Opinions

Sympathiek exploitatiefilmpje. Subtiel is 'K-Shop' (2016) allerminst, maar ik vind 't wel een vondst om vanuit de groezelige setting van een kebabzaak onderwerpen aan te snijden als marginalisering en discriminatie. Of zoals Salah (Ziad Abaza) en zijn hardwerkende vader continu het mikpunt zijn van verschillende vormen van intimidatie en vernedering. Tussen de regels is de film ook een ironische kritiek op het problematische alcoholgebruik waar Groot-Brittannië om bekend staat. Zo treffend in beeld gebracht met archiefmateriaal van jongeren die dingen slopen, vechten, kotsen of anderszins strontlazarus over straat zwalken. Het geeft 't effect van een niets of niemand ontziend barbarenleger dat continu de publieke ruimte over probeert te nemen, ten koste van de kleine ondernemers die gewoon hun bestaan proberen op te bouwen. Tegenover zoveel uitgaansgeweld worden de kannibalistische praktijken van Salah bijna sympathiek. Toch is het jammer dat het hoofdpersonage in 'K-Shop' (2016) een tikkeltje clichématig blijft als een doorgedraaide alleman in zijn strijd tegen een onrechtvaardige wereld. Nooit écht intimiderend of kwaadaardig, maar als een lichtelijk hysterische psychopaat.

Bij mijn weten de eerste Nederlandse film over de Afghanistan-missie. Ze hebben kennelijk hulp van defensie gekregen voor oorlogstuig, voertuigen en groot materieel. Het levert een authentiek (realistisch?) beeld op van hoe het moet zijn om in die regio te dienen. Daarmee oogt het visueel best gelikt, maar het mist subtiliteit in acteerwerk om de onderhuidse spanningen tussen de verschillende mankrachten overtuigend in beeld te brengen. De fragmentarische opbouw, waarbij één specifieke gebeurtenis steeds terug blijft komen, maakt het eerder tot een rommelig soepzooitje dan dat het bevorderlijk werkt voor de uitwerking van chemie tussen de acteurs.

Het raakte me niet, nergens. Rifka Lodeijzen zet een mega-rol neer als een vrouw die zich, na een extreem traumatische gebeurtenis, weer moet zien te mengen in de wereld van de andere mensen. Zij doet dat met vallen en opstaan, maar gelukkig is er ook nog een vriendelijke Zeeuw die af en toe aanbelt. Voor wie enig cynisme proeft, dat klopt, ik had de film na 40 minuten helemaal gehad en zelfs de mooie beelden en het geweldige acteerwerk konden dat niet meer redden. Grappig is dat. Het eveneens minimalistische Nothing Personal wist mij diep te raken en een film als dit helemaal niet. Misschien omdat ik vanaf het allereerste moment al wist hoe het ging lopen en ik heb daar helemaal gelijk in gekregen, want inderdaad werd zij ''gered'' van haar angsten en demonen door de boze buitenwereld die zij juist probeerde te ontvluchten.

Gemakkelijke formulefilm die iets te hard zijn best doet om de lach en de traan te forceren. Het helpt ook niet dat het dwangmatig de doelgroep van tieners aanspreekt met neppe rapmuziek en semi-stoere kwajongensstreken. Toch weet het bij vlagen een gevoelige snaar te raken met oprecht ontroerende momentjes tussen de vier jongens en de mooie jongedame.

