Opinions

Begrijpelijk dat Bill Maher en Larry Charles zo af hebben willen geven op de absurditeit van de religie in het licht van het presidentschap onder Bush. Het is dan ook meer een komisch pamflet dan een serieus gefundeerde documentaire. Iedere geïnterviewde die iets zinnigs zou kunnen beweren wordt buiten beeld gehouden en de volstrekte malloten krijgen het meeste screen time. Dat levert hilarische fragmenten op met mensen die het echt verdienen om door de mangel gehaald te worden, maar vaak worden onschuldige mensen met een wat eigenzinnige kijk op religie ook belachelijk gemaakt. Ik ben daar niet zo'n liefhebber van, Het stuk in Nederland/Engeland is abominabel slecht en toont eigenlijk alleen maar aan waar het onbegrip t.o.v. de Islam al ontstaat.

De serie is zo opgebouwd dat elke aflevering een ander personage kijkt naar Rembrandt van Rijn. In de eerste aflevering de vriend en rivaal (Jan Lievens); in de tweede aflevering zijn grote liefde (Saskia van Uylenburgh); in de derde aflevering een wrokkige ex-leerling (Govert Flink); en tot slot zijn bastaard-dochter (Cornelia van Rijn). Vanuit hun oogpunt zien we de verwording van ambitieuze schilder tot het genie wat hij later zou blijken te zijn. Binnen deze manier van vertellen had ik echter zelf vaak het gevoel dat Rembrandt van Rijn zelf ondergesneeuwd raakte. Er lijkt op deze manier geen samenhangend verband te zijn in het grotere plaatje.

Het meest zonde aan de serie is de beperking die opgelegd is door het kleine budget. De straten van Amsterdam en Leiden zijn haast doods in de serie, ik kreeg nooit het gevoel dat ik naar echte mensen in een echte wereld zat te kijken. Hoewel ze dan wel weer punten scoren met de oogverblindend mooie kostuums die de acteurs aanhebben. Maar dat is muggenziften, want een serie van dit statuur - meeslepend historisch drama over een van onze eigen iconen - is schaars. Ze hebben trouwens zeer treffend het verband tussen het leven van Rembrandt en het ontstaan van zijn schilderwerk weten te verbeelden. De serie is op z'n best als het werk van de schilder samen gaat lopen met de gebeurtenissen in zijn leven.

Twee jonge geliefden vinden in elkaars aanwezigheid een bastion tegen de ongelukkige situatie binnen hun gezin. Hij (Robert Pattison) neemt het zijn vader kwalijk dat hij te afstandelijk is en daarom schuld heeft aan de zelfmoord van zijn oudere broer. Zij (Emilie de Ravin) heeft met eigen ogen haar moeder vermoord zien woorden en heeft daarom een dominante, verbitterde vader die alles doet om de macht over haar leven in handen te houden.

De film laat lang in het midden welke kant het opgaat. Ik heb zelfs even gedacht dat we een thriller zouden gaan zien Ik zag zomaar een verband met de dood van Ally's moeder en de zelfmoord van Tyler's vader De film neemt echter een volstrekt onverwachte wending als blijkt dat Tyler aanwezig is in het WTC ten tijde van 9/11. Al het voorgaande blijkt opeens reliëf te geven aan een veel groter drama: de volstrekte zinloosheid van die grootscheepse terroristische daad Het is die wending die het verder wat inwisselbare verhaaltje toch de moeite van het kijken waard maakt.

Ik deel de kritiek van Pastichio Rocker: schitterende animatie en een verhaal met potentie, maar een matige uitwerking,

Het gehele thema voelde bij mij aan als mosterd na de maaltijd. In Europa is de discussie over hoe Amerika na 9/11 zich inzet tegen terroristen al lang en breed uitgemeten en becommentarieerd. Voor de enkeling die na Abu Graib en Gutanamo Bay nog niet wist dat hun methodes niet koosjer zijn, is er deze film met sterrencast uitgebracht.

Als thriller heeft het te lijden onder een hoeveelheid aan karakters die gewoonweg weinig voorhanden hebben in het algehele verhaal. Meryl Streep en Reese Witherspoon komen er uiterst bekaaid vanaf met hun beider marginale rollen. De transformatie van Jake Gyllenhaal is een tikkeltje geforceerd in hoe hij tot bepaalde inzichten komt. Alles tezamen is het een aardige thriller met een politiek tintje, maar er zijn zeker sterkere films rond deze thematiek gemaakt.

