Opinions

Valt mee voor een film waarin Najib Amhali een Marokkaans-Nederlandse autoverkoper speelt die, met een vet Italiaans accent, zijn eigen achtergrond vervalst. Ook met een mooie - maar voorspelbare - boodschap over iemand die vooroordelen naar zich toe buigt om leuk en interessant gevonden te worden. Volstrekt ambitieloos en de komische timing laat ernstig te wensen over, maar Amhali heeft zichtbaar plezier met zijn karikaturale typetje. Er zijn irritantere Nederlandse publieksfilms.

Ook bij herziening staat hij nog overeind als een ijzersterke (anti-)oorlogsfilm die de subjectieve aard van herinneringen ter discussie stelt. Het enige wat mij bij de tweede keer kijken een beetje tegenstond is dat het karakter Ari niet echt een groei door lijkt te maken, maar opeens al zijn herinneringen terugkrijgt. Hier had nog iets meer een dramatische opbouw ingekund.

Nogal een vlakke bedoening. In de kern is het wel een mooi verhaaltje over onvoorwaardelijke liefde, maar ze weten het niet het benodigde mee te geven om hier echt een klassieker van te maken.

Pieter Kuijpers heeft toch wel een mooi oeuvre opgebouwd binnen de Nederlandse cinema. Ik hou er vooral van hoe hij een zinderend spel speelt met personages die in het grijze gebied van goed en kwaad terecht komen en die gaandeweg de film een keuze moeten maken welke kant ze op gaan. Je weet het als kijker eigenlijk nooit welke kant ze op gaan. En hij kiest dan niet voor het gemakzuchtige happy end dat iedereen vrolijk maakt tijdens de aftiteling.

Vooral met Tygo Gernhardt hebben ze een prachtige acteur te pakken om zoveel angst en agressie te spelen op het scherm. Egbert-Jan Weeber steekt daar een beetje schril bij af, maar dat past dan weer zeer overtuigend bij zijn rol. Alleen Angela Schijf is een miscast van jewelste; ze is een mooie meid maar een toegevoegde waarde heeft ze verder niet. Daarbij zijn de Limburgse accenten inderdaad nogal overdreven, vooral uit de mond van Angela Schijf klinkt het eerder als een foute sketch dan dat je het serieus neemt.

Sfeervol en bij vlagen best onderhoudend, maar het bezwijkt onder zijn eigen pretenties. Daarnaast is de balans een beetje zoek tussen karakterontwikkeling en suspense. Veel onnodig gepraat dat weinig toevoegt aan de film in zijn geheel.

Lachwekkend hoe ze een briljant einde hebben weten om te buigen in een nietszeggend standaard einde. Waarmee ze dus tegelijkertijd de ziel van boek en film verneuken. En ik haat Kiefer Sutherland. Kijken alsof je de hele tijd moet poepen is GEEN acteren.

Ik krijg een kick van sterke vrouwen die zich op moeten worstelen tegen de drempel van sociale rangen en standen. In Reese Witherspoon heb ik een vrouw gevonden waar ik een klein beetje verliefd op ben geworden. Ze speelt haar rol als door het systeem getergde schoonheid goed. Dan is het wel jammer wanneer ze er in verschillende tijdsvakken exact hetzelfde uitziet, wellicht dat ze toen al botox tot hun beschikking hadden...? De dialogen zijn lekker scherp geschreven en het ziet er allemaal bijzonder appetijtelijk uit met zijn zorgvuldig gekozen sets en kostuums. Puntje van kritiek is dat de hele film zwaar is qua sfeer maar dat het te gemakkelijk toewerkt naar een happy end

India en Haïti op z'n Brits

Officieus vervolg op 'Tales From The Crypt' (1972). Naar goed cinemagebruik is alles een tandje minder dan het eerste deel. Het begint al met de locatie van een sfeerloos flatgebouw in plaats van de gotische crypte van het oorspronkelijke deel. Ook geen aansprekend karakter als Ralph Richardson om de hoofdrolspelers uit de verhalen welkom te heten in de mysterieuze schemerwereld tussen hemel en hel. Openingsverhaal 'Midnight Mess' begint mysterieus met een psychotische broer die op zoek is naar zijn zus, maar de paranormale twist is voorspelbaar en niet subtiel. Dan weet 'The Neat Job' iets beter de onderhuidse psychologische terreur van zijn voorganger te benaderen. Komiek Terry-Thomas is hilarisch als de dominante echtgenoot met de dwangneurose dat alles in zijn leefomgeving spic-en-span moet zijn. Ook al gaat dat ten koste van het levensgeluk van zijn nieuwbakken echtgenote.

