Opinions

Niet mijn soort film. Visueel absoluut een pareltje, maar de beoogde contemplatieve bezinning gaat over in ordinaire verveling. Iets teveel shots waarin de titelfiguren rond een kampvuur aan het hannesen zijn om hun avondmaaltijd klaar te maken. Slechts sporadisch wordt het monotone ritme gebroken met imponerende sfeershots van de 800 schapen. Maar even zo vaak staan de mysterieuze titelfiguren met elkaar, of met anderen, te leuteren over oninteressante zaken. Alleen het allerlaatste shot,waarin de oudere en de jongere herder de laatste schapen uit hun gezichtsveld zien rijden, tilt de minimale opzet even naar een hoger plan.

Ben nooit een enorme fan geweest van LotR, dus ik had ook niet al te grote verwachtingen van The Hobbit. Het laat dan ook raden dat ik niet helemaal omver geblazen werd. Toch weet het op een fijne manier de luchtigere sfeer uit de boeken over te brengen en door de lange speelduur voelt het ook als een volledige versie.

Ode aan de B-film. Zo in elkaar gezet dat de super-slechte elementen, zoals crappy synthesiser-deuntjes, over-the-top villains, bizarre oneliners, tot een soort surrealistische ervaring worden. Rutger Hauer gaat los als de ultieme underdog die het gevecht aangaat met de tirannie. Hij zet de meest getergde zwerver neer die je je maar kan inbeelden, met die heerlijk oude rotkop van hem.

Ik heb van begin tot eind met een grote glimlach op mijn bek genoten van deze ongein. Als je denkt dat het niet slechter kan, think again, en dan verzinnen ze wel weer iets wat nog een stapje verder gaat.

Waar het nog wat punten mee had kunnen scoren is als ze nog wat meer bloot erin hadden gestopt. Ik miste toch een beetje de blote vrouwenlichamen die NIET verwikkeld zijn in wazige SM-praktijken.

Het gaat iets te traag van start, maar uiteindelijk blijkt het een heerlijk absurdistische misdaadkomedie waarin de anti-held in steeds vreemdere situaties terechtkomt.

Het begint mij tegen te staan dat historisch drama in Nederland zo verduiveld belegen moet blijven aanvoelen. Alsof de kosten voor aankleding en dure sets het in de weg staat om ook nog eens met een verrassend en onconventioneel script te komen. Dat verklaart misschien ook waarom er bij dit soort ambitieuze projecten vaak gekozen wordt voor boekverfilmingen van populaire romans.

Hoe Duur Was de Suiker is geenszins een slechte film, maar het heeft overal dat politiek-correcte toontje waar je in de jaren negentig misschien nog mee weg kwam maar dat nu niet meer van deze tijd is. We zijn allemaal opgegroeid met het idee dat de slavernij een walgelijk iets is en dat we het tot in zijn diepste vezel moeten verwerpen (terecht!). Maar wat voegt een film als dit dan toe aan die overbekende beeldvorming?

Er wordt nog geprobeerd om iets van een ongebruikelijk perspectief erin te verwerken door de plantagehouders te vermenselijken. Toch weet het nergens echte grijstinten te krijgen. Het blijft er namelijk dik bovenop liggen hoe walgelijk het systeem eigenlijk was. Wat ook niet bijdraagt is dat het verhaal van de hak op de tak lijkt te springen, zelfs in de mini-serie waar de tijd is om het dieper uit te werken. Hierdoor wordt het een fragmentarische soepzooitje dat weinig ruimte biedt voor psychologische diepgang.

Om verliefd op te worden, deze Nederlandse versie van Amélie. Over een ramenlapper die onbedoeld een sleutelrol speelt in allerlei liefdesgeschiedenissen van onbekenden, maar zelf teleurgesteld raakt in de liefde. Mooi dromerig filtertje op de lens, een soundtrack met deuntjes die vanzelf een grijns op mijn gezicht toveren. Een lullige verteller op de achtergrond weet de korte film een kinderlijk naïef sfeertje mee te geven. Egbert Jan Weeber is leuk als de cartooneske ramenlapper, die met de spaarzame dialogen en zijn uitgesproken mimiek een slapstickachtige figuur speelt waarmee je helemaal meegaat met zijn deprimerende liefdesverwikkelingen. Natuurlijk is het puur jatwerk van de moderne klassieker uit Frankrijk die Jean-Pierre Jeunet ooit maakte, maar de verliefde glimlach op mijn gelaat spreekt boekdelen: de film raakt uiteindelijk wel z'n doel. Ik ben benieuwd of (en vooral hoe!) regisseuse Eva Zanen de Nederlandse cinema gaat verrijken.