Privédetective, fatale vrouw of zelf slachtoffer? In 'Los Renglones Torcidos de Dios' (2022) moet Alice Gould (Bárbara Lennie) diep in zichzelf graven om een moordmysterie op te lossen. Voor haar nieuwste zaak gaat Alice undercover in een gesticht, maar de heersende instituties brengen haar aan het twijfelen over haar eigen geestesgesteldheid. Want zie als zoekend individu maar op te boksen tegen de onwrikbare logica van machten die iedereen in keurige hokjes verdelen. Gekken spreken ware woorden en gezonde geesten hebben anderen nodig om te bewijzen dat zij wel vat hebben op de realiteit. Het maakt 'Los Renglones Torcidos de Dios' (2022) tot een zwoele neo-noir met invloeden van 'Shutter Island' (2010), 'Inception' (2010) en de Hitchcock-films. Puik acteerwerk van Bárbara Lennie als een meestermanipulator die vat weet te krijgen op de psyche van anderen, zelfs vanuit haar extreem penibele positie als psychiatrische patiënte. Al is 't jammer dat haar rol een tikkeltje wordt ondergesneeuwd door een overgecompliceerd plot, waarin verklaringen worden uitgekauwd om de eindjes bij elkaar te krijgen. Je bent soms meer aan het puzzelen met net niet passende stukjes dan dat het bij elkaar komt als een vloeiend geheel.

Portret van een Amerikaans-Duitse piloot die terecht komt in een Vietnamees gevangenenkamp. We volgen als kijker zijn ontsnapping door de jungle. Zoals gewend van Werner Herzog brengt hij de natuur in beeld als een levensgevaarlijke factor die onze oer-instincten naar boven brengt. Het wordt allemaal intiem gefilmd waarbij altijd dicht bij de realiteit wordt gebleven. Zo zien we de gevangenen uit het kamp op een bepaald moment rondlopen als uitgemergelde levende doden wiens geest bijna aan de waanzin grenst. Als tegenwicht aan dat schokkende realisme zit er een subtiel snufje humor doorheen. Mijn enige punt van kritiek is het wat flauwe einde. Juist van een regisseur met deze statuur mag je toch verwachten dat hij de grootste cliches wel voor blijft. Maar desondanks toch een indringend staaltje cinema, dat zich kan meten met andere grote Vietnam-klassiekers.

Van de regisseur van Hotel Rwanda. Kennelijk had de beste man nog niet genoeg ellende gebruikt met de Afrikaanse genocide, want ook deze is loodzwaar en mistroostig als de pest. Twee vaders komen lijnrecht tegenover elkaar te staan, als dader en als slachtoffer, na een tragische hit n' run. De een zint op wraak omdat hij zijn zoon kwijt is geraakt door het ongeluk; de ander wil geen rekenschap afleggen voor zijn daad om zijn zoon te beschermen.

Op zich best een mooi onderwerp, en zowel Mark Ruffalo als Joaquin Phoenix weet overtuigend hun rol te spelen. Ook Jennifer Connely is sterk als vanouds, al vind ik dat ze wel erg vaak de aangever wordt gemaakt van mannelijke acteurs. Ik zie haar zelden een rol zelf dragen.

Vanaf het moment dat het ongeluk plaatsvindt, zien wij als kijker eigenlijk al hoe het ongeveer gaat lopen. Dat neemt een groot deel van de spanning weg. Als de voorspelbare climax dan eenmaal daar is, ben je bijna opgelucht dat het ein-de-lijk zover is. Helaas! Hier had echt een stuk meer in gezeten dan eruit is gehaald.

Het heeft geen reet met de games te maken, en dat is toch een beetje jammer. Maar ze weten wel goed een no-brainer pulp met de vele cliches neer te zetten, met Milla Jovovich als buitengewoon smakelijke titelheldin.

Een bekend gezicht van RTL houdt minitieus en openhartig zijn lichamelijke en geestelijke veranderingen bij na de diagnose van ongeneeslijke prostaatkanker. Niet eens zo interessant qua vorm. Het zijn vooral wat lelijke beelden achter elkaar gemonteerd die steeds geduid moeten worden met een overduidelijk aanwezige voice-over. Toch weet het juist door die simpele opzet een zekere intimiteit tussen onderwerp en kijker te bewerkstelligen. Enerzijds neemt Bos samen met ons afscheid van alles wat hem dierbaar is, maar anderzijds is het ook ontroerend om hem te zien vechten om iets te vinden waar hij weer hoop uithaalt. Over accepteren dat het leven eindig is en dat je er het beste uit moet halen zolang het nog kan.

