Opinions

Of humor cultureel bepaald is weet ik niet, maar om G.O.R.A. kon ik absoluut niet lachen. Na een tijdje had ik de melige homo-grapjes wel weer gehad, en dan ging het nog veel te lang door...:S

Schitterende film over een man die zichzelf verliest in zijn passie voor z'n koe. Iraanse cinema uit een tijd dat er nog impliciet kritiek geleverd kon en mocht worden op de Islamitische geloofsgemeenschap. Zoals Persian_Sara ook al aangeeft, de hoofdpersoon is fantastisch in hoe hij de kijker ook meeneemt in zijn gekte. Ik heb sinds Citizen Kane niet zo'n heerlijk doorgedraaide man gezien.Enige minpuntje is dat het tempo naar huidige maatstaven wat te laag ligt. Ik kon het wel waarderen, maar de mensen die de film met mij keken werden wat ongedurig.

Grappige persiflage op Star Trek, die iets scherper had gekund maar uiteindelijk voldoende vermaakt.

Een beetje zoals een spelletjesavond met vrienden zelf ook is: onschuldig vertier. Achter de vrolijke onzin in 'Game Night' (2018) steekt een misdaadplot dat vernuftiger in elkaar steekt dan je zou verwachten, maar dat genoeg aanleiding biedt voor heerlijk gemene grappen. Voor mij is Gary (Jesse Plemons) het leukste karakter, de ietwat zonderlinge politieagent die obsessief is blijven hangen in zijn vroegere huwelijk. Je begrijpt meteen waarom niemand hem uitnodigt en juist daarom is hij zo'n sympathieke underdog.

Wanneer het beste uit de film "Garfield'' de mooie verschijning van Jennifer Love Hewitt is, dan weet je eigenlijk wel dat er iets niet helemaal klopt. Je kunt een iconische figuur als Garfield niet zomaar in een inwisselbaar verhaaltje stoppen en hopen dat er iets goeds uit komt rollen. Alleen de voice acting van Bill Murray is wel geestig, maar ja...het is is niet alsof hij materiaal krijgt waarmee hij het allemaal naar een hoger plan kan tillen.

Moet wel een van mijn favoriete moderne SF-films zijn. Past zeker in het rijtje 12 Monkeys en Blade Runner.

Voor mij toch wel de minste Argento die ik tot nog toe gezien heb. Een wat vreemd plot rond spionage en hoogverraad, maar dan precies binnen de lijntjes van wat je zou verwachten van een middelmatige thriller. Nergens komt de kenmerkende touch terug waarmee de regisseur zijn films een surreëele kwaliteit geeft. Zelfs de puike soundtrack van Ennio Morricone kan het gaapfestijn niet redden.

Een droom voor incels. Ik zal wel te woke zijn, maar de grap ontgaat me van zwarte homo's die de mensheid bevrijden door alle vrouwen te vernietigen. Het heeft zelfs iets naars om zo expliciet elementen uit zwarte cultuur - zoals soulmuziek en blaxploitation - te bespotten. Voor sommige mensen zal het vast een kwaliteit zijn dat een film dat in 1992 kon maken. Ach ja, ik kan in elk geval zelf weer een obscure cultklassieker afstrepen.

Van oude Zeeuwen, de dingen die voorbij gaan. Ik werd door de Zeeuws-Vlaamse volkszanger Broeder Dieleman getipt dat deze documentaire haar weg heeft gevonden naar Amazon Prime. Het merkwaardige is dat deze documentaire het slotstuk is van een drieluik, maar om één of andere reden heeft alleen deze titel haar weg naar het nu gevonden. Het is een melancholieke sfeerreportage waarin verschillende oudere Zeeuwen memoreren over zowel hun eigen vergankelijkheid als het veranderende dorpsleven. Onderlinge spanningen om pietluttigheden. Gezondheidsproblemen. De komst van de Scheldetunnel waardoor het veer aan belang inboet en dat deel van de provincie toegankelijker wordt. Het wegvallen van 't verenigingsleven en tanende invloed van kerkelijke instituties. Ook zo schrijnend mooi omdat je als kijker in 2022 weet dat kleurrijke sujetten als Frans en Fons waarschijnlijk dood zijn. Of hoe de ruzie tussen de vrolijke gangmaker en het stokoude boertje compleet onbelangrijk is in de vaart der dingen. Ze leven voort als een levend testament aan een verdwenen generatie.

