Opinions

Op filmgebied is maart 2010 maar treurig voor mij, het enige interessante wat ik heb gezien is deze overdreven gehypte matigheid. Veel gelul, weinig inhoud. Het helpt ook niet mee dat ik de schokkende theorie allang eens had gehoord. Blijft er een erg slappe hap over, met als enige lichtpuntje die gekke priester. Tom Hanks zet zijn gebruikelijke standaard-amerikaan neer, weinig acteerwerk vereist.

Clubje vrouwen probeert een richting te geven aan hun dertigersdip door samen te gaan voetballen. Voorspelbaar en wat oppervlakkig, maar het levert wel een amusante film op over herkenbare vraagstukken voor mannen én vrouwen. Hoe kijk je naar jezelf als iedereen zijn of haar leven helemaal op orde lijkt te hebben en jij nog steeds aan het worstelen bent om volwassen te worden? Het is ook wel lollig dat vrouwen hier nou eens niet neer worden gezet als compleet anders dan mannen. De overbekende clichés van de onvolwassen 'young adult' die zijn leven verkloot met computergames, feesten en alcohol zijn niet voorbehouden aan één geslacht. Op een bepaalde manier best verfrissend.

Deze relatiekomedie met Steve Carell en Julliette Binoche weet maar niet de juiste toon te krijgen. Het probeert hilarisch te zijn zonder dat het dat ook is. Het wil een stuk ''volwassen'' drama over relaties tonen maar doet dat zo onsubtiel dat het vooral kluchterig lijkt. Echt een chemie tussen Binoche/Carrel is er ook niet, dus als pure liefdesfilm schiet het ook tekort. En allejezus wat is het allemaal voorspelbaar, in zo'n 10 minuten had ik de grote lijnen al wel uitgevogeld. Daarmee is nog niet gezegd dat het een rampzalige film is, want ik heb me er best mee vermaakt zolang het duurde. Maar uiteindelijk blijft er een gevoel hangen dat het een wat inwisselbare, niet-leuke film is.

Ergens wrang dat zelfs een serie rond de opkomst van een (fictieve) jazz-band vrijwel in zijn geheel gedragen wordt door blanke acteurs. Toch zet Chiwetel Ejiofor een leuk rol neer als een calculerende bandleider die zich staande moet houden tegenover het openlijke racisme van de Britse High Society. Daarop vormt Matthew Goode een leuk tegenwicht als de archetypische gesjeesde reporter met grootse ambities in het verslaggevingsveld. John Goodman is ook leuk als de eigenaardige Amerikaanse zakentijger zonder scrupules. Het enige wat serieus hapert is dat het plot geforceerd een thriller-insteek gaat krijgen rond een moord en het moeten ontsnappen aan de autoriteiten. Daarbij staat de langzame sfeersetting de spanningsopbouw vooral in de weg.

Iets minder melodrama en iets meer budget voor de actie. Het maakt dit tweede deel een stuk indrukwekkender. Misschien is nog wel het fijnste dat ze de enige Nederlandse acteur in de hele film tot een soort archetypische meesterschurk hebben gemaakt. Deze majoor van Gaartner schmiert er dan ook heerlijk op los. In dat opzicht is het ook wel prettig absurdistisch dat de Nederlanders hier de rol van de nazi's hebben gekregen. Het laat maar weer eens zien hoe media de beeldvorming over de geschiedenis bepaalt.

Toch niet helemaal zo subtiel en krachtig als A Separation dat wel was (misschien m.u.v. de fenomenale scène waarin de verloofde het dode lichaam van zijn bruid onder ogen krijgt en in tranen uitbarst Er waren hier net iets teveel karakters en ik kon eigenlijk niet helemaal een binding met ze vinden. Deze weet dan wel weer mooi de tegenstrijdigheid van het leven te verbeelden: uitgelaten vakantie vieren tegenover de tragische wending die alles in een ander daglicht zet.