Misschien harteloos om toe te geven, maar de laatste levensfase van een stervende kankerpatiënt is eigenlijk niet zo interessant. Meer dan een huilende óf gelaten zijn lot accepterende Mark Bos krijgen we niet te zien. Het is een beetje alsof hij zelf zichzelf vast heeft gebeten in dit project om nog iets van betekenis uit het naderende levenseinde te halen. Niet echt een sterke motivatie om iets neer te zetten wat op zichzelf kan staan. Wat mij betreft waren de eerste documentaire en zijn bezoek aan Humbert Tan afdoende om zijn aangrijpende verhaal te delen met de wereld.

Ik had bij deze keer kijken iets meer bier op dan de vorige keer, dus misschien dat de grappen daarom beter aankwamen. Maar ja, het blijft toch een ontzettend slechte film. Zeker naar het einde toe is de lol er wel een beetje van af, en dan gaat het maar door en door.

Met Poultrygeist heeft Kaufman een 'echte' film neergezet; een beetje jammer dat de vierde 'Nuke 'em High' weer teruggaat naar de tijd van de chaotische editing en de onnozele verhaallijnen. De bizarre lesbische liefde is amusant genoeg om niet te gaan vervelen, maar het roept wel steeds het gevoel op dat ze zich er wat gemakkelijk van af hebben gemaakt. Vroeger was alles vermakelijk slechter.

In adelaarsvlucht over de onontgonnen wildernis van de Amerikaanse ontstaansmythe. Of zoals regisseur Alejandro G. Iñárritu met 'The Revenant' (2015) een rauwe, viscerale stomp uitdeelt in een rechtlijnige vertelling van weinig woorden en veel menselijk lijden. Het ongevormde Westen wordt in handen van Iñárritu een passiespel waar de zondige mens verwikkeld is in een overlevingsstrijd tegen elkaar en de natuurlijke elementen. Toch weet hij subtiel te raken aan eerdere thema's uit z'n oeuvre als migratie en de conflictueuze breuklijnen tussen verschillende volkeren. Zowel tussen de westerlingen op de nieuwe wereld als tegenover de inheemse bevolking wiens taal en gebruiken zij niet kennen of begrijpen. Voor aanvoerder Hugh Glass (Leonardo DiCaprio) drukt de zwaarte van die miscommunicatie op z'n gemoed als zijn half-indiaanse zoon er het slachtoffer van wordt. Een steengoede rol van DiCaprio als doorleefde einzelgänger, die een bovenmenselijke queeste ondergaat om deze misstand te wreken. Glass' aanpassingvermogen aan de indianen als enige redding in een vijandige omgeving waar een individu verloren gaat.

Echt een film voor mensen die van acteervuurwerk houden. Kate Winslet en Leonardo DiCaprio geven alles wat ze hebben als een echtpaar dat langzaam uit elkaar groeit. Dan is het nog aan een briljante regisseur als Sam Mendes om de boel te voorzien van een schitterend visueel kader. Pure oprechte cinema om van te watertanden. Heerlijke boodschap ook over mensen die zichzelf als bijzonder zien om de grauwe middenmoot te kunnen ontspringen. Maar de werkelijkheid is wreed: sommige mensen zijn niet gemaakt om uit te blinken.

'Ricky Stanicky' (2024) heeft de overdaad aan piemelgrapjes die je verwacht van één van de Farrelly Brothers. Maar op zichzelf is het een hilarisch uitgangspunt dat een vriendengroep hun imaginaire vriend gebruikt om hem de schuld te geven van hun eigen fouten. Totdat method actor Ron Rimestead (John Cena) opduikt om deze mythische Ricky Stanicky vorm te geven. Hilariteit alom. Bij vlagen moest ik schaterlachen om bijvoorbeeld de masturbatievoordrachten van Ron Rimestead of de besnijdenisscène. Sowieso blijkt oud-worstelaar John Cena een stuk grappiger dan je misschien van hem zou verwachten. Met zijn drag-kostuums of juist zijn stoïcijnse overtuiging dat hij een soort survivalexpert is als Bear Grylls. Helaas blijft ''Ricky Stanicky' (2024) veilig binnen de lijntjes kleuren en de onsympathieke karakters mogen nooit écht gemeen worden. Het grote misverstand leidt tot een tamme pay-off die ik tijdens het schrijven van deze recensie eigenlijk al ben vergeten.