Ik heb deze ook eens voorbij zien komen op een nacht ter ere van de documentaire. Schitterend beeld van hoe mensen bijna als lege huls achterblijven door de ziekte van Korsakov. Voor mij des te wranger omdat mijn stiefmoeder een alcoholiste is. Het lijkt me echt zo erg voor mijn halfbroertje als zij ook zo achterblijft.

Ach, zoals je ervan verwacht: net als de serie, maar dan langer. Zullen veel kids gelukkig mee zijn.

Het is me wat met de maatschappelijke betrokkenheid in deze lichting telefilms. Eerst 'Het hart van Hadiah Tromp' (2018) en nu dan weer deze 'Gelukzoekers' (2018). De film probeert zo geforceerd én relevant te zijn én een soort ploertige komedie á la New Kids, dat het op twee manieren de plank compleet misslaat. Er zijn meer dan genoeg verhalen te verzinnen (of boeken te verfilmen!) waarin vluchtelingenproblematiek beter uit de verf komt, maar deze nonsense met ploinktiedoinktie-muziek en dito cabaret-typetjes, heeft het om één of andere reden gehaald tot een verfilming. Ook bizar dat men bij dit onderwerp kiest voor de hilariteit en de platte komedie, terwijl het in werkelijkheid één van de politieke twistpunten is van deze tijd. Een paar schampere lachjes meer dan bij de gotspe die Hadiah Tromp was.

Verveling en bureaucratie

Wat American Sniper (2014) had willen doen: moderne oorlogsvoering zoals gezien door de rifle scopes van de mariniers. Het schetst een zinderend beeld van jonge testosteronbommen uit alle lagen van de Amerikaanse bevolking, die hun grootste vijand vinden in de bureaucratie, het onvoldoende gefaciliteerd zijn, de ongelijkwaardige hiërarchie, de incompetente leidinggevenden en de verstikkende militaire tradities. Generation Kill neemt geen stelling in voor of tegen oorlogsvoering, maar het toont de moderne oorlogsindustrie als iets waarbij er een kloof is ontstaan tussen de waardering voor menselijke grondtroepen en de inzet van (onbemande) vliegtuigen. Welke rol hebben de ouderwetse militaire tradities nog in een tijdperk waarin de oorlog meer van bovenaf gestuurd wordt? En wat te doen met de psychische gevolgsschade van militairen die zwaar beschadigd terugkomen uit het oorlogsgeweld?

De serie bestaat vrijwel in zijn geheel uit de dynamiek tussen de mariniers: hun gebruik van slang in het taalgebruik; de populaire liedjes die zij met elkaar zingen; de frustraties en momenten van verbroedering naar elkaar; de lol die zij hebben om het beste van het moment te maken. Het knappe aan dat subjectieve, intieme gezichtspunt is dat het laat zien wat de strikte mannencode onderdrukt en verdoezelt: de enorme pijn die veel van deze jonge mannen tegelijkertijd voelen. Een pijn die onuitgesproken blijft, maar die terug te zien valt op de verbouwereerde gezichten van mariniers die er zich geen weg mee weten. Helaas kan er over die innerlijke psychische pijn niet gesproken worden in een machtsbolwerk waar de groepsdynamiek mannelijkheid afdwingt, terwijl de hiërarchie van boven naar beneden slechts aanzet tot handelen en orders opvolgen. Voor kritische (zelf-) reflectie en gezonde twijfel is er geen ruimte.

Oorlog is hier namelijk meer dan ooit een bureaucratische bedoening waar van hoger hand de tactische beslissingen worden genomen, terwijl de mariniers ter plaatse gefrustreerd zijn over die onderwaardering en zich niet meer betrokken voelen bij het oorlogsgeweld. Het schrijnende gevolg is dat de gedemotiveerde mariniers voornamelijk bezig zijn om de zinloosheid van hun missie te verbloemen met kwajongensstreken en masochistische spelletjes naar elkaar en naar de Iraakse bevolking. Door deze serie ga ik bijna begrijpen hoe de walgelijke oorlogsmisdadigster Lynndie England (zie: Lynndie England) - Wikipedia - nl.wikipedia.org tot haar daden heeft kunnen komen.Wat kun je anders verachten als je jonge, laagopgeleide mensen - levend in een stolp van verstikkende gedragsregels en rigide militaire tradities - loslaat in morele situaties waar filosofische verhandelingen over volgeschreven kunnen worden!?

