Opinions

Nu is er op zichzelf weinig mis met het stemgeluid van Gijs Scholten van Aschat en natuurfilmer Ruben Smit weet ongelofelijk mooie sfeerplaatjes te schieten. Maar in 'Wad: Overleven op de Grens van Water en Land' (2018) lijken voice-over en mooifilmerij nooit een harmonieus geheel te vormen. Of de commentator signaleert dingen die zonder toelichting ook wel duidelijk waren, of hij geeft net te weinig informatie wanneer het getoonde nu net wel mijn interesse prikkelt. Sowieso lijken pathos en dramatiek (á la Planet Earth met David Attenborough) een doel op zich, met veel aandacht voor lief en leed van individuele dieren en op de achtergrond een bombastisch aanzwellende soundtrack. Het is jammer dat een begaafde natuurfilmer als Ruben Smit niet meer ruimte krijgt (of neemt!?) om zijn imposante sfeerbeelden voor zichzelf te laten spreken. Al vind ik het ergens een beetje vals hoe de mooie plaatjes de fantasie bestendigen van het Waddengebied als ongerept natuurschoon. Net als bij Smit's eerdere documentaire 'De Nieuwe Wildernis' (2013) - over de Oostvaardersplassen - blijft de interactie tussen mens en milieu volledig buiten beschouwing. Pas bij de aftiteling valt er vluchtig iets te lezen over milieuproblematiek, maar deze terzijde vormt niet het zwaartepunt. Als educatieve film had er meer in deze productie gezeten en als kunstzinnige film richt het zich te vaak op goedkoop sentiment.

Ontzettend sympathieke kleine film over een klein meisje dat alles op alles zet om te mogen fietsen in het conservatieve Saudie-Arabie. Het weet op een luchtige, komische manier een loodzwaar onderwerp als de achtergestelde positie van vrouwen onder de aandacht te brengen.

Die hartverscheurende momenten waarin te jonge kinderen hun eigen ouders moeten troosten omdat die in in het cachot terecht zijn gekomen, terwijl ze zelf nog niet helemaal kunnen bevatten wat de impact hiervan gaat zijn op hun kinderlevens. Kaspar Astrup Schröder zet in op een muzikale achtergrondscore die net iets te nadrukkelijk aanwezig is, maar de kale registraties van emotioneel heftige confrontaties tussen gerehabiliteerde kinderen en hun (ex-) veroordeelde ouders, zijn diep schrijnend. Al zijn er ook kleine, intieme momentjes van hoop: zoals wanneer een ouder jongetje een schreiende nieuweling onder zijn hoede neemt, en hem broederlijk vertelt dat er niks te veranderen valt aan de situatie, maar dat hij het zelf ook ervaren heeft en dat er heus betere tijden komen. Wel lijkt dit wederom een 2Doc-documentaire te zijn die zo is verknipt en versneden, dat er iets van de emotionele ontwikkeling weg is gevallen. Biedt in ieder geval de volledige productie online aan als het niet in de televisiezendtijd valt in te passen...

Bryan Cranston, of de acteur die het archetype van 'de boze witte man' shakespeareaanse gravitas geeft. In die zin is 'Wakefield' (2016) al bij voorbaat een succes, want de film bestaat uit niet heel veel meer dan Cranston die wegloopt van zijn huwelijkse plicht en zijn eigen gezin bespiedt vanuit de garage. Hoe zal z'n eega (Jennifer Garner) zich herpakken nu ze opeens getrouwd is met een vermiste man? Een sardonische scheiding die tegelijkertijd niet een echte scheiding is, omdat ze in haar verdriet meer ooit vastzit aan haar echtgenoot dan tijdens het huwelijk. Vanuit dat Victoriaanse raamwerk ziet hij haar rouwproces, haar eerste stappen richting een leven zonder hem en de troostende mannen die misbruik maken van haar precaire situatie. Eens te meer laat de steracteur uit Breaking Bad in 'Wakefield' (2016) zien hoe goed hij in staat is om een transformatie te spelen: van een gewaardeerde advocaat en familieman naar een zelfverkozen clochard. Of hoe deze hufterige voyeur alleen nog z'n vrouw bespot en becommentarieert, met z'n knauwende observaties doordrenkt met cynisme en eigen frustratie. Het is alleen zo jammer dat de film nergens naar opbouwt en Howard's misogynie zelfs afzwakt met misplaatste sympathie richting z'n motieven. Het is toch eigenlijk een treurige stakkerd die beter verdient dan deze liefdeloze eenzaamheid.

