Opinions

Een verademing ten opzichte van de politiek correcte stroom aan films die rond de multiculturele samenleving is gemaakt. Het heeft een fijne balans tussen luchtige komedie en goed drama, maar zonder met een moralistisch vingertje te wijzen naar de kijker. Wel jammer dat het soms doorslaat naar over-the-top situaties die misplaatst aanvoelen in het realistisch aandoende plot. Vechtpartij met een bouncer, racistische politiemannen, de gekke reparateur, etc Voor mij was de vriendschap tussen die jongens met hun spontane dialogen genoeg geweest.

Mooi familiedrama over een familie vol onverwerkte trauma's, jaloezie en onenigheden. Sober in beeld gebracht en met weinig opsmuk. De spanning valt me iets te vaak weg om boeiend te blijven, maar het weergaloze acteerwerk van anne hathaway maakt veel goed.

Een studiegenote sloeg me ooit met haar handtasje omdat ik durfde te beweren dat Miley Cyrus vast niet zelf haar teksten schrijft. Daarna liep ze huilend weg. Ik moest terugdenken aan dit merkwaardige voorval tijdens 'Rachel, Jack and Ashley Too' (2019), een Black Mirror-aflevering over authenticiteit, de cynische schaduwkant van popmuziek en de hysterische tienercultuur eromheen. Eerst het goede nieuws: Miley Cyrus is oprecht leuk. Of ze als opgedirkt poppedeintje nummers staat te playbacken met een autotune waar alle emotie uit is gefilterd. Of als haar warme, melodieuze stem een AI-poppetje tot leven brengt en irritant optimistische levensadviezen geeft. Of datzelfde poppetje krijgt opeens een ziel en gooit met veel fuck's haar frustratie eruit. En dan nu het slechte nieuws: het peppie en kokkie-verhaal eromheen is te flauw voor woorden. Compleet met sullige boeven, een gehaaide manager en een race tegen de tijd met een bus in de vorm van een grote muis. Met wat kleine aanpassingen zou het daadwerkelijk een tienerfilm zijn, maar zonder enige ironische knipoog. Ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat vlaggenschip Black Mirror steeds meer van gimmick naar gimmick gaat en kwaliteit niet meer doorslaggevend is.

Een beetje belerend en prekerig. Zeker als het dan ondernemers (zoals Elon Musk) aan het woord laat om de kijker het belang van groene energie en andere milieuoplossingen bij te spijkeren. En toch raakt het een gevoelige snaar. De schitterende onderzeese beelden van haaien, walvissen, reuzenmanta's, plankton en dolfijnen. Het optimistische activisme van geheime opnames op plekken waar de producten van illegale visvangst worden verkocht. De laatste video-opnames van dieren die met uitsterven bedreigd worden. Soms ook wonderschone en afstotelijke UV-filters om de CO2-uitstoot in het dagelijks leven in beeld te brengen. Ook het verschil in aanpak tussen milieuproblemen in het westen en in andere regio's krijgt de aandacht. Door de prekerige toon en de veelheid aan verschillende onderwerpen, kun je het moeilijk een echt goede documentaire noemen. Maar ik ben minder cynisch dan andere gebruikers: het weet in vogelvlucht de milieuproblemen van onze tijd inzichtelijk te maken voor de niet geïnformeerde leek.

Waarmee de legende begon! Indiana Jones is jeugdsentiment in optima forma. Ik snap best dat als je het herbekijkt zonder de sentimentele waarde dat er veel als oubollig of houterig overkomt, maar toentertijd was het de grote avonturenfilm die generaties in zijn ban heeft gehouden (en zal blijven houden!) Harrison Ford is een matig acteur, maar als Indiana Jones is hij terecht een iconische held geworden. Zo worden ze bijna niet meer gemaakt.

