Opinions

Na een tergend trage opbouw gaat het naar een magistrale pay off die bij mij zeker op de lachspieren heeft gewerkt. Terugkijkend heeft het ook wel iets dat de boodschap het is belangrijker dat de revolutie er is gekomen dan wie hem heeft veroorzaakt op deze manier weerspiegeld wordt in de verhaallijn. Eerst een tergend trage opbouw, dan de explosieve confrontatie in het interview en dan weer terug naar de rust van daarvoor.

De schurende flirt tussen vrouwenemancipatie en politiek activisme. Of hoe Tunesische twintiger Mariam (Mariam Al Ferjani) in de kleedkamer nog twijfelt of ze de weinig verhullende jurk van een studiegenoot aanneemt, en ze probeert nog even haar vader telefonisch af te poeieren. Ze is op een studentenfeest waar de alcohol rijkelijk vloeit en de omgangsnormen los zijn. De stille aanwezigheid van haar pater familias klinkt door in het controlesysteem waarmee haar studentenhuis onoorbaar gedrag doorseint naar het ouderlijke front. Mariam's eerste stappen op de dansvloer zijn weifelend en schuldbewust. Elke 'misstap' kan grote gevolgen hebben wanneer ze durft toe te geven aan haar eigen seksualiteit en vrijheidsverlangen. Maar ze zet door en betreedt de dansvloer, zelfs wanneer opdringerige mannen als roofdieren afkomen op haar kwetsbare positie. Haar blik blijft hangen op een aantrekkelijke jongeman. Iets ouder dan zij en hij oogt alsof hij zich vertrouwd voelt in deze ruimte. Wat er die avond ook gebeurt, maar Mariam wil hem.

De zinnelijke en erotische opbouw is zo sterk omdat de camera vrijwel onafgebroken op Mariam blijft. Ze vult de ruimte in hoe ze zich langzaam op dat ene feestje ontpopt van het schuchtere muurbloempje in de hoek naar iemand die haar eigen ruimte zal claimen. Ze zet zich over haar schroom heen en stapt af op de mysterieuze vreemdeling. Youssef (Ghanem Zrelli) blijkt een galante en intelligente jongeman, met uitgesproken ideeën over de nasleep van de Arabische Lente, een periode die hij zelf meemaakte als activist. De staatsrepressie toont geen respect voor de rechten, vrijheden en lichamelijke integriteit van burgers. Met tradities als een hypocriete dubbele moraal om criticasters in de hoek te drijven. Toch is er in deze jonge generatie een vonk van onverzettelijkheid aangestoken. Mariam en Youssef vinden een belofte van vrijheid en verandering in elkaars samenzijn. Ze verlaten het feestje om met elkaar langs het strand te lopen.

Zo dicht als de camera op Mariam bleef toen ze langzaam het water aftastte in een feestomgeving, zo beklemmend wordt het wanneer de volgende scène een sprong maakt in de tijd. Er is iets voorgevallen waar de jonge vrouw voor weg probeert te rennen en de jongeman probeert haar tot bedaren te brengen. Niet direct getoond, maar de implicatie ligt er dat er een ernstige vorm van seksueel misbruik heeft plaatsgevonden. In schokkerige, episodische fragmenten vervolgt 'Aala Kaf Ifrit' (2017) de martelgang van een Tunesische vrouw om haar recht te krijgen na deze diep traumatische ervaring. Beginnend bij hoe ze diezelfde nacht nog op zoek moet naar een een medische check-up om haar verhaal te staven dat ze slachtoffer was van een ernstig misdrijf. Als het ontmoedigende bureaucratische systeem nog niet genoeg hindernissen opwerpt, dan wel de bijkomende vernedering van slutshaming en een onwil om naar haar te luisteren. En dan moet de aangifte zelf nog komen...