'This Trick'll Kill You' heeft een lachwekkend slechte paranormale twist rond de Indiase fluit van een fakir. Het helpt niet dat het zich afspeelt in India terwijl aan alles te zien is dat de karakters overduidelijk in een Engelse studio zijn. 'Bargain in Death' is een standaard verhaal over een verzekeringsoplichting die misloopt, maar het heeft nog wel een paar goede grappen en een amusante bijrol van Arthur Mullard als recalcitrante grafdelver. 'Drawn and Quartered' heeft een grappig ogende Tom Baker met een woeste kunstenaarsbaard waar Vincent Van Gogh jaloers op zou zijn. Hij wendt zich tot duistere voodoo om wraak te nemen op de critici en de kunstkopers die zijn gevoelige ego pijn hebben gedaan. Op zich werkt het verhaaltje naar een bevredigende climax toe, maar ook hier is het jammer dat het zich voor een groot deel afspeelt in een Engelse studio (bordkartonnen Haïti).

Rabbit doet me denken aan het konijntje dat ik op jonge leeftijd had, daarom raakte het verhaal me ergens wel. Dat, en ik had een kater en dus was ik veel toleranter voor zoetsappige jeugdfilms met pratende beesten en overdreven sentimentele verhaallijnen.

Het is 't allemaal net niet. Teveel flauwe grappen om het schaduwrijke noir-sfeertje werkelijk recht te doen. Te veilig binnen de mal van Marvel-films om de tragische liefdesaffaire tussen Cletus (Woody Harrelson) en Shriek (Naomie Harris) enig gewicht te geven. Te opzichtig hengelend naar poep- en piesgrappen door Eddy Brock (Tom Hardy) steeds met zijn buitenaardse omhulsel te laten communiceren. Films worden zelden beter wanneer er een stem op de voice-over hinderlijk aanwezig is, maar 'Venom: Let There Be Carnage' (2021) maakt het wel erg bont met Hardy's tekenfilmgegrom. De komische onzin vormt ook zo'n raar contrast met een 'duister' verhaal rond de transformatie van een seriemoordenaar tot een superschurk. Sterke acteurs als Hardy of Harrelson worden kapot getypecast op een manier dat je ze nauwelijks meer serieus kunt nemen. Zelfs visueel vond ik 't eigenlijk een weinig inspiratievolle bedoening met hinderlijk aanwezige CGI om een inwisselbare achtbaanrit van hol spektakel mee vorm te geven.

Best oké voor een enigszins voorspelbare formulefilm. Het is in grote lijnen dezelfde soort fietsfilm als 'Zadelpijn' (2007) van Nicole van Kilsdonk, maar deze boekverfilming weet beduidend beter maat te houden tussen luchtigheid en zwaar drama. De link tussen het heden en het verleden voelt wat geforceerd en er is in de slotakte een absurde wending nodig om de twee uiteindelijk bij elkaar te krijgen. Toch geeft de laatste onthulling een aanzet voor een zinderende fietstocht aan het einde, waarbij de oudere mannen - sadder and wiser - de berg op trappen om hun gemeenschappelijke trauma een plaats te kunnen geven. Dat geeft mooie beelden: simpel maar doeltreffend.

Van oude mensen en de dingen die voorbij gaan in een onweerstaanbaar cynische romantische komedie. Een groepje oudjes wordt geconfronteerd met een jonge vrouw die in hun leven verschijnt om een van hen te verzorgen. Haar gedragingen en moraal zijn zo anders dat ze echter van een andere planeet lijkt te zijn gekomen. Peter O' Toole speelt een van de mannetjes, die een seksueel getinte relatie begint met het jonge wicht. Zowel hij als zij wil daarmee zich verrijken, maar dat heeft een hoge prijs.

