Opinions

Filmmaken op het scherpst van de schede: ingetogen acteerwerk, bezwerende hallucinante cinematografie en soundtrack, mooi ontworpen kostuums en settings die de tijdsgeest weerspiegelen. Vorm en inhoud leveren een warme film op over de vernederende gevolgen van overspel in een tijdsperiode waarin vrouwelijke seksualiteit nog onderdrukt moest worden. Mooi hoe Tony Leung en Maggie Cheung allebei iconische figuren van de jaren zestig neerzetten. Zij in die zinnenprikkelend mooie kimono's; hij in die strakke maatpakken, steeds getoond terwijl hij kringelende rookwolken in de camera blaast.

Alles straalt seks en verlangen uit, maar de absolute kracht ervan is dat het nooit uitgesproken en getoond wordt; het is een onderhuids verlangen waarvan de kijker nooit zal weten of het wel of niet geconsumeerd wordt. De afwezigheid van naakt en verwijzingen naar het werkelijke liefdesspel zorgen juist voor een krachtig beeld van verlangen als iets wat plaats heeft in een verfijnd spel van flirten, aantrekken en afstoten, genegenheid tonen en empathie delen. Seks en seksualiteit zonder de banaliteit die er zo vaak van gemaakt wordt.

Bij deze derde herziening ben ik iets minder te spreken over de wat geforceerde verwijzingen naar internationale politiek, maar het is een kleine smet op één van de meest zinnelijke films van de afgelopen twintig jaar. Ga hem zeker nog eens een vierde of vijfde keer opzetten!

De man, de mythe, de spierbundel, de grote grap van zijn hele mediaverschijning. Ik heb weinig toe te voegen aan wat Metalfist reeds schreef, maar ik vond dat deze documentaire prima de Amerikaanse politiek wist te koppelen aan de opkomst van een Hollywood-acteur. Een tikkeltje droog en beschrijvend, want te hete hangijzers worden inderdaad vermeden. Ook Schwarzenegger had een uitgebreider document verdiend als het fenomenale 'O.J.: Made in America' (2016). Maar lang niet slecht om weer eens op een rijtje te krijgen wat een fantastische rollen de man heeft gekregen, terwijl hij niet eens zo goed kan acteren.

Wel lollig hoe 'The Face at the Window' (1939) verschillende elementen neemt uit Frankenstein en er toch iets anders mee doet. Zelfs in een ander genre dan horror/SF, want in de kern is deze korte film eigenlijk meer een misdaadmysterie. Maar in de logica van de vertelling past het dat er een monsterlijke figuur rondwaart door de straten van Parijs en dat een gekke professor elektriciteit door lichamen pompt om laatste bekentenissen tot leven te roepen. Erg logisch of geloofwaardig is 't allemaal niet, maar amusant des te meer. Zeker omdat Tod Slaughter zo'n heerlijk dik aangezette schurkenrol neerzet als de kwaadaardige Chevalier Lucio del Gardo. Al is 't een tikkeltje teleurstellend dat het titelmonster eigenlijk geen rol speelt bij de moorden.Opnieuw een element uit Frankenstein: het onbegrepen monster dat de schuld krijgt van andermans zonden.

Ik vond hem juist heerlijk door die fragmentarische scenes die bijna sketches genoemd kunnen worden. De hele schrijver Bukowski kende ik niet bij het zien van deze film, maar het heeft mij ertoe aangezet om me in hem te verdiepen.

Creatieve hybride van genres tot iets wat volstrekt eigen is. De liefde voor de cinema spat van het scherm af en werkt aanstekelijk op de kijker. .

Verrassend introspectieve documentaire waarin Michael Moore zijn pijlen eens niet richt op het makkelijkste mikpunt van spot: de zittende president zelf. Anders dan 'Fahrenheit 9/11' (2004) gaat deze 'sequel' over systemische ongelijkheden - zowel in standgehouden door de Democraten als de Republikeinen - waardoor er een defaitisme ontstond bij een grote groep potentiële kiezers. De wrange werkelijkheid dat progressieve idealen meer en meer ondersteund worden door een substantieel deel van de Amerikaanse bevolking, maar het vertrouwen in de instituties dermate is ondermijnd dat men alsnog niet-stemmen (of stemmen op een tijdbom als Trump) verkoos. In 'Fahrenheit 11/9' (2018) een gelaten, pessimistisch pleidooi dat de democratie niet een uitgemaakte zaak is en er een drastische mentaliteitsverandering nodig is om bestaande instituties te beschermen tegen autocratische figuren als Donald Trump.