Bizar verhaal over hoe kinderen zichzelf moeten rooien als de ouders het laten afweten. Het bizarre slot maakt dat je nog verbaasder bent over de waarheid achter deze tragedie. Pijnlijk..

Bah, wat viel dat tegen! Ik herinnerde me een grimmige superheldenfilm die meer om de zwarte humor draaide dan bij Spider-Man en X-Men het geval was. Ik kreeg echter een zouteloze film die krampachtig probeert stoer te zijn maar dat maar niet wil worden. Dit is echt niet meer om aan te zien nu het genre van de superheldenzo'n vogelvlucht heeft genomen en er meer competitie is gekomen.

The Darjeeling lijdt een tikkeltje eronder dat het inhoudelijk weinig toe lijkt te voegen aan The Royal Tenenbaums en The Life Aquatic with Steve Zissou. Ook hier ontmoeten we volwassen familieleden die door een bepaalde situatie gedwongen worden om een probleem met elkaar op te lossen. In hun worsteling naar de eigen identiteit ontdekken ze weer wat ze aan elkaar hebben en hoe ze de verantwoordelijkheid over het eigen leven terugkrijgen. Wat voegt dit dan nog toe aan eerder werk van Wes Anderson? Misschien wel het plot dat nu werkelijk buiten de bestaande conventies treedt in zijn vreemde gebeurtenissen en schijnbaar onsamenhangende verloop. En dat alles mooi verbeeld met zwoel camerawerk vol kleurige shots, als een soort metaforische ''state of mind'' in het oh zo spirituele India. Maar juist door het loslaten van een logische verhaalstructuur wist het mij minder te boeien dan bij andere films van Anderson. Het voelde teveel als eigenzinnig doen om hip te lijken, maar zonder dat het echt iets toevoegt aan de inhoud.

Een sociaal drama over een uitgerangeerde maori en zijn terugkeer naar de samenleving. Cliff Curtis is fantastisch als de fragiele, kwetsbare oud-schaakkampioen, die net uit een inrichting komt en bij zijn criminele broer intrekt. De opening waar hij in een psychose door de straten doolt is een fenomenaal stukje cinema - wreed en bikkelhard, maar toch ontroerend en teder. En dan als die twee uit elkaar gegroeide broers elkaar weer vinden. Maar daarna komt de film helaas in wat routineus, formulematig vaarwater. Een ongebruikelijke leermeester geeft zijn nieuwe pupillen hoop op nieuwe successen in het leven. Een oudere man moet een jongere man uit de criminaliteit houden. Goed en kwaad; een toekomst tegenover blijven hangen in lamlendigheid. Psychische problematiek als iets wat overwonnen moet (en kan) worden.

Ik juich het toe dat ze niet hebben geprobeerd om van Bane de uitzinnige maniak te maken die The Joker ooit was. Met Heath Ledger hadden ze namelijk een magnifieke acteur in handen die met zijn screen presence het materiaal naar een hoger plan wist te trekken, maar dit ging uiteindelijk ook ten koste van het karakter van Batman. De eigenlijke held was stiekem verworden tot een minder interessant personage in zijn eigen film en de schurken stalen de show weg. Bane is wat kleurlozer en meer een fysieke verschijning, maar zo komt wel de nadruk weer terug bij Batman te liggen. Perfect om de mythologie rond de superheld mee af te ronden, zonder daarbij afbreuk te doen op de excellente performance van Heath Ledger.

Ik ben er ook over te spreken dat Christopher Nolan nou eindelijk eens een intrigerend vrouwelijk personage in de franchise heeft weten te krijgen. Anne Hathaway is fantastisch gecast als de frêle ogende catwoman die haar vrouwelijkheid weet in te zetten als haar sterkste troef. Ook een even zo leuke touch dat ook de ultieme schurk een vrouw blijkt te zijn. Nolan heeft zeker ballen om het laatste hoofdstuk uit te gaan met zoveel girl power.