De toon ligt ergens tussen pijnlijk sarcasme en luchtige feel-good in, en dat werkt in dit geval wonderwel. Ik heb zeker een aantal traantjes uit de ogen moeten vegen om het subtiele acteerwerk van met name Toole. Maar ook het jonge ''breezersletje'' Jodie Whittaker is een genot om naar te kijken door de manier waarop zij flink tegengas geeft aan de oude viespeuk. Sommige van de seksuele scenes zijn pijnlijk om naar te kijken, maar juist daarom ook weer interessant. Dit is geenszins de crowdpleaser zoals Notting Hill van dezelfde regisseur was. Uiteindelijk is het mooi drama over de onzekerheid en de bandeloosheid van het jong zijn tegenover het verval en de berusting van het oud worden.

Tjitske Reidinga zet een sterke rol neer als de carrièrevrouw die alles lijkt te hebben maar die eigenlijk getormenteerd wordt door een helse verbouwing. Die verbouwing is dan ook eigenlijk een symbool voor de controle die zij over haar gezin aan het verliezen is. Met dit uitgangspunt zouden ze meer dan genoeg mogelijkheden moeten hebben om een thriller neer te zetten die effectief inspeelt op herkenbare angsten van de kijker. Het gaat echter mis wanneer die alledaagse situaties opeens voorzien worden van een geforceerd plot rond een netwerk van vrouwenhandel en illegale orgaandonoren. Van een mogelijk effectieve thriller wordt het een nogal over-the-top bedoening.Overigens niet zo dramatisch slecht als sommige critici hem doen lijken, dus geef hem vooral eens een kans.

Etnisch profileren is in alles een ver van mijn bed-show. Of ik een week lang in België, Duitsland en Luxemburg dwarrel zonder paspoort of geldige legitimatie, terwijl ik geen moment bang ben dat iemand ernaar zal vragen. Of dat ik met mijn fiets met een kapot slot door een wijk loop met veel fietsendiefstal, maar de drie politieagenten die me staande hielden zelfs bereid krijg om mijn fietsslot door te knippen. En toch weet ik dat andere mensen in mijn omgeving deze ervaringen niet per se hebben, dat ze vaker aangehouden worden en meestentijds kunnen rekenen op een minder vriendelijke bejegening. Zo heb ik zelf meegemaakt hoe mijn witte moeder (de bestuurder) eens werd staande gehouden voor rijden zonder gordel, maar dat de betreffende agent alleen mijn Egyptisch-Nederlandse stiefvader (de bijrijder) beboette. Is het racisme? Is het een toevallige misser van de diender in kwestie? Daar kom je als burger zelf meestal niet achter, maar ik weet vanuit zijn vrienden- en kennissenkring dat ze allemaal soortgelijke verhalen hebben.

Bij spraakmakende documentaires als 'Wit is ook een Kleur' (2016) of het meer recente 'Sylvana, Demon or Diva' (2018) kan het soms lijken dat het alleen om Sunny Bergman of Sylvana Simons gaat, terwijl het (zoals gezegd) een breder gedragen probleem is waar veel niet-witte Nederlanders over kunnen meepraten. Wat documentairemaker Nan Rosens met 'Verdacht' (2018) slim doet is dat hij etnisch profileren ter discussie stelt met een opzet waarin hij vooral de focus legt op wat zijn geïnterviewden vertellen. De sprekers komen vol in beeld middels indringende close-ups, terwijl er een wit of zwart scherm achter hen wordt geprojecteerd. Hun namen geanonimiseerd alsof ze al reeds genoemd worden in een ronkende Telegraaf-kop die hen al in de hoek van verdachte duwt. Tussendoor unheimische montageshots waarin alledaagse situaties opeens een dreigende sfeer krijgen, omdat de confrontatie met de politie voor de geportretteerden extra irritatie of stress met zich meebrengt. Visueel valt er weinig te halen, maar deze sobere opzet heeft nochtans effect omdat het op deze manier de absurde ervaringsverhalen voor zichzelf laat spreken.

