kan zijn. Afgesneden raken van dierbaren. Hoge verwachtingen over het kerst- of nieuwjaarsfeest, terwijl het uiteindelijk tegenvalt. Opgezadeld zitten met mensen waar men eigenlijk niet op zit te wachten. Het geluk van anderen maakt de eigen pijn meer tastbaar. In mindere 'kerstfilms' zouden alcoholistische docent Paul Hunham (Paul Giamatti) en gedumpte student Angus Tully (Dominic Sessa) het feest van hun leven hebben. Maar deze kerstvakantie valt net zo tegen als de loop die hun leven heeft genomen. Ze leren alleen van elkaar dat je er soms zelf verantwoordelijk voor bent om er een richting aan te geven.

Met een titel als 'Karate Kid: Legends' (2025) verwacht je toch iets dat groots en meeslepend is. Een nieuw epos om de titanenstrijd uit 'Cobra Kai' te doen vergeten. Oude mentors Mr Han (Jackie Chan) en Daniel LaRusso (Ralph Macchio) brengen hun explosieve mengeling van Karate en Kung Fu om een nieuwe 'Karate Kid' klaar te stomen voor nieuwe gevechten. En...en...en...het is niet heel erg goed, maar vermakelijk zolang het duurt. Met een sympathieke hoofdpersoon als Li Fong (Ben Wang) die de vechtsporten al aardig onder de knie heeft tijdens de flitsende trainingsmontages en gevechten. Het wordt zoetjesaan tijd dat dit nostalgische warme bad zelf weer wat lef en branie gaat tonen.

Ik voel me gerepresenteerd als geboren Zeeuws-Vlaming. Niet per se door de Zeeuwse accenten, want die zijn niet om aan te horen.Maar verder is 'Tulipani: Liefde, Eer en een Fiets' (2017) een merkwaardig sprookje over een botte Zeeuw in een Italiaanse idylle. Je hebt nooit helemaal door of de mierzoete genreclichés oprecht bedoeld zijn, of dat ze juist in de zeik worden genomen. Toch maakt die spanning tussen oprechte emotie en een mogelijke ironische knipoog dat 'Tulipani: Liefde, Eer en een Fiets' (2017) best aardig speelt met het idee van een oerhollandse held. Gauke (Gijs Naber) als de boertige figuur die de dingen precies op zijn eigen manier doet, zelfs als dat vloekt met de Italianen om hem heen. Als een olifant in een porseleinkast, maar met het hart op de goede plek.

De gevoelige man op zoek naar zichzelf. In de zwarte komedie 'Den Sidste Viking' (2025) kan iedere man bepalen wat hij is, terwijl anderen geacht worden mee te doen in het theater van hun mannelijkheid. Of zoals Manfred (Mads Mikkelsen) zich ooit vasthield aan een niet-bestaande vikingmythologie om zichzelf te wapenen tegen huiselijk geweld. Broer Anker (Nikolaj Lie Kaas) ziet met lede ogen aan dat zijn psychisch kwetsbare broer opnieuw een persona heeft aangemeten in de vorm van John Lennon. Des te vervelender dat Manfred/John weet wat er gebeurd is met het overgebleven geld van een bankoverval, maar resoluut weigert om ook maar iets uit zijn pijnlijke verleden prijs te geven. 'Den Sidste Viking' (2025) heeft die typische absurdistische elementen uit films van Anders Thomas Jensen: tegelijkertijd hypergewelddadig en rauw, maar evenzeer ook gevoelig of zelfs sentimenteel. Ook leuk dat Mikkelsen in Deense films zo anders gecast wordt als underdog dan als de eeuwige hitman uit Amerikaanse films.