Geen idee of dit werkelijk bedoeld is als parodie op de Ringu-films, maar in 'Re/Member' (2022) heeft het meisje uit de put een diabolisch plezier in het afslachten van tieners. Steeds dezelfde slachtoffers opnieuw en opnieuw, want tegenwoordig zit iedereen in een tijdloop. Deze zogenaamde 'Red Person' werkt bijzonder aanstekelijk door haar minzame glimlachjes, hysterische kakellach en beestachtige moordzucht. Des te grappiger omdat ze de hele tijd zo meisjesachtig blijft door haar kleine lichaampje en de teddybeer die ze overal met zich meedraagt. Niet dat het plot van 'Re/Member' (2021) ergens op slaat. Uiteindelijk de zoveelste Alice in Borderland/Squid Game waarin personages hun vege lijf moeten redden als ze in een spelsetting terechtkomen. Hier ontbreekt het hen zelfs aan urgentie omdat ze toch steeds opnieuw de kans krijgen om de uitdaging met het moordmeisje uit te gaan. Het wordt op een bepaald moment zo scheutig dat ze de kracht ontdekken van vriendschap als ze intens genieten van de momenten dat ze nog niet achtervolgd worden. Gelukkig stelt ''Red Person' nooit teleur als ze weer opduikt.

Het vervolg is meer van hetzelfde maar biedt desalniettemin meer onschuldig vermaak.

En toen was de koek echt op. Dit vervolg werkt vooral onbedoeld op de lachspieren met zijn fetish voor bonsai-bomen en het wel erg simpele plot. De moeite waard om eens flink te lachen, maar niet om de goede redenen.

Jeugdsentiment die bij herziening vooral een hele matige cultfilm blijkt. Het heeft wel iets weg van Star Wars, met dat hele meester en student-principe. Pat Morita is natuurlijk legendarisch als de bizarre huis-tuin-en-keuken-sensei.

Och ja, het is niet de klassieker waar ik mee opgroeide en ze beoefenen Kung Fu en niet Karate. Maar bij deze herziening zag ik toch vooral een solide kinderfilm over het overbruggen van cultuurverschillen. Dre (Jaden Smith) is een leuk personage als de jongeman die zijn eigen onzekerheid overschreeuwt met een reusachtige attitude, omdat hij eigenlijk lief en leuk gevonden wil worden. Mr. Han (Jackie Chan) is eens niet een oriëntaalse rip off van Yoda, maar een beschadigde man die onhebbelijk en chagrijnig uit de hoek kan komen. Misschien is deze film echt beter dan het origineel, want Dre en Mr. Han maken in deze remake gezamelijk een psychologische ontwikkeling door. 'The Karate Kid' (2010) blijft opvallend respectvol naar Chinese folklore en maakt er geen platte Amerikaanse karikatuur van.

Met een titel als 'Karate Kid: Legends' (2025) verwacht je toch iets dat groots en meeslepend is. Een nieuw epos om de titanenstrijd uit 'Cobra Kai' te doen vergeten. Oude mentors Mr Han (Jackie Chan) en Daniel LaRusso (Ralph Macchio) brengen hun explosieve mengeling van Karate en Kung Fu om een nieuwe 'Karate Kid' klaar te stomen voor nieuwe gevechten. En...en...en...het is niet heel erg goed, maar vermakelijk zolang het duurt. Met een sympathieke hoofdpersoon als Li Fong (Ben Wang) die de vechtsporten al aardig onder de knie heeft tijdens de flitsende trainingsmontages en gevechten. Het wordt zoetjesaan tijd dat dit nostalgische warme bad zelf weer wat lef en branie gaat tonen.

Als je een mop moet uitleggen, dan is 't niet meer grappig. Zo zat ik tijdens de korte film 'Karbonkel: The Ugly Truth' (2021) continu te puzzelen waar ik eigenlijk naar zat te kijken. Ergens dacht ik nog dat ze met een Klokhuisachtig plotje rond Karbonkel écht een item wilden maken over hoe we tegenwoordig anders kijken naar slechteriken uit kinderseries. Op zich nog wel een aardig uitgangspunt, want er is heden ten dage veel te doen over de pedagogische waarde van fictieve engerds. 'Karbonkel: The Ugly Truth' (2021) blijkt grappig bedoeld als zogenaamde mockumentary, met van die C-acteurs en grove grappen. Misschien speelt 't mee dat ik die hele Karbonkel helemaal niet ken. Misschien moet je een slok op hebben of een joint opgerookt om in dezelfde mindset te komen. Misschien is 't simpelweg de soort 'droge humor' die ik als bijna-veertiger niet meer begrijp. Maar ik heb niet één keer gelachen om 'Karbonkel: The Ugly Truth (2021) als psychologisch portret van een gehekeld poppenpersonage.