Die subjectieve blik van 'de soldaten' is tegelijkertijd óók mijn enige puntje van kritiek: de oorlog wordt nog altijd getoond als het opwindende mannenspektakel, terwijl het enigszins gemakzuchtig voorbijgaat aan de immense gevolggschade op de Iraakse bevolking. Iraki zijn lijken, krijgsgevangenen of politiek correcte bijrollen 'die het slechte van de oorlog vertellen'. Of de grappige tolk Meesh, die van zichzelf het stereotype Arabier der stereotype Arabieren is. HBO zou ballen hebben als zij een soortgelijke serie zouden maken vanuit Iraaks perspectief, maar ik vrees dat de huidige politieke gevoeligheid dat niet toelaat. Deze opwindende miniserie is in ieder geval een meer dan geslaagde tussenvorm om publieke kennis te genereren over PTSS (posttraumatische-stressstoornis) en de zinloze Irak-missie waarvan de gevolgen, zelfs na twee termijnen Obama, nog steeds rondspoken in de wereldpolitiek.

Een ingeslapen huwelijk op de ruïnes van een psychologisch trauma. Ik heb 'Gerald's Game' (1992) nooit gelezen, maar het lijkt in alles alsof regisseur Mike Flanagan het origineel recht heeft willen doen. Het is zo kenmerkend voor Stephen King's thrillers waarin protagonisten (zonder tussenkomst van bovennatuurlijke krachten) worden teruggeworpen op zichzelf. Waar ze met magisch denken zowel innerlijke demonen als muzen op hun pad vinden om hun geestesgesteldheid te bewaren in hun plotselinge isolement. Of het de echtgenote is die alleen thuisbleef en in 'Cujo' (1981) een moordlustige Sint Bernard tegenover zich heeft, of het meisje dat in 'The Girl Who Loved Tom Gordon' (1999) van het pad raakt en hoop vindt in de baseballspeler. 'Gerald's Game' (2017) schetst het innerlijke conflict van huisvrouw Jessie Burlingame (Carla Gugino) die nooit eerder nee zei tegen haar oudere echtgenoot, maar pas een grens stelt wanneer Gerald (Bruce Greenwood) haar heeft vastgeketend in zijn verkrachtingsfantasie. Helaas slikte de zestiger te veel viagra om zijn libido op peil te houden en krijgt om die reden een dodelijke hartaanval. Haar huwelijk is voorbij en nu moet Jessie zichzelf redden, als ze niet sterft door watergebrek of een hongerige straathond.

Volgens mij zijn er niet veel single-location movies waarin één vrouwpersonage van midden veertig centraal staat. In die zin is Carla Gugino ook een fijne actrice, want ze heeft het charisma voor de ontwikkeling van lieve, volgzame huisvrouw naar iemand die met haar verleden moet breken om haar situatie te keren. De oudere acteurs zijn fijn op elkaar ingespeeld (zelfs ná zijn overlijden) in hun vileine steekspel vol gaslighting en manipulatie. Veel indringende dialogen in de intimiteit van een halfnaakt mannenlichaam in een boxershort en een kapot gescheurde nachtjapon. Het ene moment indringend en eng, maar een volgend moment hilarisch. En dan een problematisch puntje bij meer verhalen van Stephen King: de man is niet zo best met z'n eindes, ook 'Gerald's Game' (2017) gooit het over een compleet onverwachte boeg. Maar eerlijk? De aanvankelijke teleurstelling sloeg bij mij om in een huivering toen ik de implicaties ervan tot me liet doordringen; het werkt goed als een slowburner. Zo ver staat de lugubere wending ook weer niet af van de thematiek rond seksuele dwang en de monsters die hun wil opleggen aan anderen.

Tsja, ik vond het wel erg arthouse om arthouse te zijn. In Elephant of Paranoid Park zit in ieder geval nog enige duiding bij de beelden, hier is het echt alleen maar staren naar twee mensen in de woestijn. Bij experimentele films is het sowieso vaak zo dat de stijl je moet liggen, anders vind je er geen reet aan.

