Kill Bok-soon (2023)

Tikkeltje te lang, maar geen onaardige “aktie” film over huurmoordenaars die opereren in een wereld waar het praktisch een legitieme baan is met alle organisaties en vaktermen die ze erop nahouden (ongetwijfeld geïnspireerd door John Wick). Ik zet aktie in aanhalingstekens omdat het vrij schaars in aantal is, zeker verspreid over 140 minuten dus houd daar rekening mee als je hieraan begint; de interne conflict die de moeder heeft met het balanceren van haar privé en professionele leven is de crux van de film.

Stijlvolle maar behoorlijk onevenwichtige en veel te lange zuid-koreaanse aktiefilm, over een alleenstaande moeder met een vijftienjarige dochter die een dubbelleven leidt als huurmoordenaar. Inventief in beeld gebrachte aktiescenes worden afgewisseld door lange dialoogscenes waarin weinig gebeurt, al moet gezegd worden dat de film nergens echt saai wordt. Maar hier had zeker een half uur uit gekund.

De schuldigen gaan vrijuit en de onschuldigen worden gestraft. Kill Bok-soon (Jeon Do-yeon) is aanstekelijk als de huurmoordenaar die twijfels krijgt over de motieven van haar opdrachtgevers. We hebben 't allemaal wel eens eerder gezien, maar het werkt verfrissend om nu eens een vrouw van middelbare leeftijd in zo'n rol te hebben. Het is ook geestig hoe Kill Bok-soon het niet moet hebben van brute kracht, maar ze weet de zwakheden van haar mannelijke tegenstanders uit te buiten door steeds analytische inschattingen te maken van situaties. Een fijne, oprechte dynamiek tussen de kille seriemoordenaar en de dochter die ze probeert te beschermen tegen de hardheid van haar beroepskeuze. Maar hoe kan het meisje onschuldig blijven in een maatschappij waarin ze snoeihard wordt afgestraft om haar lesbische gevoelens? Een paar heerlijk gestileerde actiescènes en inktzwarte grappen rond de bedrijfscultuur van deze hyperkapitalistische seriemoordenaarsbranche. Van begin tot eind genoten.