De kracht en zwakte van 'Aala Kaf Ifrit' (2017) is dat het een rechtlijnige pamfletfilm is met een duidelijke boodschap. Het laat weinig aan de verbeelding over in welke beklemmende horrorsituatie Mariam terechtkomt, terwijl terdege wordt onderstreept dat ze het niet over zichzelf heeft afgeroepen of heeft verdiend. Ik vind zelf het aardigst hoe de dynamiek zich ontwikkelt met 'love interest' Youssef, die doorheen de avond steeds meer zijn glans verliest als hij niet de redder blijkt zoals hij zich aanvankelijk presenteerde. Is het de activist werkelijk te doen om haar vrijheid, of is het ook voor hem zo dat haar emancipatie een middel is tot iets anders? Tegelijkertijd maakt de overdaad aan noodlot dat 'Aala Kaf Ifrit' (2017) zowel qua plot als thematisch zit dichtgetimmerd. Zelfs een knoertharde mokerslag zie je aankomen wanneer het de zoveelste op rij is en het inmiddels duidelijk is dat er groot maatschappelijk onrecht geschiedt.

Ik ben iets milder gestemd dan de vorige leden. Het weet redelijk onderhoudend de sfeer van hectiek rond een dagelijkse show inzichtelijk te maken. Jammer alleen dat elke kritische vraag vooral bedoeld lijkt te zijn dat de makers eens duidelijkheid geven over hun nobele intenties. De vele criticasters op het programma worden dan ook keurig uit beeld gehouden. Daarnaast ligt de nadruk vooral op het neerzetten van het programma als groots cultureel erfgoed. Meteen maar door naar een volgende uitzending van DWDD.

Onnederlands mooi gestileerde tragikomedie in de stijl en sfeer van Jason Reitman of de gebroeders Coen. Echt origineel wil het allemaal niet worden, maar het zit zo leuk in elkaar dat het eigenlijk ook niet uitmaakt. Het bekende verhaal van de slacker die vastzit in zijn eigen gebrek aan ambities en kinderachtige levenshouding. Leuke hoofd- en bijrollen en oprecht goed geschreven grappen. Wel leuk dat er een wat meer duistere ondertoon in zit dan je in eerste instantie wellicht zou verwachten. Gijs Naber zet zijn sympathieke slacker dan ook neer als een egocentrische zakkenwasser die lang niet altijd zo zijn charmante kanten heeft. In ieder geval is de nieuwe Michiel ten Horn iets geworden om voortaan naar uit te kijken!

Zoals mijn neefje van 1 zijn filmpjes heeft met kleurtjes en rondjes is dit kennelijk een pubervariant met poep, geweld en tieten. Dit is echt te treurig voor woorden. Gewoon een verzameling ranzige filmpjes op een rij die meestal niet grappig of spannend zijn, maar die goedkoop scoren met viezigheid en makkelijke humor. Hier had ik echt veel meer van verwacht, ook omdat er regisseurs tussen zitten die best interessante dingen gedaan hebben.

Erg knap hoe Lotte Reiniger met het silhouettenspel in 'Die Abenteuer des Prinzen Achmed' (1926) een Oriëntaals epos wist te creëren als een moderne blockbuster. Met kleine touches loste ze de beperking van tweedimensionale animatie op door diepte- en hoogteverschillen te suggereren met reliëfachtergronden, vlekkenpatronen en kleurenfilters. Voor de personages heeft ze een soort wajangpoppen die in hun ontwerp overbekende archetypes tot leven roepen. De koene heldenprins Ahmed met rechte lijnen en een statig postuur tegenover de Afrikaanse tovenaar met pokdalig grijnsgezicht en zwierige ledematen. Het duurde niet lang voordat de gekunsteldheid ervan bij mij plaatsmaakte voor verwondering over die paleizen, harems, souks en een schaduwwereld vol mythische wezens. Opbouwend naar een opzwepende climax waar een heks en een tovenaar vuurballen naar elkaar werpen en transformeren in verschillende diervormen. Kanttekening: 'Die Abenteuer des Prinzen Achmed' (1926) was een oriëntalistische fantasieprojectie van een witte Duitse, die met haar karikaturen geen recht deed aan heden en verleden van haar tijdsgenoten uit het Midden-Oosten. Vanuit een wereldbeeld - zonder kleurschakeringen of dimensies - zoals de platte poppen waarmee ze deze aantrekkelijke droomwereld vormgaf.

Ik zal geen spoilers geven, maar het is altijd heerlijk als de rollen omgedraaid worden en de jagers opeens zelf een prooi worden. Ook echt genoten van de tegengestelde persoonlijkheden van Abigail (Alisha Weir) als gekidnapt balletmeisje.

