Opinions

Sfeervol en intens, maar ook een beetje te gelikt en wel erg voorspelbaar. Je ziet dat einde echt van mijlenver aankomen. Van de regisseur van American Beauty verwacht je toch iets meer diepgang, gelukkig geeft hij daar wel blijk van in bijvoorbeeld Jarhead.

Bij herziening werd ik nog meer geraakt door de religieuze symboliek in combinatie met een klein en intiem verhaaltje. Misschien iets te glad in beeld gebracht ten opzichte van de absolute mistroostigheid uit de fenomenale roman, maar het gebeurt wel op de grootschalige manier waar grote Hollywood-films een streepje voor hebben op vrijwel elke andere markt.

Deze film zal altijd in de schaduw blijven staan van Robin Hood: Prince of Thieves. En misschien ook wel terecht, want er zitten zeker enkele verschrikkelijk nare kantjes aan. Zo heb ik me groen en geel gestoord aan allerhande gekunstelde accenten, niet in de laatste plaats van het zogenaamde ''Oxford'' English van Jeroen Krabbe. De speciale effecten zijn zo basic dat het soms er lachwekkend uit gaat zien als er zich weer een houterig zwaardgevecht aandient. Maar de film heeft wel degelijk het hart op de juiste plaats en weet een prettige corny jongensboekenromantiek uit te stralen, die mij op het moment van kijken aansprak.Het deed mij soms een beetje denken aan de serie Floris van Paul Verhoeven, misschien geen meesterwerk, maar zeker leuk om te zien. De onbekende Patrick Bergin zet een leuke held neer en vindt zich tegenover de leuke typetjes van Little John, Friar Tuck en andere helden uit het verhaal. Mijn leven was net zo compleet geweest als ik het nooit had gezien, maar voor de twee uur die het duurde, heb ik me er best mee vermaakt.

Om de een of andere reden is deze cult-klassieker nooit eerder op mijn pad gekomen. Zonde, want het is een behoorlijk vermakelijk stukje maatschappijkritiek in een aangenaam gewelddadig jasje. De dikke vette knipoog van Verhoeven maakt van deze volstrekte pulp iets bijzonders.

In mijn tienerjaren heb ik enorm genoten van de pulperige onzin uit Lock, Stock and Two Smoking Barrels en Snatch. Guy Ritchie was toch een beetje het Britse antwoord op Tarantino, met zijn gelikte dialogen, verfijnde muziekkeuze en het bloederige ultra-geweld. Met als grootste punt van verschil de energieke montage waarmee Ritchie zijn films een rauwe stempel mee wist te geven. Deze stijl is echter al zo vaak nagedaan, geparodieerd of gejat dat deze nieuwe titel opeens aanvoelt als een ripoff. Alsof je zit te kijken naar een film die geforceerd probeert om een Guy Ritchie te zijn. En dat is toch een beetje jammer als je bedenkt dat de grootmeester er zelf achter zit. Het wordt dan ook tijd dat hij eens iets nieuws probeert, en in die zin juich ik zijn adaptie van Sherlock Holmes dan ook toe. Nu maar hopen dat het hem weer inspiratie geeft voor voor de rest van zijn carrière.

Na 'Star Wars: Episode VII - The Force Awakens' (2015) was ik voorlopig verzadigd op het gebied van sterrenoorlogen. Gelukkig zijn de mystieke zweverigheid en de nostalgische verwijzingen naar de gloriedagen van de franchise op een zijspoor gezet, want 'Rogue One' (2016) gooit het over een andere boeg: het is duister en grimmig. Misschien was 'The Force Awakens' nodig om de magie van de mythologie terug te brengen, maar met deze nieuwe telg gaat de franchise meer richting de serieuze sciencefiction en weg van de veiligere Disney-aanpak. Binnen de grenzen van wat het Star Wars-universum toelaat, is het een oorlogsepos waar vele slachtoffers zullen gaan vallen. De duistere insteek zorgt vooral voor enkele verrassingen in de tweede helft: als de actie volledig losgaat en het lijkt of je middenin een chaotische oorlogsfilm terecht bent gekomen. Een groot mankement is dat de opbouw naar dat bevredigende slotstuk een beetje lang duurt en van de clichés aan elkaar hangt, maar desalniettemin spoelt de knetterende finale die bittere smaak weg met een perfecte afronding. Voor mij (als niet-fan) één van de beste Star Wars-films.