Een nog luchtiger niemendalletje dan 'Lost & Found' (2018) waarin de vrije geesten elkaar nu ontmoeten in de backpackers-scene van Amsterdam. Hoe #ironisch allemaal dat Anna Raadsveld haar reis naar India simuleert en zichzelf herontdekt in haar eigen stad. Vlotte montage-overgangen en sfeershots van toeristisch Amsterdam. Een lekkere soundtrack met een onbezorgd party-sfeertje. Dit is de zoveelste kluchtige telefilm van deze lichting, maar er zitten net genoeg sterke grappen in. Raadsveld heeft ook enig komisch talent, al zijn de situaties waar ze in terechtkomt voorspelbaar en geforceerd. Wonderlijk trouwens dat deze titel bij de EO vandaan komt, want buiten de voorspelbare moraal (weet welke schepen je verbrandt voordat je gaat soul searchen) heeft het verder niks te maken met het Christendom. Als zelfs onze evangelische Heren Broeders meer bezig zijn met lifestylespiritualiteit dan met de religieuze doctrine...

Fijne rustige film in de geest van ''The Straight Story',' over een kluizenaar die zijn dorpelingen betrekt in een macaber plan: hij wil zijn begrafenis levend meemaken. De film haalt zijn voornaamste spanningsopbouw uit het mysterie achter waarom deze Bush voor deze aparte constructie kiest. De rest bestaat uit scherpe, humoristische dialogen en het neerzetten van de tijdsgeest. Robert Duvall zet de protagonist aimabel neer als de getormenteerde ziel die eigenlijk niks kwaads in de zin heeft, maar toch worstelt met de roddels die er over hem gaan.

Knap hoe Jordan Peele op meerdere momenten de bal terugkaatst naar de kijker en hem/haar confronteert met de eigen vooroordelen waar het verhalen over zwarte Amerikanen aangaat. Dat ik als kijker bijvoorbeeld geneigd was om te verwachten dat er ergens in het verhaal een 'white savior' zou opduiken, terwijl de horror waarin Chris verkeert geen enkele aanleiding geeft voor die gedachte. Zelfs Rose laat hem bikkelhard in de steek en de blinde galeriehouder, de enige die zijn artistieke fotowerk leek te begrijpen, blijkt louter toegang te willen tot 'the black experience'. De Afro-Amerikaanse man als verheerlijkt, gefetisjeerd, verguisd en meer functioneel dan een volwaardig en een gelijkwaardig mens. Daniel Kaluuya is trouwens ook een ontdekking. Hoe hij zich hier ontpopt van 'neutrale' allemansvriend tot een heerlijk expressieve acteur waarbij de horror en de doodsangst in zijn ogen staan geschreven. Waar 'Get Out' (2017) wat puntjes laat liggen is wanneer het mysterie is ontrafeld en in een sneltreinvaart naar een wat gemakkelijk climax gaat. Dat had voor een genrefilm een tandje scherper en bevredigender gekund.

Een film vol verrassingen. In de eerste plaats zie ik enorm veel talent in de jonge Jamie Grant, die niet alleen een klassieke schoonheid is maar ook nog eens acteert op een hoog niveau. Ze weet zo mooi haar karakter aan te passen aan de situatie. Eerst van onzekere puber, tot de bijna gestoorde jonge meid, om te eindigen als een verleidster en om [spoiler uiteindelijk een heerlijk nuchtere veeg uit de pan te geven op het laatste moment]. Daarnaast verrast regisseur Diederik Ebbinge, een van de Vliegende Panters, met zijn volstrekt eigen gevoel voor humor. Denk aan een pijnlijke mix van drama en komedie. Gewoon Hans smaakt naar meer, en ik heb zo het gevoel dat een experiment als dit een mooi opstapje kan zijn naar een volwaardige film. En dan is er nog de grootste verrassing: Hans Teeuwen. Toegegeven, hij acteert bijzonder matig en doet te hard zijn best om zijn karakter vorm te geven, maar desalniettemin kudos dat hij zich in heeft gelaten met dit project. De film speelt een listig spelletje met waan en werkelijkheid, en toont de mens in zijn naakte vorm, zoekend naar liefde en genegenheid terwijl hij de eigen tekortkomingen projecteert op de andere mensen om hem heen. We trekken ons aan elkaar op middels bevestiging willen krijgen, liefde geven of ontvangen, elkaar bewonderen of juist walgen van elkaar. Deze film had beter uitgewerkt kunnen worden, maar dat neemt niet weg dat er een heleboel meer wel aan deugt.