Hoewel het dus op veel vlakken een waardige afsluiting is van de trilogie, zijn er toch een aantal punten waarop deze film het niet haalt bij The Dark Knight. Mijn grootste bezwaar is dat de verontrustende grijstinten uit de voorganger zijn verwassen tot een meer conservatieve invulling van waarden. Was het nou juist zo doodeng dat de grens tussen Batman en zijn tegenstanders vaag was; hier is het duidelijk dat Batman de held is en dat Gotham City hem nodig heeft. En natuurlijk is hij hier de underdog die zich parmantig blijft verzetten tegen het kwaad terwijl alles en iedereen hem tegenzit (cliché onder de clichés!) En dat allemaal dik overgoten met een platte moraal over helden die wij moeten eren en oom agent als degene die onze maatschappij van de ondergang behoedt. Hier overdrijf ik wellicht enigszins, maar dat neemt niet weg dat het verhaal in meer traditioneel vaarwater komt.

Natuurlijk zijn de grijstinten niet helemaal vedwenen, want op zich zou je kunnen beargumenteren dat Bane's motieven ook enigszins nobel zijn en dat ook Catwoman in eerste instantie vooral opportunistisch is. Waar het mij echter om gaat is dat die unieke en verontrustende sfeer van het vorige deel plaats heeft gemaakt voor een pathetische moraal die eigenlijk niet zoveel meer toevoegt aan de moraal van alle andere superheldenfilms. Dat unieke en typische van Batman als The Dark Knight is ergens verloren gegaan

Het helpt bepaald niet mee dat Nolan zich weer eens als een buitengewoon inefficiënt cineast toont, die een vervelend lange aanloop neemt om tot de kern van zijn verhaal te komen. De eerste vijfenveertig minuten zijn dan ook tergend traag en hadden vele malen strakker afgerond moeten worden. Een plot wordt niet diepgaander als je hem nodeloos uitrekt. En daarbij worden de echte emotionele ontwikkelingen, zoals de liefdesgeschiedenis tussen Bruce Wayne en Selena Kyle, niet eens echt adequaat uitgewerkt. Het voelde bij mij echt aan als een moetje om maar Bruce Wayne een happy end te geven. En ook hier de kritiek dat het einde verschrikkelijk cliché en onorigineel is. Het pijnlijkste is dat een soortgelijk einde nog geen half jaar terug ook al was gebruikt in de tweede Sherlock Holmes.

Toch wil ik hiermee geenszins zeggen dat het een mislukte film is of dat ik er niet van heb genoten. Er zitten zeker een paar meesterlijke scenes in die niet onderdoen voor de betere momenten uit zijn voorgangers. Het is dan ook een waardige afsluiting van de trilogie, maar wel een afsluiting die het niet presteert om het materiaal naar een hoger niveau te kunnen tillen.

Gotische horror met 70's nostalgie. 'Dark Shadows' (2012) is de filmadaptatie van een obscure soapserie - een soort The Addams Family - waar niemand meer op zat te wachten, maar een prima aanleiding vormt voor een zoveelste vehikel van regisseur Tim Burton met acteur Johnny Depp. Echt grandioos is het allemaal niet, met een rommelig script dat weinig ruimte laat voor enige karakterontwikkeling bij de inwoners van het landhuis Collinwood. Misschien is het grote aantal karakters een hommage op de oorspronkelijke roots als soap, maar nu zijn ze niks dan lege opvulling bij de bloedvete tussen vampier Barnabas (Johnny Depp) en heks Angelique Bouchard (Eva Green). Het plot gaat ook niet echt ergens heen als gouvernante Vicky (Bella Heathcote) ogenschijnlijk geïntroduceerd wordt als hoofdpersoon, of Elisabeth Collins Stoddard (Michelle Pfeiffer) de eigentijdse matriarch blijkt van de clan. Al moet ik het Tim Burton nageven dat hij - zoals altijd - qua set- en kostuumdesign een nostalgische fantasiewereld schept waar het fijn is om te vertoeven. Zo gedetailleerd als zowel het vissersdorpje als het vervallen landgoed worden vormgegeven. Helaas kan uiterlijke pracht maar zo weinig doen tegenover de donkere schaduw van een levenloos script.