Deze film doet alles goed wat je van een western uit die tijd mag verwachten. Behoorlijke actie, sfeervolle achtergrondmuziek, snufje komedie en een overtuigende liefdesaffaire. Soms is het wat corny, maar nooit overdreven storend.

De film heeft zoveel tegen zich. Hugh Grant. Bah! Feelgood komedie. Bah Bah! Sentimenteel verhaal over een werkloze die zichzelf terugvindt als hij vriendschap sluit met een jongetje. Bah Bah Bah! En dan ook nog eens hopeloos voorspelbaar vanaf het allereerste begin...! Maar desalniettemin wordt de boel gered door een aangenaam rauw randje in hoe de karakters worden gepresenteerd. Ze zijn zo menselijk in hun falen, dat je als kijker om ze gaat geven en ze het beste gunt.

Van oude menschen en de dingen die voorbijgaan. Met in de hoofdrol een heerlijk neerslachtige doch immer cynische Jack Nicholson. Deze melancholische vertelling wist mij voor een tweede maal op de goede punten te ontroeren. Je moet wel bestand zijn tegen bittere oudemannetjeshumor.

Ik was diep ontroerd door de kortfilm Brutalität in Stein van Alexander Kluge. Dit schiep verwachtingen voor deze speelfilm, maar helaas werden die niet helemaal waargemaakt. Het zit hem erin dat het een soort allegorie voor moet stellen voor het Duitsland van die tijd. Die context is voor mij echter een beetje verloren gegaan en dus is het voornamelijk een zeer vermoeiende film waarin de chronologie nogal wat rare sprongen neemt. Niet helemaal mijn ding, maar ik ben ervan overtuigd dat er veel cinefielen zijn hier die hier wel iets mee kunnen. Geef hem dus vooral wel een kans!

Bijzondere musical waarin het tijdsbeeld van de sixties wordt gestuurd door karakters die continu bekende Beatle-songs zingen. De gebeurtenissen van de tijd worden zo gekoppeld aan bekende liedjes als Strawberry Fields, Hey Jude en All You Need is Love. Met bijbehorende psychedelische animaties. Daar gaat het naar mijn gevoel ook een beetje de fout in. Deze videoclip-achtige opzet begint langzaam te domineren boven de ontwikkeling van de karakters. Op een bepaald moment ebt enige interesse in hun dramatisch leed langzaam maar zeker weg. Dan blijft er een visueel schitterende film over die te weinig ziel in zich heeft om te beklijven.

Mijn eerste film van Anders Thomas Jensen, en zeer zeker niet mijn laatste. De film weet vanuit een krankzinnig uitgangspunt - neo-nazi gaat in de leer bij manische priester- een fantastische parabel te maken over geloof en het doel ervan. Het wordt verteld met een combinatie van onbedaarlijke slapstick en rake metaforen. Ik heb zelden zo hard moeten lachen om een comedy. Hoe leeg worden de meeste Amerikaanse komische vondsten na het zien van een pareltje als deze.

Fijne sfeer van tieners die nog relatief onbezorgd door het leven gaan en erachter komen wat volwassen worden allemaal inhoudt. We hebben het allemaal al eens beter gezien, maar toch heeft de film wel een charme op zich. Ik ben wat minder vergevingsgezind naar dat het niet echt grappig of dramatisch wil worden. Het blijft allemaal oppervlakkig sfeer neerzetten.

Mijn favoriete kinderboekenverhaal verfilmd door een fantasievolle cineast. Een geslaagde combo.

Voor een mislukte kinderfilm is het toch een intrigerend stukje claymation en het maakt mij zeer nieuwsgierig naar werk en leven van Mark Twain. Het is zonde dat animatie zulke connotaties als kinderachtig en minderwaardig oproept, want met films als dit wordt maar weer bewezen wat een gelaagde en interessante concepten het ook kan oproepen.