In een andere tijd heb ik eens de Turkse film 'G.O.R.A.' (2004) meegenomen van de videotheek. Zag er wel lollig uit als een soort Star Trek-spoof. In het ergste geval kun je erom lachen hoe knullig het er allemaal uitziet. Maar mijn hemel, wat was die film tergend slecht! Het staat me vooral bij dat het een aaneenschakeling was van rare grapjes over homo's, borsten en scheten. In 'Hokkabaz' (2006) ligt het er allemaal wat minder dik op en is de dynamiek tussen de personages werkelijk geestig. Zoals prutsende amateurgoochelaar Iskender Tünaydin (Cem Yilmaz) zijn carrière probeert te redden met een tour langs het Turkse platteland. Echt origineel is het allemaal niet, maar heb wel een aantal keer gelachen om de een-tweetjes met hulpje Maradona (Tuna Orhan) of vader Sait Tünaydin (Mazhar Alanson). Of wanneer de drie mannen zich bekommeren om de huwelijksperikelen rond bruid Fatma (Özlem Tekin). 'Hokkabaz' (2006) werkt gewoon prima als een ietwat voorspelbare roadmovie.

Voor veel mensen is kerst een periode van rouw. Of zoals 'The Holdovers' (2023) een heel specifiek gevoel naar boven weet te halen hoe eenzaam de kerstvakantie kan zijn. Afgesneden raken van dierbaren. Hoge verwachtingen over het kerst- of nieuwjaarsfeest, terwijl het uiteindelijk tegenvalt. Opgezadeld zitten met mensen waar men eigenlijk niet op zit te wachten. Het geluk van anderen maakt de eigen pijn meer tastbaar. In mindere 'kerstfilms' zouden alcoholistische docent Paul Hunham (Paul Giamatti) en gedumpte student Angus Tully (Dominic Sessa) het feest van hun leven hebben. Maar deze kerstvakantie valt net zo tegen als de loop die hun leven heeft genomen. Ze leren alleen van elkaar dat je er soms zelf verantwoordelijk voor bent om er een richting aan te geven.

Een piepjonge Shia LaBouef in een vriendelijke kinderfilm. Het draait om vergeten herinneringen die -letterlijk- op worden gegraven in een detentiekamp voor jongeren. Op deze manier zien we verschillende verhaallijnen uit verschillende passages uit de Amerikaanse geschiedenis. Het maakt de film lekker onvoorspelbaar en gelaagder dan je van een Disney kunt verwachten.

Miskende bijna-klassieker. De speciale effecten waren voor die tijd weergaloos goed en het concept is goed getroffen. Maar helaas dat er naar het einde toe pijnlijk genoeg gekozen wordt voor de cliches van de B-thriller. Het maakt de film wat flauwtjes.

Extreem stijlvolle reeks van indrukken en idiote situaties die nooit zijn terug te brengen tot één betekenis of duiding, maar waarbij wel steeds de gemaaktheid en het geconstrueerde van de beelden terug blijft komen. Wat deze film extra spannend maakt is dat Leos Carax de finesses van cinema tot in zijn diepste vezels beheerst. Het heeft zowel uitstekend camerawerk als een fysieke acteur met Denis Lavant die steeds weer nieuwe personages op het scherm weet te toveren. Hiermee wordt een vreemde mix samengesteld die vermaakt en ontroert door typische genre-conventies, terwijl het tegelijkertijd de opgeroepen emoties hartstikke belachelijk maakt.

Ik ben 't met jullie eens dat de vertelstructuur 'Home For Rent' (2023) ondermijnt als je op een gegeven moment denkt dat het toewerkt naar een einde. En dan komen er nog twee aktes vanuit verschillende perspectieven. Maar wat heb je daar aan als het mysterie inmiddels is ontrafeld? Overigens degelijke CGI en een heerlijk schmierende heksenrol van Ratree als het ultieme kwaad.

Hij had wel iets, maar het is wel zo dat het niet meer de grandeur heeft van de Disney voor The Lion King.