Wanneer de dochter van film-icoon Clint Eastwood haar regiedebuut maakt, dan is dat al een reden om de film in kwestie uit te proberen. Valt de appel ver van de spreekwoordelijke boom? Tsja, het is moeilijk te zeggen aan de hand van deze film, omdat het erg volgens de formules van een oversentimentele tearjerker is gemaakt. Het begin is best aardig door het ijzersterke acteerwerk van Kevin Bacon en Marcia Gay Hayden die heel sober en ingetogen hun beider rollen weten te vertolken. Maar dan komt er een ludieke wending in het plot die elke geloofwaardigheid tart als zij de adoptiemoeder van een jongetje worden. Zijn moeder is met haar auto op het spoor gaan staan - familiedrama noemen we dat hier - en daarbij geramd door een trein. En laat het karakter van Kevin Bacon nou juist de man zijn die het helse ding bestuurde. Vanaf dat moment lijkt elke wending gemaakt te zijn om ons nog eventjes extra aan het snotteren te krijgen. Als het er nog niet dik genoeg bovenop zit? Hup, nog een flinke scheut erbij. Houdt uw Kleenex bij de hand, Libelle lezend Nederland. Die hele zoetsappige voorspelbaarheid maakt deze film helaas een tikkeltje inwisselbaar met zoveel andere dramafilms. De intelligente thema's van omgaan met ziekte, vergiffenis krijgen en geven en een gezin als veilige haven, hadden echt een sterkere titel verdiend. Overigens wil ik ook niet meteen Alison Eastwood wegzetten als een slecht regisseuse, de film toont wel dat zij de levens van echte mensen mooi kan verbeelden in een film. Nu maar afwachten of ze ook het materiaal krijgt om dat op een subtielere wijze te doen.

Lange tijd een van de weinige bekende films over autisme. En dat heb ik, als asperger, geweten ook! In de eerste dagen dat ik met mijn eigen autisme naar buiten kwam, heb ik diverse malen moeten ontkrachten dat het beeld wat in deze film geschetst wordt van toepassing is op mij. De zogenaamde idiot savant is maar een heel klein percentage van mensen met een autistische stoornis. In die zin is het goed dat dezelfde regisseur ook een film gemaakt heeft over hoger-functionerend autisme met Mozart and the Whale.

Als film is Rain Man een typische Hollywood-productie waarin iemand met een druk bestaan opeens verantwoordelijk wordt over iemand met een handicap, en zo tot de conclusie komt dat er meer in het bestaan is dan alleen het jachtige leven, Tom Cruise en Dustin Hoffman zijn leuk op elkaar ingespeeld en vormen het hart van de film. Hun personages zijn wel vervelend karikaturaal als de egoistische yup en de geinstitutionaliseerde autist. En op zijn Hollywood's groeien de twee natuurlijk naar elkaar toe en zien ze nieuwe facetten van het leven. Rain Man is zo vaak nagedaan dat het origineel als voorspelbaar aan gaat voelen.

Solide rechtbankthriller, waarin het met name de fijne chemie tussen streetwise Danny DeVito en groentje Matt Damon is die de film leuk maakt, Hun onorthodoxe methodes zijn lachwekkend. Het is tamelijk karikaturaal in hoe het goed en slecht neerzet. Grote bedrijven zijn evil. Burgerrechtactivisten zijn goed. Het gewone volk bestaat uit makke schaapjes die harteloos geëxploiteerd kunnen worden omdat ze toch geen geld voor een verweer hebben. Het gebrek aan nuance maakt het eendimensionaal, soms op het irritante af.

Heerlijke cocktail van eigenzinnige cinematografie in combinatie met gestoorde karakters en gitzwarte humor. Misschien niet het beste uit hun oeuvre, maar zeker leuk om te zien.

Best oké voor een gameverfilming. Zeker omdat het oorspronkelijke bronmateriaal (gigantische mutanten slopen Amerikaanse steden) weinig materiaal biedt voor een volwaardige blockbuster. Ze hebben er goed aan gedaan om de relatie tussen primatoloog Davis Okoye (Dwayne Johnson) en zijn witte gorilla George centraal te stellen. Een Frankenstein-motiefje over hoe Okoye's dierenvriend door genetische manipulatie uitgroeit tot monsterlijke proporties en steeds agressiever wordt. Het beest zelf is niet inherent slecht, maar het zijn 'de wetenschappers' die met hun geknoei een spoor van vernieling aanrichten. Ook leuk dat er een gigantische chimera/wolf en een vliegende alligator tegenover George komen te staan, met een groots eindgevecht dat zowel past bij een eigentijdse blockbuster als dat het een hommage is aan de oorspronkelijke games. Wel jammer dat de schurkenrollen eerder comic relief zijn dan dat ze bijdragen aan de dreiging. De incestueuze broer- en zusrelatie tussen de twee obligate multimiljonairs 'met een diabolische agenda' is bloedirritant. Ach, ik heb me hier mee vermaakt, dat is soms ook wat waard.

