Opinions

Regisseur Stuart Gordon kwam in 'Masters of Horror:The Black Cat' beter weg met de gotische horrorsfeer. Deze vertelling blijft trouw aan de stijl en sfeer van H.P. Lovecraft, maar door de jaren '80 effectjes en de cartooneske slechteriken wordt het onbedoeld lachwekkend. Ezra Godden is ook niet het acteertalent dat Jeffrey Combs was in TBC, waardoor de psychologische terreur beperkt blijft tot een hoofdfiguur die sporadisch verschrikt kijkt. Het helpt niet mee dat de beste man een jaar of vijftien te oud is om geloofwaardig de rol te kunnen spelen van een armlastige student. Zijn vrouwelijke tegenspeelster heeft als enige memorabele kenmerk dat zij, in een volstrekt overbodige naaktscène, getoond wordt met een grotere boezem dan verwacht. Dat absurde beeld past wel bij deze middelmatige bedoening.

De film doet niks bijzonders, want hij excelleert namelijk in het tonen van alledaagsheid. We zien niet zoveel meer dan een van de schattigste filmhonden ooit en zijn innige relatie met het baasje. En dan gaat het baasje dood en blijft de hond wachten op het meisje. Ontroerend in al zijn simpelheid. ik durf te wedden dat een heleboel hondenliefhebbers intens geraakt worden door de simpele emotie die hiermee wordt getoond, omdat het zo bekend voor komt en ons doet denken aan hoe mooi het ook alweer is om met dit huisdier der huisdieren samen te mogen leven. Perfect voor bij de feestdagen, warm verhaal, niet te zwaar op de hand en een film om met de hele familie te bekijken want iedereen kan ervan genieten op zijn of haar eigen niveau.

Oh Coens, What Did Thou?

Hail, Caesar! heeft genoeg om van te smullen. Alleen al het idee van een jaren vijftig studio productie, een religieus epos over over Julius Caesar en Jezus Christus (geschiedvervalsing!), maakt het tot een aardige zelfreflectie op de ideologische kracht van het medium film. De broertjes weten hun ideologiekritiek-light door te trekken naar schitterende sequenties waarin gespeeld wordt met de filmstijl van die tijd. Bombastische grote studiowerken vol figuranten en epische decors. Synchroonzwemmers tussen een water spuitende walvis. Westernklassiekers met een zwijgzame Texaanse revolverheld. Over de machinaties achter de schermen van Hollywood, terwijl die mensenlevens beinvloeden met de illusionaire magie van zorgeloosheid, decadentie en Amerikaans nationalisme.

Toch blijft de productie te veilig tussen de lijntjes kleuren van wat er te verwachten valt van een nieuwe Coens. Alles lijkt al eens eerder behandeld te zijn in een iets andere vorm. De kritische reflectie op het kapitalisme tegenover andere vormen van economische systemen? The Hudsucker Proxy (1994). De verteller die een subjectieve kleuring aan de gebeurtenissen geeft? The Big Lebowski (1998). De vrolijke musicaleske aanpak van losse, onsamenhangend lijkende fragmenten als een soort odyssee van stijlen en sferen uit voorbije tijden? Oh Brother, Where Are Thou? (2000) Het hoofdpersonage in een filosofische, religieuze en morele crisis over een levenslot dat wel of niet buiten zijn macht lijkt te liggen? A Serious Man (2009). Kunst en tijdsgeest die door elkaar heen lopen? Barton Fink (1991)

Natuurlijk herhaalt een filmmaker thema's en patronen uit eerder werk. Natuurlijk kan het dat er in een oeuvre van zo'n dertig jaar (!) parallellen tussen films gaan ontstaan. Neemt alleen niet weg dat deze nieuwste Coens zich erg gemakkelijk verhoudt tot vormspelletjes en thematische keuzes uit het roemrijke verleden. Meer dan een kritische beschouwing op nostalgie rond Hollywood is het een rond spitten geweest in eigen producties; een soort best off van elementen uit hun eigen roemruchte auteurswerk. Veilige zelfplagiaat in een ietwat statische prent, die slechts bij vlagen het meesterschap van hun hoogtijdagen weet te evenaren.