En wat de geportretteerden vertellen is niet mals. Brave burgers zonder strafblad die niet alleen gekmakend vaak werden aangehouden, maar ook vertellen hoe ze bij ontmoetingen met de politie racistisch en agressief werden bejegend, of zelfs zonder duidelijke aanleiding in een politiecel terechtkwamen. Onder de geïnterviewden niet één maar twee politieagenten en een gedecoreerde militair, allemaal ontgoocheld omdat ze zelfs vanuit hun positie nog altijd te maken krijgen met institutioneel racisme. Ik las naderhand kritiek dat deze documentaire eenzijdig zou zijn omdat het niet aan hoor- en wederhoor doet naar de politie toe. Maar de politie heeft nu eenmaal het monopolie over wie er welke informatie krijgt over hoe zij handelen, omdat ze vanuit hun machtspositie en via persvoorlichting een direct lijntje hebben met de journalistiek. 'Verdacht' (2018) heeft m.i. een goede afweging gemaakt - zowel qua stijl als qua inhoud- om het perspectief in haar geheel neer te leggen bij de slachtoffers en niet bij de agressor. In een gezonde democratie verdient elk geluid het om gehoord te worden, ook als de uitdragers van machtsinstituties even niet hun zegje mogen doen.

Wat me het meest bijbleef aan 'Verdacht' (2018) is dat bij mij de onderhuidse angst dat de politie zich op een dag tegen me keert nog nooit heeft plaatsgevonden. Ik word gematst, ik heb leuke gesprekken met ze, ik word uit de brand geholpen, ik word nauwelijks beperkt in mijn eigen bewegingsvrijheid, etc. Maar voor sommige Nederlanders is dat kennelijk geen uitgemaakte zaak en deze documentaire illustreert hoe beklemmend het kan zijn als de politie niet altijd je beste vriend is. Als hoe je eruitziet effect heeft op hoe uitdragers van de politiemacht zich naar je opstellen. En wat die structurele ongelijkheid uiteindelijk met mensen doet.

Voor verrassende inzichten in leven en werk van Paul Verhoeven hoef je deze biografie niet op te zetten. Toch weet de documentairemaakster een warme en intieme toon te vinden in hoe zij haar onderwerp schetst. Ze switcht namelijk op de juiste momenten tussen haar eigen interviews en de gekozen fragmenten waarmee Verhoeven's carrière in vogelvlucht aan de kijker voorbij komt. Door die opzet worden de statische fragmenten gecontextualiseerd en levendig gemaakt. Leuk om te zien hoe de iconische filmmaker met kinderlijke pretoogjes kijkt naar zijn eigen kwajongensstreken uit het verleden. Daarnaast veel warme anekdotes van intimi over het contrast tussen zijn betrokken persoonlijkheid tegenover de controversiële onderwerpen die hij op beeld brengt. Volledig volgens het boekje, maar chique genoeg gepresenteerd met een fijne soundtrack en leuke interviews.

Ken je zo'n slasher-film waarin de bordkartonnen personages zo irritant zijn, dat het een plezier op zich is als er eindelijk eens iemand wordt vermoord? 'Verliefd op Ibiza' (2013) moet het helaas doen zonder die seriemoordenaar. Het is namelijk één lange reclamevideo voor Ibiza waarin bekende Nederlanders (meestal uit het RTL-segment) hun zinnetjes uitspuwen of spastische bewegingen maken. Nu heb ik geen moordneigingen als het aankomt op soapies, popzangertjes of komedie-acteurs, maar Nijenhuis lijkt vooral van zins om de meest conservatieve party-film ooit te maken. De dansfeesten op Ibiza ogen sensueler dan de voorspelbare soapverwikkelingen zijn, waar vreemdgaan en liefde- en sekstaboe's elke passie of spanning ontberen. Bij elk koppeltje valt het meteen op wie er eigenlijk bij wie hoort, en iedereen vindt zijn of haar levensantwoorden door elke emotie breed uit te spellen. Familievriendelijke softporno waar borstjes zedelijk zijn weggekuist en de vleselijke lust vooral niet vuig in beeld mag komen. In een universum waarin een vader en een oma nog steeds invloed hebben op de sekslevens van hun nageslacht!? Maar het meest onverteerbaar is dat het bloedirritante typetje van Kim Feenstra levend de aftiteling haalt...