Tikkeltje gedateerd, deze politieke satire over oorlogsveteranen die terugkeren als zombies om hun democratische stem op te eisen. Niet echt grappig. Niet echt eng. Origineel is het wel, maar op zich heb je daar weinig aan als het niet vermaakt. 'The Screwfly Solution' (2006) van Joe Dante was een stuk scherper. Die had tenminste nog een veelheid aan ideeën om je steeds op het verkeerde been te zetten, terwijl deze eerste bijdrage weinig doet met het minimale uitgangspunt.

Psychologische karakterstudie over twee mannen waarvan één respectievelijk een drugsimperium op will zetten en de ander een fijn leven wil hebben met zijn dochter. Ik zal vast niet goed opgelet hebben, maar hun volstrekt zinloze haantjesgedrag leidt tot onnodige pief paf poef. En gelukkig maar, want de actie ziet er vele malen imposanter uit dan dat het plot ook maar iets doet wat je niet eerder en beter gezien hebt. James Franco en Jason Statham spelen dermate op de automatische piloot dat hun beweegredenen mij totaal geen zier konden interesseren. Voor deze film tien anderen (en dan ben ik optimistisch!)

Dat waren nog eens tijden zeg. Heerlijke film destijds maar ik betwijfel of hij stand houdt.

Ik heb al een zwak voor Robert de Hoog sinds die ene reclame voor een energieleverancier. De Hoog zit als timide jongeman naast zijn rijinstructeur en prevelt 'klote zon' als het zonlicht in zijn ogen schijnt. De instructeur is laaiend en zet de lesauto vol op de rem, waarna we in een montage leren dat verschillende mensen hun weerzin uitspreken tegen deze boude uitspraak richting onze brenger van licht en warmte. De reclame eindigt wanneer De Hoog met z'n hondstrouwe ogen opkijkt vanachter het zonnescherm, terwijl het zonlicht in zijn ogen schijnt. Berouwvol spreekt hij de woorden 'sorry zon' uit.

En laat ik mijn gemengde gevoelens over 'Homies' (2015) uiten in de geest van deze reclame.

Klote Homies, we zitten weer opgescheept met een zoveelste slap aftreksel van 'hippe misdaadfilms' uit de jaren negentig. Het geleuter over niks. De flamboyante bijrollen van scheldende Russen in wietplantages, groezelige bars en trendy nachtclubs. Geen greintje oorspronkelijkheid of authenticiteit, maar ordinair jatwerk van films die hetzelfde al reeds beter en leuker deden. En dan dat geforceerd aansluiting proberen te zoeken bij een jeugdige doelgroep. Dat gedoe rond (bijna-) dertigers die doen alsof ze nog bezig zijn met hospiteeravonden en in hun studentikoze bromance zelfs zo ver gaan dat ze harddrugs voor elkaar verhandelen. Compleet uitgetekend langs de meest voorspelbare studentenclichés, terwijl de personages steevast net niet met elkaar communiceren zoals 'den jeugdmensch' gewoon was in 2015.

Sorry Homies, ik heb erg om je puberale humor gelachen. Om Gijs Naber die (zonder z'n plakneus gelijk Willem Holleeder) altijd de Aanmodderfakker des vaderlands zal blijven. Om Tibor Lukács die Donny én Walter Sobchak uit 'The Big Lebowski' (1998) met elkaar verenigt tot één personage. Zowel de getraumatiseerde oorlogsveteraan als het pispaaltje. Om flirterige mooiboy Manuel Broekman met zijn gladde en seksistische praatjes, die even zo vaak de klepel op z'n neus krijgt. Om het bonte gezelschap van verschillende BN'ers die over-the-top typetjes spelen. En om Robert de Hoog, de jongen die ooit zo berouwvol opkeek naar de zon, als hoogst identificeerbare allemansvriend die weer met zijn vingers door de krullen wil kroelen van Charlie Chan Dagelet. Het wordt tijd dat De Hoog weer eens z'n weg vindt naar een serieuzere rol zoals in de telefilm 'Skin' (2008), maar het is ook hier een innemend heerschap.

Kiezen jullie maar of Homies een 'klote' of een 'sorry' waard is.

Altijd leuk: documentaires over charlatans en bedriegers. Zelfs als ze het voor de goede zaak doen in hun strijd om de wetenschap te vrijwaren van kwade invloeden. Zoals deze James 'The Amazing' Randi, met zijn woeste baard en doorleefde stemgeluid. En dan die priemende blik waarmee hij steeds recht in de camera staart, alsof hij ons wil dwingen om onze diepste geheimen op te biechten.