Hopelijk kiezen ze voor een vervolgproject waarmee ze als vanouds gigantisch op hun bek kunnen gaan, maar dat in ieder geval de ouderwetse bravoure heeft om een gemeende middelvinger naar het establishment op te steken.

Om Rec uit mijn systeem te krijgen heb ik deze hele sympathieke dramafilm maar opgezet. Het aloude verhaal van de inspirerende leraar wordt hier omgezet in dat van een junkie-leraar die juist veel van zijn leerlinge kan leren. Hij is een emotioneel wrak met een voorliefde voor drugs; zij is een wat eenzame jonge meid die het juk van een criminele broer moet dragen. In hun eenzaamheid vinden ze een beetje menselijke warmte in elkaars samen zijn. En daar zit je eigenlijk de hele film naar te kijken, zonder dat het overdreven zoetsappig of sentimenteel wordt. De dramatische momenten hadden wellicht iets soepeler in elkaar over kunnen gaan, maar uiteindelijk doet het de truc afdoende voor mij. Heerlijk onsentimenteel, een tikkeltje grauw en qua verhaallijn vol engagement. Zo zie ik mijn films graag gepresenteerd worden.

Vermakelijk slecht. Ze hebben zo'n beetje elk cliche uit het boekje erin weten te krijgen en dan ook nog eens met belabberde special effects en een plot dat kant noch wal raakt. Genieten dus, maar niet op de manier zoals de makers dat waarschijnlijk bedoeld hebben.

In 'Hallali' (2020) wordt de Haagse carrierepoliticus Gerben Kooistra (Tibor Lukács) door zijn partij afgeserveerd met een burgemeesterspost in een problematisch dorp. De vorige burgervader is namelijk onder verdachte omstandigheden om het leven gekomen. Al rap ziet Kooistra hoe een lokale gangsterfamilie onder- en bovenwereld in handen heeft en daarin gesteund wordt door de rest van de gemeenschap. Eigenlijk vertrekt 'Hallali' (2020) gewoon vanuit het motiefje van 'er is een nieuwe sheriff in het dorp', uit tal van oude western-films. Ergens zou ik dit heel leuk willen vinden. Dat surreële fictie-Brabant waar bonte randfiguren de dienst uitmaken en men onbegrijpelijke heidense rituelen doet. Met echo's van carnaval, Fort Oranje, motorbendes en drugsproblematiek. De morbide hoofdstukindeling rond het slachten, prepareren en opzetten van wilde dieren. Zoals 'opa Toontje' met zijn vingers door de bloedende koppen gaat van herten en zwijnen. Maar zo sfeervol als het allemaal oogt, zo ondermaats en krukkig is het acteerwerk. Vooral Tibor Lukács mist elke presence of geloofwaardigheid om de rol van getergde einzelgänger te dragen. Het resultaat is een film die meer overkomt als het product van enthousiaste filmstudenten die een misdaadfilm nabootsen, dan een meeslepende onderdompeling in een schaduwwereld als de onze.

Jamie Bell mocht al eens eerder de titelfiguur spelen als dansende jongen in Billy Elliot, maar nu geeft hij wederom niet onverdienstelijk gestalte aan Hallam Foe. En het moet gezegd worden, acteren kan hij! Het is een genot om te kijken naar hoe hij van deze figuur de meest sympathieke stalker maakt die je ooit hebt gezien. Hallam Foe is weer eens zo'n fijne independent voor het grote publiek, oftewel een tikkeltje aparte film die toch aan zal slaan bij grote groepen mensen. De toon is constant een mengeling van het tonen van de duistere psyche van de mens tot een warm beeld van de hang naar intimiteit en veiligheid zoeken bij een ander. De verhaallijnen worden mij net iets te makkelijk naar een te bevredigende climax geschreven om echt diep op de materie in te kunnen gaan. Maar als vermakelijke allemansvriend is het meer dan geslaagd.

De potentie voor een blockbuster is er in een Will Smith die heel puik de anti-Superman neerzet, maar de film weet maar niet de juiste toon te krijgen. Is het nou een puberale komedie? Of een serieuze superheldendrama met een komisch tintje? Uiteindelijk is het vlees noch vis, een leuk idee dat niet verder komt dan een paar geestige momenten en een wat geforceerd plot over het met jezelf in het reine komen.