Een wat merkwaardige verzameling sketches in het Wilde Westen, waarin the usual suspects (o.a. David Spade, Luke Wilson, Rob Scheider) typetjes spelen. Adam Sandler lijmt de boel bij elkaar als witte messenheld die bij een indianenstam opgroeide en op zoek gaat naar zijn verloren gewaande vader. Het is bijna wreed hoe deze westernfilm je in het gezicht spuugt met een productie die er alleszins verzorgd uitziet, maar alleen pijnlijk onleuke grappen maakt over diarreescheten en gemene karikaturen van minderheidsgroepen. Geef mij dan maar de rauwe bonen uit 'Blazing Saddles' (1974) of de ramen uit 'Tampopo' (1985). Ook boertig en flauw, maar met zoveel meer komische timing en sterkere grappen.

Deze film had alle schijn tegen zich. Zo gecharmeerd als ik ben van sommige Franse producties, zo'n hartstochtelijke hekel heb ik namelijk aan de ongeestige komedies die ze fabriceren. Fransen zijn niet grappig. Zo, geheel in stijl van de film er een lekker gegeneraliseerde opmerking ingegooid.De uitvergrootte ''strijd'' tussen Walen en Fransen wordt namelijk heerlijk over-the-top uitgebeeld met rake karikaturale personages en een fijn plattelandssfeertje. Ik hou er wel van als de cinema een stolp over de werkelijkheid legt en ons een wereld voorschotelt die weinig meer van doen heeft met ''de echte'' wereld. Ieder karakter -hoe racistisch, crimineel of doortrapt ook- heeft toch iets onschuldigs en lolligs over zich. Daarnaast zijn de grappen best goed geschreven. Verwacht geen subtiliteiten, maar goed getimede slapstick en een fijne chemie tussen de komieken Benoît Poelvoorde en Dany Boon.

Fijn sociaal bewogen drama met komische elementen. Het wat onbevredigend aanvoelende einde past wonderwel in de materie die het behandelt, namelijk hoe de werkende klasse onder Margaret Thatcher moest knokken om sociale zekerheid. Ook fijn dat Ken Loach geen positie inneemt voor of tegen de mensen die hij portretteert, maar alleen laat zien op welke punten zij met elkaar in conflict komen.

Intrigerende rampenfilm waarin ingezoomed wordt op een man die zijn vrouw buiten moet sluiten tijdens een biologische ramp. Echt zo'n typisch geval van: wat zou ik in zijn geval doen? Goed geacteerd en met een degelijke opbouw van suspense, maar toch blijft het onbevredigend aanvoelen. Oogt namelijk wel heel erg goedkoop.

Een ouderwets spookverhaal met donkere ruimtes en de voelbare aanwezigheid van een bovennatuurlijke entiteit. Martin Donovan is oké als de huisman die zwaar gestraft wordt als hij zijn vrouw zwaar gewond achterlaat bij een auto-ongeluk. Zij is zwaar verminkt en op sterven na dood, terwijl hij de keuze moet nemen of hij haar leven beëindigt. Of is hier toch meer aan de hand? Voor een film met zo'n voorspelbaar uitgangspunt heeft het lekker veel twists en turns en een paar ongegeneerd ranzige scenes.

Johnny Knoxville presteert het onmogelijke: hij is nog minder irritant dan de bijrollen om hem heen. Nou is de man wel geknipt voor dit soort boerse onderbroekenlol met een gevoelig tintje. Het is niet half zo irritant als het had kunnen zijn, maar uiteindelijk is het net niet grappig genoeg om te blijven vermaken.

Dan beloof ik mijn jongere broer één van de engste films die ik ooit heb gezien en dan blijkt het de tand des tijds toch minder glorieus te hebben doorstaan. Het is namelijk best een goedkoop ogende film met middelmatige acteurs en met een overschot aan voorspelbare clichés.

Het helpt ook niet mee dat het plot veel meer uit plot exposition bestaan dan uit beelden die voor zichzelf spreken. Verreweg het meeste van de ontwikkelingen in het plot zijn verstopt in eindeloze dialogen over de mythologie achter Sadako en haar psychologische motieven. De gebeurtenissen in de film zelf zijn eerder slaapverwekkend traag dan nagelbijtend spannend. In positieve zin weet het wel constant een unheimisch gevoel vol te houden en de zoektocht naar clues is op zich best amusant uitgewerkt. De uiteindelijke confrontatie met Sadako levert hierdoor onverwacht een genadeloze adrenalinestoot op.