Een tikkeltje belerend, maar daarom niet minder krachtig, zeker nu de kredietcrisis zo actueel is geworden.

Magistrale rollen van Aart Staartjes en Theo Maassen, die beiden een andere wending geven aan een vastgeroest imago. Het is alleen jammer dat de serie zo beperkt is gebleven qua aantal afleveringen, er had zoveel meer uitgehaald kunnen worden. Desalniettemin een van de beste series van Nederlandse bodem.

Na de vele vernietigende recensies had ik een enorm gedrocht verwacht, maar dat bleek nogal mee te vallen. Typisch weer een geval van iedereen die vooraan gaat staan om met stront te smijten naar iets dat afwijkt van de norm. De film is een geestige campy roadmovie over drie verloren zielen die elkaar vinden in hun zoektocht naar een bepaalde plek. Fraai absurdistisch in beeld gebracht, mooie achtergrondmuziek en met een sterk sfeertje. Groot minpunt is wel dat de boel echt te flauw wordt in handen van Romer/Schuurman/Elders. De hoofdpersonages komen nooit los uit een soort lang uitgerekte Koefnoen-sketch.

'War of the Worlds' (2025) is slecht op zoveel verschillende manieren. De bizarre keuze om zich alles af te laten spelen in één kantoorruimte. Het voorspelbare en totaal ongeloofwaardige plot. De gedateerde CGI. Maar ik benadruk liever hoe 'War of the Worlds' (2025) het presteert om een boodschap tegen de surveillancestaat te verpakken in een reclamefilm voor de grootste privacyschenders. Je krijgt zelfs nog de boodschap mee dat FaceBook, Apple, Tesla, WhatsApp, etc kunnen helpen om de wereld te redden. Het is absurd hoe toondoof de film weet te zijn over de eigen thematiek. En Ice Cube maar nerveus in die webcam gillen...

Die God. Dan heb je een immens complexe wereld geschapen met tijd, materie en zaken die het menselijke bewustzijn te boven gaan, maar dan is het voornaamste waar Hij zich mee bezig houdt de huwelijkse trouw. Het quirky koppel in de hoofdrol stevent recht op een duivelse scheiding af, maar geen relatietherapeut kan op tegen tussenkomt van God. Relatietip numero uno: neem een bijbel, prevel religieuze incantaties (niet te specifiek, want de montage houdt meer van toffe popmuziekjes dan van psalmen of spreuken), en laat je vervolgens onderdompelen in een warme gloed van Goddelijke goedheid. God houdt van je, behalve als het heilige instituut 'huwelijk' bezoedeld raakt door duivelse influisteringen van de Satan. Deze religieus drammende EO-kitsch is gelukkig minder militant hardvochtig dan 'God's not Dead'. Kennelijk kunnen gelovigen best leuke mensen zijn. Neemt alleen niet weg dat het uit hetzelfde onzinnige vaatje van Godsdienst verheerlijkende wansmaak tapt.

Vermakelijke en uitermate lieve twist aan het zombie-genre. Alleen jammer dat het allemaal wel erg voorspelbaar is en dat er uiteindelijk weinig gedaan wordt met het originele uitgangspunt.

Ook bij herziening blijft dit melodrama voor mannen fier overeind staan. Het zit gewoon verdomd goed in elkaar en weet toe te werken naar een punch die me ook de tweede keer wist te raken. Enige punje van kritiek is toch weer de overdreven Amerikaanse heroïek met oorlogshelden en leraren als de backbone van Amerika. Had niet gehoeven, want de verhouding tussen de twee broers en hun vader is al meer dan genoeg.