Angsten over een moederrol. Niet zo eigen of uniek als 'The Babadook' (2014), maar 'Verónica' (2017) weet een soortgelijke beklemming te creëren rond titelfiguur Verónica (Sandra Escacena) en haar angsten over plotselinge verantwoordelijkheid. De spanning in 'Verónica' (2017) wordt vergroot door deze sociaal-realistische insteek van een éénoudergezin waarvan de moeder des huizes steeds aan het werk is. Kan en wil een vijftienjarige wel zorg dragen over haar twee zusjes en broertje? Zeker omdat ze zelf worstelt met eigen tienerperikelen als ontluikende seksualiteit, binnen de groep vallen en rouwen om haar gestorven vader. Het helpt dat de jonge Sandra Escacena een intense rol speelt als een meelijwekkende tienerfiguur die haar grip lijkt te verliezen op de realiteit. De paranormale dreiging mist wel een beetje een eigen persoonlijkheid.

Weet op een zelfde manier als bij Matterhorn Hollandse kleinburgerlijkheid belachelijk te maken met prettige zwarte humor. Deze film gebruikt de Tweede Wereldoorlog als een setting waarbij een asociale onderduikster en een opdringerige nazi steeds de persoonlijke grenzen van het hoofdpersonage overschrijden. Niet echt dat ik gierend van het lachen over de vloer rolde, maar het absurdistische sfeertje is onderhoudend tot het einde. Wel jammer dat het niet een fractie dieper in kan gaan op hoe René van ’t Hof en Sanne Vogel nader tot elkaar komen. Zijn altruistische daad komt zo een beetje uit het niets.

In Nederland is er een dramatisch tekort aan films met een duidelijke fun-factor tegenover de loodzware titels die wel steeds het daglicht zien. Met Vet Hard hebben we nou eindelijk eens lekkere onvervalste pulp. Het is dan wel geen meesterwerk, maar het blijft tot aan het einde toe vermakelijk en speels overdreven. Meer van dit soort films, alstublieft!

Typisch zo'n gevalletje van een film met een magistraal goede opbouw maar die aan het einde toch compleet verziekt wordt door een knullig einde. Kom op, elke scene straalt de weemoedige en pijnlijke scheiding uit tussen twee mensen wiens huwelijk voorbij is. Om dan ''opeens'' met een gemakzuchtige oplossing te komen die ze toch weer bij elkaar brengt. Zelden was een happy end zo misplaatst als hier. Toch een relatief hoge score voor de fenomenale manier waarop het in beeld is gebracht.

Best een aardige studie naar het fenomeen viagra en hoe deze wonderpil onze maaschappij beinvloedt. Lekker VPRO-erig in zijn droogkomische manier van dingen aan de kaak stellen. Zeker interessanter dan de erg lage normering doet vermoeden.

Met de camera mee verliefd geworden op Adèle Exarchopoulos. Elke verlegen trek rond de schitterende volle lippen, altijd net een tikkeltje openhangend in een zwoele mimiek van verlangen en gretigheid. Elke keer dat haar slordige, ongekamde haren woest over haar imperfecte poppengezichtje vallen. Elke schampere glimlach als zij pijnlijk aan het flirten is met leeftijdgenoten om bevestiging te krijgen van haar eigen identiteit. Elke keer dat zij zich vol overgave in muziek en dans (en seks!) stort met haar jonge vrouwenlichaam dat zich tussen onvolgroeid en voluptueus bevindt. Tegelijkertijd onzeker en fragiel, maar óók seksueel bewust en verleidelijk. Met excellente cinematografie en grandioos acteerwerk wordt een sfeer neergezet van passie en genegenheid naar het vrouwelijke hoofdpersonage.

En toch is het voor mij geen meesterwerk. In die zin sluit ik mij aan bij kritiek dat de excessieve weergave van seks eerder exploitatief dan intiem te noemen is. De gretigheid waarmee Adèle zich in haar seksuele ontmoetigen met Emma stort wordt gepresenteerd alsof het om een seksueel ervaren personage gaat, dat niet anders doet dan seks met vrouwen hebben. Nergens wordt er ongemak getoond naar een transitie waar zij in andere aspecten van de film ontzettend lijkt te worstelen met onduidelijkheid over haar eigen seksualiteit. Zij stort zich met een gretigheid in expliciete seks die het fysieke samenkomen van twee lichamen toont als net zo plastisch en losgekoppeld van de realiteit als de gemiddelde pornofilm.

