Opinions

Erg origineel is het niet om echte moorden plaats te laten vinden in een halloweenattractie of escape room, maar 'Haunt' (2019) is wel één van de leukere titels in dit subgenre van slasherfilms. Mooie jonge mensen die opeens in leven-of-dood-situaties terechtkomen en gedwongen worden tot onmenselijke beslissingen. Beklemmende en viezige ruimtes waar een aanvankelijk gevoel van veiligheid mondjesmaat wordt aangetast wanneer de pijn en het lijden echter blijken dan verwacht. In de recente hausse aan zelfbewuste en ironische slashers, is het fijn dat een film lekker voorspelbaar terugvalt op geijkte genreclichés. Eigenlijk is de enige 'verrassing' wie er achter die verwrongen clownsmaskers schuilgaan en waarom ze zich bezighouden met martelmoorden. Het maakt 'Haunt' (2019) een sadistische no-brainer voor een verloren avondje.

Dertien in een dozijn doet nog afbreuk aan het repetitieve en voorspelbare van deze film. Je moet van goede huize komen om een gotische horror te maken die op een originele manier aansluit bij de rest. Het stond mij ook tegen dat de geestverschijningen niet subtiel en mysterieus in beeld komen, maar in your face de hele tijd aanwezig zijn.

Verrassende cult-film. Henry Rollins is op dreef als een uitgebluste man van middelbare leeftijd die zijn dagen vult met slapen, bingo en rondhangen in de plaatselijke diner. Zijn veilig georkestreerde bestaan wordt gewelddadig doorbroken als de buitenwereld hem niet meer de kans geeft om eraan te ontsnappen. De film heeft een apart te beschrijven droogkomische toon; veel grappen komen voort uit het stoïcijnse hoofdpersonage dat kogels weg kopt en zijn hoofd leeg probeert te krijgen met bingo matches. Gore wordt spaarzaam (maar effectief!) ingezet op een paar heftige momenten. Helaas werkt het overgecompliceerde plot niet helemaal toe naar een bevredigende climax. Het gave uitgangspunt van de man die niet dood te krijgen is, blijft onafgewerkt en abstract in het luchtledige hangen.

Hilarisch...maar onbedoeld, dus lage score.

Vooral die lelijke monsters doen het hem, lag elke keer dat ik ze zag krom van het lachen.

Mijn allereerste film van de Duitse Tom Tykwer doet zeker naar meer smaken. Ik kan met volle teugen genieten van hoe hij in deze film gebruik maakt van afstandelijke, rustige shots met weinig dialogen erin verwerkt. Vanuit esthetisch oogpunt is dit dan ook zeker een cinematografisch pareltje, met als hoogtepunt de twee lichamen die in elkaar verdwijnen in het licht van de ondergaande zon. Maar wat is het verhaal toch eigenlijk volstrekt hol. We moeten maar even slikken dat een jonge politieofficier halsoverkop op de vlucht gaat met een aantrekkelijke moordenares. De man is verliefd en dan ga je gekke dingen doen...ofzo!? Nogal een geforceerde manier om morele grenzen overschrijdende liefde mee te verbeelden. Het helpt ook niet echt mee dat acteur Giovanni Ribisi het charisma heeft van een zoutpilaar tegenover een Cate Blanchett die zoals altijd straalt. In dit soort films, waarin de liefde tussen twee mensen zo centraal komt te staan, is het essentieel dat de twee elkaar ook daadwerkelijk aanvullen. Alleen naar het einde toe, wanneer beide dezelfde persoon lijken te worden, passen ze juist wel weer goed bij elkaar.

Maar ergens intrigeert de dromerige toon en de visuele symboliek ook weer wel. Misschien was ik gewoon niet in de stemming vandaag...?