De toeschouwer wordt bekeken. Ik ken eigenlijk niet veel films die zo expliciet spelen met de mythologie rond Fairy folk en het concept van changeling. Of hoe een paranormale entiteit menselijke kenmerken kopieert om op die manier zelf toegang te krijgen tot de mensenwereld. Doodeng idee. Iets wat buiten jou bestaat en toch jouw leven overneemt. Wat blijft er nog van het individu over als karakteristieken repliceerbaar zijn? Misschien is 't nog wel een enger idee als die kopie van jou zich zelfs gaat ontwikkelen tot een betere versie!? 'The Watchers' (2024) gaat niet de diepte in met zulke postmoderne vraagstukken, maar weet niettemin te vermaken met de speelse vermenging van Ierse folklore met eigentijdse angsten. Bij vlagen zelfs best mooi als de replica en het origineel toenadering tot elkaar zoeken.

We mogen inmiddels wel spreken van een nieuw genre in de cinema: de anti-superheldenfilm. Net als in The Dark Knight zijn hier zowel helden als schurken menselijker dan menselijk. Hun motieven zijn altijd gestoeld op hun mens-zijn en de ernstige gebreken die dat met zich mee kan brengen. Het grootste verschil met TDK zit hem in de mate waarin hier met grof geweld gegooid wordt, want die genoemde blockbuster wordt bijna een Disneyfilm in vergelijking tot wat we hier zien. Brekende botten, brandwonden, glasscherven die door lichamen snijden, oren die worden afgebeten, you name it, en dan allemaal zeer grafisch in beeld gebracht. Net zoals bij 300 of Sin City levert het weer enkele momenten op waarbij ik, gierend van de adrenaline, bijna ''yippeeeeeeee-kaaaaaaaaaa-yeeeeeee motherfuckers'' door de zaal wilde roepen.

Je zou door die ongekende torture porn haast vergeten dat het verhaal eigenlijk best knap in elkaar zit, als metaforische kijk op het Amerika-beleid tijdens en na het Nixon-tijdperk. Met behulp van een slim spel tussen feit, fictie en complete kitsch wordt er een soort fictief universum gecreeerd dat naadloos binnen het onze past. En door de stelligheid waarmee de film zichzelf presenteert, neem je dat ook meteen voor lief. Ik moet toegeven dat het ook een tikkeltje aan de taaie kant is, omdat de opbouw van het verhaal bijna een eindeloze introductie lijkt op de karakters. Aan de andere kant is dat nou juist datgene wat het universum van Watchmen zo beeldend tot leven weet te wekken. Ik neem die kritiek voor lief tegenover de schitterende dialogen van Rorschach - bijna poezie man - en de algehele fun die de sterke momenten zeker met zich mee brengen.

Ik heb het boek destijds met zeer veel plezier gelezen, maar het knaagde achteraf dat er zoveel meer uit het materiaal gehaald had kunnen worden. In die zin is het een perfecte boekverfilming, want ze doen en alles goed wat het boek zo aantrekkelijk maakte, en ze maken precies dezelfde fouten die in de weg staan om hier een onvergetelijk verhaal van te maken.

Het probleem zit hem in zowel boek als film in de ongeloofwaardige manier waarop de romance tussen Jakob en Marlena zich ontwikkelt. De plotwendingen gaan een slag te snel om de subtiele toenadering tussen twee mensen daadwerkelijk tot leven te brengen. De twee geliefden zijn ook zo gezichtsloos ten opzichte van de veel interessantere ''schurk'' August, de circusdirecteur die als een despoot zijn werknemers behandelt. Het knappe is dat zijn handelen overtuigend wordt gebracht als ''necessary evil'' in de bikkelharde wereld waarin ze zich bevinden. Maar deze interessante rol maakt juist de centrale liefdesgeschiedenis tot een statisch gedoe dat maar niet uit de verf wil komen.