Terecht heruitgebracht. Adoor Gopalakrishnan weet turbulente periodes uit de geschiedenis van India te koppelen aan de persoonlijke ontwikkeling van zijn hoofdpersonage. Wel lastig te volgen zonder voorkennis van de geschiedkundige feiten waar het naar refereert, maar gelukkig is de heruitgave van Second Run voorzien van een fijne uitleg.

Wat mij het meest bij blijft is een prettige mix van nostalgie, trauma en mythevorming, dat aanvoelt alsof het zowel spiritueel en transcendent is, als dat het aards en nuchter is. Het is alsof er ook voor de kijker ruimte geboden wordt voor contemplatie en bezinning op de gebeurtenissen die net aan hem of haar voorbij trokken.Een iets minder sterk aspect is het acteerwerk. Er lijkt gekozen te zijn voor amateurs om het dorpsleven en de onderklasse een zekere authenticiteit mee te geven, maar zij missen de screen presence om belangrijke dramatische scenes goed uit de verf te laten komen.

Het blijft maar wringen tussen mij en de Turkse cinema. Deze keer is het gelukkig geen nationalistische rotzooi, maar dit verhaal over twee nihilistische radiohosts kon mij maar amper boeien. Het levert een soort slaapverwekkende aaneenschakeling van quasi-filosfische gesprekken en goedkoop melodrama op. En dat alles in een hinderlijk ADHD-jasje, waarbij er te pas en te onpas gespeeld wordt met filters, teksten in beeld en split-screens.

Miyazaki presteert het om een film rond het morele grijze gebied van het ontwerpen van oorlogsvliegtuigen saai te krijgen. Bij vlagen komt zijn meesterlijke oog voor detail goed van pas bij het vormgeven van de magnifieke glijvluchten, maar het overgrote deel van het verhaal gaat te geforceerd over een middelmatig uitgewerkt liefdesverhaaltje van niveau Titanic/Pearl Harbor.

Wat mij ook tegen staat is dat overbekende anime clichés misplaatst voelen in juist deze context. Denk dan aan overdadig beeldschone landschappen, gekoketteer met Europese invloeden, droom en realiteit die door elkaar lopen, de eeuwige verheerlijking van jeugdliefde, de zemelige suikerspinnige popmuziek ter afsluiting, etc. Alsof Miyazaki een afvinklijstje naast zijn script heeft gehad om het vooral binnen de voorspelbare lijntjes van avondvullende animatiefilms te krijgen.

Sentimenteel draakje dat in geen enkele verhouding staat tot zijn vroegere meesterwerken.

Kattenliefde maakt blind? Zoals Eva Jinek laatst bewees met een diepte-interview over de katten van Geert Wilders, wordt zelfs de meest naargeestige propaganda fijner als er kattenliefde bij wordt betrokken. 'Kedi' (2016) is onvervalste propagandajubel op de stad Istanbul als een soort toonbeeld van beschaving tussen mens en dier - een mythische plek waar de islam het hart warmt voor onze poezenvrienden en zelfs therapie niet op kan tegen de helende kwaliteiten van die mysterieuze wezens. Genoeg punten om cynisch over te zijn, maar het gebeurt niet vaak dat een film zo consequent een grote smile op mijn gezicht tovert. De kat die een muis probeert te vangen terwijl wij zien dat het beestje opduikt als hij net met zijn rug ernaartoe staat. De man die dagelijks met plastic zakjes vol voedsel langs straatkatten wandelt omdat het hem innerlijke rust geeft. Poezenvriendjes met namen als 'The Gentleman', 'The Social Butterfly', 'The Hustler' en 'The Player'. Heerlijke nonsense, en aan het einde pinkte ik zelfs een traantje van ontroering weg omdat ik geen weerstand meer had tegen zoveel onschuldige feelgood.