Vrolijke tragedie in de sfeer en stijl van het werk van Ramses Shaffy. Zoals gezegd, Maarten Heijmans is echt een wervelwind die hier een turbulente tour-de-force van acteervuurwerk laat zien. Elke scene grijpt hij de aandacht en hij laat het niet meer los. Gevolg is wel dat de bijrollen wat flets en aan de oppervlake blijven. Moet wel zeggen dat de eerste drie afleveringen echt grandioos zijn, maar dat het op een wat slappe manier afgerond wordt. Had wel iets meer van een punch verwacht.

Met liefde voor de cinema in elkaar geflanst allegaartje van visuele trucs om de wereld van de schattige Rango tot leven te brengen. Het sterke is dat de karakters het zelden moeten hebben van hun aaibaarheidsfactor, maar dat het juist gedrochten zijn. De animatie is van een hoog niveau en zet zeer zeker een nieuwe standaard voor nieuwe animatiefilms. Let ook vooral op de details als bewegende haren, spetterend water, opvliegend zand, etc. Helaas dat het inhoudelijk teveel scoort met onnozele grapjes en een formule-matig script. De grenzen van het genre worden alleen opgezocht in de animatie en niet in een grensverleggend of origineel script.

Indrukwekkend epos waarin op bijzondere manier gespeeld wordt met concepten als subjectiviteit en moraal. Helaas had ik op voorhand al teveel gehoord en gelezen over deze film, zodat hij minder nieuws bood dan als ik er helemaal onbevangen in was gegaan.

Oenige klucht over verveelde miljonairs die geld inzetten op ''normale'' mensen om zo snel mogelijk op een bepaalde plek te komen. In deze weddenschap komt de ware aard van de mens naar boven: gierig, hebberig en egoïstisch. En dus zien we de hele tijd botte, gênante visuele grappen over lesbische bikers, vliegende koeien, Hitler-aanhangers en nog zoveel meer onzin. Best grappig hoor, totdat ze binnen film van 100 minuten met dezelfde grappen gaan komen en je het eigenlijk wel gehad hebt. Het moralistische kuteinde is helemaal de doodsteek voor wat anders een geinige B-film zou zijn geweest.

Ik heb niet zoveel aan mijn vorige recensie toe te voegen; het blijft een van de leukste films van Pixar. Wel schrok ik ervan hoe gedateerd het alweer oogde, terwijl hij nog geen 3 jaar oud is. Het lijkt wel of CGI net wat sneller ingehaald wordt door de techniek dan gewone tekenfilms.

Zo zoetjesaan ontpopt Zak Hilditch zich tot een net-niet regisseur. Met '1922' (2017) had hij een prima slowburner in handen rond de Amerikaanse Dust Bowl, maar gemakzuchtige jump scares kregen uiteindelijk de overhand. Met 'Rattlesnake' (2019) heeft hij een prima hoofdactrice in Carmen Ejogo en het centrale uitgangspunt spreekt tot de verbeelding. Een alleenstaande moeder sluit per ongeluk een duivelsdeal wanneer haar dochtertje gebeten wordt door een ratelslang. Hoe ver ben je bereid te gaan voor het leven en de zielenheil van je eigen kind? Maar Hilditch lijkt wel een blaag die vers van de filmacademie komt en levert een product af dat meer neigt naar middelmatigheid dan Texaanse woestijnwind. In dat clichérijke filmuniversum waar B-acteurs monotoon praten of een beetje betekenisvol naar het hoofdpersonage staren. Geen greintje zelfspot of relativering, maar bloedserieus dwepen met het occulte zoals al een jaar of dertig wordt gedaan in dit type genrefilms. Tergende traagheid moet doorgaan voor suspense en de paar horrorscènes zijn nepbloed galore. Het meest ergerlijke is nog dat het script opeens de eigen (onverbiddelijke) spelregels overboord gooit om onder het morele dilemma uit te komen. Zonder enige logica maar mét esoterisch starende silhouetten.