Fijne coming of age over een prestigieuze kostschool waar het rugby-team een prominente plek inneemt. Een harde, vijandige hetero-omgeving waar de roodharige Ned (Fionn O'Shea) wordt afgestraft omdat hij liever op zijn gitaar tokkelt en zich verre houdt van het rugbygeweld, terwijl hij daarmee de hoon over zich heen krijgt van de topspelers. Wie zich af durft te sluiten van die overheersende heteronormatieve winnaarsmentaliteit, kan en mag er op dit instituut nooit helemaal bijhoren. Het is rugby wat de klok slaat en niks anders. Maar dan komt Ned's leraar Engels te overlijden (bij wie hij hoge cijfers haalde door de lyrics van oude popsongs over te schrijven voor z'n essays) en doet de eigengereide Dan Sherry (Andrew Scott) zijn intrede. De gehekelde leraar leert zijn pupillen dat het ook oké is om je eigen stem te laten horen en niet hoeven toegeven aan de groepsdruk. En die frisse wind komt nog dichterbij als Ned's nieuwe kamergenoot Conor (Nicholas Galitzine) dan wel behept is met een uitzonderlijk rugby-talent, maar tegelijkertijd worstelt met z'n eigen coming-out.

Vaak vind ik het een tekortkoming wanneer seks of fysieke intimiteit ontbreekt in films over homoseksualiteit. Het moet allemaal behapbaar blijven voor mensen die geen aantrekking voelen tot mensen van hetzelfde geslacht. In die zin blijft 'Handsome Devil' (2016) ook een wat brave film in hoe weinig die kant van seksualiteit wordt belicht en de focus meer ligt op het zijn van een outsider in een omgeving die anders is dan jij. Maar toch voelt het ergens oké dat de romantische liefde nu eens een bijzaak is en het echt draait om de mannenvriendschap tussen Ned En Conor. De songwriter en de rugbyheld die nader tot elkaar staan dan de stigma's die ze opgeplakt krijgen door anderen, terwijl het een onderlinge solidariteit schept rond hun homo-zijn in een intolerante omgeving. Zo prachtig geïllustreerd met de slaapkamerscènes waarin ze eerst 'een Berlijnse muur' aan spullen tussen elkaar in hebben staan, maar in shot- en tegenshots ziet de kijker hoe ze toenadering tot elkaar proberen te zoeken. Of de fragmenten met split-screen waarmee vooroordelen over de ogenschijnlijke tegenpolen worden beslecht.

'Handsome Devil' (2016) heeft lekkere popmuziek op de soundtrack en de aansprekende underdogkarakters maken een geloofwaardige en een volwassen psychologische ontwikkeling door. Zelfs de volwassen karakters worden geconfronteerd met zichzelf als Ned/Conor hen dwingen om hun eigen homofobie of homoangsten onder ogen te komen. Het laat zich gauw raden welke kant het plot ongeveer op zal gaan, maar de weg ernaartoe is indringend en pregnant genoeg om de volle speelduur te blijven boeien.

Als 'In the Mood for Love' (2000) van Wong Kar-Wai minder jazz en meer Britpop had. Hier dan niet een sensuele dans tussen twee geliefden, hun verboden overspel, en de heersende taboe's in een voorbij tijdperk, maar algoritmes die op de achtergrond bepalen wie er bij welke liefdespartner hoort. Ik wil 'Hang the DJ' (2017) gaaf vinden in hoe hij (Joe Cole) en zij (Georgina Campbell) weten dat die aantrekkingskracht er is, maar stellen zich afhankelijk op van een systeem dat zwaarder weegt dan hun eigen gevoel. Maar eerlijk? Het is weeral een variatie op het idee van de wereld als simulatie en dat authentiek/ingegeven door technologie met elkaar een interactie aangaan. Wel een dikke plus hoe de zoektocht naar een liefdespartner van de twee personages wordt gevisualiseerd, maar een zekere film van een zekere Zuid-Koreaanse cineast deed dit veel verfijnder en stijlvoller. Misschien moet ik 'm weer eens gaan zien!?