Het helpt ook niet mee dat Robert Pattison geen greintje charisma heeft (Psssst...Acteren is meer dan getergd in de camera kijken, maar toch is dat het enige trucje wat onze vriend uit Twillight in huis heeft.) Reese Witherspoone zet daar ook een doodse rol tegenover als de vrouw die als enige macht uit kan oefenen op August. De contouren van een mooi verhaal zijn er (schitterende locaties, scherp geschreven dialogen, interessante schurkenrol), maar het uiteindelijke eindproduct voelt als een schematische bedoening die zijn volle potentie niet waar weet te maken.

Beetje bij elkaar gejat van allemaal andere films als E.T. en Stuart Little, maar nu met het Schotse landschap om het extra kleur te geven.

Tergend saai. Natuurlijk is er niks mis met bedachtzame cinema die de tijd neemt om zijn onderwerp te belichten, maar dan moet het wel gesteund zijn met beelden die daadwerkelijk de moeite van het bekijken waard zijn. Hier zit je de gehele speelduur te staren naar lijkschouwers en hun dagelijkse handelingen. Het is volstrekt zonder spanning of sfeer. Slechts sporadisch wordt de monotonie gebroken met diepzinnig existentialistische gedachten waarin zij reflecteren op hun eigen sterfelijkheid. Het zijn de spaarzame momenten dat er iets van een interessant aspect wordt getoond. Jammer van de gefaalde opzet, want het onderwerp van 'waterlijken' is op zichzelf een heel fascinerend uitgangspunt, waarmee je zoveel interessantere dingen zou kunnen doen.

Een soort uitputtingsslag voor de zenuwen. Met een hinderlijk schokkende beeld en een irritante soundtrack wordt er alles aan gedaan om het de kijker zo ongemakkelijk mogelijk te maken. Dit soort experimentele titels uit de jaren zestig zijn van onschatbare waarde geweest voor verdere ontwikkelingen van de cinema. Terugkijkend vanuit het nu is het vooral spielerei met de grenzen van het medium en is het niet meer zo heel erg duidelijk wat hier dan de esthetische waarde van zou zijn.

Ook gezien bij de voorpremière van National Geographic, De kracht van The Way Back ligt hem in de ogenschijnlijke eenvoud waarmee het de ontmenselijking symboliseert van de vroegere communistische regimes. Het begint als steengoed als we de diverse personages leren kennen en de rol die zij spelen in de gulag. Welke keuzes maken zij om te overleven? Laten ze vertrouwen en barmhartigheid toe boven het overlevingsinstinct van het individu?

Dan volgt de uiteindelijke ontsnapping en worden deze vraagstukken nog indringender als het nu echt een klein groepje mannen is geworden tegenover de magnifieke grootsheid van de natuur. Meer dan ooit wordt dan de mens blootgelegd in al zijn zwaktes en dierlijke instincten. Ik was echt overdonderd door de enorm krachtige scene waarin de overlevenden hongerig en op sterven na dood ontdekken dat een van hen is verscheurd door de wolven. Zij duiken vervolgens zelf op het lichaam en jagen ''de beesten''' weg. .Waarmee ze weer een stuk van hun menselijkheid lijken te verliezen. Er zitten meer van dat soort filmische staaltjes van bekwaamheid in waarmee Peter Weir een extreem invoelbare situatie schetst van ontberingen maar tegelijkertijd ook zijn karakters moreel onder de loep neemt.

Het acteerwerk is in handen van een redelijk onderhoudende Jim Sturgess (als in: hij past goed in zijn rol, maar schittert nergens) en een steengoede Ed Harris die de show meerdere malen wegkaapt van de andere acteurs. Colin Farrel heeft een heerlijke schurkenrol maar een met een zacht kantje, zoals hij ze altijd zo lekker tegenstrijdig neer weet te zetten. Ik ben ook te spreken over de kleine maar intense rol die de piepjonge Saoirse Ronan in het geheel speelt. Wat ik zelf erg kan waarderen is het weinig sentimentele in de rollen. De karakters worden geconfronteerd met de meest verschrikkelijke ervaringen, maar moeten het uiteindelijk als een man dragen en doorzetten.

