Opinions

Ik ben de historische series rond bekende politici of het koningshuis al een tijdje beu, dus met enige tegenzin begon ik aan 'De Zaak Menten'. (2016) Dat bleek nergens voor nodig, want Omroep Max speelt het opnieuw voor elkaar om trendsettend te zijn met een meer dan behoorlijke 'period piece'. Echt nieuw terrein bestrijkt het wellicht niet, maar dat wordt goed gemaakt met een razend spannende opzet waarbij ik - ondanks dat ik de uitkomst al wist - op het puntje van mijn stoel zat om de mogelijke justitiële dwaling die steeds in de lucht hangt.

Vooral (oud) theatergezelschap 'De Appel' acteur Aus Greidanus sr is fantastisch als de verschrikkelijke Menten. Ook Carine Crutzen is goed op dreef als de zorgzame vrouw die Menten's pad blijft kiezen, ook al wordt hij verguisd en gehekeld door het Nederlandse volk. Guy Clemens en Noortje Herlaar zijn eveneens fijn als de 'goede spiegel' van het liefdevolle koppel waar doorheen de serie op gejaagd wordt. Een beetje zwart/wit en stereotiep is het allemaal wel, maar dat werkt bijzonder goed om de zaak Menten terug nieuw leven in te blazen voor een nieuwe generatie. Heerlijke televisie!

Penopauze perikelen en sport. In de cinema meestentijds voorbehouden aan mannen van middelbare leeftijd, maar nu klimt een groepje vrouwelijke vijfenveertig plussers op het zadel. Openhartige gesprekken over liefde, seksualiteit en ziekte. Gedoe rond een overspelige echtgenoot en een geheim dat uitlekt. De kankerpatiënte als 'moreel kompas' als de dames tegen onderlinge spanningen aanfietsen. Af en toe wat luchtigheid met fietsende vrouwen, Franstalige chansons op de soundtrack en sfeerbeelden van het Franse platteland.

'Zadelpijn' weet geen balans te vinden tussen feel good comedy of tearjerker. Het levert een vreemde film op die het ene moment misplaatst luchtig lijkt, maar die even zo vaak plotseling omslaat in zwaarmoedige heftigheid. Alsof het geforceerd de emoties van de kijker wil manipuleren, terwijl het zelf nooit door heeft welke emoties het wanneer wil overdragen. Resultaat: vierentachtig minuten gekeuvel zonder spanning of richting.

Hierbij een iets hogere score dan ik aanvankelijk gaf. Deze film heeft alles wat Zatoichi voor mij aantrekkelijk maakt; de eenzame held die goed noch slecht is, de heerlijk strakke choreografie van de gevechten en lekker dik aangezette tragiek. Een van de betere delen naar mijn smaak.

Rustig voortkabbelende film over de samenwerking tussen een Israëlische krijgsgevangene en een Palestijns jongetje. Zeer genietbaar door talloze shots van beeldschone landschappen vol olijfbomen, rotsgebergtes en weidse woestijngezichten. Stiekem zit er onder het lieve verhaaltje van hoop en vergeving een politiek incorrecte ondertoon: waarom wordt vrijwel elke volwassen Arabier neergezet als een gewelddadige malloot, terwijl de Israëlische hoofdrolspeler de beminnelijkheid zelve is?! Realistisch is het allemaal geenszins, maar de Hollywood-formule is nou eenmaal het terugbrengen van ingewikkelde internationale conflicten tot hapklare sentimenten. Desondanks zijn Stephen Dorff en Abdallah El Akal samen heerlijk knuffelbaar.... koetsjie koetsjie!

Redelijk onderhoudende erotische thriller, waarin een ingeslapen koppel besluit om hun huwelijk nieuw leven in te blazen met een partnerruil. Ze vinden een jong en dynamisch koppel dat seks uitstraalt in alles wat ze doen, maar zodra het brave koppel meegaat in de escapades van het spannende koppel komen ze in een neerwaartse spiraal terecht. Dezelfde mysterieuze spanning die hen aanvankelijk aantrok gaat daadwerkelijk gevaarlijk worden als het andere stelletje veel te ver gaat met hun spelletjes. De film mist subtiliteit om onder de huid te gaan zitten. Het helpt niet mee dat de spanning tussen de twee koppels overschaduwd wordt door de verbeelding van goedkope seksuele handelingen van niveau softporno. Voor de euro die het me gekost heeft mag ik niet klagen want ik heb me er net genoeg mee vermaakt.

typisch geval van zo slecht dat het goed wordt. Had nooit gemaakt mogen worden en behoort moeiteloos tot het slechtste wat nl ooit bedacht heeft. En toch werkt hij op de lachspieren, met als absolute hoogte, ehm, dieptepunt, het droogneuken met een jukebox.