Wat in 'The Keepers' (2017) begint als een moordmysterie rond de moord op zuster Cathy, wordt allengs een verzameling getuigenverslagen over de gruwelijkheden op Baltimore's Archbishop Keough High School. Achter het minzame glimlachje van decaan Joseph Maskell ging een seksueel roofdier schuil, die z'n pupillen terroriseerde met de ranzigste seksuele machtsspelletjes en er zelfs machtsdragers bij betrok voor gunsten en diensten. Het sterke aan deze docuserie is hoe het inzicht geeft in impact, reikwijdte en grootschaligheid van geïnstitutionaliseerd misbruik. Van de jaren zeventig waarin kerk, instituties en gemeenschap een ondoordringbaar bastion vormden voor een generatie misbruikslachtoffers. De jaren negentig waarin de katholieke kerk smeercampagnes en dure advocaten inzette om haar gelijk te krijgen, terwijl pedoseksueel Joseph Maskell niet op non-actief werd gesteld. Tot 'onze tijd' waarin misbruikslachtoffers elkaar via sociale media weten te vinden om afzonderlijke puzzelstukjes bij elkaar te leggen. 'The Keepers' (2017) verzandt ietwat te vaak in sentimentele karakterschetsen en Amerikaans heroïsme. Maar dit epos maakt pijnlijk invoelbaar hoe het strafrecht decennialang niet in staat is geweest om erkenning te bieden voor het onbevattelijke leed van deze vrouwen.

Prettig trouwe bewerking van de roman, hoewel mijn broertje destijds zeer pissig was dat we niet naar Finding Nemo zijn gegaan.

Niet echt heel goed. Niet echt heel slecht. Gewoon een aardige true-crime met als voornaamste invalshoek de culturele verschillen tussen westerse nabestaanden en de Japanse opsporingsdiensten. Het werpt ook een interessant licht op de hostess cultuur van de jaren negentig, waarin buitenlandse vrouwen een kwetsbare juridische positie hadden.

Mooie intieme film over een jongen en een havik, maar stiekem gaat het hem vooral om die jongen. Wat de films van Ken Loach zo onweerstaanbaar maken is dat hij tragiek en humor naadloos in elkaar over laat lopen. Soms tot op het punt dat ik het ene moment luidop moet lachen, om dan geschokt te moeten constateren dat het eigenlijk eerder diep triest is.

Een verhaal over een doof jongetje en zijn grootvader, die door het schitterende landschap van Afghanistan wandelen. Zij hebben net een bombardement op hun dorp overleefd, waarbij de hele familie gruwelijk is omgekomen. Hun enige soelaas is de zoon die nog in onwetendheid kan verkeren over het gebeurde. Maar mogen ze hem wel kapot maken met het destructieve nieuws? Is er nog hoop in deze wereld waar alles kapot is gemaakt door de oorlog? De cinematografie is schitterend in hoe het de absolute schoonheid van het landschap weet te vangen, met zijn ellenlange sfeershots en gedetailleerde overzichtsplaatjes. Het wist mij helaas niet de hele zit te boeien, omdat de toon wel erg afstandelijk aan doet. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik met mijn emoties doordrong tot datgene wat er op het scherm gebeurde. Desalniettemin is het lovenswaardig mooie cinema over de vergeten mensen van Afghanistan.

Met films als ''Watchmen'', ''Kick-ass'' en eigenlijk ook ''The Dark Knight'' zijn we een nieuwe fase van de superheldenfilms ingegaan: de reflectie op het genre zelf. Niet langer is de superheld in kwestie een gegeven, maar nu zit er ook een satirisch laagje in waarmee er tegelijkertijd gereflecteerd wordt op waarom we superhelden zo leuk vinden als dat het de absurditeit ervan toont. ''Kick-Ass'' doet dit door een universum te schetsen waarin er enerzijds superhelden zijn, maar door ze anderzijds zo in beeld te brengen dat je je continu af gaat vragen of je ze nog wel superhelden kunt noemen. Het levert een heerlijk surreële trip op met een kruising van de gewelddadige zwarte humor van Tarantino en de cliches van de bekende superhelden-reeksen als Batman/Spiderman/Superman.