Het eerste boek uit The Dark Tower was een vreemde eend in de cyclus. Een negentienjarige Stephen King wilde de spaghettiwesterns van Sergio Leone combineren met een fantasy-epos in de geest van Tolkien. Torenhoge ambities, jeugdige overmoed en een auteur die nog zijn eigen schrijfstijl moest ontdekken. Het is een bevreemdend, pretentieus boek waarin Roland Deschain (The Gunslinger) vooral achter Randall Flagg (The Man in Black) aanloopt door de woestijn. Twee archetypes uit de Arthur-legendes als belichaming voor de eeuwige strijd tegen goed en kwaad. De serie zou pas vanaf het tweede boek op stoom geraken en werkelijk iets doen met de postapocalyptische dubbelwerelden. Het lijkt me lastig om vanuit dit startpunt een nieuwe filmfranchise op te bouwen, maar de keuze om dan maar alles van tafel te vegen is ook weer zoiets. 'The Dark Tower' (2017) heeft weinig met het oorspronkelijke bronmateriaal van doen, anders dan wat vage gelijkenissen en een redelijk consistente uitwerking van hoe deze vertelwereld in elkaar zit.

Op voorhand was er veel te doen over de keuze voor Idris Elba als Roland Deschain. En ik moet zeggen dat hij ook niet de staalblauwe ogen en de scherpe hoeken heeft van een Clint Eastwood, op wie de mysterieuze revolverheld uit de boeken duidelijk was geïnspireerd. Al hoopte ik dat de makers met een zwarte acteur tenminste iets zouden doen met de Amerikaanse burgerrechtenbeweging, omdat dit wél een essentieel onderdeel vormde van de sfeersetting. Maar juist die maatschappijkritische subtekst (zo sterk aanwezig in de boeken) wordt veilig weggepoetst door van Jake Chambers (Tom Taylor) de hoofdpersoon te maken en The Gunslinger te laten verworden tot een generieke actieheld. Niet meer die vermenging van hyperrealistische thema's (rassendiscriminatie, verslaving, existentiële eenzaamheid) in een fantasiesetting over verdwijnende werelden.

Voor de mensen die in 'politieke correctheid' het einde van cinema zien: 'The Dark Tower' (2017) valt echt tegen door behoudend en slordig schrijverschap, niet omdat Idris Elba The Gunslinger neerzet. Hij is prima gecast als iets te serieuze ijzervreter die in het rond knalt met z'n antieke revolvers. Op zich zet Matthew McConaughey ook een heerlijk schmierende duivelskapitalist neer, met z'n telekinetische superkrachten. Maar de échte strijd tussen The Gunslinger/The Man in Black was zoveel grootser, meeslepender, belangwekkender dan wat ze er in deze dertien-in-een-dozijn-film van maken. It has forgotten the face of his father. Het is maar te hopen dat de aangekondigde televisieserie het epos alsnog recht doet en de bittere smaak van dit niemendalletje wegspoelt.

Hoe voorspelbaar wil je het hebben? Notoire meningenmannetjes (Youri Albrecht, Bart Nijman) en belegen grappenmakers (Johan Derksen, Gerard Joling, Youp van 't Hek) die worden geïnterviewd over de érrug lange tenen van al die sneeuwvlokjes. Voor het intellectuele cachet Herman Brusselmans, de postmoderne ironie zelve, bij wie elk talkshowbezoek kan rekenen op een nieuw typetje. Hier dan als hoeder van het vrije woord die te vuur en te zwaard zijn recht verdedigt om het n-woord te blijven gebruiken. Natuurlijk is Steven Brunswijk (beter bekend als Braboneger) dat hartstochtelijk met hem eens, want al dat gezemel over zijn geuzennaam!? Voor de nuance en het redelijke midden schuiven Howard Komproe, Martijn Koning, Nabil Aoulad Ayad en Guido Weijers aan. Maar dit humorloze treurfeest heeft een nóg belangrijker punt aan te stippen dan politieke correctheid. Want durven de heren satirici, denkers en publieke figuren eigenlijk grappen te maken over profeet Mohammed!? Wederom geen zelfreflectie, wederom het overbekende doemscenario dat zo haaks staat op een realiteit waarin echt een stuk meer gezegd en gedacht wordt dan deze zelfverklaarde martelaren uitdragen. Waar provocatieve kanalen als GeenStijl, PowNed en The Post Online al langere tijd onderdeel uitmaken van het mediadiscours en je altijd een paar klikken bent verwijderd van de meest scheutige grappen over minderheden.