Waarschijnlijk is de loskoppeling van intimiteit en seksualiteit bedoeld als maatschappijkritische reflectie op hedendaagse relatievorming. Dan nog vind ik het een zwaktebod om wederom te kiezen voor de beeldtaal van esthetisch verantwoorde neukpartijen. Volgens mij is het expliciet maken van seks - óók betreffende andere seksualiteiten- allang geen taboe meer in de huidige cinema. Juist het tonen van ongemakkelijke, onvolmaakte van seksualiteit is wat binnen de veelheid van representaties van seks nog werkelijk opzien baart. Daarom staat het mij tegen dat de intieme gelaagdheid uit de rest van de prent niet zijn weg vindt naar juist het seksuele aspect. De perfecte pornoficatie sluit aan bij beklemmende vooroordelen over mensenlichamen. Werkelijk taboedoorbrekend is het niet.

De beklemming van een vrouwenleven zonder zelfbeschikking of bewegingsvrijheid. Of hoe regisseur Stéphane Brizé de debuutroman 'Une Vie' (1883) van Guy de Maupassant ontdoet van elke franje of grandeur. Meer een sociaal-realistische milieuschets dan een romantische kostuumfantasie. Het maakt van 'Une Vie' (2016) een indringende film over de weinige manieren waarop Jeanne Le Perthuis des Vauds (Judith Chemla) kan ontsnappen aan de wreedheden van de mannen in haar leven. De protagoniste mag dan de dochter van een baron zijn, maar haar financiële voorspoed weegt minder zwaar dan de maatschappelijke verwachtingen van haar vrouw-zijn. Ook zo ijzersterk gespeeld door Judith Chemla (ik kende haar verder niet uit eerdere rollen) als een jonge vrouw die steeds verder verwijderd raakt van haar eigen verlangens en jeugddromen. Zoals ze zich gelaten verbijt om maar het beste uit haar huwelijk en moederschap te halen, terwijl het snoeihard binnenkomt wanneer 't besef indaalt wat een wreed lot haar is beschoren. Het maakt 'Une Vie' (2016) tot een langzaam sluimerende vulkaan waarin spaarzame emoties binnenkomen als een mokerslag.

Het probleem met Shymalan is dat hij simpelweg teveel pretenties heeft en te weinig inhoud om ze vorm te geven. Ik vind geen van zijn films dan ook maar een fractie zo briljant als sommige fans ze toeschrijven. Ook The 6th sense is niet meer dan een goede thriller met een verrassend einde.

In The Village heeft de man een uitstekend uitgangspunt met dito visie, alleen weet hij het zo kortzichtig te brengen dat het pijnlijk misloopt. Hij doet er alles aan om zijn film binnen de paden van de thriller te houden: vol enge geluiden, donkere bossen, de aanwezigheid van een eng wezen, etc, etc. En dan blijkt hij aan het einde helemaal geen thriller te hebben gemaakt, maar een soort pamflet tegen de staat van het huidige Amerika. Natuurlijk voelt een kijker zich dan genaaid, want niks aan de voorgaande situaties neigde ook maar enigszins die kant op.

Ik vond The Village an sich nog best redelijk t.o.v. eerder en later prutswerk als Signs of The lady in the water. Dat idee van een afgezonderde community sprak mij wel aan, en met Joaquin Phoenix in de hoofdrol zit je ook wel goed. Maar mijn punt blijft dat hij er beter aan had gedaan om het niet zo in de mal van het thrillergenre te gieten.

Een wel erg traditionele telefilm, dit sociaal-realistische drama over een disfunctionele familie die te maken krijgt met het sneeuwbaleffect van het internet. Eerdere films als 'De Fuik' (2008) en 'Skin' (2008) echoën hierin door. Aan de ene kant spreekt dat in het voordeel van 'Vind Die Domme Trut en Gooi Haar in de Rivier' (2017), want net zoals de eerder genoemde titels weet het op een intieme, documentaire manier de focus te leggen op jonge mensen die opgroeien in een gewelddadige familiesfeer. Het werkt beter dan de B-thrillers van de laatste jaren die het budget missen om de competitie aan te kunnen met Amerikaanse genrebroeders. Aan de andere kant voelt de moralistische boodschap (pas op voor het internet!) als een ongeïnspireerd moetje om jonge kijkers een belangrijk lesje te bij te brengen. Het beste aan deze titel is de schattige interactie die Nino den Brave en Senna Fokke met elkaar hebben als broertje en zusje. Hun lot is iets te voorspelbaar bezegeld in een 'schokkende wending' om het maatschappelijke issue vet aan te zetten. Dat had echt subtieler gemoeten en gekund.