De cinematografie is weergaloos. Door de manier van filmen weet het zowel de immense schoonheid van het landschap op te wekken, als het apocalyptische gevoel dat overal gevaar dreigt. Die combinatie werkt verrassend goed in de bioscoop en het bracht mij in momenten dat ik moest snakken naar adem, om even later juist te kunnen genieten van de meditatieve schoonheid die de karakters met inzichten en positieve ervaringen winnen op hun reis. Het scheelt dan ook dat zelfs gedurende de helse tragedie er plaats is gevonden voor hilarische en goed getimede grappen. Een beetje lucht tijdens het lijden.

Voor mij begint 2011 in ieder geval met een knaller.

Een voorspelbaar niemendalletje, waarin het kopen van een noodlijdende dierentuin op een weduwnaar een helende werking blijkt te hebben. Er wordt gelachen, er wordt gehuild, maar de praktische problemen of levensbeschouwelijke dilemma's zijn vaak een paar scènes later weer opgelost. Topacteurs als Matt Damon en Scarlett Johansson spelen volledig op de automatische piloot. (Het enige noemenswaardige aan de rol van Damon is dat hij achter al zijn zinnen 'man' moet zeggen, nogal hinderlijk.) De twee kindacteurs - een mokkende tiener en een extreem schattige zevenjarige- zijn precies zoals een scriptschrijver uit Hollywood ze zou bedenken: vroegwijs, een tikkeltje rebels máár onverminderd knuffelbaar. De grappige bijrollen zijn duidelijk erin geschreven om te kunnen strooien met oneliners en keurig ingebouwde conflictmomentjes. Met de dierentuindieren wordt de aaibaarheidsfactor nog wat opgekrikt. Het is niet eens een slechte film, vooral inwisselbaar. Het enige echte pluspunt: de soundtrack!

Voor een 'waargebeurd drama op de woensdagavond' helemaal zo slecht nog niet.

We Need to Talk about Kevin komt moeiteloos in mijn top vijf van beste films uit 2011. Is het niet alleen omdat de uiterst precaire onderwerpkeuze (massamoorden op middelbare scholen) tactisch wordt besproken door het vanuit het gezichtspunt van ''de moeder'' te nemen, dan is het wel omdat Tilda Swinton één van haar meest gelaagde rollen tot nog toe neerzet. De film heeft een uitmuntende balans gevonden tussen ''luchtigheid'' (het klinkt wrang maar er valt best nog wel te lachen) en de inktzwarte tragedie die zich op het scherm voltrekt. Maar het meest geniale is dat de film nooit pasklare en bevredigende antwoorden geeft om de zinloosheid van de moorden te vergoelijken; het blijft voor zowel zijn moeder als de kijker gissen naar waarom Kevin zo ver heeft kunnen gaan.

Dit is zo'n film waaraan alles lijkt te kloppen aan de buitenkant: een geslaagde melancholieke sfeer, ontzettend sterk acteerspel van enkele grote acteurs en mooie camerabeelden van de actie. Maar toch knaagde er iets na afloop, want het is allemaal wel erg zoetjes ingebed in de misselijkmakend Amerikaanse traditie van de hulpdiensten eren. Zo van dat politiemannen hele stoere en eerlijke mannen zijn. Join them today! De schurken worden daarom net iets wreder aangezet, natuurlijk met een kwaadaardig Russisch accent, zodat de politiemacht er nog beter uitziet. Ik ben geen liefhebber van die onzin en daarom krijgt deze verder puik uitgewerkte film enkele harde strafpunten.