Na een wat schreeuwerig begin ontpopt 'So Young' (2013) zich tot een solide melodrama over een eerste liefde en het besef dat niet alle dromen meegenomen kunnen worden naar de volwassenheid. Over gemiste afslagen en nieuwe kansen. Terloops geeft de film ook inzichten in maatschappelijke problemen in de Chinese maatschappij als klassenverschillen en de familiedruk om een juiste partner te kiezen. Weegt je eigen geluk op tegen de verwachtingen van anderen? Ook aardig hoe het westerse nummer 'So Young' van Suede als een soort leidmotief fungeert. Ook gewoon een fijn nummer met een bitterzoete ondertoon over terugkijken naar jeugdige fouten uit een voorbij verleden. Wel jammer dat 'So Young' (2013) een tikkeltje ongebalanceerd is in diens toonovergangen. Het ene moment hilarische dijenkletsers en het volgende een opeenstapeling van tragiek.

'Zift' (2008) ontkomt nooit helemaal aan het air van een iets te pretentieuze afstudeerfilm. Maar deze prent heeft toch fijne film noir-invloeden en een woest seksuele aantrekkingskracht tussen Moth (Zachary Baharov) en Mantis (Tanya Ilieva). 'Zift' (2008) is bij vlagen ook best hilarisch. Zoals in de kluchtige 'actiescènes' waarin Moth probeert te ontsnappen aan zijn belagers. Of in de bizarre terzijdes waarin kleurrijke figuren Moth's werkelijkheid beschrijven met hun eigen anekdotes over toeval en noodlot. Geen film die je omver blaast en naar adem doet snakken, maar 'Zift' (2008) heeft toch iets autenthieks.

Erg sterk hoe 'De Zitting' (2021) dat broeierige rechtbanksfeertje weet neer te zetten. Elke kleine handeling veelzeggend en betekenisvol. Van het gefrunnik en gefrutsel van een verdachte in afwachting op dé uitspraak die zijn leven overhoop kán gooien. Tot de zwaarte van raadsheren die hun beslissing moeten afwegen om tot een gedegen uitspraak te komen, terwijl advocaten argumenten opwerpen voor vrijspraak of juist een veroordeling. De emotionele spanning wanneer getuigen ondervraagd worden over hun particuliere kijk op wat er zich op die gewraakte dag heeft afgespeeld. Hier met een extra laag omdat 't inzoomt op een slachtoffer wiens levensloop totaal is veranderd door die verkrachting, maar voor wie het recht eerder oude wonden openrijt dan rechtvaardiging lijkt te bieden voor wat haar ooit is aangedaan. Toch ben ik 't met mjk87 eens dat 'De Zitting' (2021) op een gekunstelde manier thematiek zwaarder laat wegen dan de uitwerking van de personages. Naar het einde toe wordt er weinig aan de verbeelding overgelaten over hoe we deze uitspraak moeten opvatten. Sterk als statement, maar ook een beetje saai.

Ik twijfel een beetje tussen 3* en 3.5*. 'Znachor' (2023) heeft genoeg om van te houden als klassiek filmepos met schitterende sets van stedelijk Warschau en het Poolse platteland. Grootse emotie om verboden liefdes, hoogverraad en rangen- en standenverschillen. Tegelijkertijd bekruipt ook iets te vaak het gevoel dat 'Znachor' (2023) niet écht iets diepgaands te zeggen heeft over dit specifieke stuk Poolse geschiedenis, zoals over het opkruipende antisemitisme. Het eindigt zelfs een beetje flauw met melodramatische clichés om verschillende lijntjes bij elkaar te krijgen.

Op een tropische zomeravond gaat er niks boven hitsige jonge vrouwenlijven met moordlustige harige bevers. Voor een low budget film in dit genre is het eigenlijk een bijzonder plezierige titel die precies goed doet wat het goed moet doen. De drie aantrekkelijke hoofdpersonages hebben genoeg screen presence én sex appeal om niet tegen te gaan staan. In plaats van lelijke computereffecten, die dit soort b-films tegenwoordig plagen, ouderwets leuke creature design van de moorddadige bevers. Scherpe oneliners die steeds verwijzen naar het vrouwelijke geslachtsdeel. Kwaliteitsvermaak is het natuurlijk niet, maar zelfs de meest verstokte cinefiel heeft af en toe zijn patatje mét nodig als tegenwicht op alle zwaardoenerij om hem heen.