Sympathieke film, zo vaak zie ik niet een onvervalste homo-erotische romance tussen twee twintigers met een Joodse en een islamitische achtergrond. Maar politieker dan dat Josha Stradowski en Majd Mardo in bijna al hun mannelijke glorie worden getoond, wordt het niet. Daar is de film te braaf en te behoudend voor, ook omdat het enige conflict erin - hun families gaan wel akkoord met hun geaardheid maar niet met hun partnerkeuze - weinig dramatisch gewicht in de schaal legt. Deze geliefden vinden niet zoveel weerstand of hebben geen innerlijke demonen die moeten worden bezworen - ze zijn verliefd en willen elkaar uit hun hempje krijgen, niet meer of niet minder. Ergens ook de kracht, natuurlijk. Ik kan me voorstellen dat het een film is die (mogelijk) een gevoelige snaar raakt bij homomannen, maar zelf heb ik meer met de onderhuidse spanning uit bijvoorbeeld 'Jongens' (2014).

'Ghost in the Shell' (2017) doet in ieder geval nog een poging om enigszins in de buurt te komen van het oorspronkelijke bronmateriaal. Al kan ik me ook zo voorstellen dat dit voor een fan van de franchise hinderlijk kan zijn, omdat ze op cruciale punten van elkaar afwijken. Het is een wat statische, emotieloze film met een rommelig plot en de verhoudingen tussen de verschillende personages worden onvoldoende uitgewerkt. Met als gevolg dat de psychologische ontwikkeling die hoofdpersoon Major (Scarlett Johanson) doormaakt te weinig reliëf krijgt tegenover hoe ze zich verhoudt tot sleutelpersonages. Zo blijven Batou (Pilou Asbæk) en Aramaki (Takeshi Kitano) louter functioneel als respectievelijk een bonkige collega-agent en een badass leidinggevende. Ze lijken een band te hebben met de hoofdpersoon, maar meer omdat het plot dit dicteert dan dat het tastbaar wordt. Om dezelfde reden komen Major's moeder/dochter-relatie met Dr. Ouelet (Juliette Binoche) en haar existentiële confrontatie met schurk Kuze (Michael Pitt) ook niet uit de verf. Wat deze adaptatie van GitS mee heeft is dat in live-action het unheimische van die lichaamsprotheses meer op de voorgrond komt. Het is toch anders om wonden, open gaten, holtes, lichaamsmodificaties en uitgescheurde lichamen te zien als ze de warmte missen van handgetekende animatie.

Om de één of andere reden had ik met 'A Ghost Story' (2021) meer een luchtige horrorkomedie verwacht. Grappig is 't wel op een absurdistische manier, maar misschien is de grootste grap hoe consequent het spookthema wordt doorgetrokken. Een entiteit die ooit een man was (Casey Affleck) zweeft tussen tijd en ruimte op zoek naar betekenis. In de meest letterlijke zin een spook dat bestaat uit een mottig tafellaken en gaten bij de ogen. Toch steekt er achter die koddige verschijning een zoekende figuur voor wie de tijd verglijdt en wiens invloed op de wereld tanende is. Hij heeft niet meer de taal om mensen uit de levende wereld deelgenoot te maken van zijn bestaan, terwijl hij steeds meer een stukje van zijn menselijke zelf verliest. Des te schrijnender wanneer zijn triestige oogopslag op het rouwproces valt van zijn vroegere echtgenote (Rooney Mara). Moet hij vasthouden aan een steeds veranderende wereld of meegaan in de cyclus der dingen?! Het maakt 'A Ghost Story' (2017) een rustig meanderende, contemplatieve film met een warm kloppend hart. Al wordt 't concept naar het einde toe wel een tikkeltje overdreven wanneer de geest zich opeens volledig losmaakt van tijd en ruimte.

Weinig creatieve invuloefening. Het stomme is dat 'Ghostbusters: Afterlife' (2021) nog best werkte door de focus te verplaatsen naar een jeugdige cast en zodoende meer Stranger Things-vibes te creëren. Maar in 'Ghostbusters: Frozen Empire' (2024) weer opnieuw hetzelfde geëtter rond een jonge cast en nostalgische throwbacks naar de hoogtijdagen van de franchise. En dan blijken 'oude acteurs' als Dan Aykroyd, Bill Murray, Ernie Hudson en William Atherton weinig toegevoegde waarde te hebben; ze zijn zelfs een beetje irritant. Misschien vind ik 't ergste dat de ijzige apocalyps uit 'Ghostbusters: Frozen Empire' (2024) best had kunnen werken, maar vervolgens vuurt de film vooral lauwwarme grappen en spuuglelijke CGI op je af.