Jammer dat de Ringu-franchise zo versnipperd is geraakt met twee delen die tegelijkertijd uitkwamen (en met elkaar conflicteren) en een prequel die niet helemaal dezelfde toon heeft als de rest. Hier had namelijk best een toffe trilogie ingezeten, maar nu voelt het of het allemaal wat los aan elkaar hangt. En toch is Ring 0 verrassend amusant als een soort Ringu meets Carrie met een vleugje toneelbijgeloof uit Hamlet erdoorheen. De grootste aantrekkingskracht is de beeldschone Yukie Nakama, die een enorm aandoenlijke Sadako neerzet: fragiel, verlegen en getekend door het duistere geheim dat we inmiddels kennen uit de eerdere delen. Ook fijn dat de sfeer van de jaren zeventig tot leven komt met de gave kostuums en de warme kleurenfilters. Dan vergeef ik het ietwat rommelige plot dat niet altijd de juiste balans weet te vinden tussen melodrama of horror.

Hoe vernaggel je een genrefilm die oorspronkelijk niet veel meer inhield dan een spookmeisje dat uit televisieschermen komt kruipen? Kennelijk was Ringu onderdeel van een SF-boekenserie met verschillende delen. Veel quasiwetenschappelijk geouwehoer over wat Sadako nou eigenlijk is, met af en toe een creepy fragment erdoorheen om de pit erin te houden. Ook iets willekeurigs ernaast met andere personages die opeens telekinetische krachten hebben. Was deel één al tergend om de plot exposition en de tergend trage spanningsopbouw; deze sequel doet er nog een schepje bovenop met nog meer serieus kijkende Japanners die elkaar aanstaren en af en toe verschrikt objecten oppakken. En Sadako? Die koekeloert ook niet meer vanuit de schaduw maar die komt bijna alleen terug in semi-artistieke, videoclipachtige scènes die nauwelijks eng of spannend worden. Alleen aan het einde mag ze nog even haar iconische figuur op de protagonisten werpen, maar het mag verder geen naam hebben.

Een oerdegelijke oorlogsvertelling, maar door het ongebruikelijke perspectief van een jodenjager als Andries Riphagen krijgt het iets van een brute schelmenfilm. Al wordt het beeld enigszins genuanceerd door er een politiek-correcte 'nobele figuur' als de fictieve verzetsstrijder Jan van Liempd tegenover te zetten. Dat is dan ook het grootste zwaktebod van deze productie, want uiteindelijk is zijn verhaal een stuk minder interessant omdat hij enigszins geforceerd het geweten belichaamt dat de louche crimineel volledig lijkt te missen. Dat had niet gehoeven. Jeroen van Koningsbrugge weet namelijk zeer verdienstelijk zijn knuffelbare imago van zich af te schudden, met een vertolking van Riphagen als de gladde charmeur die zich opportunistisch door de verschillende machtswisselingen wurmt. Met een glamour lifestyle vol mooie vrouwen, snelle auto's en een spannend leven on the edge. 'Riphagen' (2016) was beter uit de verf gekomen als het volledig een karakterschets was geweest over een moreel dubieuze figuur. Nu is het een schematische vertelling waarin goed en fout uiteindelijk makkelijk uit elkaar zijn te halen.

Misschien nog wel interessanter als sfeerportret van de tijdsgeest dan als true crime. Zoals 'The Ripper' (2020) een beeld schetst van een opkomend maatschappelijk bewustzijn richting vrouwelijke geweldslachtoffers. Ook niet zo exploitatief als sommige seriemoordenaarsdocumentaires, omdat het vooral gaat over blinde vlekken in het politieonderzoek of de maatschappelijke impact van deze zaak. Wat dat betreft wordt 'The Yorkshire Ripper' ietwat gedemystificeerd als Peter Sutcliffe: hij was niet meer of minder dan een hufterige nobody met een verknipte geest. Bij vlagen ontluisterend welke afslagen er mogelijk waren om deze Sutcliffe in een vroeg stadium al te pakken, maar het moordonderzoek werd gehinderd door valse aannames en een mediahype. Al is 't achteraf natuurlijk makkelijk praten.