Even was ik bang dat het zou blijven hangen bij veren in de reet stekende 'talking heads', maar dan blijkt dat de documentairemakers ons twee cruciale stukken van zijn levensverhaal niet hebben verteld. De hoeder van de wetenschappelijke waarheid heeft namelijk zelf een enorme leugen op zijn kerfstok. Aardige afwisseling op de nogal standaard aanpak van de rest.

Sympathieke middelmaat, met een Nicholas Cage die op dreef is.

Een debuut kan slechter beginnen dan met dit cinematografische meesterwerk. Yimou Zhang zet even een zelfverzekerd epos neer dat van begin tot eind overtuigt met geniale visuele vondsten en een beeldschone beeldtaal. De film is een bewerking van twee korte verhalen van schrijver Mo Yan (trouwens ook zeer de moeite waard om eens te proberen!). Het effect daarvan is dat de film ook een beetje onevenwichtig en incoherent aanvoelt. Volgens mij een bewuste stijlkeuze om trouw te blijven aan het oorspronkelijke materiaal, maar het levert een wat afstandelijke geheel op dat net niet tot leven wil komen.

Alweer bijna een decennium geleden in de bioscoop gezien, maar bij herziening is er weinig meer van over gebleven. Door de afzichtelijk lelijke en statische animatie wil het maar nooit echt tot leven komen. Grappig bedoelde personages komen nauwelijks uit de verf. Misschien is de tijd ook wel een beetje veranderd, want dit was toentertijd daadwerkelijk een vreeemde eend in de bijt. Tegenwoordig ziet het gemiddelde cheap ass kinderprogramma er zo uit.

Sympathieke poging om mediahype Heleen Mees te gebruiken als kritiek op invloed van het old boys network in de bankenwereld. Monic Hendrickx is sterk als seksueel losbandige power woman die slappe mannetjes ontmaskert met wulpse gedragingen. Zij heeft duidelijk plezier in haar rol, dat uitstraalt op hoe haar stoute verleidster ongegeneerd met haar eigen seksualiteit speelt. Het feminiene uitgangspunt heeft zeker potentie, maar uiteindelijk zwicht het voor gebruikelijke braafheid van politiek correct evangeliseren. Mannelijke bankiers zijn slappelingen. New York is eigenlijk een wereldstad met provinciementaliteit. De kleine man wordt gepiepeld door het systeem. Om de een of andere reden voelen veel telefilms alsof ze te geforceerd een breder maatschappelijk belang opzoeken. Alsof de toegang tot overheidssubsidie alleen kan geschieden met een afturflijstje van maatschappelijk relevante issues.

Soms is het fijn als je niet de discussie aan hoeft te gaan of het boek of de film beter is. 'Horns' (2010) van Joe Hill was een onderhoudend tussendoortje met een cool uitgangspunt, maar uiteindelijk blijft het allemaal net iets te braaf om écht tot wasdom te komen. En laat voor de verfilming 'Horns' (2013) precies hetzelfde gelden. Zelfs onder de regie van Alexandre Aja blijft het allemaal een beetje tam. Iggy's duivelse krachten worden nooit écht naar. Zijn personage blijft te vriendelijk om veel meer te doen met door hem ontketende orgies/groepsvechtpartijen dan ze gebruiken in zijn zoektocht naar antwoorden. Als kritiek op hypocriete christelijke moraal kleurt 'Horns' (2013) ook veilig binnen de lijntjes als rechtvaardige wraakvertelling.