'Violent Night' (2022) doet op zichzelf niet eens zoveel verkeerd. David Harbour is heerlijk als de rauwe kerstman die zijn eigen moordimpulsen probeert te onderdrukken, maar ook genoeg heeft van verwende kinderen. Geen kerstmagie meer in het digitale tijdperk. En met een regisseur als Tommy Wirkola kun je rekenen op zwarte humor en overdadige gore. Maar 'Violent Night' (2022) blijkt een one-trick-pony als er werkelijk niks gedaan wordt rond die onuitstaanbaar nare familie. Een paar scherpe oneliners en een hilarische Home Alone-hommage rond een onschuldig meisje. In grote lijnen voelt Santa's vergelding helemaal niet zo bevredigend als had gekund. Stiekem kleurt de film dan ook veiliger binnen de lijntjes dan je zou denken door de cynische ondertoon.

Intrigerende dramafilm over drie generaties boeren die worstelen met een gewapend conflict tussen de regeringstroepen en rebellen. Het deed me denken aan Ivan's Childhood van Tarkovsky door het stemmige zwart-wit en de trage complementatieve shots. Maar waar dat meesterwerk mij diep wist te raken omdat het dat gevoel van de zinloosheid van oorlog over kon brengen, daar hield ik bij deze film gemengde gevoelens eraan over. Deels heeft dat er ook mee te maken dat ik weinig van de regio weet en dat ik het gevoel had dat ik de film niet helemaal kon begrijpen zonder die specifieke historische voorkennis. Daarnaast is het simpelweg moeilijk om je in te leven met de karakters omdat zij zo in zichzelf gekeerd over komen. Het maakt de film subtiel en ingetogen maar toch ook een tikkeltje afstandelijk. Ik raad aan om hem te gaan zien omdat het zo'n onbekend pareltje is die het verdient om onder de aandacht te komen en het zou me ook niet verbazen als Francisco Vargas een cineast blijkt om in de gaten te gaan houden.

Misschien wel één van mijn favoriete films van M. Night Shyamalan. Nu eens geen pretentieuze interessantdoenerij óf gegoochel met plotwendingen, maar een rechtlijnig verhaal over twee kinderen die in de grootste nachtmerrie van ieder kind belanden: afhankelijk raken van onbetrouwbare verzorgers. Leuk ook hoe het de stijl van 'found footage' serieus verwerkt in de verhaallijn, waardoor de personages zich steeds bewust zijn van de aanwezige camera.

Intrigerend uitgangspunt: wat zou de komst van buitenaardse wezens zeggen over ons mens zijn in al haar tegenstrijdige facetten? Schoonheid van kunst, filosofie en wetenschap tegenover de lelijkheid van oorlogshistorie en geïnstitutionaliseerd onrecht. Jammer alleen dat het verpakt is als de grootst mogelijke pretentieuze rommel. Onnodig uitgerekte freeze frames en stills onder zeikerige new age-riedeltjes. Steeds saaie geïnterviewden die bloedserieus in de camera staren alsof de buitenaardse entiteit recht tegenover ze zit. Mogelijk interessante vraagstukken worden overschaduwd door lelijke vormspelletjes en oppervlakkig interessant willen doen

Opmerkelijk genuanceerde film over hoe de multiculturele samenleving ook gezien kan worden als een kleurrijke verrijking voor de maatschappij. Van dat soort materie gaat mijn linkse hartje toch wat harder kloppen. Er is gekozen voor een aparte stijlvorm: een enorm realistisch verhaal dat echter surrealistisch aandoet door de keuze van felgekleurde sets. Langzaam begint de kijker te dagen dat de sets een weerspiegeling zijn van de Amerikaanse vlag. Oftewel, ook de immigranten zijn een onderdeel van de Amerikaanse identiteit. Daarnaast is het een sterk verhaal over een uitgebluste oudere man, de acteur Richard Jenkins, die weer kleur vindt in zijn sombere bestaan.