Komedie kan zo banaal zijn als maar mogelijk en toch ermee weg komen, mits de grappen goed getimed zijn en de karakters een zekere aantrekkingskracht hebben. Dus niet: POEP! PIES! SEKS! SNOT! Ook jammer dat een genre als de parodie zo is aangetast door dit soort rommel dat er eigenlijk geen ruimte meer voor is, terwijl bijvoorbeeld Mel Brooks met The Producers, Spaceballs en Blazing Saddles heeft bewezen dat het niet per definitie tenenkrommend slecht hoeft te zijn.

De komedie leunt geheel op de chemie van Tina Fey en Steve Carrel als ingeslapen koppel die per ongeluk in een misdaadcomplot verwikkeld raken. Niet een erg originele premisse en het is ook net iets te slap om een hele film te kunnen boeien. Daarmee is het niet gezegd dat de film geen grappige momenten kent, want de spitsvondige eentweetjes tussen Carrel en Fey zijn bij vlagen hilarisch. Helaas dat er nog meer momenten tegenover staan dat de boel vooruit gestuwd wordt als een pijnlijk bedoelde slakkengang van niet grappige scenes.

Enorm knap gedaan hoe je als kijker zelf ook 'toeleeft' naar het moment dat de gevangen vaders in contact komen met hun dochters. Cinematografisch sterk in beeld gebracht. Sfeervol. Een beetje dromerig en toch rauw. Het moment dat ze met elkaar in contact komen is inderdaad een rollercoaster aan tegenstrijdige emoties. Ook indringend hoe 'Daughters' (2024) geportretteerden jarenlang in beeld blijft brengen, zodat je zicht krijgt op de effecten van deze methodiek. Soms pakt het fantastisch uit, maar soms blijft de band tussen vader/dochter moeizaam verlopen. Uiteindelijk blijft het bittere gevoel hangen wat een wissel het trekt op complete Afro-Amerikaanse gemeenschappen als mensen zo onredelijk zwaar worden gestraft.

Omdat er niks fijner is dan Peter van den Begin en Wim Opbrouck die samen pornofilms kijken of elkaar afschrobben in een badtobbe. Meer een losse verzameling sketches dan een coherent geheel, maar de jonge regisseuse Thessa Meijer weet een prettig tragikomisch Belgenland te creëeren. Alleen al dat scheefstaande huis in een westernesk niemandsland, spreekt tot mijn verbeelding.

Het heeft een Twin Peaks-achtig sfeertje met een lieflijk muziekje op de soundtrack en kleurrijke personages uit de dorpsgemeenschap. Surreëel en sfeervol, maar het rommelige plot verspeelt zijn kaarten veel te vroeg in de verhaallijn: de moordenaars komen bij de eerste moord namelijk vol in beeld. Het gevolg is dat de obligate speurtocht van de goedhartige sheriff niet eng of spannend wordt. Daarnaast worden er aan de lopende band bijrollen vermoord, maar die personages worden nauwelijks meer geïntroduceerd dan dat zij een functie hebben als aanstaand slachtvee. Karakters vermoorden heeft geen effect als je geen binding met ze kunt krijgen. Dead & Buried (1981) heeft absoluut zijn charme als foute B-film (houterig acteerwerk, cheesy dialogen, onlogische plotwendingen). Toch ontgaat het mij waarom deze specifieke titel hier en daar als vergeten 'horrorklassieker' wordt getipt. Zo bijzonder is het niet.