Strip Dickens' 'A Christmas Carol' (1843) van de fantasie-elementen en er blijft een realistische aanklacht over richting structurele armoede tijdens de bittere koude in die feestmaand. Deze debuutfilm van Jake Gavin is een onsentimentele kerstvertelling in de geest van de grote meester. Geen magie of paranormale mirakels, maar Hector (Peter Mullan) als een goedaardige clochard die in vuilnisbakken scharrelt of afhankelijk is van toevallige giften. Waar een oranje overall net de enige bescherming kan zijn tegen een koude winternacht, een gratis kliekjesmaaltijd net broodnodige brandstof biedt, en soms die ene welgemeende glimlach als erkenning van zijn bestaan. 'Hector' (2015) wordt geheel gedragen door het immens sympathieke, warme acteerspel van Peter Mullan. De titelfiguur is een man met de allerbeste intenties maar niet altijd bij machte om zich te wapenen tegen de hardvochtige omgang met mensen in zijn positie. Door vooroordelen of gezichtloze, bureaucratische systemen die een rigide onmenselijkheid voorstaan, waardoor mensen kunnen doodvriezen op straat. Toch ondervindt Hector ook kleine wondertjes als gebrekkige personages goedheid in hun hart vinden om voorbij zijn zwerverschap te kijken en hem te accepteren zoals hij is. Een prima kerstboodschap zonder de gebruikelijke kitsch.

Ik heb de twee seizoenen van 'Heer & Meester' met veel plezier gekeken en deze afsluitende televisiefilm werkt prima om er een punt achter te zetten. Ze hadden duidelijk iets meer budget dan in een gemiddelde aflevering voor grotere locatiekeuzes (soms zelfs over de grens) en voor een paar degelijke actiescènes. Al moet ik zeggen dat het momentum een beetje weg was, want ik zat niet echt meer in 'het grote mysterie' dat als een rode draad door de serie liep. Het had misschien toch iets dichter op de serie uitgezonden mogen worden!? Het komt nergens in de buurt van Britse of Amerikaanse genregenoten, maar de kolderieke jongensboekavonturen van Valentijn Rixtus Bentinck blijven amusant.

Zowel Rutger Hauer als de boys die hem ontvoeren hebben een charisma die deze film zeer intrigerend maken. De opbouw van dat groepje volkse criminelen dat de ontvoering voorbereidt. Die getergde kop van Rutger Hauer die naar dat televisiecameraatje kijkt of probeert om lucht te happen uit de ventilatieschacht. En dan, eenmaal in vrijheid, eigenlijk nog steeds gevangen zit in die loods. Het probleem aan De Heineken ontvoering is dat we naar de film gelokt zijn met een explosieve, actievolle trailer die ons een razend spannende thriller deed beloven. De film is echter meer een psychologisch drama dan een thriller. Het zou me ook niet verbazen als veel mensen daar teleurgesteld in zijn, en op zich ook wel begrijpelijk, als je de reclamecampagne afzet tegen het uiteindelijke product. Daarnaast heeft de Heineken Ontvoering de vervelende neiging om belangrijke verhoudingen, zoals die tussen Freddy Heineken en zijn vrouw, slapjes uit te werken. Tijdens de hele scene in de loods is die verhouding van geen belang, maar dan blijkt hij opeens van gedachten te zijn veranderd over de relatie met haar en dumpt hij zijn maîtresse.. Sowieso worden de relaties tussen de diverse karakters maar karig uitgewerkt. Desalniettemin is dit wel een van de betere Nederlandse films van het jaar, en ik raad zeker aan om hem te gaan zien. Verwacht alleen niet de film die je beloofd is!

Verweesde oudere criminelen die hun zonden overdenken als ze hun nakende sterfelijkheid tegemoet zien. Een groter cliché is er niet na zes seizoenen van The Sopranos. Regisseur Eché Janga doet zijn best met een film die de actie van het misdaadgeweld weergeeft als een terzijde, terwijl de nadruk ligt op het banale en het alledaagse: afwachten op wat komen gaat, verveling, de tijd verdrijven met de afleiding van tripjes en rondhangen in een zwemparadijs, wassen, aankleden, rondrijden, koken, eten, etc. Het voorgaande klinkt slaapverwekkend saai, maar de spanning wordt er enigszins ingehouden met de naargeestige sfeerbeelden van duistere nachttaferelen en een indringend snerpende soundtrack. Hans Dagelet is ook prima in staat om de aandacht vast te houden met zijn karakteristieke kop en het ingetogen acteerwerk waarmee hij de gedeprimeerde binnenvetter speelt. Toch gaat de film te vaak slepen met de soort semi-artistieke traagheid waarmee diepgang gesuggereerd wordt als de hoofdpersoon bij elke handeling betekenisvol voor zich uit staart. Zo wordt het minimale uitgangspunt nodeloos zwaarwichtig en enigszins pretentieus.