Heerlijk malicieuze zwarte komedie. Erg origineel is 't allemaal niet, maar 'Ready or Not' (2019) heeft met Grace (Samara Weaving) een oersympathieke protagoniste als pasgetrouwde vrouw die uit het keurslijf probeert te komen van bizarre familietradities. Hier dan vrij concreet hoe ze haar eigen trouwjurk aan stukken moet scheuren om het dodelijke verstoppertje te overleven. Net als met 'The Babysitter' (2017) kun je je slecht voorstellen dat zo'n voorspelbaar genrefilmpje even vermakelijk zou uitpakken met een andere actrice dan Weaving. Zij is zo goed in dit soort rollen als onschuldig ogend slachtoffer met een duister kantje. Ik heb ook geschaterlacht om het bizarre einde waarin de familievloek écht blijkt te bestaan en die rijke naarlingen alsnog worden afgestraft. Zonder doel of reden, maar gewoon omdat ze nu eenmaal geboren zijn als naarlingen.

(Kleine kanttekening: 'The Babysitter: Killer Queen' (2020) was een waardeloze film. Ik zie niet zo goed waarom het afgeronde einde van 'Ready or Not' (2019) een sequel nodig heeft...)

'Red Dot' (2021) wordt nog enigszins gered door de sfeerbeelden van de Zweedse wildernis. Want verder is het geen succesformule om te focussen op twee onuitstaanbare personages en hun vruchteloze pogingen om een mislukt huwelijk te lijmen. Houterig acteerwerk en een rommelig plot met weinig spanningsopbouw of logische onthullingen. Tot overmaat van ramp viel pas na een minuut of twintig het kwartje dat ik een nagesynchroniseerde versie zat te kijken. Dus dáárom articuleren ze in emotieloos Amerikaans!

Mooie film over de patstelling waar men zich na de apartheid in heeft bevonden. Gruwelijk doch ook mooi.

De film begint met een geniaal doch simpel uitgangspunt: huurmoordenaar en dochter van slachtoffer ontmoeten elkaar in hetzelfde vliegtuig. Maar zodra het voertuig aan de grond is, volgt een enorm flauwe reeks ridicule plotwendingen. Hadden ze nou maar beter naar Hitchcock gekeken. Hoe simpeler je de suspense houdt, hoe dichterbij het komt. Nu is het slechts een dertien-in-een-dozijn B-film....

Best oké hoe 'Red Riding: In the Year of Our Lord 1974' (2009) de mistroostigheid neerzet van Yorkshire in de jaren zeventig. Het is een soort anti-nostalgie: alles is even lelijk, corrupt, armoedig en rechteloos. Ook een fijne Eddie Dunford (Andrew Garfield) als de jonge reporter die zelf steeds cynischer wordt als het besef indaalt dat hij allang niet meer alleen achter een kindermoordenaar aanzit. Wel erg veel overbodige seksscènes, die een tikkeltje afbreuk doen aan de lelijkheid van de rest van de film. Daarnaast had 'Red Riding: In the Year of Our Lord 1974' (2009) ook baat gehad bij een beter script. Soms snap je niet eens wat er nu precies gebeurt, omdat er zo omheen gedraaid wordt. Het maakt de psychologische ontwikkeling van Eddie Dunford ook ongeloofwaardig als je nooit een goede reden krijgt waarom hij zichzelf steeds dieper in dit wespennest begeeft.

Het eerste deel leek bij vlagen wel een pulpfilm. In 'Red Riding: In the Year of Our Lord 1980' (2009) is de toon in elk geval een stuk consistenter en geloofwaardiger. Opnieuw een charismatische goeierik met Peter Hunter (Paddy Considine) als de externe inspecteur die al eens eerder werd weggestuurd uit Yorkshire om zijn pogingen om de grootschalige corruptie aan te pakken. Met de beruchte zaak rond The Yorkshire Ripper heeft hij eindelijk de politieke wind mee om orde op zaken te stellen. Eerlijk gezegd mis ik in 'Red Riding: In the Year of Our Lord 1980' (2009) dan weer een gevoel van urgentie. Het wordt zelfs een beetje saai als de uitgebreide gesprekken tussen politiefunctionarissen over 'The Yorkshire Ripper' gaan. Je krijgt nooit écht het gevoel van tijdsdruk of dreiging. Al krijgt de Karachi Club massacre wel een passend deprimerend einde.