Nicole Kidman in een van haar vroege rollen. Een verveeld echtpaar wordt wakker geschud als ze tijdens een boottocht in aanraking komen met psychopaat. Wat volgt is een strijd tegen zowel de engerd als de elementen van de natuur. Best aardig, alhoewel er mij net een slag te vaak gekozen is voor de voorspelbare cliches.

Ik kon hier ook niet zoveel mee. Het is een mengeling van de soort lore uit 'The Blair Witch Project' (1999) met de plotwendingen uit 'The Sixth Sense' (1999) en de zwarte humor uit de bekende anthologie-reeksen. De paranormale entiteit is niet echt eng, eerder suf. De karakters zijn strontvervelend en gemeen, maar het ergste is dat ze waanzinnig slecht geschreven. Het helpt niet voor de zwarte humor dat hun ongeloofwaardige gedragingen eigenlijk nergens op slaan, terwijl 'Dead End' (2003) het voor een groot deel moet hebben van de irritaties, onhebbelijkheden en geheimen van de gezinsleden in een familiewagen. Schijnbaar is de productie voor een appel en een ei gemaakt, maar dat zie je er ook aan af, want je ziet steeds opnieuw dezelfde lelijke CGI-animatie van dezelfde weg met die eindeloze reeks dennenbomen.

Pijnlijke combinatie van een leuk concept en een sterrencast, maar het is uiteindelijk beneden alle peil. Het wil zo graag hip en trendy zijn dat het dat juist niet is.

In de V.S. maken ze hun cinema graag in hapklare brokjes sentiment: mogelijkheid tot een traantje hier, lachmomentje daar, even een beetje spanning erbij en wat pief-paf-poef om het vetcool te houden. Gelukkig zijn er ook nog Amerikaanse filmmakers met de moed om wars te blijven van deze makkelijke manier om de massa te bespelen. Laat deze film een voorbeeld zijn voor hoe het ook kan.

The Dead Girl is geenszins toegankelijke cinema voor wie er niet voor open wil staan. Het draait allemaal om de gruwelijke dood van een jonge vrouw en vier andere vrouwen die - indirect door deze gebeurtenis - geconfronteerd worden met een moeilijke keuze in hun leven. Zij kunnen het goede kiezen of het slechte, maar zij hebben nog een keuze voorhanden in het leven. Tot we bij The Dead Girl uit de titel komen, haar leven is over en haar fouten zijn niet meer in te halen. Deze wrange manier van vertellen voelt onafgemaakt pijnlijk en soms zelfs vervelend, maar het voelt juist daarin heel realistisch en menselijk. Ook de verhoudingen tussen de karakters is zo ontzettend menselijk: tederheid gaat net zo goed gepaard met wreedheid en exploitatie.

Elk segment wordt vertolkt door een actrice van naam, en ik kan niet anders zeggen dan dat er de sterren van de hemel wordt gespeeld. Zelfs de twee actrices die ik bijna fysiek haat - Marcia Gay Hayden en Brittany Murphy - zetten toch een indrukwekkende rol neer. Het mooiste is hoe zowel camerawerk als make-up grauw en realistisch is gehouden, zodat dat de dames er dus ook niet uitzien als grote sterren uit Hollywood. Zij zien er uit als de beschadigde mensen die je in de werkelijkheid ook tegen zou komen.

Mooi ook hoe prettig genuanceerd de film is geworden. Ik ben dan wel een tegenstander van de doodstraf, maar de meeste films over het thema zijn nogal zedenprekerig. We kennen het wel. Onschuldige man komt op de death row, oh oh oh, wat is het toch een belachelijk systeem. Deze film neemt het uitgangspunt aan dat de dader daadwerkelijk schuldig is maar rechtvaardigt zijn schuld ook de radicale straf die hem ten deel zal vallen? Allemaal heerlijk subtiel gebracht zonder teveel sentimentaliteit.