Over een jonge fotografe die ijzingwekkend treffende foto's maakt over de objectiverende houding die we naar dieren hebben. Zij laat de individualiteit van dieren zien die terecht zijn gekomen in een maatschappelijke geaccepteerd systeem van exploitatie en vernedering. Van de onwaardige manier waarop dieren tot producten worden gemaakt in de bio-industrie tot hoe zij weggezet worden als koddige beestjes in de vermaaksector.

Waar het bij mij wringt is dat de documentaire een propagandistische toon aanslaat waarbij er vanuit gegaan wordt dat je niet anders kunt dan het ermee eens zijn. Eigenlijk is het van meet af aan duidelijk dat dieren tot objecten gemaakt worden en dat er dringend iets moet gaan gebeuren. Punt uit. Deze betrokkenheid voor het onderwerp werkt zeker aanstekelijk, maar het is daarmee stiekem ook een beetje saai. Het biedt namelijk geen enkele ruimte voor diepgaandere discussies over dit intrigerende onderwerp. Wat zijn de implicaties van een wereld waar dieren ook volwaardige rechten hebben? Wat zijn de culturele en maatschappelijke ideologieën die aan het superioriteitsgevoel naar dieren ten grondslag liggen?

Jin-seok (Kang Ha-neul) kijkt op tegen zijn oudere broer Yoo-Seok (Kim Mu-yeol), maar begint te twijfelen wat er met hem is gebeurd na een gewelddadige ontvoering. Zijn broer lijkt subtiel veranderd. Agressiever, minder vriendelijk of welwillend. Soms verdwijnt hij in de nacht en geeft geen bevredigende verklaring. Jin Seok twijfelt aan zowel zichzelf en zijn eigen geestesgesteldheid, als aan de intenties van zijn broer. Wat ik waardeer aan Zuid-Koreaanse cinema is dat het zich niet zo langs voorspelbare genreverwachtingen beweegt. Ook 'Forgotten' (2017) is een potpourri van verschillende elementen (melodrama, horror, psychologische thriller, misdaad) waardoor lang in het midden blijft wat je precies aan het kijken bent. De uiteindelijke onthulling is overgecompliceerd en neemt wel erg grote sprongen om bepaalde inconsequenties recht te praten. Geloofwaardig is het allemaal niet. Toch voelde ik me niet bekocht en kwam het onverwacht triestige slotakkoord alsnog binnen. 'Forgotten' (2017) is een lekkere Netflix Original waar een liefhebber van Aziatische cinema zich geen buil aan zal vallen. Al mis je er ook niet veel aan.

Vreemde ogen dwingen

Zoals Hitchcock ooit zijn thrillers deed worden films weinig meer gemaakt. Joel Edgerton is niet de meesterlijke vernieuwer als de grote kale icoon, maar zijn debuutfilm weet zeer smakelijk uit hetzelfde vaatje te tappen: langzame opbouw, suspense boven actie. Net als bij Hitch is er een hoofdrol weggelegd voor architectonisch bijzondere rijkeluishuizen en state-of-the-art kantoorpanden. Die settings dienen hier een duidelijke functie, want deze morele fabel schetst een conflict van een (mogelijk) minder succesvolle vreemdeling die het leven binnentreedt van een trendy rijkeluiskoppel. Is deze Gordo een vriendelijke einzelgänger met een wat vreemde manier om affectie te tonen? Of is het een afgunstige psychopaat die het huwelijksgeluk van deze twee tortelduifjes komt verstoren?

'The Gift' is niet voor iedereen even interessant. Zou het zelf meer als drama met thriller-invloeden typeren dan dat het een volbloed nagelbijter betreft. Edgerton kiest namelijk voor een lome opbouw met aanvankelijk weinig schokkende gebeurtenissen: bezichtigen van een nieuwe woning, met vrienden keuvelen over een kinderwens, boodschappen doen voor het nieuwe interieur, etc. Dat alledaagse krijgt echter een duistere lading als Gordo zich meer en meer opdringt aan het huwelijksleven van Simon en Robyn. Heel subtiel wordt de persoon van buiten een katalysator die óók tussen de huwelijkspartners in komt te staan. Veel meer geef ik niet weg, maar juist door de minimale opzet weet het een unheimische, onderhuidse spanning op te wekken van hoe huwelijksgeluk barstjes en scheurtjes gaat vertonen. Meer dan een ordinaire 13-in-een-dozijn thriller blijkt het een behoorlijk geraffineerde karakterstudie.