Volgens mij is het een erotische thriller, maar erg erotisch is het niet en veel thriller zit er ook niet tussen.Tommy Wiseau heeft op een vreemde manier een bepaalde aantrekkingskracht, met zijn vreemde accent en zijn overdreven maniertjes ('Oh Hi Mark'). Ook het script is absurd op een manier dat je niet voor mogelijk houdt dat een volwassen persoon het allemaal heeft uitgetikt. Een soort egocentrische fetisj van een man die zich de rol heeft toebedeeld van 'de perfecte echtgenoot' in een wereld waarin iedereen- en dan ook echt iedereen- op zijn begeerlijke vrouw aast. Het allervreemdste is dat Wiseau hier een budget van 6 miljoen dollar voor heeft gehad!? Nou ja, bij vlagen is het hilarisch, maar 99 minuten is aan de lange kant voor een derderangs productie.

Bij de baardharen van Guy Pearce, wat een fijne cult-pulp! In lijn met recente retro-hommages als 'Cop Car' (2015) en 'Bone Tomahawk' (2015). Die broeierige, lome sfeer met hypergewelddadige geweldsexplosies en (quasi-) filosofische mijmeringen over goed en kwaad. Hallucinant door de combinatie van schitterende woestijnshots met elektronische muziek. Over een archetypische boze blanke man (Guy Pearce) die voorbij het punt is dat moraal hem nog iets kan schelen. Hij bijt zich vast in de diefstal van zijn auto zoals Charles Bronson in de Death Wish-serie op iedereen wraak zou nemen. Een voor dood achtergelaten boerenkinkel (Robert Pattison) houdt hem een spiegel voor. De vreemde chemie tussen Pearce/Pattison, waartussen een gelegenheidsvriendschap elk moment om kan slaan in wraaklust, blijft spannend tot het eind.

Misschien dat ik ergens het onderdrukte verlangen heb om door die mysterieuze jongeman meegenomen te worden naar zijn sprookjesachtige koninkrijk en daar in prinsessenjurk te dansen door balzalen? Anders kan ik niet helemaal verklaren waarom ik een zwak heb voor dit soort prinsesessenfilms. Of het moet zijn omdat ik al van jongs af aan smul van fictieve koning- en keizerrijkjes uit stripboeken, omdat het zo'n gaaf idee is om zelf in gedachten een eigen staatsbewind te kunnen vormgeven. Het fictieve Cordinia uit 'A Royal Christmas' (2014) lijkt te bestaan uit één kasteel en een kerstmarkt, maar het is precies genoeg voor de illusie van een sprookjeswereld in de moderne tijd. Met een klassen- en rangensysteem van lakeien, butlers, etiquette en een waslijst aan geboden voor den aristocratische mensch. Voor een aantrekkelijke Emily Taylor uit Philadelphia (Lacey Chabert) zowel een magische belevenis als een strak corsetlijf. Zeker ook omdat haar prins Leopold (Stephen Hagan) meer onder de plak zit bij zijn tirannieke maman (Jane Seymour) dan Emily dacht toen ze hem nog alleen kende als de knappe man met een Brits accent.

Met de komst van deze jonge Amerikaanse hangt er in Cordinia een heuse communistische revolte in de lucht, want er wordt gepraat met ondergeschikten en moederlief moet zelfs haar vooroordelen over strikte genderrollen herzien. Parbleu! Er worden lesjes geleerd, rondgewandeld in de paleistuinen, gedanst in balzalen en gekust en geknuffeld in de sneeuw. En stiekem zijn Emily/Leopold best een leuk koppel als de twee cheesy geliefden die toenadering zoeken terwijl de strikte regels hen van elkaar proberen te scheiden. Ik lees vast meer in dit niemendalletje dan eruit valt te halen, maar het is perfecte cinema voor als de gourmetdampen nog in de lucht hangen en je begint te ontnuchteren nadat je het kerstbezoek probeerde te verdragen door veel alcohol te drinken. Wanneer de naalden al uit de kerstboom vallen ten teken dat het nieuwe jaar zich weer aandient. Misschien dat in 2019 die sprookjesprins me nu éindelijk eens meeneemt naar een plek waar ík de absolute macht heb!

Bizarre, eigenzinnige humor die de al reeds begane paadjes kunstig weet te vermijden. Het grappige zit hem in de hele situatieschets en niet zozeer in makkelijk te vatten grappen ende grollen.

Het is niet helemaal de campy horror die ik had verwacht, maar toch vooral een soort zelfbewuste knipoog naar het medium film. Daarom worden de karakters ook steeds gewezen op de onzinnige spelregels die de film aan hen stelt. Zomaar zonder reden. Dat idiote concept wordt zo serieus doorgevoerd dat het vanzelf wel grappig gaat worden. Toch had het allemaal best in een korte film gekund en niet zo bizar uitgerekt hoeven worden.

