Log

De aardse zonden eraf spoelen. Als kolenboer moet Billy (Cillian Murphy) zijn besmeurde gelaat weer toonbaar maken voor zijn vrouw en kinderen. Dieper in zijn geest huist echter zijn gewetenswroeging over de dingen die hij dagelijks ziet gebeuren, maar waar hij weinig invloed op lijkt te hebben. In 'Small Things like These' (2024) staat de kleine man tegenover een machtig instituut als de Katholieke Kerk. Ik zag niet eerder een film van de Vlaamse regisseur Tim Mielants, maar het is een cineast om in de gaten te blijven houden. Zijn zinnelijke, contemplatieve cinema is doordrongen van pakkende (anti-) religieuze symboliek. De helletocht door een nonnenklooster is hoogst beklemmend. Ook een prachtrol van Cillian Murphy als een man van de werkende klasse die ontdekt dat je sommige waarheden niet in het hemelse moet zoeken.

In het onderbewuste van hoge en lage cultuur. Of zoals 'Ruben Brandt, a Gyujto' (2018) psychoanalyse, pulp, postmoderne verwijzingen en kunstgeschiedenis in een surrealistische mixer gooit. Het gaat alle kanten op als een trippy koortsdroom, maar toch brengt animator Milorad Krstic de smakelijke mengelmoes ook steeds terug tot overbekende genre-elementen. Het levert een energiek geheel op, met actiescènes die niet zouden misstaan in popcornfilms. Het is even wennen dat de houterige animatiestijl (vol CGI) nu niet bepaald Pixar of Studio Ghibli is, maar de artistiek lelijke karakters hebben absoluut een eigen smoel en karakter.

vote changed, original voice was 3,0 stars

Echt eeuwig zonde dat een ode aan stuntwerk volgestouwd zit met lelijke CGI. Daarmee voelt de eigen boodschap over de onvervangbare stuntman dan ook weinig oprecht.

Echt schaterlachen. Ik zag eerder op de avond de recente remake van 'The Toxic Avenger' (2023), maar 'Psycho Goreman' (2020) verslaat die film op alle fronten. Het gitzwarte uitgangspunt van een twaalfjarig meisje dat per ongeluk de controle krijgt over een wandelend massavernietigingswapen. De flamboyante monsterkostuums en menselijke lichamen die bloederig uit elkaar spatten. De flauwe grappen en grollen rond gemene personages in een nog gemenere wereld. 'Psycho Goreman' (2023) is ook echt zo'n zwarte komedie die ongemeend cynisch uit de hoek durft te komen. Het deed me denken aan Rick & Morty toen het nog leuk was.

'Bob Marley: One Love' (2024) trapt net iets te vaak in de valkuilen van biografische films. Het wil teveel vertellen. Het maakt van de hoofdpersoon te vaak een heroïsche figuur die groter is dan het leven zelf. Een beetje braaf zelfs, want de schaduwkanten van de man worden hem iets te makkelijk vergeven. Het doet op cruciale punten de werkelijkheid geweld aan, terwijl het op andere momenten inzoomt op bijzaken. En dat terwijl je nooit écht het gevoel krijgt dat Bob Marley (Kingsley Ben-Adir) warme connecties heeft met zijn dierbaren en vrienden. Toch heb ik enorm genoten van de studiosessies of andere fragmenten waarin iconische nummers vorm beginnen te krijgen. De film weet wel consequent een aantrekkelijk sfeertje neer te zetten rond de Rastafari-mythos en hoe Bob Marley kon uitgroeien tot een cultureel icoon.

Niet eens heel erg slecht, maar 'No Good Deed' (2014) is een tikkeltje inwisselbaar. De psychologische terreur tussen seriemoordenaar en slachtoffer had misschien iets scherper uitgewerkt kunnen worden. Nu krijg je toch vaak van die voorspelbare momenten dat de hunky Colin (Idris Elba) klappen krijgt en voor even lijkt te zijn uitgeschakeld.

Bij vlagen een heerlijke hommage aan het origineel. Maar je zit in deze remake van 'The Toxic Avenger' (2023) wel erg lang op je honger te wachten totdat er eindelijk eens iets gebeurt. Alsof ze elke scène met A-sterren als Kevin Bacon, Pete Dinklage en Elijah Wood volop wilden uitmelken. Het wachten wordt beloond met een knotsgekke finale, maar het had echt wel gestroomlijnder gekund.

Ik zal geen spoilers geven, maar het is altijd heerlijk als de rollen omgedraaid worden en de jagers opeens zelf een prooi worden. Ook echt genoten van de tegengestelde persoonlijkheden van Abigail (Alisha Weir) als gekidnapt balletmeisje.

Het is bijna jammer dat sommige personages terug op aarde komen. 'Lifeforce' (1985) piekt namelijk met een surrealistisch sfeertje waarin enkele astronauten een ruimteschip onderzoeken in de komeet van Haley. Het is hallucinante cinema met prachtige sets en een mysterueuze opbouw naar die eerste ontmoeting met een buitenaardse beschaving. Zoals de etherische Mathilda May ook de kijker lokt met haar zinnelijke perfectie. Eenmaal terug op aarde, komt 'Lifeforce' (1985) op wat bekender terrein: schimmige overheidsdiensten moeten zich wapenen tegen een buitenaardse dreiging. En juist dan laat de film wel erg veel steken vallen met een rommelig plot vol onlogische wendingen. Om dan alsnog explosief te eindigen met een bizarre pay-off waarin alle registers worden opgetrokken met apocalyptische taferelen. Heerlijk cheesy wel.

Eigenlijk een 2.5* voor het rommelige script, maar dat getrainde doodshoofdaapje verdient minstens een halve ster erbij. Echt de volledige speelduur van 'Monkey Shines' (1988) genoten van wat ze dat aapje allemaal hebben aangeleerd. Ik vergeef het George A. Romero meteen dat dit misschien wel het minst intimiderende filmmonster is wat je ooit tegen zult komen.