Ze hebben de ziel van de strips weten te vertalen naar een onderhoudende Hollywood-blockbuster van deze tijd. Ik denk dat de motion-capture in het geval van deze film juist een meerwaarde heeft. Enerzijds creëren ze hyperrealistische karakters maar anderzijds heeft het nog altijd iets wat cartoonesk is. Dat contrast werkt in Kuifje hilarisch. Ik hoop echt dat Spielberg zich niet laat ontmoedigen door de tegenvallende bezoekersaantallen en dat we hier nog meer delen van gaan zien.

Typische filmlogica: de verstoorde familierelatie met je broer herstellen door een links activistische kidnapping te begaan. 'De Aflossing' (2017) is een Nederlandse versie van 'Die Fetten Jahre Sind Vorbei' (2004), maar dan nu met #activisten, sms'jes en stoere technoparty's. Waldemar Torenstra en Gijs Naber zijn leuk op elkaar ingespeeld als tegengestelde broers. Porgy Franssen zet een leuke neoliberale zakkenwasser neer. Het heeft een prettig surreëel sfeertje. Maar ja, de film hinkt helaas enorm op twee gedachten; het drama tussen de twee broers en hun pas overleden vader enerzijds, maar de brutale ontvoering van de rechtse politicus anderzijds. Die twee tonen komen nooit lekker bij elkaar. Sowieso heeft deze productie de pech dat het de zoveelste telefilm op rij is die speelt met de clichés van 'gewone mensen' die zich verzetten tegen het boosaardige bankensysteem. Niet heel slecht, maar het is zo inwisselbaar dat ik het morgenochtend vast weer ben vergeten.

Schitterende artwork, maar lachwekkend slechte anime. Het is een soort willekeurige bijeenraapsel van allerlei generic elementen. Elk cliche denkbaar zit er wel ergens in verstopt en dan niet eens op een leuke manier. Vooral erg statisch en zielloos. Dan kan de titelheld nog zo'n stoere afro hebben...

Verontrustend verhaal over een kille maatschappij waarin een jongen naar zijn eigen identiteit zoekt. Boven alle verwijzingen naar technologie en maatschappij is het gewoon een krachtig verteld coming-of-age verhaal. Het gaat flink onder de huid zitten, maar er had wel een halfuurtje af gemogen. Ezra Miller bewijst hier trouwens al wat een talentvolle gast het is. Gaan we nog veel van horen!

Vergeet het charisma van Tony Montana, vergeet de morele ambiguiteit van Tony Soprano, vergeet de coolheid van Don Corleone...hier is Vijay, de enige hardboiled gangsterbaas die ook kan zingen en dansen. Agneepath is enerzijds niks van wat ik verwacht had van een Bollywood-film, maar anderzijds zit het weer vol met de elementen die de Indiase film kenmerken. Ik zal het uitleggen. De toon van de film is behoorlijk duister en het lijkt er lange tijd op dat de traditionele zang en dans er zelfs helemaal niet in zitten. Veel van de aandacht gaat uit naar de heerlijk overdreven schurkenrol Kancha, die zo'n beetje alles doet wat God, Allah, Ganesh, e.a. verboden heeft. Ook lijkt het meer op Westerse gangsterfilms als Scarface en The Godfather.

Vanaf het punt dat de volwassen Vijay zich omhoog wil werken komt de film in wat meer traditioneel vaarwater. Opeens zijn er dan toch die grootse muzikale intermezzo´s - hoewel ze dan merkwaardig goed ingebed zijn in meer duistere fragmenten zodat ze hier juist iets wrangs krijgen- en er is natuurlijk ruimschoots aandacht voor familiebanden, loyaliteit en andere belangrijke waarden. De film lijkt dan even richting de zoetsappigheid te gaan wanneer Vijay toenadering zoekt tot zijn familie. Maar schijn bedriegt, want het laatste halfuur is een slachtfeest waar The Passion of the Christ u tegen zegt.

