Opinions

Dolly Parton's 'Jolene' (1973) kan ik op repeat blijven zetten en het nummer gaat nooit tegenstaan. De smachtvolle smeekbede van een oudere vrouw die opeens bang is dat ze vervangbaar wordt als haar man interesse krijgt in een jonge vrouw. Het nummer krijgt een feministische laag omdat ze in haar radeloosheid die andere vrouw aanspreekt en niet de man waar het om gaat. Of hoe schoonheidsidealen en beperkende vrouwbeelden een sluimerende onzekerheid voeden dat vrouwen continu met elkaar in competitie moeten. Nog zoveel sterker omdat de ik-verteller geen conflict zoekt of de jongere partij zelfs maar veroordeelt, maar met haar smartkreet een beroep doet op diens solidariteit en wederzijdse begrip. De maîtresse is mogelijk de enige die het spel kan begrijpen waarin de oudere vrouw (tegen haar wil) bij betrokken is geraakt: in de gunst blijven van een man.

In dezelfde geest van vrouwelijke kameraadschap gaat 'Dumplin'' (2018) over competitiedrift in een maatschappij waar vrouwenlichamen net iets harder en venijniger worden afgerekend. Waar Rosie (jennifer Aniston) nog altijd teert op dat ene succesmomentje toen ze 'Miss Teen Bluebonnet' werd en haar verdere levenspad in het teken stond van uiterlijke schijn. Voor dochter Willowdean (Danielle Macdonald) reden te meer om zich te verzetten tegen Rosie's strakke afvalregimes en beklemmend simplistische vrouwbeelden. In het leven van haar moeder is eigenlijk geen plek voor een dochter met een maatje meer. Alleen al hoe ze haar eigen dochter 'dumplin'' (knoedel) noemt met een amicaal bedoelde ondertoon richting diens lichaamsgewicht. Hoe anders was Willowdean's overleden tante Lucy, een levensgenieter die genoot van de muziek van volkszangeres Dolly Parton en er levenswijsheden uitpikte over zelfliefde.

Op papier laat 'Dumplin'' (2018) zich uittekenen als het zoveelste underdogverhaal waarin ditmaal een gezet meisje als Willowdean probeert om een schoonheidswedstrijd te winnen. Het conflict rond de schoonheidsshow is eigenlijk maar bijzaak; het gaat om hoe de vrouwelijke personages zichzelf en andere vrouwen afstraffen met hun loeizware verwachtingen en gendervooroordelen. Hoe moeilijk (zelf-) liefde is wanneer alles schreeuwt dat dunheid een nastrevenswaardige norm is. Maar waar Dolly Parton (ook een uitgesproken beschermvrouw van de LGBT-gemeenschap) met haar teksten altijd al opriep tot begrip en solidariteit. Niet tegen elkaar uit laten spelen, maar naar elkaars verhalen luisteren. Samen de status quo doorbreken met mildheid, empathie en oog voor de worsteling van anderen.

Misschien werkt 'Dumplin'' (2018) nog beter dan eender welke muzikale biopic omdat het helemaal niet over Dolly Parton gaat, maar nog steeds een hommage is aan alles waar ze voor staat. De tederheid waarmee regisseuse Anne Fletcher verschillende vrouwen schetst als meer dan alleen hun lichaam en zo ruimte biedt aan diverse vrouwbeelden.

Op alle fronten beter dan het eerste deel. Grootser. Epischer. Een betere combinatie van filosofische ideeën over geopolitiek en blockbustergenot. Ook knap hoe zoveel verschillende personages en facties bij elkaar komen, maar zonder dat je het gevoel krijgt dat er iets essentieels mist. Zoveel verschillende tonen. Van de verstillende scènes waarin Paul Atreides (Timothée Chalamet) toenadering zoekt tot de harde woestijncultuur van de Freman of zijn liefde voor Chani (Zendaya) vorm begint te krijgen. Tot de opzwepende grootsheid van woestijngevechten, surfen op reusachtige wormen en de hypermilitaristische overwinningsmoraal van de Harkonnen. Het maakt 'Dune: Part Two' (2024) tot een eigenzinnige spektakelfilm waar je eindelijk weer eens het idee krijgt dat alles lijkt te kloppen.

Ik ben 't buitenbeentje in een vriendengroep vol nerds. Eigenlijk wilde niemand meer D&D met me spelen toen mijn Ranger Elf elk gevecht aanging met dezelfde zin: 'Ik pak mijn repeating crossbow en ik schiet!' Het helpt ook niet mee dat ik van mening ben dat 'Fantasy' is gemaakt voor fantasielozen, want er is geen genre wat zo braaf de conventies na-aapt die Tolkien ooit heeft bedacht. En dan allemaal volwassen pubers die de mythologie en spelregels bloedserieus nemen; alsof er iets van afhangt als je durft af te wijken. Misschien dat ik daarom best kon genieten van de vele relativerende knipogen uit 'Dungeons & Dragons: Honor among Thieves (2023). Gewoon een leuke actiekomedie die genoeg verwijzingen bevat voor de purist, maar toch toegankelijk blijft voor een groter publiek. Nu worden dingen sowieso leuker als je er geen ingewikkeld regelboek bij nodig hebt.

Nolan overtreft zichzelf. Mag de man voorheen vooral behapbare plots geschreven/geregisseerd hebben met veel plot exposition en uitleggerige dialogen, maar met 'Dunkirk' (2017) zet hij voor het eerst in zijn carrière een visueel overrompelende, tactiele ervaring neer. Het is een wagneriaans (bijna mythisch) epos waarin een scala aan menselijke emoties wordt verbeeld. Kinderlijke fascinatie naar de kracht en impact van monstrueuze vernietigingsmachines als oorlogsschepen, U-boten en vliegtuigen. De beklemming van groepen jonge mannen die als ratten in de val zitten, terwijl hun camaraderie en heldenmoed in het niet vallen bij een ordinaire geluksfactor. Het is zowel een nationalistische film als dat het kritiek levert op nationalistisch denken, door steeds die wrange vraag te stellen: is het de prijs van individuele opoffering waard om onderdeel te zijn van dat allesverslindende oorlogssysteem?

Misschien dat ik film en serie teveel tegen elkaar opweeg. Naar mijn gevoel was de serie nou juist zo goed omdat het die subtiliteit vast wist te leggen. In deze film wordt de boel veel meer uitvergroot en dus worden de verschillen tussen de dames stukken duidelijker gesteld.

Maar wellicht is dat ook debet aan het medium, want een film is geen serie en een serie is geen film.

Ik blijf vinden dat het zeer onwaarschijnlijk is dat Dunya geen melding maakt over wat Desie verkeerd doet. Granted, ze is altijd een passief karakter geweest, maar in deze film zegt of doet ze echt helemaal niks, dat is niet heel realistisch.

Wat te plotgedreven en te gelikt naar mijn smaak en met een melodramatische insteek die niet zou misstaan in een B-garnituur televisiedrama. Neemt niet weg dat 'Durante la Tormenta' (2018) een aardige opvolger is van bekendere 'tijdreisfilms' als 'Frequency' (2000), 'The Butterfly Effect' (2004) en 'Mr Nobody' (2009). De film lijkt een rechtlijnige (ietwat voorspelbare) thriller te worden, maar neemt enkele afslagen waardoor de gruwelijke moord aan het begin slechts een radertje is in een andere puzzel. Zonder meer knap gedaan, ook omdat ik hierdoor een andere film zag dan ik aanvankelijk had verwacht.