Teveel grappen leunen op leedvermaak en pijnlijke situaties maar zonder dat het echt grappig genoemd kan worden. Ach, ik heb gelachen om zowel Stu als om zijn gekke aapje, dus een complete tijdverspilling was het ook niet.

Overbodige sequel. Pijnlijk ongrappig in hoe het dwangmatig probeert te scoren met puberaal leedvermaak en een vreemde fixatie met het typetje Mr. Chow. Zoals het een derde deel in een franchise betaamt, heeft het weinig meer te maken met de kracht van het origineel; dus geen wilde avonturen na een heftig avondje uit, maar nu een geforceerd misdaadplotje om de belangrijkste figuren bij elkaar te krijgen.

Anthony Hopkins is het enige wat deze verschrikkelijke film nog een beetje overeind houdt. Het grootste punt is dat het de onderhuidse spanning van het origineel verruilt voor een simplistisch gorefest. Met Red Dragon werd gelukkig weer een kleine revanche gemaakt, om met Hannibal Rising een nog grotere verschrikking neer te zetten...

Het idee van de film leek me destijds fantastisch, maar eigenlijk was hij bij voorbaat al gedoemd. De mythische en ongrijpbare status van Hannibal Lecter is nou eenmaal de spil van Silence of the Lambs en Red Dragon. Wanneer je het karakter gaat vermenselijken met iets banaals als een slechte jeugd, dan verliest het ook meteen die angstaanjagende kracht die je als kijker meeneemt en tegelijkertijd afstoot. Het kan niet anders dan dat het karakter een karikatuur van zichzelf wordt. Daarbij vind ik het ergens zelfs een beetje banaal dat ze de tweede wereldoorlog en het stalinisme erbij hebben betrokken. Door er een bepaalde historische context aan het karakter te verbinden wordt zijn handelen meer een logische gevolgtrekking van gebeurtenissen en minder die mysterieuze kracht waarmee kijkers zich op een rare manier mee konden identificeren.

Nooit zo begrepen waar de haat jegens M. Night Shyamalan toch vandaan komt. Zijn eerste bekende films waren bovengemiddeld, maar nergens meer dan een leuk spel met genre-conventies en kijkersverwachtingen. Een vijftal films verder blijkt dan inderdaad dat de beste man zijn befaamde/beruchte trademarks niet meer tot bevredigende films kan uitwerken. Gelukkig heeft hij met zijn recente 'The Visit' (2015) zichzelf enigszins gerevancheerd op criticasters, ook al zijn de meningen over die film nog steeds verdeeld.

Voor mij is The Happening vooral een wat oeverloze poging om sfeer en thematiek van zijn vorige twee films nogmaals over te doen. De mannelijke hoofdfiguur die zijn vertrouwen heeft verloren in de mensheid en het geloof. De apocalyptische gebeurtenis die de blik terug op onszelf werpt en tot introspectie noopt over onze normen en waarden. De vreemde bijfiguren die voor een komische noot moeten zorgen. De poging om een soort diepere 'allegorie' neer te zetten, maar die tegelijkertijd alsnog in te passen valt in de wetten en regels van een blockbuster. We hebben het allemaal eerder gezien, en, geloof het of niet, óók nog beter uitgewerkt dan hier het geval is.

Toch blijf ik een zwak hebben voor het surreële dat de man in zijn films legt. Het zit vol met visuele vondsten die bij lange na niet zo slecht zijn als soms gesuggereerd wordt. Neem het fragment met het pistool dat steeds opgepakt wordt door nieuwe zelfmoordenaars óf mensen die zichzelf opgehangen hebben in de bomen. Het is alleen jammer als juist zulke krachtige associaties niet gesteund worden door een consistent en bevredigend plot. Karakters reageren lachwekkend onlogisch, met vreemde taalspelletjes of onnatuurlijke reacties op wat er om hen heen gebeurt.

Bij herziening heb ik me iets minder gestoord aan die wel erg opzichtige politieke boodschap. Er staat meer dan genoeg leuks tegenover.