Ik ben er nog niet helemaal over uit wat ik nou van Agneepath vind. Het is een bijzondere film die de conventies van de Bollywood-film net even verdraait en er een iets meer een duistere toon in weet te krijgen. Zang en dans zijn hier bepaald niet happy happy joy joy, maar het geeft de film een extra cynische lading omdat het zo haaks staat op de ellende die erin voorkomt. Toch lijkt het allemaal niet voldoende uitgebalanceerd om overtuigend over te worden gebracht. Viljay blijft meer een knappe posterboy waarvan het haar altijd goed zit en je ziet nooit de dualiteit tussen goed en slecht die volgens het script in hem om zou gaan. Zijn opklimmen binnen de criminele hierarchie is behoorlijk lachwekkend en ongeloofwaardig. Om nog maar te zwijgen over bizarre bijzaken als dat Vijay de leiding heeft over een groep transseksuelen die opeens in een van de grote gevechten te hulp schiet. Onbedoeld lachwekkend is het ook als er een sigaret wordt opgestoken en er onder in beeld de boodschap verschijnt dat roken slecht is voor de gezondheid. Nou lijkt neergestoken of neergeschoten worden mij nog slechter voor de gezondheid maar de censuur heeft daar niks over te melden.

Daarbij hanteert de film ook een nogal dubieuze moraal wanneer de vader aan het begin Gandhi quote en ´´oog om oog tand om tand´´ overbrengt als een cyclus van geweld die meer geweld ontketent, maar uiteindelijk moet de schurk Kamcha toch echt aan de hoogste boom opgehangen worden om gestraft te worden . Naderhand bedacht ik me ook hoe stupide het concept van de heldendood eigenlijk is- ook in de Westerse cinema. Alsof sterven voor een ideaal iets is wat gepropageerd zou moeten worden.

Mooi portret van deze recalcitrante kunstenaar en zijn verzet tegen de Chinese autoriteiten. Ik ben zelf niet echt een fan van zijn werk, dus mijn interesse bleef ook wat oppervlakkig. Desondanks toch een fijne introductie in wat kunst kan betekenen tegenover ondoordringbare machtsvelden.

Nooit geweten dat Trey Parker en Matt Stone - bekend van South Park - ooit begonnen zijn onder de vleugels van Troma. Eigenlijk leggen ze hier al de basis voor wat ze later 20 seizoenen zouden doen met hun succesvolste franchise: harde humor rond blijmoedige, optimistische mensen, die eigenlijk egoïstische psychopaten zijn. Ook de overbekende musical-invloeden zijn al volop aanwezig, en het komt bijzonder goed uit de verf omdat de absurdistische nonsense is gegoten in gelikte muziekstukken. Het geheel heeft een extra amusementswaarde omdat je zo nu en dan zelfs de stemmetjes en geluidjes van de animatieserie erdoorheen kunt horen. Echt grappig wil het niet worden, want ze zijn er nog niet op uit om met hun politiek geïnspireerde satire werkelijk tegen heilige huisjes te trappen. Het is daarmee een tikkeltje braaf, en dat in een film waarin kannibalisme toch een prominente plaats heeft. Een must voor iedereen die South Park een warm hart toedraagt en wil zien waar de iconische serie zijn wortels heeft.

Het is moeilijk om zo'n typische jaren '70-film te vertalen naar het hier en nu, maar toch zijn ze er, wat mij betreft, wel in geslaagd. Jude Law is een best charismatische Alfie, ook al is het beslist geen Michael Caine.

Borat is net zo flauw en doelloos, maar die wordt om de een of andere reden wel massaal aanbeden. In deze film krijgt het typetje Ali G. een heuse vertaling naar een supermelige komedie in Amerikaanse stijl. Volstrekt onnozel, maar oh zo vermakelijk.

Psychische problemen zijn in een land als Egypte - waar de geestelijke gezondheidszorg niet altijd voorhanden is en de cultuur hardvochtig is naar buitenbeentjes - no laughing matter. Toch is 'Ali, the Goat and Ibrahim' (2016) een lieve, geestige parabel over twee mannen die worstelen met zowel hun innerlijke geestesnood als de staat van het land. Ali is verliefd op een geit en Ibrahim heeft gekmakende episodes waarin hij gevloerd wordt door overweldigende geluidsexplosies. De twee stakkerds leven dan ook nog eens in een volksbuurt in Caïro, alwaar hun alledaagse bestaan wordt gehinderd door machtsmisbruik van politie en de louche praktijken van kleine criminelen. Ali en Ibrahim hebben weinig te verliezen als een waarzegger hen drie steentjes geeft en zegt dat elk ervan in één van de grote wateren van Egypte geworpen moet worden. Ze gaan op een road trip, naar Alexandrië (de Middellandse Zee) en de Sinaï (de Rode Zee).