Het is een aardige opzet voor een tienerslasher: een grootschalig horror-evenement waar alles uit de kast wordt gehaald om bezoekers te laten schrikken, maar tussen het nepbloed en de plastic lichaamsdelen vindt een echte seriemoordenaar z'n perfecte dekmantel. 'Hell Fest' (2018) is het leukst wanneer de jongeren zorgeloos ronddwarrelen in het creatief ontworpen themapark en we als kijker weten dat hen een sluimerende dreiging boven het hoofd hangt. Het is alleen zo jammer dat de gemaskerde ellendeling bijzonder flets is als clichémoordenaar met een lelijk masker. Hij heeft nauwelijks persoonlijkheid en roept geen enkel gevoel van presence op. Met als gevolg dat de nephorror in het park creatiever en aantrekkelijker oogt dan wanneer deze ripoff van Jason Voorhees daadwerkelijk tieners afslacht. Sowieso is het flauw dat de meeste moorden plaatsvinden op afgezonderde locaties, terwijl de festivalsetting in theorie veel meer ruimte laat voor publieke executies. 'Hell Fest' (2018) blijft veilig binnen de lijntjes van het slashergenre kleuren en haalt uit de leuke setting vooral jump scares die nergens toe leiden.

Fijn hoe 'Hell or High Water' (2016) de rust neemt om een karakterstudie neer te zetten rond twee criminele broers tegenover een blanke politiebeambte en zijn 'native American' collega. Het is knap hoe de onvermijdelijke confrontatie tussen goed en kwaad op een niet geforceerde manier gebracht wordt met een sfeer van rust, contemplatie, bezinning en loomheid. Zo'n minimaal uitgangspunt valt of staat met het acteerwerk, maar dat is dik in orde met hoofdrollen van Chris Pine, Ben Foster en Jeff Bridges. De knauwende cowboys zijn vertederende, imperfecte mannen die zich met hun hopeloze mannelijke ego's verliezen in de ruwe mannenvriendschappen die zij met elkaar aangaan. In een Verenigde Staten waarin bankiers in maatpakken door iedereen gezien worden als de grootste boeven, grijpen deze cowboys terug naar klassieke westernmythes om grip te krijgen op hun onzekere bestaan. Respect, loyaliteit, broederliefde en gelijkwaardigheid krijgen nieuwe betekenissen in een tijd waarin het slechte niet meer overwonnen kan worden met een rechtlijnige shootout.

Na een meesterwerk als ''Pan's Labyrinth'' verwacht je toch iets meer dan een standaard actiefilm als opvolger. Dit tweede deel van Hellboy is net als zijn voorganger: een fijne superheldenkomedie met een geniale Ron Perlman als goedaardige duivel. Op sommige momenten zien we even een vlaag van de briljante fantasie van Del Toro in de eigenzinnige creature design, maar over de gehele linie is het bekende koek in een apart jasje. Laten we maar hopen dat het om een tussendoortje gaat en dat zijn volgende film weer voldoende cachet heeft om als meesterwerk te mogen betitelen. Hoewel ik trouwens ook verwacht dat deze franchise een derde deel zal krijgen om de losse eindjes bij elkaar te brengen. En het idee eraan staat me ook weer niet tegen, want op zichzelf is ook dit deel van Hellboy een alleszins vermakelijke no-brainer. Maar eerst graag een nieuwe PL, meneer Del Toro!

Op 20 mei 2014 om 0:40 uur was ik kennelijk in een moreel verheven bui waar ik even een tirade moest houden over één van mijn stokpaardjes: verborgen racisme. Na herziening ben ik iets milder gestemd. Ja, de verhoudingen tussen verschillende rassen worden nogal stereotiep op scherp gesteld met louter hekserige blanke tantes tegenover standvastige zwarte madammekes. Waarbij de beeldschone Emma Stone kennelijk nodig is om als een brug te fungeren om het verhaal van de burgerrechtenbeweging invoelbaar te maken. Ja, het heeft ook iets beledigends om nou juist weer een historisch beladen figuur als 'the maid' in een dienende bijrol te hebben (compleet met verwijzingen naar gefrituurde kip...) Allemaal nog steeds waar.

Maar het is óók een film die vol zit met subtiele kleine momentjes waarin mensen juist tot elkaar komen en voorbij idiote grenzen tussen elkaar durven te komen. Menselijkheid boven zich vastbijten in institutioneel en maatschappelijk racisme als de maat der dingen. Het maakt de film niet minder overdreven sentimenteel en het afgrijselijke eindshot met de dramatisch op een ruit tikkende kleuter kan echt niet. Dat neemt niet weg dat het een zeer sympathieke poging blijft om dit beladen stuk geschiedenis levendig te houden met luchtige humor en mooi acteerwerk.