Happy-Go-Lucky is het verhaal van een vrolijke dame die met een kinderlijke onschuld door het leven gaat, maar die soms ook geconfronteerd wordt met de ellende van een dagelijks bestaan. Moet zij haar naïviteit laten gaan om zich te wapenen tegen de gevaarlijke elementen in de samenleving? Of is dat juist haar schoonheid in een wereld die gedomineerd wordt door azijnpissers, mierenneukers en anderszins ongelukkige mensen? Het idee achter Happy-Go-Lucky is best intrigerend, maar de film zelf is echter ronduit saai. Slechts bij een enkele uitzondering krijgt actrice Sally Hawkins de kans om te laten zien dat het een ijzersterke actrice is, waaronder de scene waarin de onschuldige Poppy tegenover een psychisch gestoorde zwerver komt te staan. Huiveringwekkend! Maar in andere scènes lijken de nikserige onzin-dialogen helemaal nergens heen te gaan, buiten een wat salonfähig politiek statement hier en daar.

Bloedirritant aftreksel van de soort quirkiness uit films van publiekslievelingen als Amélie of Juno. Met vriendelijk ogend filtertjes en quasi-filosofische geleuter over wolken heb je natuurlijk nog geen eigenzinnige film te pakken. In eerste instantie kon het hoofdpersonage Mitsuko mij wel bekoren als zwangere schoonheid met aanstekelijke wilskracht, maar haar rol wordt veel te lang uitgesmeerd over een film die haar nergens overtuigend tot leven weet te brengen.

Hypocriete moraal op zijn Amerikaans. Eerst een overgeseksualiseerde opbouw waarmee de camera een meisje van veertien neerzet als een begerenswaardig lustobject, maar dan natuurlijk wel met een wraakplot erin gebouwd waarin de vieze vuile pedofiel eens even flink wordt aangepakt. Kunnen de mannelijke kijkers tevreden geilen op minderjarig schoon en toch het schuldgevoel afgekocht zien voordat de aftiteling over het scherm gaat.

Op zich ben ik absoluut niet vies van een beetje exploitation op zijn tijd, maar het irriteert wel als mensen gaan doen alsof hier nou complexe morele vraagstukken worden behandeld. Eigenlijk is het namelijk vooral een aartsconservatieve film die een shockerende inhoud suggereert door pedofilie centraal te stellen. Jammer eigenlijk dat een beladen onderwerp als pedofilie in 2005 niet behandeld kon worden op een niveau dat zelf het puberale overstijgt.

Hardcore Henry: Het slechtste uit games

Hardcore Henry laat vooral zien waarom videogames in deze vorm (First Person Shooters in het bijzonder) hun beste tijd gehad hebben. Het (kunst-) medium zou zijn doelgroep - de van seks verstoken, puisterige puberjongen- al reeds lang voorbij moeten zijn. Interactiviteit, perspectiefwisselingen en open werelden bieden namelijk een schier eindeloos web van mogelijkheden om immersieve nieuwe ervaringen te creëren. Met uitzondering van de sporadische indie developer blijven de grote ontwikkelaars steken bij inwisselbare, generieke middelmatigheden. Met idiote verhaallijnen waar je zelfs in de meest verfoeilijke blockbuster niet mee aan kunt zetten. Met stereotiepe karakters zonder psychologische of intellectuele gelaagdheid, maar altijd hetzelfde blik aan lekkere wijven en stoere kerels. Met nodeloos, excessief geweld dat shock value boven sfeer of suspense stelt. Volwassen gamers zullen moeten toegeven dat 'hun' medium nog niet uitgegroeid is tot iets wat smaakvol en verfijnd in elkaar steekt.

Ondertussen is de populaire filmindustrie wél een andere kant op aan het gaan. Hedendaagse blockbusters als 'Mad Max: Fury Road', 'Star Wars: The Force Awakens' en 'Gravity' proberen om vrouwelijke gezichtspunten meer centraal te stellen. Vrouwen kijken namelijk óók dezelfde blockbusters, dus waarom zijn onze populaire media dan zulke uitdragers van testosteronbommen en openlijk seksisme!? Zoals gezegd, de ontwikkeling naar diversiteit lijkt in games nog verder weg te zijn dan ooit, omdat we het medium gaming zo eenzijdig blijven zien als iets waar bepaalde platgetreden gemeenplaatsen er nou eenmaal bij horen. En nu hebben we Hardcore Henry: een film waar overbekende gameclichés worden nagespeeld door menselijke acteurs.

