Log

Megan Fox is fijn als dienstrobot met een eigen wil. Haar uitstraling als ongenaakbare seksbom werkt zeker in haar voordeel voor deze rol. Maar het is zonde dat 'Subservience' (2024) wel erg gemakzuchtig elementen kopieert van betere films over killer robots. Je kunt van begin tot eind voorspellen hoe de film zo ongeveer zal lopen.

'War of the Worlds' (2025) is slecht op zoveel verschillende manieren. De bizarre keuze om zich alles af te laten spelen in één kantoorruimte. Het voorspelbare en totaal ongeloofwaardige plot. De gedateerde CGI. Maar ik benadruk liever hoe 'War of the Worlds' (2025) het presteert om een boodschap tegen de surveillancestaat te verpakken in een reclamefilm voor de grootste privacyschenders. Je krijgt zelfs nog de boodschap mee dat FaceBook, Apple, Tesla, WhatsApp, etc kunnen helpen om de wereld te redden. Het is absurd hoe toondoof de film weet te zijn over de eigen thematiek. En Ice Cube maar nerveus in die webcam gillen...

Ik heb geen idee waarom monsterfilms zo vaak moeten gaan over het trauma van een menselijke hoofdpersoon. Maar 'Rippy' (2024) maakt het wel erg bont met eindeloos geklets over de overleden vader van de lokale politievrouw. Er wordt tot in het absurde over doorgepraat. Zelfs wanneer de karakters proberen weg te komen van de ondode kangaroe Rippy. De pacing is ook wel echt waardeloos in een voorspelbare horrorfilm die het vooral moet hebben van sfeervolle beelden van de Australische outback. Tergend trage opbouw en het leidt zelden tot enige vorm van spanning of sensatie.

Ik ben een fan van occulte thrillers, dus het is extra leuk dat 'Heretic' (2024) eens een andere afslag neemt door de dreiging juist eens niet in het bovennatuurlijke te zoeken, maar juist vanuit de rationele scepticus. Wat als je religie stript van de warme, menselijke kant en het puur gebruikt als middel om mensen te onderwerpen? Het maakt 'Heretic' (2024) tot een heerlijk vileine film die je meeneemt in het perspectief van jonge vrouwen als Sister Barnes (Sophie Thatcher) en Sister Paxton (Chloe East). De meeste recensies noemen de schurkenrol van Mr Reed (Hugh Grant) als die heerlijk welbespraakte schobbejak. Begrijpelijk hoor. Maar voor mij is 'Heretic' (2024) juist zo sterk omdat de jonge vrouwen een gelaagd beeld neerzetten van moderne Mormoonse vrouwen. Alleen al die prachtige beginscène waarin de twee jonge missionarissen vrij open spreken over seksualiteit en hun eigen feminiene kijk op de geloofsleer.

'C'mon C'mon' (2021) voelt in alles als een eigentijdse versie van Wim Wenders' 'Alice in den Städten' (1974). Het stemmige zwart/wit en de opzet van een roadtrip door het Verenigde Staten van nu. De losbol in de hoofdrol die opeens moet fungeren als een vaderfiguur voor een kind. De pakkende cinematografie om de schoonheid van stedelijke landschappen in beeld te krijgen. De intellectualistische subtekst over man- en vrouwverhoudingen en volwassenen die verantwoordelijkheid dragen over onze toekomst. Hier ook zo aardig aangekleed door de 'echte' interviews tussen het karakter van Joaquin Phoenix en de kinderen die vertellen over hoe zij de staat van de wereld zien. Uit de schaduw van die vroegere film komt 'C'mon C'mon' (2021) niet, want daarvoor is de film net iets te vaak een herhaling van diens zetten. Maar het is fijn dat een contemporaine regisseur een soortgelijk gevoel weet op te roepen als zo'n filmklassieker.

Briljant simpel uitgangspunt. In 'Talk To Me' (2022) zoekt een groepje verveelde tieners contact met Gene Zijde als een soort drankspelletje. Ze lijken zelf niet helemaal door te hebben hoe gevaarlijk de poort is die ze hebben geopend. Zeker als er bij Mia (Sophie Wilde) eigen trauma's naar boven komen. Bij vlagen deed 'Talk To Me' (2022) me denken aan de horrorfilms van Ari Aster door de naargeestige en absurdistische sfeer. Als een hippe koortsdroom vol wonderlijke indrukken. Soms geestig of troostend, maar soms overweldigend en doodeng. Ook genoten van de waaier aan emoties die Sophie Wilde in haar getergde personage legt. We gaan nog veel van die jongedame horen.

Ergens vind ik 't knap dat ze in 'The Apprentice' (2024) suggereren dat je de mens Donald Trump leert kennen. Sebastian Stan zet de vastgoedmagnaat neer als een jonge, naïeve - zelfs wat idealistische - zakenman, die uit de schaduw probeert te komen van zijn dominante vader Fred Trump (Martin Donovan). Donalds bewondering voor hooggeplaatste figuren brengt hem in contact met maffia-advocaat Roy Cohn (Jeremy Strong) en diens onorthodoxe praktijken om macht te verwerven. De vriendschap tussen de twee blijkt een Faustiaanse deal om dingen voor elkaar te krijgen die niemand voor mogelijk hield. Maar Donald staat er niet om bekend dat hij warme banden blijft houden met vroegere medestanders. Ook een opvallend genuanceerd portret van Ivana Trump (Maria Bakalova) als een ambitieuze jongedame die haar grootse dromen wil verwezenlijken met een liefdeloos huwelijk.

There will be BlackBerry. Vooral de eerste helft is amusant door de hilarische kantoorperikelen in het allervroegste stadium van het telefoonmerk. Maar ik heb ook een zwak voor de cynische verwikkelingen wanneer tegenpolen als technerd Mike (Jay Baruchel) en zakelijke haai Jim (Glenn Howerton) elkaar meesleuren om nieuwe ontwikkelingen bij te houden. In die zin voelt 'BlackBerry' (2023) voelt als een soort 'villain origin story' over technerds die niet voorbereid zijn op wat hun eigen product teweeg gaat brengen, maar toch worden meegesleurd in de cynische logica van de vrije markt. Heerlijke kapitalismekritiek over het spanningsveld tussen idealisme, moderne technologie en de nietsontziende zakenlogica.

Alleraardigste debuutfilm. 'River' (2022) voelt nog net iets te vaak als het werk van een jonge regisseur die zoekt naar een eigen stijl en toon. Sommige dingen pakken buitengewoon goed uit, zoals de nihilistische vriendschap tussen de introverte River (Ian Ghysels) en de dominante Donny (Gauthier Deleersnijder). Zo'n viezige milieuschets van West-Vlaamse randfiguren die elkaar meesleuren in een neerwaartse spiraal van drugs, seksuele frustratie en giftige mannelijkheid. Het knettert als Ghysels en Deleersnijder samen op beeld zijn, zeker als de psychisch beschadigde Zoë (Manon Soberon) tussen hen in komt te staan. Het is jammer dat 'River' (2022) voor de flauwst mogelijke route kiest als River en Donny eigenlijk dezelfde persoon blijken te zijn. Sinds 'Fight Club' (1999) is dat zo'n geforceerde kunstgreep geworden Neemt niet weg dat ik toekomstig werk van Laurenzo Vergeynst in de gaten ga houden.