Twee jonge zwarte Amerikanen slenteren door de getto en praten over leven, liefde, seks en hun plan om een tag te plaatsen op de Red Apple. Bij een homerun komt die iconische afbeelding bij het Mets Stadium vol in beeld en ziet heel New York hun graffiti. Voor Marcus (Tyson Hickson) en Sofia (Tashiana Washington) een mythische uitdaging om respect te genieten voorbij armoede en criminaliteit. Om naam en faam te verkrijgen in hun eigen wijk, maar zeker ook naar de geprivilegieerde witte Amerikanen die niets van hun bestaan willen weten. In 'Gimme the Loot' (2012) ligt schrijnende tristesse aan de oppervlakte in hoe weinig mogelijkheden deze armoedige omgeving biedt, met haar snoeiharde spelregels. Waar zachtheid, gevoeligheid en onschuld worden afgestraft, terwijl mensen zich creatief moeten opstellen (desnoods buiten de wet) om maar iets gedaan te krijgen. Toch is het helemaal geen treurige film, want na elke mislukking halen de protagonisten gelaten hun schouders op en proberen het opnieuw. 'Gimme the Loot' (2012) is feelgood zonder de opgeklopte fantasie, maar als een tedere ode aan de veerbaarheid en kracht van jonge mensen in een gemarginaliseerde positie. Als alles in het leven teleurstelt, dan hebben Marcus en Sofia in ieder geval elkaar nog. En hun droom dat ook zij ooit gezien worden als volwaardige New Yorkers.

(Tip: deze film wordt morgen helaas van Netflix gehaald. Je moet snel zijn als je 'm nog wil zien!)

'Giraffada' (2013) is een sympathieke poging om het Israëlisch/Palestijnse conflict in een toegankelijke publieksfilm te gieten. In de kern best een lief uitgangspunt als vader Yacine (Saleh Bakri) en zijn zoontje Ziad (Ahmad Bayatra) zorg dragen over de enige dierentuin van Palestina. De mensonterende toestanden rond bombardementen, bevoorradingsmoeilijkheden, checkpoints en een beperkt budget hebben ook invloed op de kwaliteit van leven voor de dieren. Tot Ziad's grote ontsteltenis komt één van de giraffes om bij een raketaanval en zijn overgebleven partner dreigt te bezwijken aan een onherstelbaar verdriet. Samen met de Franse journaliste Laura (Laure de Clermont-Tonnerre) besluiten ze een giraf te stelen uit Israël.

Helaas voelt 'Giraffada' (2013) een beetje onafgemaakt en weet het geen consistente toon vast te houden. In het eerste gedeelte lijkt het zich vooral te focussen op de ietwat zonderlinge Ziad en zijn welhaast autistische fascinatie met giraffen. Zoals het jongetje zijn eigen verdriet om een overleden moeder projecteert op het lot van die majestueuze beesten. Maar het persoonlijke trauma van het jongetje wordt erg geforceerd doorgetrokken naar heftige gebeurtenissen rond de Tweede Intifada, zoals oorlogsgeweld in het straatbeeld. Om dan opeens weer over te schakelen op kluchtige komedie rond Israëlische dierenarts Yohav Alon (Roschdy Zem) en zijn moreel discutabele pogingen om collega Yacine te helpen met de ontvoering van een giraf. Deze idiote passages ondermijnen zelfs de geloofwaardigheid van deze prent, die op ware gebeurtenissen zou zijn gebaseerd.

Het hoogtepunt van 'Giraffada' (2013) is absoluut de slotakte waarin het vader en zoon lukt om het beest over de grens te krijgen. Nog wat spannende scenes rond checkpoints en de agressieve bejegening van Israëlische kolonisten. Maar het loont de moeite wanneer de majestueuze verschijning van een giraf door de Palestijnse steegjes waggelt. Surrealistische sfeerbeelden vol verwondering. Toch lukt het 'Giraffada' (2013) niet om deze magische feelgood vast te houden. Het bikkelharde einde voelt dan opeens weer als een te bruuske verandering van toon. Misschien nog wel erger dan de onevenwichtigheid ervan is dat de belangrijkste personages nooit écht een ontwikkeling doormaken. Het is meer een jukebox van verschillende emoties dan een solide geheel dat naar een verdiende climax toewerkt.