Visueel is het zeker een opwindend staaltje pief paf poef vanuit het eerste persoonsperspectief. Bij vlagen is het leuk gevonden hoe kleine details in het beeld verwerkt zijn, zoals wanneer Henry een bebloede handafdruk achterlaat. Of als hij een pistool oppakt en hem niet vast kan houden omdat het gloeiend heet is. Ik heb zeker respect ervoor dat het die FPS-gimmick radicaal doorvoert op een manier dat het een nieuwe beeldtaal afdwingt om stunts en actiescènes in beeld te brengen. Op het visuele vlak is de film best vernieuwend en het zal me verbazen als het geen navolging gaat krijgen van andere actiefilm regisseurs. Toch is het in geen enkel ander opzicht een vernieuwende film te noemen. Het machogedoe barst namelijk uit zijn voegen van het gemeenste soort seksisme, plus een zoveelste inwisselbare verheerlijking van excessief geweld (nu dichterbij dan ooit door het FPS-perspectief).

Het slechtste uit het ene medium wordt simpelweg vertaald naar het andere medium. Dan heb ik het niet erover dat het 'moreel verwerpelijk' is of zo- dat geloof ik óók niet zo - maar het getuigt van een fantasieloosheid om verhalen te vertellen die we al honderden keren eerder gezien, gespeeld of gelezen hebben. Daarnaast werkt het óók gewoon niet. De film heeft nul spanning omdat onze Henry zonder uitzondering raak schiet en zich toch wel redt uit de situaties die worden geschetst. Het heeft een bloedeloze, statische film tot gevolg, die meer weg lijkt te hebben van op de bank kijken naar de gameprestaties van je oudere broer. 'Geef godnondeju eens die controller terug, want ik verveel me hier de pleuris om naar jouw geschiet te moeten kijken.'

Hardcore Henry is een nagespeelde game, en dat is een zwaktebod met weinig respect voor het feit dat cinema nou eenmaal een geheel ander medium is dan games. De logica van platgetreden paden uit gaming volgen, levert saai en plat amusement op: inwisselbaar, leeg en verfoeilijk fantasieloos.

Niet helemaal wat ik ervan had verwacht. Ik dacht om de één of andere reden dat 'Hardcore Never Dies' (2023) een komische actiefilm zou zijn, maar het is meer een sociaal-realistisch drama met gabberthema. Voor zo'n 90's nostalgiefestijn is het ook best een treurige film als de kale koppen, bomberjacks en sportschoenen onderdeel zijn van een mistroostige wereld vol ectasypillen en georganiseerde misdaad. Of zoals broertje Michael (Joes Brauers) door grote broer Danny (Jim Deddes) wordt meegezogen in een wereld die mijlenver afstaat van hun Rotterdamse arbeidersmilieu. Het is duidelijk dat regisseur Jim Taihuttu veel respect heeft voor deze muziekstroming in de sympathieke manier waarop hij klassieke muziek in hardcoremuziek laat overlopen. Hun beider vermogen om buiten jezelf te treden en als individu te verdwijnen in de klanken of het saamhorigheidsgevoel van dansen.

Deze televisieproductie is zo Amerikaans als de merknaam Harley Davidson. Een 'van krantenjongen tot miljonair'- vertelling over twee broers en een vriend die vanuit hun underdog-positie een nieuwe motor op de markt zetten. Voorspelbaar en binnen de lijntjes, maar 'Harley and the Davidsons' (2016) scoort toch punten met de keurig nagebouwde replica's van oude modellen Harley's en de verschillende sfeerschetsen van periodes uit de 20e-eeuwse Amerikaanse geschiedenis. Vooral de eerste aflevering is de moeite waard, omdat de motorraces met oude modellen, die niet zelden exploderen of in de fik vliegen, daarin centraal staan. In de tweede en de derde aflevering neemt het wat gas terug en komt het zakelijke aspect van hun motorimperium meer op de voorgrond te staan. Iets minder zinderend maar vermakelijk. De enige dooddoener is dat er voor een productie van en voor Discovery Channel veel bij is verzonnen of veranderd - uiteindelijk is dit meer fictie dan documentaire, al lijkt het allemaal heel authentiek. Ach, het is vermakelijk.