Positieve boodschap over de multiculturele samenleving verzandt in een wat knullige reeks aan ongeloofwaardige scenes. Ik kreeg last van plaatsvervangende schaamte om de wel erg rare wendingen die het neemt. Hoe verzin je het: een vrouw die mensen lastig gaat vallen omdat ze geen Turken kent, een televisiemaker die zo'n beetje alle weten van de fatsoen tart om een film te maken over seks met allochtonen in een pakhuis, enz. De subtiliteit ontbreekt volledig en het maakt de film dan ook vooral irritant. Zonde, want er zit best veel materiaal in dat ze mee hadden kunnen nemen in een veel interessantere film. Als ze nou gewoon bij de boksende Mimoun Oaïssa en zijn rouwverwerking waren gebleven. Daar zat wel een krachtige film in over de pijn van het tussen twee werelden leven. Wat mij eigenlijk het meest stoort is het racisme dat juist dit soort films opwekken. We zien altijd dezelfde Marokkaanse acteurs en die zie je dan terug in van die geforceerd politiek-correcte rollen. Cast nou gewoon eens een ''allochtoon'' in een rol die niks te maken heeft met cultuurverschillen of religieuze denkbeelden. En laat ons de werkelijkheid zien: we zijn allemaal mensen die de boel in Nederland draaiende houden, ongeacht onze etniciteit of afkomst...

Een tijd terug zag ik de experimentele documentaire 'Field Niggas' (2015) van regisseur Khalik Allah. Door de mengeling van beeld en geluid die niet synchroon met elkaar lopen, krijgt het als sfeerverslag een hypnotiserend rauwe schoonheid. Of hoe mensen op een notoire straathoek (ondanks hun armoede, drugsgebruik of straatprostitutie) vooral heel erg hun imperfecte zelf zijn en dromen over een Amerika waar ze evengoed worden gehoord. 'Kicks' (2016) heeft iets meer continuïteit in het narratief, maar roept een soortgelijke videoclip-achtige broeierigheid op, met een bitterzoete ondertoon. Het verhaal is simpel: de vijftienjarige Brandon (Jahking Guillory) wil zijn gestolen Nikes terug, desnoods middels bendegeweld. Het is een vormende zoektocht naar hét statussymbool in een hardvochtige omgeving waarin mannelijkheid en macht domineren.

Maar tegenover de hardheid en het geweld in Brandon's queeste, staat die vervreemdende metafoor van een astronaut die soms naast hem zweeft en zijn bewegingen nabootst. Een poëtische verbeelding van Brandon's verlangen om een vrij individu te zijn in die drukkende geweldcyclus van straatbendes. Met rust gelaten worden. Ruimte tot zelfontplooiing en groei. Just do it! Misschien is de astronaut ook ergens een kritiek op hoe het sportschoenenmerk misschien niet de oplossing is, maar zelf onderdeel van het probleem. Hoe ver het imago en de boodschap van Nike afstaan van de alledaagse werkelijkheid voor mensen in een gemarginaliseerde positie, of het merk zelfs die onderliggende inkomensverschillen groter maakt.