The Weather Man (2005)

Het onstuimige weer als metafoor voor hoe het leven eigenlijk niet te bespelen valt. Soms moeten we de touwtjes een beetje laten vieren om geluk te vinden, zo ondervindt de ultieme loser ( Nicholas Cage ) uit het verhaal. Een mooie boodschap, verpakt in een stemmig drama vol droog-komische vondsten. Helaas wordt het verhaal een beetje verstoord met de talrijke monologen van de hoofdpersoon. Ik heb liever dat we als kijker zelf mogen bepalen hoe de karakters zich voelen en waarom. Nu lijkt het een tikkeltje op voorgekauwde emotie. Dat neemt niet weg dat het gewoon een hele lekkere film is om naar te kijken. Cage is op dreef als de loser die goede dingen probeert te doen maar ze als een boemerang terug krijgt als nog meer ellende. Michael Caine doet zijn ding als vriendelijke man die wijsheden vergaart nu de dood er aan zit te komen. Gewoon lekkere cinema voor een ontspannen avondje genieten

Een nieuwe slag bij Dokkum. In 'De Wederopstanding van een Klootzak' (2013) vormt het pittoreske Friesland een strijdtoneel tussen verschillende getraumatiseerde mannen, die een nieuwe bladzijde openslaan in hun leven. De volkse crimineel Ronnie (Yorick van Wageningen) leert het leven herwaarderen als hij een moordaanslag overleeft. De asielzoeker Eduardo (Goua Robert Grovogui) verwondert zich over ons vlakke land, waar alles wat afwijkt of niet in het plaatje past kapot wordt gemaakt. De Friezen vermoordden immers Bonifatius toen hij het christendom kwam brengen, maar uiteindelijk hebben de christenen alsnog hun heilige bomen gekapt. En dan is er nog de mysterieuze man met de tatoeage, die als een duveltje uit een doosje opdook om gerechtigheid te brengen. Maar is de wereld werkelijk beter af zonder de klootzak uit de titel?

'De Wederopstanding van een Klootzak' (2013) is een absurdistische sfeerprent in de geest van Alex van Warmerdam of Martin McDonagh. Het ene moment verstilling als gangsters aan komen rijden over de Afsluitdijk of als de jonge asielzoeker langs de dijken fietst en ronddanst in de Wadden. Prachtige shots van ruisende bladeren in de zeewind of kabbelend zeewater. Het volgende moment hypergewelddadige confrontaties wanneer de duisternis naar boven komt als deze personages plotseling hun dominantie tonen naar anderen. De beschadigde mannen in 'De Wederopstanding van een Klootzak' (2013) proberen schoonheid te vinden in hun vergankelijke, onbeduidende bestaan. Al komen de verhaallijnen van Ronnie/Eduardo net niet lekker bij elkaar. Met een overtuigendere karakteropbouw was de climax harder binnengekomen.

Het begint best aardig met Jim Broadbent en Lindsay Duncan die kibbelend door Parijs struinen om hun ingeslapen huwelijk nieuw leven in te blazen, of steven ze af op die onafwendbare breuk!? Een bistrootje hier, een Franse chanson daar, en overal de pittoreske hotspots als de Eiffeltoren, Montmartre en Père-Lachaise. 'Le Week-End' (2013) is het fijnst als het de huwelijkse spanning uitvergroot door het te koppelen aan die overbekende toeristenfrustraties. Het verveloze hotelletje dat niet bevalt. De slenterzoektocht naar het meest authentieke restaurantje. Hij zit op de centen en wil hun lange weekend het liefst zo behoudend mogelijk invullen, maar zij grijpt de kans aan om hier te durven dromen over onvervulde verlangens en een nieuwe start in het leven. Maar ergens bijt de film niet door: de geheimen die aan de oppervlakte komen zijn te voorspelbaar; er hangt niet echt een spanning of een dreiging in de lucht, maar elk onderhuidse conflict wordt met een jolig dansje of vrijpostigheid opgelost. En met de komst van Jeff Goldblum, die een vroegere universiteitsprofessor speelt die zijn schepen achter zich verbrandde en opnieuw begon met een Française, krijgen de echtelieden ook een te moraliserende spiegel voor.