Niet echt denderend. Het leunt stillistisch teveel op een filmtaal die het goed doet in het arthouse-circuit, maar die van zichzelf eigenlijk helemaal niet zo bijzonder is. Daarvoor speelt de regisseur net iets te opzichtig leentjebuur bij betere cineasten als Antonioni, Michael Winterbottom en anderen. De hinderlijke aanwezigheid van een voice-over die te pas en te onpas de gebeurtenissen van commentaar voorziet, helpt daar ook niet aan mij. Voor mij wordt de urgentie van de politieke boodschap ondergesneeuwd door de geforceerde manier waarop het gebracht wordt.

Zonder twijfel het beste verfilmde deel. Door een heleboel weg te laten uit het dikke boek weten ze zeer dicht bij de kern te blijven. De film is best te bekijken zonder voorkennis van vorige delen. Dat is erg knap. Daarnaast is het acteerwerk nu eens echt superb, met een uiterst volwassen een-tweetje tussen Potter en Perkamentus. Mijn minst favoriete boek, mijn meest favoriete film. Zo vreemd kan het lopen kennelijk.

Ik neem mijn musicals heel serieus. Een goede film in dit genre kan absoluut niet zonder de zang of de dans, omdat de muzikale sequenties die dingen zeggen, uitbeelden en versterken die in de andere scènes ongezegd blijven. Een slechte genrefilm zet ska/reggae op de achtergrond en laat de cast te pas en te onpas een riedeltje meezingen en dansen. Alsof het cliché van muzikale mariniers niet al zondig genoeg was, zet Peter Heerschop (mister nonchalance himself) ongeveer de meest ongeloofwaardige strenge marinekapitein ooit neer. Chloé Leenheer (zijn fictieve dochter) is de soort multiculturele soapie waar men een diversiteitsquotum mee kan afvinken. Leenheer wordt namelijk niet gehinderd door charisma, acteertalent of anderzins een reden om op het scherm te zijn. Nu ja, ze is knap, kan soulful zingen en heeft een kleurtje. Dan weet men eindelijk weer eens een diverse cast te vinden voor een publieksfilm, maar net als in 'Fake' (2016) - waarin de enige noemenswaardige Marokkaans-Nederlandse acteur (Nasrdin Dchar) werd gedegradeerd tot nepsjeik in een eveneens oerdomme komedie - lijkt die aanwezigheid van niet-witte acteurs weeral meer een gimmick dan iets anders. Als deze troep in de bioscopen draait val ik er niet over, maar men moet niet stelselmatig publiek geld inzetten voor drakerige genrefilms die de plank faliekant misslaan.

Sentimentele tearjerker met een rauw, droogkomisch Vlaams randje. Het volgt wel erg nauwgezet de voorspelbare regels van een road trip en de overbekende komische/emotionele momenten. De originaliteitsprijs verdient het misschien niet, maar de chemie tussen de acteurs maakt het redelijk vermakelijk.

Memes doen geen recht aan de weerbarstige werkelijkheid. 'The Hatchet Wielding Hitchhiker' (2023) is de zoveelste prekerige documentaire waarin de excessen van een internetfenomeen worden becommentarieerd, terwijl Netflix het er zelf ook lekker dik bovenop legt. Hier dan het idiote verhaal van (bijna naamgenoot) Kai die 'een heldendaad' beging toen hij iemands gijzelaar drie keer op het hoofd sloeg met een bijl. Een journalist wist hem vlak na het incident te interviewen en daarin bleek de mythische lifter zo charismatisch dat hij uit kon groeien tot een internethit. Maar dan de olifant in de kamer: hoe wenselijk is het om een labiel iemand met een discutabele moraal opeens tot bekendheid uit te roepen? Niet dat 'The Hatchet Wielding Hitchhiker' (2023) diepgravende antwoorden geeft. Het blijft een beetje hangen bij het spektakel van die extreem vrije jongen en zijn plotselinge flirts met faam en rijkdom. D'r valt weinig te vertellen over zijn levensloop of motieven, want de documentaire laat veel weg over bijvoorbeeld Kai's mogelijke misbruikverleden.