'Kid' (2012) is een welhaast religieus passiespel over de ontwortelde Vlaming in tijden van massacommercie en met het wegvallen van traditionele familiewaarden. Waarin een mamma zonder een pappa haar boerenbedrijf rendabel probeert te houden, terwijl haar zoons (Kid en Billy) de waarde van geld pas leren kennen als ze de Carrefour afstruinen naar hun luxeproducten. Alleen de brommerige kassamedewerker staat tussen hen en een directe behoeftebevrediging. Onderwijl verlangt Kid naar die moederlijke omhelzing in het bos - belangeloos, veilig en vrij van geldelijke transacties of zakelijke overeenkomsten. Fien Troch is Vlaamse auteurscinema van de oude stempel. Volstrekt eigen in het schurende spanningsveld tussen sociaal realistische misère en absurdistische tragikomedie. Is het grappig of triest wanneer de personages langs elkaar heen praten en niet luisteren naar het individuele leed van een ander? Of wanneer de bombastische koormuziek aanzwelt en het alledaagse opeens grootser dan groot wordt? Zoals de blik van een kind niet bij machte is om die volwassenenwereld te doorgronden, zo schetst Troch hier een fictie-universum waar alles onverwacht, ruw en wreed is. En het allerergste: waar kinderstemmen gesmoord worden terwijl zij de grootste slachtoffers zijn van de absurditeit van de menselijke conditie.

De anti-detective op zoek naar zichzelf. Of hoe Abe Applebaum (Adam Brody) zijn carrière als superspeurder zag verdampen toen de verwachtingen te hooggespannen werden en zijn deductievermogen niet meer bij kon blijven. Of was zijn belofte van grootsheid om te beginnen al een leugen? Net als Rian Johnson's 'Brick' (2005) is 'The Kid Detective' (2020) geen dijenkletser vol hilarische situaties, maar de humor ontstaat door de sympathieke personages met hun eigenaardigheden en deadpan dialogen. Niemand is écht kwaadaardig in deze kleine gemeenschap waar iedereen elkaar kent en misdaad iets lijkt uit films. Vooral Abe Applebaum zelf is heerlijk als een has-been die zelf ook niet meer gelooft dat het leven iets bijzonders voor hem in petto heeft. En toch maar blijven proberen omdat de aandacht van een 'fatale vrouw' hem goed doet. Naar het einde toe voelt het ietwat als een toonbreuk als 'The Kid Detective' (2020) het eigen misdaadplot afwikkelt met een iets te gewelddadige confrontatie.

Het is me wat met die Wieh-Lém Holledúhr. Afgelopen week zag ik hem nog met plakneus en mimiekloos gelaat zijn zus Astrid lastig vallen in 'Judas' (2019). Als een Bijbelse slechterik waar al het kwaad in samenbalt en die zélfs zijn eigen vrienden en familie niet spaart; de priester uit 'Brimstone' (2016) is er niks bij. Holledúhr liet zijn bloedgabber Koor ven Houdt nog genadeloos neerschieten, terwijl ze in deze Hollywood-productie opeens weer BFF's met elkaar zijn. (Nou ja, het is weer zo'n productie waar de karakterpsychologie van personages wordt gesuggereerd omdat ze onophoudelijk naar elkaar schreeuwen.) En dan was er nog 'De Heineken Ontvoering' (2011) waarin Rudger Hauwerrr in niks op Freddy Hainúkuh leek, maar op zichzelf zette hij een hele aardige rol neer als een machtige man die plotseling de psychologische vernedering doormaakte van een ontvoering. De onderhuidse spanning tussen de iconische filmacteur en een jonge Rainout Skolten ven Esschet was pakkend. Tot op heden nog de enige goede Holledúhr, en dat terwijl het een gefictionaliseerde versie van de topcrimineel was.

'Kidnapping Mr. Heineken' (2015) is misschien de vreemdste uitwas van die Holleeder-hype. Hoe een journalistiek non-fictiewerk van Peter R. de Freeze werd opgepakt voor een Hollywood-productie waar Jack van Houten, een personage uit GTST, opeens tegenover Sir Anthony Hopkins komt te staan. Het is acteur Marc ven Euwwen gegund dat hij die begeerde sprong over de oceaan maakte, maar dit is helaas geen productie waar gouden beeldjes voor afgepoetst hoeven worden. Een nogal inwisselbare misdaadfilm die zo is ondergedompeld in duistere filters en donkere, schaduwrijke omgevingen, dat het 'noir-sausje' eerder uitgelopen oogt dan broeierig. De actie is idioot over de top voor een productie die zich baseerde op een waargebeurde gebeurtenis, met een grachtenachtervolging die qua krankzinnigheid in de buurt komt van 'Amsterdamned' (1988). Bizar ook hoe Holledúhr en zijn kliek geforceerd worden neergezet als sympathieke underdogs. Van die 'gunblazing outlaws' voor wie aan het einde toch het doek valt, want misdaad mag ook weer niet écht lonen. Compleet misplaatst om juist het verhaal van 'The Nose' zo in het strakke keurslijf in te passen van schreeuwerige genrecinema met zulke opgeblazen conventies.