Intrigerende film over een beveiligingsbeambte die haar werk letterlijk mee naar huis neemt als zij een oude bekende in het vizier heeft. Zij blijft hem de hele stad door volgen met de bewakingscamera's, gaat hem in het echte leven bespieden en legt uiteindelijk fysiek contact. Met tragische gevolgen.

Ik vond het persoonlijk een moeilijke film, omdat je frustrerend lang in het ongewisse wordt gelaten over wie de hoofdpersonen zijn en waarom ze doen wat ze doen. Toch een aanrader door het ijzersterke einde dat het hele verhaal uiteindelijk verklaart.

Gebaseerd op een waargebeurd verhaal is meestal een indicatie dat het om formulematige inwisselbaarheid gaat. En wat dat betreft stelt 'The Red Sea Diving Resort' (2019) niet teleur. Geen morele complexiteit of ook maar een poging om het verhaal van de Ethiopische Joodse vluchtelingen zelf te vertellen, maar een gechargeerd heldenepos met propagandistische insteek. Mossad-agent Ari Levinson (Chris Evans) is louter een rechtschapen knaap, die zelfs zijn eigen leven in de waagschaal stelt om dat van anderen te redden. Of leidinggevende Ethan Levin (Ben Kingsley) als de archetypische man in pak die elke keer de missie dreigt af te blazen, maar ergens in zijn hart nog een vonkje rechtschapenheid vindt om de gok te wagen. Om nog maar te zwijgen over de andere stoere spionnen en spionne (o.a. Michiel Huisman) die nauwelijks een persoonlijkheid hebben, los van dat ze geïntroduceerd worden in een koddige montagesequentie. 'The Red Sea Diving Resort' (2019) weet ook niet of het een urgente politieke boodschap wil overbrengen of spannend popcornvermaak, terwijl het op die manier schippert tussen excessief geweld, kluchtigheid en zelfs een tikkeltje eighties nostalgia.

Ik heb geen idee waarom monsterfilms zo vaak moeten gaan over het trauma van een menselijke hoofdpersoon. Maar 'Rippy' (2024) maakt het wel erg bont met eindeloos geklets over de overleden vader van de lokale politievrouw. Er wordt tot in het absurde over doorgepraat. Zelfs wanneer de karakters proberen weg te komen van de ondode kangaroe Rippy. De pacing is ook wel echt waardeloos in een voorspelbare horrorfilm die het vooral moet hebben van sfeervolle beelden van de Australische outback. Tergend trage opbouw en het leidt zelden tot enige vorm van spanning of sensatie.

Maffe oversekste race-anime vol pulserende, vlezige objecten, fallisch gevormde ruimteschepen, seksuele toespelingen in de karakternamen en dialogen en een orgastische veelheid aan gestoorde indrukken. Subtiel is het allemaal niet, maar vermakelijk natuurlijk wel. Het enige nadeel is dat het misschien beter uit de verf was gekomen met een kortere speelduur, zoals bij het eerder genoemde 'Dead Leaves' (2004), omdat de vaart eruit gaat met een middenstuk dat lang niet zo enerverend is als het begin en het einde.

Ik ben een fan van de western en in die zin is het wel ontluisterend om te zien hoeveel invloed het genre gehad moet hebben op de beeldvorming van Indianen in The States. Deze documentaire schetst een ontluisterend beeld van hoe westerse cineasten en hippies zijn gaan koketteren met de mystiek rond indianen, om vervolgens een niet-bestaand karikatuur neer te zetten van een heel volk. De ontwikkeling van het beeld van de indiaan wordt mooi in het tijdsbeeld geplaatst en we krijgen een goed beeld van hoe het zich veranderd heeft in de afgelopen eeuw. Eigenlijk tot aan Dances with Wolves en Into the west toe. De pijn van de indianen die aan het woord komen wordt goed in beeld gebracht. Ik ben wat minder te spreken over het hallelujah-einde, waarin de arthouse-films van Indianen worden gebracht alsof het iets groots en episch is. Het blijven Amerikanen he.