Merkwaardig hoe een republikeinse presidentskandidaat als Donald Trump openlijk een vrouwelijke kandidaat als Hilary Clinton kan intimideren en beschimpen, terwijl een democratische figuur als Weinier snoeihard wordt afgestraft om zijn relatief onschuldige indiscreties. Die dubbele moraal in The States zal ik als Hollandse jongen nooit helemaal begrijpen. Ik had voor het zien van deze documentaire niet echt een uitgesproken mening over Anthony Weiner, maar na het zien ervan is het moeilijk om geen sympathie te voelen voor de vermaledijde politicus en zijn aantrekkelijke vrouw. Het lijkt of hij gewaardeerd wordt door de mensen waar het om zou moeten gaan: zijn achterban van middenklasse stemmers. Maar voor een documentaire is de 'fly on the wall' registratie niet echt interessant. Cinematografisch biedt het weinig meer dan de gebeurtenissen terwijl ze zich ontvouwen, maar de contextualisering gaat ook niet verder dan de gevolgen die de onthullingen in de media hadden op zijn politieke carrière en persoonlijke leven.

Waled el am heeft een intrigerend uitgangspunt: een Egyptische vrouw ontdekt dat haar man een Mossad-agent is en wordt samen met haar kinderen ontvoerd naar Israël. Daar aangekomen komt zij voor een moreel dilemma te staan. Kiest zij ervoor om bij deze joodse man te blijven om zo haar kinderen bij zich te kunnen houden? Of gaat zij terug naar haar vaderland om te kunnen ontsnappen aan immorele verplichtingen? Gelukkig wordt haar keuze makkelijker gemaakt als een knappe superheld haar achterna komt en haar de hoop op ontsnapping biedt.

De trieste werkelijkheid is dat deze film destijds een smashing hit was, terwijl het de collectieve haat naar Israëli exploiteert en dat omzet in een venijnig stukje propaganda. Misschien nog wel triester is dat er iets van controverse omheen hing. Niet omdat het tegen de gebruikelijke clichés ingaat of omdat het een gewaagde stelling inneemt, maar puur en alleen omdat er een knieval wordt gedaan naar een iets meer genuanceerd beeld van de Israëli. Ik zeg bewust lijkt, want in werkelijkheid wordt het zo zwart/wit neergezet als maar mogelijk is. Verwacht dus akelige stereotypes over onmenselijke wrede zionisten en een heleboel misinformatie over de staat Israël.

Niemand had van deze wat standaard erotische thriller gehoord als Aaron Paul (Jesse Pinkman uit Breaking Bad) er niet de mannelijke hoofdrol in had gespeeld. Maar op zich is het allemaal zeer vermakelijk. De luxueuze villa met een megazwembad en idyllische sfeergezichten van het Italiaanse platteland, met in de nabijheid alleen een piepklein dorpje waar iedereen elkaar kent. Het ruziënde Amerikaanse koppel, worstelend hoe ze met elkaar verder gaan na haar (Emily Ratajkovski) betekenisloze slippertje. De iets te vriendelijke Italiaan (Riccardo Scamarcio) die zich tussen hen in wurmt en een nieuwe relatietwist bekokstooft. 'Welcome Home' (2018) moet het niet van de enorme verrassingen hebben, maar heeft precies de broeierige sfeer van een aanlokkelijke nachtmerrie. Al laat het houterige acteerwerk veel te wensen over en is de geforceerde climax wel erg vergezocht. Prima wegkijktitel voor op een zwoele zomeravond.

Best grappig, al maakt hij de verwachtingen niet helemaal waar.

Eeuwig zonde. Animatiegrootheid Henry Selick zet met 'Wendell & Wild' (2022) een lekker absurdistisch wereldje neer vol demonische kleipoppetjes. Het oogt visueel erg fijn als deze hallucinante koortstrip uit de bocht vliegt. Maar het lijkt alsof de timing niet helemaal klopt. Grappen gaan te lang door. Dramatische verwikkelingen missen effect. Dialogen lijken soms vooral de vaart eruit te halen. Personages gaan niet echt geloofwaardige relaties met elkaar aan. 'Wendell & Wild' (2022) weet altijd wel weer je aandacht terug te pakken met diens bizarre indrukken, maar een coherente spanningsboog had veel geholpen. Wel lekkere zwarte humor, dat maakt veel goed.