Van jezelf leren houden als de maatschappij jouw bestaan niet erkent. In 'Girl' (2018) staat de vijftienjarige Lara (Victor Polster) aan de vooravond van een ingrijpende geslachtsoperatie. Zelf kijkt ze uit naar dat moment, maar ze zit nog in het frustrerende traject waarin ze psychische evaluaties en medische keuringen moet ondergaan. Tegelijkertijd begint Lara haar nieuwe schooljaar aan een gerenommeerde balletschool, waar ze een achterstand heeft opgebouwd omdat ze later moest beginnen met trainen. Als ze haar op deze school accepteren als balletdanseres, dan zal ze uiteindelijk ook door anderen geaccepteerd worden als volwaardige vrouw. Wat ik zo mooi vind aan 'Girl' (2018) is dat het heftige onderwerpen als discriminatie, transfobie en buitensluiting zeker niet overslaat. Maar Lara's identiteitsproblematiek is subtieler en gelaagder. Misschien zijn de eenzaamheid en het gevoel van onbegrip erger dan de momenten van uitgesproken haat. Het onvermogen van dierbaren om haar in dit proces te begrijpen.

Visueel heeft debuutregisseur Lukas Dhont een pareltje afgeleverd in de sociaalrealistische traditie van Fien Troch of de gebroeders Dardenne. Weinig opsmuk, maar sobere shots waarin kadreringen en spiegelingen Lara's verhoogde lichaamsbewustzijn in beeld brengen. Of de chaotische ritmiek van opzwepende dansscènes wanneer ze mee probeert te komen met haar medeleerlingen. Of die schitterende overzichtsshots waar je weinig meer ziet dan mensenmassa's en Lara die eruit springt. Steeds maar weer die blikvanger zonder het zelf te willen zijn. Mijn favoriete scène is wanneer Lara met enkele medeleerlingen speelt en ravot in een buurtzwembad. Voor even accepteren ze haar als een gelijke. Voor even vallen de verschillen weg in het vertroebelende zwembadblauw. Het kortstondige moment van geluk gaat aan diggelen wanneer dezelfde medeleerlingen haar dwingen om de ultieme vernedering te ondergaan.

'Girl' (2018) is een empathisch, rauw sfeerportret van de psychisch heftige aanloop naar een geslachtsoperatie. Zoals de jonge acteur Victor Polster met z'n indringende en fysieke performance maakt dat je gaat houden van dit ingewikkelde transmeisje. Zo'n rol die een carrière maakt. Nu al. Op dezelfde manier toont debuutregisseur Lukas Dhont een eigenheid in hoe hij visuele beeldtaal gebruikt om deze innerlijke verwordingsgeschiedenis te vertellen. We zullen hopelijk nog veel mooie projecten tegemoet zijn van deze twee jonge talenten.

Voor wie nog niks van de hele Millenium-hype mee heeft gekregen (zoals ik) is het een thriller waarin topregisseur David Fincher ons wederom meeneemt in een kapotte wereld vol seks en geweld. Er gebeurt de hele film vrijwel niks en toch weet hij het van de eerste tot de laatste minuut bloedstollend spannend te blijven. Slim camerawerk- waarbij het Zweedse landschap in al zijn facetten wordt getoond- doet de rest. Daniel Craig en Rooney Mara zijn uitmuntend gecast als die twee zo verschrikkelijk andere type karakters, maar die tegelijkertijd weer zo merkwaardig goed bij elkaar passen. Het grappige is dat het als thriller best traditioneel in elkaar zit. We hebben het familiegeheim en de twists en turns die tot de schokkende wendingen leiden. Toch werkt het ontegenzeggelijk verfrissend dat het mannelijke karakter nou eens compleet overschaduwd wordt door zijn vrouwelijke tegenhanger. Lisbeth Salander een damsel in distress? Hell no, ze weet goed wat ze doet en is uiteindelijk degene die altijd de situatie naar haar hand weer te zetten. En dat zonder in te moeten leveren op haar vrouwelijke kwetsbaarheid. Dit is een goede start van wat hopelijk een geslaagde trilogie zal gaan worden.