Bah, dat komt binnen! Een intiem, beklemmend beeld van een vader die niet meer kan leven met zijn chronische pijnklachten, terwijl het ziektebeeld een wissel trekt op zijn hele gezinsleven. Soms ontroerend. Soms schrijnend. Soms onverwacht grappig. Patrick is een sympathieke ruwe bolster blanke pit, die probeert om zijn vrouw en kinderen te beschermen tegen de consequenties van zijn pijnklachten. De docu is het 'pijnlijkst' als hem dat niet meer lukt.

Pieter Kuijpers laat de misdaad even voor wat het is. Dit is een sentimentele tearjerker over kalverliefde, katholieke hypocrisie en een klereziekte. Het warme kleurenfiltertje en de aangename sfeerschets van de late jaren zeventig ten spijt, maar 'Hemel op Aarde' (2013) is een statische bedoening. Het conflict tussen het schuldbewuste misdienaartje en zijn dorpsomgeving komt nooit helemaal uit de verf, omdat de volwassen rollen steevast ingevuld zijn door cartooneske figuren. Jeroen van Koningsbrugge en Huub Stapel voegen weinig toe met flauwe draadstaaltypetjes. Lies Visschedijk is kleurloos en heeft geen enkele chemie met van Koningsbrugge. De jongere acteurs (Ella-June Henrard en Bram van Schie) zijn wel schattig samen, al voelt hun liefdesgeschiedenis te geforceerd om een hele film aan op te hangen.

Bergbeklimmen zonder alle heroïek en de verheerlijking van die bezigheid. De documentaire volgt een groep redelijk getrainde klimmers die tegen hun eigen imperfecties aanlopen als zij tegen pech aanlopen. Kies je voor je eigen verlangen om naar de top te komen, of ben je bereid om jezelf op te offeren voor het gemeenschappelijke belang? Laat het duidelijk zijn dat de mensen die hier gefilmd worden lang niet altijd automatisch voor de meest moreel verheven weg kiezen. Dat maakt deze wat fragmentarische docu toch best intrigerend omdat het zo duidelijk laat zien hoe morele keuzes mede bepaald worden door extreme omstandigheden.

Het heeft ook wel iets dat de dood van één van hen als een soort donkere wolk over deze poging heen hangt, terwijl zij zelf niet altijd meer lijken te kunnen relativeren wat er werkelijk belangrijk is in een mensenleven. Daarmee is het wrange einde waarin de top op een nogal lullige manier niet gehaald wordt ergens ook wel positief en opbeurend. Ze worden zo gedwongen om hun meerdere te erkennen in de omstandigheden van de natuur en het lot, maar zonder dat er één van hen werkelijk slachtoffer is geworden van hun hoogmoed.

Zo verfrissend als 'De Kuthoer' (2020) was, zo voorspelbaar is 'Hemelrijken' (2020) als gangbare telefilm-meuk. Van dat sociaal-realistische gedoe met een schokkerige camera en specifiek gesitueerd in een Eindhovense volkswijk. De zussen Kelly (Jennifer Welts) en Samantha (Esmée van Kampen) moeten elk duppie bij elkaar scharrelen om rond te komen. Net uit de gevangenis heeft Kelly echter nog een rekening openstaan bij crimineel Michel (Maarten Heijmans) en ze krijgt van hem de keuze tussen hoereren of pillekes verkopen. Ze kan haar vrouwelijke charmes namelijk goed gebruiken om de Kim Joeng Oen's en Trumpske's aan de man te brengen. Het is niet eens dat ik zo enorm val over de Amsterdamse acteurs die Brabanders spelen (compleet met ondertiteling zodat ook wij hun fictie-taaltje begrijpen) maar de productie is onoprechte kitchen sink-misére uit het jaar nul. Van dat aanmatigende aapjes kijken naar ingebeelde mensen in een werkelijke volkswijk als Hemelrijken, terwijl regisseur en acteurs er geen enkele band mee lijken te hebben. Geen greintje humor of luchtigheid, maar betekenisvolle blikken en moeilijke stiltes als een doel op zich. Het is er criminaliteit en armoede wat de klok slaat in deze volkswijk en niks anders. Als om het verhaal van niemand anders te willen vertellen, dan zij die op de kansel prediken over de waarde van familiebanden en per se een karikatuur willen maken van goed en kwaad.