'Ali, the Goat and Ibrahim' (2016) is een luchtige productie die sluiks taboe-onderwerpen weet te verpakken in een publieksvriendelijk jasje. Karakters vloeken als een ketter, ze spreken openlijk met elkaar over seksuele handelingen, terwijl de suggestie van seks niet wordt vermeden. Of wat te denken over een romance tussen een man en een geit; als een soort symbool voor dat er liefde kan bestaan voor iets of iemand anders dan alleen binnen de gebruikelijke tweedeling van mannen en vrouwen. En het toont de politieke onmacht van de machthebbers om het land vorm te geven als trotse, vrije natie. Een Egypte dat zeker haar fotogenieke plekken kent (en die worden óók in beeld gebracht!) maar dat evenzeer geteisterd wordt door de lelijkheid van armoede, corruptie, conservatisme en een patriarchale macho-cultuur. Ook laat de film opvallend weinig ruimte voor de islam en het christendom, waarbij karakters niet hun antwoorden vinden in de twee heersende geloofsstromingen, maar zich geconfronteerd zien met een maatschappij die vooral om aardse oplossingen vraagt.

Ouderwetse komedie rond een oplichter en de louche figuren die hij oplicht. De film wil dat wij het grappiger vinden dan het daadwerkelijk is. Alle bijrollen zijn verschrikkelijk dik aangezet maar willen nooit echt op de lachspieren werken. Alleen de oplichter in de hoofdrol - typisch geval van stijve doch stijlvolle Brit - is zeer goed gecast. Maar de bijrollen als een Arabische huurmoordenaar, Mormoonse vreemdgaande hottie of een gesjeesde rijkeluiszoontje die net een moord heeft gepleegd, worden niet helemaal ten volle benut. Ook zo'n film die leentjebuur speelt bij tig andere superieure films. De mysterieuze onbekende persoon uit The Usual Suspects. De confrontatie tussen alle karakters uit Reservoir Dogs. De stoïcijnse Brit uit het gehele oeuvre van Guy Ritchie.

Ik was de eerste tien minuten even bang dat ik weer keek naar een pretentieus gedrocht waar ik geen affectie mee heb, maar als de film dan eenmaal voorbij een bepaald punt is dan weet hij toch te raken. De chemie tussen Rüdiger Vogler en Yella Rottlände is heerlijk en onder de regie van de hypnotiserende, sfeervolle regie van Wim Wenders krijgt het ook een extra dimensie. Volgens mij gaat deze film eigenlijk over de relatie met Amerika: we verliezen onszelf in hun overheersende beeldcultuur, maar tegelijkertijd trekt hun culturele erfgoed ons ook weer aan.

Kleurrijke verfilming van het klassieke Alice in Wonderland, waarin er een soort psychedelische tour wordt gemaakt door een krankzinnig universum van wezens die elk een andere vorm van gekte symboliseren. Hoewel er een eigentijdse draai aan is gegeven moet ik zeggen dat Tim Burton wel de taalspelletjes en de humor van het werk heeft behouden. Johnny Depp is als vanouds weer de gekke dwaas, maar blijkt gelukkig een van de vele gekke figuurtjes te zijn en niet de hoofdrol. Ook een pluim voor de schitterende decors en de heerlijke sfeer die er hangt. Het is wederom een voorspelbaar en conventioneel werkje van de regisseur, maar wel een die beklijft als je ervoor open staat.

Mooie documentaire over schrijfster Alice Walker met haar bijdrage aan de burgerrechten-beweging in de V.S. Het laat ook heel indringend de schaduwzijde zien van hoe zij steeds tegen intolerantie aanliep over haar politieke opvattingen en persoonlijke keuzes. Zie je maar weer hoe belangrijk kunstenaars zijn om discussies aan te kunnen zwengelen die op dat moment nog niet zo gevoerd kunnen worden. Buiten wat rake sfeershots zijn het de gebruikelijke talking heads die een beetje bij dit soort portretten horen. Niet echt een hele bijzondere documentaire qua vorm, maar het doet zijn ding en geeft zo een mooi beeld van een bijzonder mens.