Als de afrekencultuur op het internet een publiek tribunaal wordt met dodelijke slachtoffers. Het begint met een 'noir' moordonderzoek met een getaande rechercheur (Kelly Macdonald) die een groentje (Faye Marsay) inwerkt in een geruchtmakende nieuwe zaak. De moord op een publieke figuur, gehaat door de ganse natie, blijkt het werk van een seriemoordenaar, die zijn moorden laat plegen op commando van een veelgebruikte hashtag. Is de dader schuldig, of de mensen die (gedachteloos) onlinehaat verspreiden? Of de technologie zelf? Zoals in de betere episodes van Black Mirror: de SF-elementen komen sluipenderwijs meer aan de oppervlakte en creëren zo het unheimische gevoel dat de inmenging van technologie geen toekomstmuziek is. Het is ook duidelijk dat de makers (met de nieuwe mogelijkheden van netflix) meer budget hebben om hun SF-werelden vorm te geven. Het knullige is een beetje van de serie af, met een paar scènes waarin de speciale effecten zeker een meerwaarde hebben. Alleen jammer van het flauwe en afgeraffelde einde.

Grappig hoe de films van Tarantino sinds Inglourious Basterds (2009) qua cinematografie en beeldtaal speelser ogen dan ooit, terwijl ze inhoudelijk een meer naargeestige maatschappijkritische ondertoon beginnen te krijgen. Zijn orgastische puberale uitbarstingen van geweld dienen daadwerkelijk een doel als serieuze reflectie op inktzwarte periodes uit de mensheid waarin buitensluiting en racisme van minderheden alleen bevochten kon worden met excessief tegengeweld. De inglourieuze bastaardzonen en slavenheld Django wisten nog oppressie en onrecht van zich af te werpen door keihard terug te vechten tegen het veroorzaakte leed. En bevredigend dat het was! Ergens diep in de geweldverheerlijking zat namelijk nog een warme boodschap van het slechte dat door het goede bevochten kon worden door harder terug te slaan. Zo niet in zijn nieuwste titel.

In The Hateful Eight is er een intens cynische ondertoon van de zinloosheid van een machtssysteem dat alles en iedereen op zijn pad uitbuit, corrumpeert en uiteindelijk vernietigt. Ook voor de kijker veranderen sympathieën en voorkeuren voor personages mee met hoe de situaties zich ontwikkelen. Het ene moment lijkt een personage alles te symboliseren wat goed of fout in de wereld is, maar vervolgens is de afstraffing ervan zo ongegeneerd gemeen of onrechtvaardig dat het evenzogoed een gevoel van onrecht oproept. Geweld is hier bijna onbevredigend op een onverbiddelijk ontoegankelijke manier zoals een eigentijdse shock cineast als Michael Haneke het zou doen. Misschien is dit de meest misantropische Tarantino sinds zijn debuutfilm Reservoir Dogs, met als wezenlijk verschil dat het geweld zich hier nu niet alleen beperkt tot een groepje mannen dat ervoor kiest om onderdeel te zijn van een gewelddadig systeem.

Afsluiting van de Indonesische trilogie rond de onafhankelijkheidsoorlog en de strijd tegen de Hollanders. Nog altijd een stuk beter dan het eerste deel, maar het heeft niet dezelfde vibe als deel 2. Mijn voornaamste kritiekpunt is dat de fictieve Raymer (gebaseerd op de notoire Raymond Westerling) een niet-Nederlandse acteur is. Het is bijna pijnlijk om hem de slecht aangeleerde Nederlandse dialogen te horen zeggen. Ze hadden er beter aan gedaan om iemand te casten die wel vloeiend Nederlands spreekt. Toch heb ik ook weer in dit deel genoten van de spectaculaire actie en de geestige oneliners. Zeer amusant allemaal, maar je moet wel bereid zijn om de historische onzin met een korreltje zout te nemen. Dit is meer Inglourious Basterds dan Band of Brothers.