Sympathieke deconstructie van het liefdesverhaal tot iets waarbij het én de essentie van liefde voelen blootlegt én de relatie tussen mens/techniek problematiseert. Met de combinatie van de schitterende kop van Joaquin Phoenix en de verliefd makende stem van Scarlett Johansson wordt het minimale uitgangspunt toch tot iets wat van begin tot eind knettert.

Over hoe liefde voelen vooral iets teweegbrengt bij de verliefde en hoe het niet noodzakelijkerwijs 'samen' gedeeld hoeft te worden. In die zin is het een verademing om deze nuchtere kijk eens te zien tegenover stupide genre-conventies die geen intieme emotie zo verkeerd neerzetten als iets waarbij je anderen per sé nodig hebt om tot jezelf te komen.

Iets minder hipster had wel gemogen, maar ik neem het op de koop toe voor een film die in de kern eigenlijk veel volwassener is dan je zou verwachten van het maffe uitgangspunt.

Ik heb een beetje een probleem met een score geven aan deze film. Het is namelijk overduidelijk de slechtste film die ik ooit gezien heb, maar stiekem vond ik hem toch best geestig. Wat is er niet grappig aan een Arnold Schwarzenegger die zijn dialogen uitspuwt alsof hij geen flauw idee heeft wat hij zegt? Wie ligt er niet krom om een verhaal dat nog het meest weg heeft van een soft-porno film? Alles aan deze film werkt - bedoeld en onbedoeld - op de lachspieren. De term zo slecht dat het goed wordt is dan ook zeker van toepassing.

Vrije wil en erfschuld. In 'Hereditary' (2018) is 't kleine stukje eigen verantwoordelijkheid misschien nog wel enger dan de wraakzuchtige moedergeest waar alles mee begint. Toni Collette in een hoofdrol is nooit verkeerd, maar hier zet ze een bijzonder intense rol neer als moeder die zich spiegelt aan haar eigen moederfiguur. Enerzijds een schuldgevoel omdat de mogelijkheid tot verzoening mee is gestorven, maar anderzijds de latente angst dat ze net zo zal worden als zij. Want is de grip die spoken uit het verleden hebben iets wat de personages zelf toelaten of zitten ze gevangen in iets wat groter is dan henzelf. Dit existentiële dilemma wordt fraai vormgegeven door de surrealistische shots waarin de poppenhuisjes als een soort droste-effect overlopen in de ruimtes waarin de personages zich bevinden. De schepper en de geschapene onontwarbaar van elkaar. Ik heb ook geen idee welke realisatie enger is: dat ze slechts pionnen zijn in handen van een metafysische macht, of dat elke terloopse beslissing potentieel catastrofale gevolgen kan hebben. Daarmee is het bizarre einde (hoe akelig en pervers ook) bijna geruststellend wanneer hun keuzevrijheid wordt ontnomen. In ieder geval geen tergend schuldbesef over de eigen rol in dingen.

Ik ben een fan van occulte thrillers, dus het is extra leuk dat 'Heretic' (2024) eens een andere afslag neemt door de dreiging juist eens niet in het bovennatuurlijke te zoeken, maar juist vanuit de rationele scepticus. Wat als je religie stript van de warme, menselijke kant en het puur gebruikt als middel om mensen te onderwerpen? Het maakt 'Heretic' (2024) tot een heerlijk vileine film die je meeneemt in het perspectief van jonge vrouwen als Sister Barnes (Sophie Thatcher) en Sister Paxton (Chloe East). De meeste recensies noemen de schurkenrol van Mr Reed (Hugh Grant) als die heerlijk welbespraakte schobbejak. Begrijpelijk hoor. Maar voor mij is 'Heretic' (2024) juist zo sterk omdat de jonge vrouwen een gelaagd beeld neerzetten van moderne Mormoonse vrouwen. Alleen al die prachtige beginscène waarin de twee jonge missionarissen vrij open spreken over seksualiteit en hun eigen feminiene kijk op de geloofsleer.

Viel me echt verschrikkelijk mee, als een lekker ouderwetse avonturenfilm zoals er te weinig van gemaakt worden.

