Log

Het helpt misschien dat ik nooit eerder een film heb gezien in The Strangers-serie. Maar ik vond het best een aardig kat- en muisspel tussen gemaskerde moordenaars en een sympathieke jong koppel. 'The Strangers: Chapter 1' (2024) houdt de spanning goed vast met een suspensevolle opbouw. Je weet welk gruwelijk lot de hoofdpersonen boven het hoofd hangt, maar de eerste aanval wordt ondraaglijk lang uitgesteld. De gemaskerde binnendringers cirkelen als roofdieren rond hun prooi voor ze toeslaan. Het creëert een heerlijk naargeestig sfeertje waarin voyeuristische blikken worden geworpen op onwetende slachtoffers. Steeds een stapje verder richting die onvermijdelijke doodsstrijd. Zonder duidelijke noodzaak of reden. Gewoon voor de lol.

Inmiddels hebben we de oprechte Stephen King-verfilmingen gehad. De nostalgische terugkeer naar zijn hoogtijdagen. De coming of age-films. De tearjerkers. De remakes van filmklassiekers. En met 'The Monkey' (2025) keren we kennelijk weer terug naar de zwarte humor en de onaangename personages. Het probleem is alleen dat deze horrorkomedie nergens echt eng of grappig wil worden. Het is een bonte verzameling van flauwe typetjes die in akelige ongelukken terechtkomen. Je hebt geen moment het gevoel dat hun lijden ook maar enigszins emotie oproept. Zelfs het psychologische steekspel tussen twee tweelingbroers wordt er maar een beetje bijgesleept. Het helpt ook niet dat de opvallend lelijke CGI al het leven uit 'The Monkey' (2025) zuigt.

Een droom voor incels. Ik zal wel te woke zijn, maar de grap ontgaat me van zwarte homo's die de mensheid bevrijden door alle vrouwen te vernietigen. Het heeft zelfs iets naars om zo expliciet elementen uit zwarte cultuur - zoals soulmuziek en blaxploitation - te bespotten. Voor sommige mensen zal het vast een kwaliteit zijn dat een film dat in 1992 kon maken. Ach ja, ik kan in elk geval zelf weer een obscure cultklassieker afstrepen.

WEEEEEEEEGHHH. WEEEEEEEGHHH. Kindergehuil snijdt door de ziel van een man zonder kinderwens. WEEEEEGHHH. WEEEEEEGHHH. 'Oei, ik groei' (2023) snijdt nog dieper door mijn ziel als zoveelste Nederlandse film in de Nijenhuis-traditie. Een blik BN'ers in een mozaïekvertelling waarin welhaast psychopatische personages zich in onmogelijke gezinsconstructies wurmen. Poep- en piesgrappen. Pyschologie van de koude grond. Volstrekt ongeloofwaardige conflicten en krankzinnige oplossingen. WEEEEEGHHH. WEEEEEGHHH. En vooral heel veel geloei van jankende kinderen. Ik wil ze écht niet. Eerlijk waar. WEEE...

Best goed voor een Nederlandse film. Dat zeg je dan wanneer een film er net iets gelikter en ambitieuzer uitziet dan de meeste Nederlandse producties. En het moet gezegd dat 'iHostage' (2025) er fraai uitziet met de beklemmende beelden van het Leidse Plein. Zo zie je Amsterdam toch niet vaak. Maar het blijft vlak met sentimenteel melodrama rond slachtoffers en schouderklopjes naar onze helden van de politie. Ze proberen grijstinten toe te voegen door dader Ammar Ajar (Soufiane Moussouli) neer te zetten als een labiele persoon en niet als een absolute schurk. Of de morele dilemma's rond de keuze om op de gijzelnemer in te rijden. Helaas is het acteerwerk te oppervlakkig om onder de huid te gaan zitten. Ook stoort het me dat zelfs commerciële Nederlandse films vaak zo'n belerend Telefilm-sausje hebben. Alsof je vooral iets moet opsteken over belangrijke maatschappelijke kwesties.