Psychoanalytisch griezelen

Grappige opzet: vijf 'patiënten' leggen hun paranormale ervaringen neer bij een Freudiaanse psychoanalyticus om ze wetenschappelijk te duiden. Hun afzonderlijke verhalen worden steeds zo verteld dat het ruimte laat voor zowel een rationele uitleg als voor een paranormale verklaring. De eerste twee verhalen - visioen en spookhuis - worden net iets te rap afgehandeld om suspense op te kunnen bouwen. Gelukkig volgt daarop een sterker verhaal rond een nieuw huwelijk dat te maken krijgt met een mogelijk demonische spiegel. Simpel gegeven, maar het wordt rustig opgebouwd naar een explosieve climax. Het daarop volgende verhaaltje rond een noodlottige golfcompetitie valt uit de toon door de kinderachtige slapstick.

Het meest iconische verhaal gaat over een levende buikspreekpop en diens getergde eigenaar. Hier een fijne mengeling van tragiek, komedie en drama. Tot slot leidt het raamwerk om de afzonderlijke verhalen heen tot een laatste verrassing; hoogst bevredigend in hoe het mysterieuze vragen opwerpt over wat er realiteit of onderbewuste is. Allemaal tezamen is het een leuke mix van enigszins gedateerde horror, maar met enkele vondsten die de tand des tijds hebben doorstaan. Volgens mij is dit ook hoogst invloedrijk geweest op zoveel andere iconische horrorfilms van latere makelij. Alleen daarom verdient het al een kijkbeurt; ook voor liefhebbers van klassieke cinema die niet meteen binding hebben met het horrorgenre.

Ik ben dit type documentaires á la 'Making a Murderer' een tikkeltje beu. De sensationele strafzaken om zwakke plekken naar boven te brengen in het Amerikaanse strafrechtsysteem. Opgezet vol twists en turns, alsof je een thriller kijkt. In die zin streept 'A Deadly American Marriage' (2025) opnieuw alle clichés af. De ogenschijnlijk gelukkige Amerikaanse familie. Het juridische getrouwtrek rond nuchtere rechercheurs en flamboyante advocaten. De objectieve waarheid tegenover de processen om een eerlijke rechtsgang te waarborgen. Al blijft het natuurlijk een schokkende zaak, zeker ook omdat het traumatische verleden steeds opnieuw blijft terugkeren in het leven van Jasons kinderen. Ergens hoop je met hen mee dat Molly Martens ondubbelzinnig wordt veroordeeld, maar ergens moet je ook erkennen dat er inderdaad ruimte is voor interpretatie. Het uiteindelijke oordeel zal altijd onbevredigend blijven.

Het blijft altijd lichtelijk bevreemdend als de hele bioscoopzaal in een deuk lijkt te liggen en dat er bij jou niet meer klinkt dan een schampere grinnik. In die zin doet 'Deadpool & Wolverine' (2024) me wat denken aan de latere seizoenen van 'South Park', waarin de ogenschijnlijke provocaties zo duidelijk onderdeel zijn van het commerciële verdienmodel dat ze niks of niemand écht raken. Achter de edgy rauwheid van 'Deadpool & Wolverine' (2024) steekt eigenlijk vooral een bijzonder veilige productie die vol zit met cameo's en fan service. Alleen al de laffe manier waarop de biseksuele spanning tussen Deadpool (Ryan Reynolds) en Wolverine (Hugh Jackman) niks meer is dan een gimmick als er zo overduidelijk een vrouwelijke love interest opduikt. De actiescènes ogen goed, maar het wordt allemaal zo ondergesneeuwd door voorspelbare omkeringen van genreclichés dat je er nooit helemaal in komt te zitten.