Ik vond het leuker dan zijn beruchte status doet vermoeden. Het straalt een zeker plezier voor trash-cinema uit dat aanstekelijk werkt. Cast is leuk op elkaar ingespeeld en de sets zien er nog best indrukwekkend uit. Zombibi kijken is als een feestje waarvan je geniet zolang als het duurt, maar waarbij je vooral niet vroegtijdig nuchter moet worden. Dan zie je namelijk wat een kinderachtige treurigheid het eigenlijk is.

Net als bij Shaun of the Dead zijn het de levende karakters die juist de show wegkapen bij de ondoden, want uiteindelijk zijn de zombies niet meer dan de aanzet van de leuke grappen en spannende situaties. De chemie tussen de karakters werkt aanstekelijk en hun dialogen zijn meesterlijk geschreven. Ik heb de film dan ook continu met een brede smile op mijn bek gekeken.

Het is ergens pijnlijk wanneer de leukste, meest originele grappen te vinden zijn in de begin- en eindcredits. Zo'n tien jaar na het eerste deel lukt het 'Zombieland: Double Tap' (2019) niet meer om verfrissend uit de hoek te komen. Het helpt ook niet dat de zombiedreiging bijzaak is en veel van de komedie komt te liggen bij de persoonlijke verhoudingen tussen de personages. En zo interessant is de (disfunctionele) familieband tussen Columbus, Tallahassee, Wichita en Little Rock helemaal niet. Veel gekissebis, voorspelbare romantische verwikkelingen en ontmoetingen met irritante bijrollen. Op een gegeven moment kwam het me de strot uit dat de lijst met overlevingstips een steeds terugkerende gimmick werd. Als een meta-knipoog die eigenlijk helemaal niet zo slim in elkaar steekt of iets wezenlijks toevoegt aan het narratief. Hetzelfde geldt voor de zombies zelf, die sinds de vorige film zijn geëvolueerd tot verschillende soorten: de dommige Homer's, de slimme Hawking's, de sluipende ninja's en de onverwoestbare T-800's. Maar hun aanwezigheid doet weinig voor de spanningsboog en doorbreekt nergens het niets aan de hand sfeertje. Met twee redelijke actiescènes en een overdaad aan flauwigheden biedt 'Zombieland: Double Tap' (2019) te weinig om een sequel te rechtvaardigen. Daar wacht je dan een decennium op!?

In deze sympathieke kinderfilm moet Suzan (Polleke van der Sman) haar mamma missen wanneer zij als oorlogscorrespondent wordt uitgezonden naar Irak. Het kan zo lekker pannenkoeken bakken zijn met oma of visjes vangen in de sloot, maar de knagende onzekerheid over haar moeder blijft een onuitgesproken trauma. En dan komt kleine Suzan ook nog in een loyaliteitsconflict met haar twee vriendinnetjes wanneer hun oude boomhut plotseling onderdeel is geworden van een AZC. Haar besties zijn wrokkig dat er andere kindjes spelen op hún speelplek, terwijl Suzan zelf vriendschap sluit met het mysterieuze 'zigeunermeisje' Rana (Nuraan Darwish). De twee meisjes blijken in hun verdriet echter meer met elkaar gemeen te hebben dan ze zelf doorhebben. 'Zomer zonder Mama' (2019) is een kinderfilm die het jeugdige perspectief serieus neemt en op een terloopse manier onderwerpen aansnijdt als oorlog, ontheemding en vluchtelingenproblematiek. Toch wordt het identificeerbare kinderperspectief zo consequent doorgezet dat het niet voelt als een prekerige film met boodschap. Het is een lichtvoetig zomeravontuur met een rauw randje, waarin de turbulente vriendschap tussen twee jonge meiden voor even het belangrijkste is op de wereld. Maar zomers gaan voorbij en de pijnlijke scheidslijnen tussen mensen blijven bestaan.

Frustrerend hoe setting en sfeer van het criminele Kaapstad een veel betere film verdienen dan de clichématige uitwerking. Alsof de makers een checklist erbij hebben gehouden om het binnen de keurige lijntjes van een buddy cop film te houden. De instabiele, altijd dronken rechercheur met het hart op de goede plaats. Check! De rechtschapen diender met jeugdtrauma. Check! Het rijkeluismeisje dat dood aangetroffen wordt in een achterbuurt. Check! Dienders die wegens agressief gedrag geschorst worden. Check! Een partner wordt vermoord en zet zo een wraakactie op gang. Check! De 'zwarte' criminelen zijn maar een spil in een 'blank' complot van snode zakenlui. Check! Check! Check! Het is dat Orlando Bloom en Forest Whitaker leuk op elkaar ingespeeld zijn, want verder is het een zeer voorspelbare film zonder zijn aangekaarte socale issues recht te doen.