Kennelijk is de preboot- samentrekking van prequel en reboot - de nieuwe hit in filmland, want evenals X-Men: First Class wordt een oude franchise nieuw leven in geblazen door het origineel van nieuw bloed te voorzien. Rise of the Planet of the Apes is verfrissend en nieuw, maar het biedt tegelijkertijd een diepere laag achter het geniale meesterwerk uit de jaren zestig. De boodschap is niet bepaald rooskleurig: hoelang duurt het nog voor wij -het menselijke ras- onszelf kapot maken in onze overmoedige poging om alles te kunnen beheersen met de wetenschap? En wat is toch die verhouding tussen mens en aap, die maakt dat we apen enerzijds fascinerend en schattig vinden, maar die er anderzijds voor zorgt dat ze ons de stuipen op het lijf jagen?

Moesten we het in het origineel nog doen met mannen in apenpakken, hier wordt er een volstrekt realistische aap uit de computer getoverd die daadwerkelijk weet te acteren. En daar zit hem dan ook het bijzondere van deze film ten opzichte van eerdere delen: het perspectief komt echt te liggen bij de aap Caesar. Het is een genot om te zien hoe overtuigend realistisch deze in beeld gebracht is. Je ziet hem fronzen, twijfelen, boos worden en zoveel andere emoties tonen. Caeser komt echt tot leven op een manier zoals ik eigenlijk alleen Gollum uit LotR ooit eerder heb zien doen. De grens tussen fictie en werkelijkheid vervaagt en maakt dat de computer geanimeerde karakters net zo levendig worden als de acteurs van vlees en bloed.

Sterker nog, het zijn de mensen in het verhaal die de zwakke schakel in het geheel vormen. James Franco en Jon Litgow weten nog enige menselijkheid en warmte in hun rol te leggen, maar de andere rollen zijn of vervelend karikaturaal of te vlak. De twee grootste teleurstellingen zijn de bloedmooie maar volstrekt overbodige Freida Pinto en de mij onbekende David Oyelowo als standaard schurk Ze zijn er om de clichés van de blockbuster aan te houden voor het grote publiek, maar verder dan dat reikt hun aandeel aan het geheel ook niet. Maar wat geeft het? Het zijn de apen die hier terecht de show stelen en deze film zijn daadwerkelijke hart geven.

Het rare aan 'The Ritual' (2017) is dat het verschillende horrorelementen bij elkaar gooit, maar het voelt nooit fris of eigen. Zo werkt de film 't best als een psychologische thriller over hoe een vriendengroep plotsklaps te maken krijgt met een gewelddadige moord. Ze gaan in Zweden op een rituele herdenkingstocht om hun overleden makker te eren, maar er blijken veel onuitgesproken ressentimenten te bestaan naar Luke's rol in de gebeurtenissen. Hij was namelijk degene die nietsvermoedend met vriend Paul een avondwinkel inliep en zag hoe een stel doorgesnoven overvallers hem doodsloeg. Dat schuldmotief wordt aardig vormgegeven met Luke's koortsdromen, waarin hij ziet hoe die helverlichte stedelijke ruimte vergroeid raakt met bosvegetatie. Maar 'The Ritual' (2017) gaat van suggestie en symbolische lading steeds meer naar de genreclichés van een slasher of een horrorfilm. Platte personages die opgejaagd worden door een onzichtbare kracht. Het is lachwekkend absurd wanneer hoofdpersonen vooral klagen en ruziën als ze opgejaagd worden. Tegen het einde maakt 'The Ritual' (2017) weer een andere draai (toegegeven: wel onvoorspelbaar) waarmee de puzzelstukjes bij elkaar komen. Voor een film met een duidelijk psychologisch motief roept deze zielloze, geforceerde bedoening weinig sympathie op naar eigen personages.

Alleraardigste debuutfilm. 'River' (2022) voelt nog net iets te vaak als het werk van een jonge regisseur die zoekt naar een eigen stijl en toon. Sommige dingen pakken buitengewoon goed uit, zoals de nihilistische vriendschap tussen de introverte River (Ian Ghysels) en de dominante Donny (Gauthier Deleersnijder). Zo'n viezige milieuschets van West-Vlaamse randfiguren die elkaar meesleuren in een neerwaartse spiraal van drugs, seksuele frustratie en giftige mannelijkheid. Het knettert als Ghysels en Deleersnijder samen op beeld zijn, zeker als de psychisch beschadigde Zoë (Manon Soberon) tussen hen in komt te staan. Het is jammer dat 'River' (2022) voor de flauwst mogelijke route kiest als River en Donny eigenlijk dezelfde persoon blijken te zijn. Sinds 'Fight Club' (1999) is dat zo'n geforceerde kunstgreep geworden Neemt niet weg dat ik toekomstig werk van Laurenzo Vergeynst in de gaten ga houden.