De vergeelde DVD-boxen van 'Deadwood' staan nog altijd in mijn boekenkast als een relict uit vervlogen tijden. Toen series qua productiewaarde nog achterliepen op cinema en productiemaatschappij HBO een kleine renaissance beleefde waarin ze het medium naar een hoger plan wisten te tillen. Voor mij komt 'Deadwood' uit een tijd dat series experimenteler waren. Minder gelikt, maar zoekend naar manieren om volwassen verhalen te vertellen in serievorm. Maar net als bij het ambitieuze 'Carnivàle' bleken de productiekosten onredelijk hoog ten opzichte van de opbrengsten. De serie werd op een onbevredigende manier afgeraffeld en verdween stilletjes in de luwte. Steeds opnieuw werd de hoop aangewakkerd dat er nog eens een vervolg zou komen. Ondertussen werden de acteurs ouder en er stierven zelfs een paar leden van de (toen al) bejaarde cast. Het is tegen deze context dat ik een beetje terughoudend was om 'Deadwood' (2019) op te zetten. Wat heb je nog aan een douceurtje als de honger niet meer gestild hoeft te worden?

De DVD-boxen zullen waarschijnlijk nooit meer in een speler terechtkomen en ik zag deze slotfilm op een streamingdienst. Op zich is 't geen slechte invalshoek dat er in de vertelwereld van 'Deadwood' (2019) tijd is verstreken en de personages er inmiddels een leven op hebben zitten. Voor hoofd- en bijrollen zijn de gebeurtenissen uit de oorspronkelijke serie net zo ver weg als voor de fan van destijds. Zelfs een snoeiharde intrigant als Al Swearengen (Ian McShane) is een schim van zichzelf als hij manmoedig strijdt tegen de vergankelijkheid; zijn waardigheid behouden een grotere uitdaging dan snode plannetjes smeden. In positieve zin past dit melancholische perspectief bij een serie waarvan de oorspronkelijke fans waarschijnlijk óók veranderd zijn door de tijd. De slotfilm probeert niet het origineel te overtreffen in bombastische overdaad, maar voelt werkelijk als een respectvolle manier om de franchise definitief ten grave te dragen. Maar in negatieve zin bekruipt het gevoel dat 't opzichtig hengelen naar 'closure' te vaak ontaardt in zeemzoete braafheid en een voorspelbaar plot dat weinig overlaat aan de verbeelding. De torenhoge ambities van weleer maken plaats voor gezapige nostalgie naar die wilde jaren.

'Code Rood: De Doodstraf' (2014) was een wat inwisselbare televisiedocumentaire over de doodstrafzaak tegen Clinton Young, maar op zich raakte ik nieuwsgierig naar het lot van de geportretteerde terdoodveroordeelde. Jessica Villerius heeft met 'Deal met de Dood' (2017) een meer volwaardige opvolger gemaakt. Het oogt filmischer met sfeershots van het troosteloze Texaanse woestijnlandschap. Het schetst het laagopgeleide, disfunctionele milieu waarin Clinton Young grootgebracht werd en hoe dat van invloed was op de twee noodlottige moorden. Villerius is gegroeid in haar rol als interviewende journalist, want ze neemt veel duidelijker positie in en weet met haar feitenkennis en scherpe vragen reacties af te dwingen. Waar Villerius nog een handje van heeft is dat ze de nadruk legt op de gevoelswereld van de slachtoffers van het systeem. Dat werkt goed als pamflet tegen de doodstraf, maar tegelijk wordt het ook een beetje gevoelsporno die verkocht wordt als human interest.

Tegenvallende afronding van een miniserie met zoveel potentie. Het biedt aan alle kanten de mogelijkheden voor een gelaagde suspense over politieke figuren die zich zonder scrupules opstellen om macht te verwerven of te behouden. Helaas wordt het gegeven niet helemaal bevredigend uitgewerkt omdat er wordt gestrooid met de overbekende cliches van het genre, compleet met een auto die niet wil starten tijdens een achtervolging. Het is zo jammer, want de psychologische opbouw van een 'linkse journaliste' die in een PVV-bolwerk terechtkomt is een intrigerend uitgangspunt. Zowel de jonge actrice Carolien Spoor als de wat meer ervaren Jacob Derwig zetten indringende rollen neer die beklijven, dus hier had zeker meer ingezeten als het wat minder ingezet had op de bekende weg.