Het leven in al zijn grofheid, met heerlijk onaangename karakters die neuken als konijnen, en het lieve onschuldige meiske dat dan per ongeluk besmet raakt met HIV. Compromisloos rauw maar ook met een zekere urgentie (zeker toen!)

Subtiele kleine film die het niet moet hebben van grootse en meeslepende emoties, maar eerder van herkenbare momentjes en een prettige dosis zwarte humor. Elke politieke opvatting tegen same sex marriages wordt volledig van tafel geveegd in een lieflijk voortkabbelend plot vol intieme momentjes tussen de acteurs.

Wat mij betreft is het gebrek aan werkelijk hét sterkste statement dat de film voor het homohuwelijk had kunnen maken. Dat mensen van gelijk geslacht kunnen trouwen is niks om je over op te fokken. Het zijn namelijk net heterokoppels met hun frustraties, verwachtingen, spanningen en liefdevolle intimiteiten. Veel heterokindjes mogen hopen dat ze in zo'n warm nest terechtkomen als de twee kinderen in de hoofdrol.

Takeshi Kitano (de regisseur) neemt een soortgelijk uitgangspunt als Wim Wenders met het onvolprezen 'Alice in den Städten' (1974). Een mannelijke hoofdpersoon krijgt een kind onder zijn hoede en ontdekt dat de vaderschapsgevoelens dichter bij hem liggen dan hij had verwacht. En net als bij Wenders levert het geen sentimentele tearjerker op. 'Kikujiro' (1999) weet namelijk een fijne balans te vinden tussen toegankelijk drama en experimentele cinema. Het heeft ongebruikelijke camerashots en een aparte episodische opbouw, maar het recalcitrante drama weet toch diep te raken omdat het dicht bij de kinderlijk naïeve emoties blijft van het jongetje Masao (Yusuke Sekiguchi). Takeshi Kitano (de acteur) is op dreef als de foute oom die zijn eigen tekortkomingen steeds onder het tapijt veegt, omdat hij uiteindelijk het beste wil voor het jongetje dat onder zijn toezicht is gekomen. Aandoenlijk en warm, maar toch een tikkeltje duister en bij vlagen zelfs onaangenaam.

De schuldigen gaan vrijuit en de onschuldigen worden gestraft. Kill Bok-soon (Jeon Do-yeon) is aanstekelijk als de huurmoordenaar die twijfels krijgt over de motieven van haar opdrachtgevers. We hebben 't allemaal wel eens eerder gezien, maar het werkt verfrissend om nu eens een vrouw van middelbare leeftijd in zo'n rol te hebben. Het is ook geestig hoe Kill Bok-soon het niet moet hebben van brute kracht, maar ze weet de zwakheden van haar mannelijke tegenstanders uit te buiten door steeds analytische inschattingen te maken van situaties. Een fijne, oprechte dynamiek tussen de kille seriemoordenaar en de dochter die ze probeert te beschermen tegen de hardheid van haar beroepskeuze. Maar hoe kan het meisje onschuldig blijven in een maatschappij waarin ze snoeihard wordt afgestraft om haar lesbische gevoelens? Een paar heerlijk gestileerde actiescènes en inktzwarte grappen rond de bedrijfscultuur van deze hyperkapitalistische seriemoordenaarsbranche. Van begin tot eind genoten.