Een gezin valt langzaam uit elkaar en het jongste kind is de enige die de boel nog bij elkaar weet te houden. Ik kan niet helemaal zeggen wat het is maar iets in de film maakte dat het me maar niet wilde raken. Het ligt zeker niet aan de voyeuristische, indringende camerastijl die Mijke de Jong hanteert om haar protagonistje uit te belichten. Net als bij Tussenstand en Bluebird kruipt ze zo dicht op haar karakters dat we hen zien op hun meest fragiele en pijnlijke momenten. Misschien dat daar ook wel de schoen wringt. Lucia, of het zusje van Katia uit de titel, is namelijk niet zo´n goede actrice. Geen van haar teksten klinkt gemeend of natuurlijk, en zodoende blijft er een bepaalde afstand met datgene wat haar overkomt. Juist in een film als dit moet het acteerwerk ook van een hoog niveau zijn om het boeiend te houden. Daarnaast zijn de andere karakters - zoals Katia zelf en de moeder - niet zo interessant. Ze worden te weinig uitgediept om ook inzicht te krijgen in wat hen beweegt om dit arme kind zo aan haar lot over te laten. Waarmee ik toch nog wel eraan toe wil voegen dat de film zeer zeker niet slecht genoemd kan worden, zeker de scenes tussen de twee zusjes zijn vertederend, omdat er duidelijk wel een chemie is tussen de twee.

Het is helaas een wat voorspelbare documentaire geworden. Voorstanders van Zwarte Piet zullen vooral bevestigd zien wat een subsidietrekkers de zeurpieten zijn, terwijl tegenstanders vast enthousiast ja zullen knikken bij zoveel maatschappelijk onrecht. Wat mij betreft heeft Zwarte Piet zijn beste tijd gehad en is het niet meer dan logisch dat hier wat aanpassingen gaan plaatsvinden. Maar de ongelofelijke hardheid waarmee de discussie nu gevoerd wordt is te triest voor woorden. En ik moet zeggen dat het front van de pro-pieten niet bepaald mijn persoonlijke sympathie weet te verkrijgen met hun openlijk racisme en de vele openlijke oproepen tot geweld. Er zou echt wel wat meer empathie mogen zijn vanuit een groep die zich vasttbijt in een lachwekkende traditie en doet alsof het landsbelang gebaar is bij het behoud ervan.

In dat opzicht vind ik het zeker prijzenswaardig dat Sunny Bergman de discussie bij haarzelf en bij haar omgeving houdt. De meest ontroerende momenten zijn ook die waarin zij terugblikt op haar eigen jeugd of waarin zij openhartig de dicussie aangaat met vrienden. Het is alleen zo jammer dat zij zoveel meer wil zeggen wat zij niet waar kan maken. Dan gaat zij naar Engeland om met merchandise te provoceren. Dan komt ze met een test die onomstotelijk 'white privilege' aantoont. Dan bewijst zij even dat de publieke omroep ook getekend wordt door latent racisme. Dan gaat het weer over haar betrokkenheid bij de absoluut niet militante beweging rond Quinsy Gario. Het is teveel gedoe eromheen en te weinig daadwerkelijke verdieping van een zeer belangrijke discussie.

Het grootste euvel aan deze film is dat er daadwerkelijk een spook in rondwaart, namelijk het spook van tig andere horrorklassiekers. Het lijkt wel alsof elk schrik-effect of manier van sfeer neerzetten gejat is uit Amerikaanse genrefilms en dat er maar bitter weinig aan de eigen originaliteit wordt overgehouden. Triest genoeg bewijst de inventieve twist aan het einde dat Zwart Water wel een bijzondere film had kunnen zijn, maar dat het zichzelf steeds in de weg heeft gezeten met die geijkte genreconventies.

Ik ben hem vooral gaan kijken omdat mijn pa destijds in die regio woonde en nog herinneringen heeft aan de opnames. Had niet een al te beste productie verwacht, maar het viel me alleszins mee. Deel 1 en 2 zijn het leukst omdat daarin vooral de nadruk gelegd wordt op het jongensboek-avontuur van het smokkelen. Het heeft wel iets weg van een Dukes of Hazzard tegenover een Zeeuwse achtergrond. Exploderende dingen. Achtervolgingen door de bossen. Veel typisch Hollandse humor ook. In het derde deel vliegt het uit de bocht als het overgaat op een romantische verhaallijn die maar amper uit wordt gewerkt.