Soms is het jammer als een titel de genre-aanduiding 'familie' krijgt, want ergens kleeft er dan toch de suggestie aan dat het geen volwaardige cinema is. 'Hiernamaals' (2019) is namelijk het frisse debuut van regisseur Willem Bosch. Of het de diverse, kleurrijke cast is met een steengoede jonge hoofdrolspeelster als Sanaa Giwa, die een meisje speelt dat zichzelf wegcijfert omdat ze geen plek weet te vinden voor het verdriet over haar pas overleden moeder. Haar vader (Gijs Scholten van Aschat) heeft het zelf nog te moeilijk hoe zijn tumultueuze huwelijk eindigde met haar vroegtijdige dood. Haar moeder (Romana Vrede) was dan ook een flamboyante, uitgesproken persoonlijkheid, een levensgenieter die risico's durfde te nemen en altijd in het middelpunt stond van de aandacht. In het vacuüm van haar eigen verdriet neemt Sam een beslissing met grote consequenties voor haar jonge tienerbestaan: ze let niet op in een gevaarlijke verkeerssituatie en overlijdt zelf. Of het een zelfmoord was of een noodlottig ongeluk blijft in het midden.

Naast het sterke, gelaagde acteerwerk ziet de film er ook heerlijk fantasierijk en absurdistisch uit. Of het de kindertekeningen zijn waar een piepjonge Sam haar gevoelens mee op papier zet of de rare volwassenenwereld waar ze geen vat op krijgt omdat hun ruzies en conflicten eigenlijk nergens op slaan. Maar het mooist is hoe het hiernamaals is ontworpen als een grauwgrijze bureaucratische nachtmerrie, waar de engelen zichzelf ambtenaar noemen en hun vleugeltjes verstoppen in een uniform. In de trein tussen het land der levenden en het dodenrijk staren de passagiers met doodse blikken voor zich uit, hun keuze overdenkend of ze er beter aan deden om te reïncarneren of te blijven hangen op deze zielloze plek. Terwijl de grootstedelijke ruimte waar deze passagiers uiteindelijk terechtkomen, de architecturale lelijkheid uitstraalt van een kille, eenzame grootstad. Zelfs op deze troosteloze plek weet de moeder van Sam met haar 'larger than life' attitude toch nog haar stempel te drukken op de mensen die ze liefheeft.

'Hiernamaals' (2019) voelt enorm Nederlands met rebels scheldende, onbehouwen personages (het laatste wat gezegd wordt is 'godverdomme') en een ingebeelde fictiewereld die zo'n treffende uitvergroting is van ons door en door gereguleerde Nederland. Waar een sprankje onverzettelijkheid en uit de pas springen nodig is om het bestaan sjeu te geven. Ik heb gelachen om engel Martin (Jean-Paul Buijs) als zo'n oer-Hollands typetje dat keurig binnen de lijntjes probeert te kleuren, maar zich soms laat gaan met een verboden bakje koffie van Vuurman of een nachtclub bezoekt voor stoute onderonsjes met mensenvolk. Alleen al hoe hij soms met een bureaucratisch schriftje opduikt in een polderlandschap, als de minst imposante Magere Hein denkbaar. Het plot is soms nodeloos complex (zeker voor kinderen) en niet alle lijntjes komen bevredigend bij elkaar. Toch is het boven alles een warme film door de sterke visuele indrukken en de chemie tussen Romana Vrede/Sana Giwaa. En zo vaak gebeurt het niet dat vrouwen van kleur sterke rollen krijgen toebedeeld terwijl ras of afkomst eigenlijk niet het voornaamste thema is.

Een grappige omkering van de mythos rond Bonnie & Clyde. Nu eens niet de schelmenromantiek van jonge, vrijgevochten anti-helden die (als een soort hippies voordat deze tegencultuur doordrong tot de populaire cultuur) hun gewelddadige strijd voeren tegen het establishment. In 'The Highwaymen' (2019) zijn voormalige Texas Rangers Frank Hamer (Kevin Costner) en Maney Gault (Woody Harrelson) de eigenlijke underdogs van het verhaal. Door gezagsdragers en collega-agenten weggelachen als een curieus overblijfsel van het oude westen. Door het volk verguisd omdat de 'vox populis' op hand is van het illustere schurkenkoppel en hoe ze afrekenen met de banken en gestolen rijkdom. En niet in de laatste plaats omdat Hamer en Gault zelf mannen zijn op leeftijd, die door hun ouderdomsgebreken en mildere inborst niet meer zeker weten of ze deze route nog willen volgen. De film heeft een loom, meanderend tempo dat past bij deze oudere hoofdpersonages en ze komen veelal in situaties waarin het wapengekletter al is geweest. Op crime scenes, of als ze mogelijke getuigen en infiltranten achtervolgen/ondervragen, terwijl ze worstelen met hun eigen gezondheid. Meer nog dan om de adrenalineverhogende actie gaat het om de kleine, sfeervolle details waarmee het Amerika van tijdens de Dust Bowl in beeld wordt gebracht. Al blijft het misschien net te braaf en te voorspelbaar om écht onder de huid te gaan zitten.