Knap document waarmee de herinnering aan een vriendschap levend wordt gehouden met een invoelende cinematografie, maar waarbij genoeg afstand wordt gehouden tot Matthijs zelf. Het levert een ontroerend beeld op van een man met hoogfunctionerend autisme die gevangen zit in zijn eigen starre wereldbeeld. Het knappe is dat Marc Schmidt geen partij kiest. Het zou zo makkelijk zijn om de instanties aan te vallen op de fouten die zij hebben gemaakt, maar daar gaat helemaal niet over.

Wat mij betreft toont deze film de complexiteit van hoogfunctionerend autisme en hoe ontzettend moeilijk het is om je staande te houden wanneer juist het aanpassen aan de wereld de handicap vormt. Matthijs wordt middels zijn merkwaardige eigenaardigheden als een volstrekt authentieke persoon en ik ben blij dat we hem via deze weg ook een beetje hebben leren kennen.

Typisch Amerikaans verwerkingsdrama, in de zin dat twee karakters iets missen in het leven en datgene wat ze niet hebben bij de ander vinden. Hier gaat het om Adam Sandler als nabestaande van 9/11 en Don Cheadle als succesvolle tandarts met huwelijkse problemen. Het meest in het oog springend is de wonderlijke chemie tussen duo Sandler/Cheadle, die vooral in de eerste helft voor menige lach en traan zal zorgen door hoe de twee klungelig toenadering tot elkaar zoeken. Tragiek en humor zijn dan ook mooi uitgebalanceerd en het maakt de film zowel hilarisch als schrijnend. Maar naar het einde toe krijgt het een ietwat stroperige lading als een schattige psychologe, gespeeld door Liv Tyler, opeens invloed gaat krijgen op de gebeurtenissen. Dr Phil kan nog wat leren van dit multi-talent van een dame. Trauma's weet ze psychologisch weg te lullen, ze staat haar mannetje in de rechtszaal en ze managet zelfs relaties voor haar clientele. De film had best zonder deze onzin gekund, maar het blijft natuurlijk typisch Hollywood.

Wat ‘Wild Tales’ knap doet is dat het een reeds populair sub-genre (doorgeslagen burgers!) anders weet in te vullen. In plaats van de focus louter op actie, komedie of misdaad te leggen, onttrekken de zes losstaande verhaaltjes zich juist aan eenduidige typeringen. Verhaaltjes zijn bloedserieus en tegelijkertijd hilarisch. Ze zijn tragisch, maar toch zit er een vrolijk makend, bevredigend leedvermaak in. Bureaucratie, inkomensverschillen, sociaal darwinistische rat race en de vrije markt die de moraal bepaalt. Burgers die er niet meer tegen kunnen, die doorslaan, en daarbij de media als een bondgenoot krijgen in de strijd voor hun op don Quichot gelijkende idealen. Diezelfde media vertekenen en verkleuren de feiten óók weer in een eigen logica van sensatiezucht en populisme.

Voor mij werkten ‘Little Bomb’ en ‘Until Death Do Us Part’ absoluut het best, omdat er op een ontroerende, tragikomische toon wordt ingezet. Protagonisten in deze filmpjes wekken in ieder geval nog sympathie op, terwijl hun handelen óók ver over het maatschappelijk aanvaardbare gaan. ‘Pasternak’ en ‘The Proposal’ zijn te gemeen, teveel: kijk eens hoe verdorven wij mensen eigenlijk zijn. Daarnaast missen allebei de verhaaltjes een stevige finale die het filmpje naar een hoger plan tilt. "The Rats" is een echte tegenvaller in zijn voorspelbaarheid en weinig originele insteek of je iemand zou vergiftigen als die persoon jouw familie kwaad heeft aangedaan. ‘The Strongest’ is over de gehele linie de vreemde eend in de bijt: qua gore en special effects veel bevredigender dan de rest, maar tegelijkertijd is het acteerwerk een stuk vlakker in vergelijking tot de betere titels.