Soms kunnen generieke titels je volledig op een verkeerd spoor zetten. Dat ik de Britse anthologiefilm 'Ghost Stories' (2017) verwar met de Indiase anthologiefilm 'Ghost Stories' (2020) en dan op netflix uiteindelijk bij het Indiase niemendalletje 'Horror Story' (2013) terechtkom. Geen idee of ik me bekocht moet voelen, maar dit moet een van de slechtere films zijn die ik in tijden heb gezien. Het is zo'n B-film waarin midden- tot eindtwintigers zich voordoen als onverantwoordelijke twaalfjarigen. Met een gemaakt slangtaaltje bestaande uit Hindi met Engelse catchphrases erdoorheen. Maar zo suf als het is wanneer ze met elkaar hun drankjes doen in een semi-hippe tent, zo onvoorstelbaar kinderachtig wordt het wanneer ze de hoteldeuren achter zich dichttrekken en terechtkomen in een spookhuis. Het is een beetje alsof de fameuze achtervolgingen uit Scooby Doo bloedserieus zijn genomen als horror-voorbeeld. Het generieke slachtvee heeft nu ook niet bepaald een charismatische spookverschijning achter zich aan rennen. Voor het grootste deel van de film zien we de paranormale entiteit alleen in goedkope jumpscares. Echt van het niveau dichtslaande deuren, lekkende kranen, ruis op een televisie en een uit zichzelf rijdende rolstoel. Tegen het einde krijgt het spookmeisje meer een eigen gezicht en zelfs een tragisch achtergrondverhaal, maar door de krakkemikkige CGI heeft ze nooit een uitgesproken persoonlijkheid.

Geeft een mooi en integer beeld van twee ouders die worstelen met het autisme van hun zoon en daarom een zeer bijzondere reis naar Mongolië maken. Vond het wel irritant dat alles overgeanalyseerd moest worden, maar het blijft een bijzonder verhaal.

Hoewel de film suggereert dat het een diepere laag heeft a la Saw 1 is het toch vooral sadistische softporno. Te aantrekkelijke vrouwen die te graag in bikini´s rondlopen en bijna SM-achtige praktijken doormaken. Erg subtiel is het allemaal niet. Ook de martelingen zijn eerder lachwekkend dan eng of grimmig.

In 'Hostiles' (2017) kent de opkruipende beschaving alleen morele verliezers. De beslissende veldslagen zijn gestreden en de witte dominantie is een onomkeerbaar feit. Het is tegen deze historische context dat oorlogsveteraan Captain Joseph J. Blocker (Christian Bale) de opdracht krijgt om een stervend indianenopperhoofd terug te brengen naar diens geboortegrond in Montana. Blocker moet zich tegen wil en dank opwerpen als de beschermeling van Chief Yellow Hawk (Wes Studi), terwijl de hostiliteit richting Native Americans nog hoogtij viert. 'Hostiles' (2017) is een melancholische, contemplatieve western over zwijgzame mannen die in het reine moeten komen met hun eigen erfenis van bloedvergieten en geweld. Zoals 't bij de betere titels in het genre hoort: loom voortkabbelend om deze doorleefde sfeerschets kracht bij te zetten. Daar komt bij dat ik onlangs heb besloten dat mijn twaalf jaar oude HD-ready meer stof had verzameld dan een prairie landschap en 't tijd werd om het historische artefact los te koppelen. Een tikkeltje weemoedig heb ik 'm ingeruild voor een gloednieuw model met vlijmscherp beeld. Zo kinderlijk enthousiast staarde ik naar de nieuwe dieptes die een sfeerpareltje als 'Hostiles' (2017) krijgt op een epos waardig scherm.

Je hebt humor en je hebt de overtreffende trap daarop...Engelse humor! Shaun of the Dead was al een lekkere mengelmoes van genres tot een ontzettend hilarische film, maar ook Hot Fuzz is genieten geblazen. Er wordt zo ongegeneerd geparodieerd en gepersifleerd dat het een waar genot is om naar te kijken. En dat op een manier dat het niet aanvoelt als een parodie maar als een film met zijn geheel eigen regels en stijl. Ik wil meer Simon Pegg Britse stijl!

Schitterende vertelling over een broer en zijn zusje in het Japan tijdens de oorlog. Ondanks de absolute wreedheid van de oorlog is het de liefde voor elkaar die stand blijft houden. De animatie is absoluut van het hoogste niveau door zijn gedetailleerde achtergronden en de realistische karakters. Wat mij persoonlijk aanspreekt zijn die ellenlange scenes waarin het broertje zijn zusje probeert te helpen. Heerlijk intiem en ontroerend. Ik had aanvankelijk wel moeite om erin te komen, omdat het gevoelsmatig niet helemaal klopt dat een animatie zo dicht bij de realiteit blijft.

Zeer aangrijpende film die de geschiedenisles kundig weet te koppelen aan een mooi verhaal. Iets te sentimenteel, maar nooit storend. Zeker gaan zien als je hem nog niet gezien hebt.

Ik wil mensen dit toch onder de aandacht brengen, het andere Afrika dat er OOK is: No. 1 Ladies Detective Agency, The (2008)