Zeker een hele schattige film. Schitterende beelden in een prettig klein verhaaltje over een Tibetaanse troonopvolging. Een geheel onprofessionele cast, die de boel wel waardig weet te dragen door hun authenticiteit.

Meer een film over trauma's dan een volbloed horrorfilm. Het knappe aan 'His House' (2020) is de manier waarop het de vervreemding in beeld brengt van Bol (Sope Dirisu) en Rial (Wunmi Mosaku) als ze hun leven beginnen in een armetierige sociale huurwoning. De labyrintische steegjes van een volkswijk. De harde geluiden en het constante rumoer. De constante aanwezigheid van armoede, psychische problematiek en racistische sentimenten. En dan is er natuurlijk het onverwerkte trauma van het noodlottige bootincident waarmee ze hun tocht naar het Verenigd Koninkrijk zijn begonnen. Het maakt 'His House' (2020) een waardevolle film over migratieproblematiek vanuit het perspectief van kwetsbare mensen die niet altijd de beste kaarten krijgen om hun nieuwe bestaan mee te beginnen.

Volgens het boekje. Muziekfragmenten en oude interviews door beelden van de bandleden anno nu. Echt diepe ontboezemingen komen er niet langs, maar vooral reclame voor het publieke imago dat de (oud-) bandleden hebben. Alles is dan ook even creatief verhelderend én rock and roll. Net zoals bij die tig andere fantastische bands of zangers uit de jaren zestig en zeventig. Of zoals mijn vader zei: 'Elke keer dat ze een mooi nummer draaien, lullen ze erdoorheen. Daar kijk je een muziekdocumentaire toch niet voor!'

David Cronenberg weet fenomenaal zijn vroegere stijl, van seks en geweld in een surrealistische omgeving, te vertalen naar meer geloofwaardige verhaallijnen. Hoewel zijn stempel er dus nog steeds op zit, lijkt het niet meer op zijn vroegere werk. Ik vond Eastern Promises net wat scherper omdat het minder ''gemaakt'' overkwam op mij. De karakters zijn hier wel erg dik aangezet en karikaturaal. Maar toch gaat het vlijmscherp onder de huid zitten. Viggo Mortensen is uitmuntend gecast, in eerste instantie wekt hij de sympathie als softe family man, maar gaandeweg komt er een doodeng laagje onder te zitten. Die transformatie laat de kijker met dubbele gevoelens achter. Is deze man nou goed of slecht? Het meest beangstigende is dat het antwoord ''geen van beiden'' is.

Voor de zoveelste keer gekeken en eigenlijk begin ik hem steeds iets minder grappig te gaan vinden. Ook verouderen de special-effects in rap tempo. Ze ogen nu eigenlijk al gedateerd.

Zo saai als het is om het ultieme goed uitgebeeld te zien worden, zo saai is het als ze ons het ultieme kwaad tonen. De Hitler in deze film is gestript van elke menselijkheid en wordt afgebeeld als ''slechts'' een vrouwenhatende autist met issues. In ieder geval geeft deze film ons geen enkel antwoord op het waarom Hitler aan de macht kwam. We zien hem alleen maar boos zijn, ruzie maken, schreeuwen en gefrustreerd kijken. Kom op, voor iemand die zo de wereldgeschiedenis heeft beinvloedt met zijn walgelijke daden, kan dat toch niet het hele verhaal zijn? Waar is de charismatische man die het moet zijn geweest om zoveel mensen achter zich te krijgen? Ook tergend zijn de politiek-correcte intermezzo's waarin nog even benadrukt moet worden hoe slecht de jodenvervolging was. Het is allemaal best leuk aangekleed met goede acteurs, mooie sets en een sterke sfeer, maar het totaalplaatje is helaas een saai geschiedenislesje dat ook nog eens hopeloos gekleurd is. Der Untergang slaagt er veel beter in om Hitler te vermenselijken, maar zonder daarin af te doen aan de slachtoffers van zijn regime.