In het onderbewuste van hoge en lage cultuur. Of zoals 'Ruben Brandt, a Gyujto' (2018) psychoanalyse, pulp, postmoderne verwijzingen en kunstgeschiedenis in een surrealistische mixer gooit. Het gaat alle kanten op als een trippy koortsdroom, maar toch brengt animator Milorad Krstic de smakelijke mengelmoes ook steeds terug tot overbekende genre-elementen. Het levert een energiek geheel op, met actiescènes die niet zouden misstaan in popcornfilms. Het is even wennen dat de houterige animatiestijl (vol CGI) nu niet bepaald Pixar of Studio Ghibli is, maar de artistiek lelijke karakters hebben absoluut een eigen smoel en karakter.

Vlijmscherpe politieke satire met een Peter O'Toole die flink op dreef is als sympathieke gek met messias-complex. Ook fijne bijrollen van typetjes die klassen en standen genadeloos belachelijk maken. Denk dan aan een marxistische butler in permanente staat van dronkenschap en een stotterende geestelijke die achter de politieke machten aanloopt. De jaren zeventig spatten dan ook in positieve zin van het scherm af, met scherpe kritiek op de hypocrisie van de heersende machten. Lichtelijk gedateerd, maar ergens heeft dat ook zijn eigen charme.

Heerlijk sfeervolle ode aan Hunter S. Thompson en zijn Gonzo-journalistiek. Naderhand smachtte ik ernaar om ook straalbezopen door de tropische nachtmerrie van Puerto Rico te dwalen.

Best oké voor een streamingfilmpje. Het jaren '80 sfeertje. Gruwelijke moordpartijen. De speelse omkering van slasherclichés rond final girl Cherie (Ella Balinska) en haar pogingen om weg te komen van de mannelijke jager Ethan (Pilou Asbæk). De mannen op Cherie's pad zijn verblind door hun eigen ego, maar de vrouwen zien in welk eeuwenoud gevaar zij verkeert. Toch is 'Run Sweetheart Run' (2020) eerst en vooral een lekkere genrefilm, met een fijne chemie tussen Asbæk en Balinska als jager en prooi. Van hun cheesy date tot het moment dat de jonge vrouw ontdekt dat zij zo snel mogelijk weg moet zien te komen van deze charismatische geweldenaar met zijn connecties en perverse spelletjes. Elke keer grinniken als het 'run sweetheart run' in grote letters op het beeld verschijnt.

Campings zijn van zichzelf schijtlollig. Het hele idee dat je uit eigen vrije een tent in elkaar moet klungelen, terwijl je dan een spartaanse vakantiewoning hebt die nauwelijks geluid tegenhoudt, vol zit met enge beestjes en in de nachtelijke uurtjes onaangenaam koud wordt. En dan heb ik het nu over het meest positieve scenario, want met een beetje pech begint het te hozen en zit je ook nog in een modderige bende. We kennen ook allemaal die specifieke vernedering als je met een WC-rol het hele terrein over moet lopen onder het toeziend oog van andere campinggasten. Of wanneer je tijdens het douchen met muntjes moet hannesen om warm water te krijgen. Hopend dat je schone kleren niet van het haakje donderen of op een andere manier vochtig worden. In het besef dat je geen flauw idee hebt welke bacillen, lichaamssappen en virussen andere kampeerders hebben achtergelaten. De keren dat ik toch met een natte onderbroek en een vies gevoel terug sjokte naar mijn tent...

En toch zijn campings ook aantrekkelijk op een suffe manier. Er gaat niks boven 'ironisch kamperen' waar je dan wel álles benoemt wat er ruk aan is, maar er heimelijk meer van geniet dan je zou durven toegeven als gecultiveerd mens. In die zin is 'Rundfunk: Jachterwachter' (2020) de ultieme campingfilm als een bizarre microkosmos van kleinburgerlijk Nederland. De gezelligheid en het gemeenschapsgevoel. De irritaties en de onsmakelijkheden. De rare types waar je in het dagelijkse leven met een grote boog omheen zou lopen, maar die je wel zult moeten tolereren in de caravan of het tentje naast je. Alles wat kamperen onuitstaanbaar én leuk maakt in een lach-of-ik-schiet komedie. Niet alle grappen in 'Rundfunk: Jachterwachter' (2020) raken hun doel, want geheel volgens de Rundfunk-formule lijkt het absurdisme soms een doel op zich. Voor diepere lagen of maatschappelijke vergezichten moet je hier niet zijn. Zoals past bij een guilty pleasure die genadeloos de platheid van het SBS-campinggevoel op de hak neemt.

Het wiel hoeft niet altijd op nieuw uitgevonden te worden om een onderhoudende film op te leveren. Het plot is dan ook volstrekt inwisselbaar en hoogst onwaarschijnlijk, maar de chemie tussen Chris Tucker en Jackie Chan maakt dat helemaal goed. Zet twee tegenpolen tegenover elkaar en laat ze samen vechten tegen een legertje schurken. Zeker zo leuk als genrefilms als 48 hours, Beverly Hills Cop en de eerste Bad Boys. Gewoon lekkere pulp zoals het hoort in het genre.