Het was pure propaganda om Amerikaanse kiezers destijds te weerhouden van een stem op Bush. Neemt niet weg dat veel van het beweerde in zekere zin op waarheid berust, alleen de manier van brengen is journalistiek nogal discutabel. Het heeft dan ook niet het maatschappelijke belang dat Bowling for Columbine wel had. Over een paar jaar zullen we dit vergeten als het tijdelijke politiek pamflet dat het uiteindelijk is.

Ik wilde aanvankelijk alleen de 'Masters of Horror' bijdrages van John Carpenter, Takashi Miike en Dario Argento zien, maar het niveau is dusdanig consequent dat ik door blijf kijken. Deze korte film wordt wat naar beneden gehaald door het houterige en cheesy acteerwerrk. Vooral de flashbacks van de ouders zijn lachwekkend slecht. Toch is de bovennatuurlijke entiteit in het verhaal buitengewoon gaaf vorm gegeven met zijn schokkerige, onnatuurlijke bewegingen. Een zeldzaam geval van CGI die bijdraagt aan het unheimische en er geen afbreuk aan doet. Alleen jammer dat het beperkt blijft tot één toffe scéne waarin hij/het lang in beeld komt en één korte scéne die indruk maakt. En ik ga nog wel even door met deze korte films. De volgende is Pelts van Dario Argento...!

Na het schrijven van zijn debuutroman wilde komiek Thomas Acda kennelijk óók een debuut als filmregisseur. Het lome witbiertjesweer leent zich uitermate goed voor een pretentieloos anderhalf uur met knapperd Sanne Langelaar en knuffelmarokkaan Nasrdin Dchar. De pret kan niet op met komisch bedoelde bijrollen van Gijs Naber als gay best friend en Tim Haars als loservriendje. Hiermee heb ik al het positieve van de film wel opgenoemd, want het is de eerste grote miskleun van deze lichting telefilms. Niet één lach. Niet één gniffel. Niet eens een kleine glimlach. Wel iets wat bloedeloos over mijn scherm bewoog, terwijl ik vooral mezelf afvroeg wat een karakteracteur als Nasrdin Dchar te zoeken heeft in iets waar zijn Marokkaanse achtergrond vooral misbruikt wordt om hem een nep sjeik te laten spelen. Beledigend is teveel eer voor een oerdom niemendalletje, maar met die zes ton belastinggeld had er best meer gedaan kunnen worden om dit opkomend talent een welkom podium te bieden.

'A Fall from Grace' (2020) voelt als een afgeraffelde spoedklus voor B-bekendheid Tyler Perry om - middels zijn eigen filmstudio - gemakzuchtige content te genereren voor Netflix. Erg veel moeite is er niet in gestoken. Het groezelige, donkere filtertje en houterige acteerwerk waardoor alles de soaperigheid wasemt van 'The Bold and the Beautiful' of 'Days of our Lives'. Ook lijken de gevangenis- en rechtbankscènes (die ook nog eens het middelpunt zouden zijn van een geruchtmakende zaak) geschoten in een gymzaal met wat opklapbare stoeltjes. Met een cheesy script waarin de flashbackstructuur blootlegt hoe perfecte huisvrouw Grace (Crystal Fox) opeens een moordenares is geworden. Haar advocate Jasmine (Bresha Webb) neemt de strafzaak op zich tegen wil en dank, maar raakt geïntrigeerd door de donkerte in haar cliënte. Of houdt Grace' beste vriendin Sarah (Phylicia Rashad) bewust cruciale informatie achter? Vooral de dynamiek tussen charismatische actrices als Chrystal Fox/Phylicia Rashad had best een aardige film kunnen opleveren. Zo rijkelijk zijn zwarte vrouwen van middelbare leeftijd niet vertegenwoordigd. 'A Fall from Grace' (2020) staat tot serieuze cinema als een magnetronmaaltijd waarvan je de ingrediënten op het oog herkent, maar bij de eerste hap proeft het taaier en smaaklozer dan verwacht.

Echt eeuwig zonde dat een ode aan stuntwerk volgestouwd zit met lelijke CGI. Daarmee voelt de eigen boodschap over de onvervangbare stuntman dan ook weinig oprecht.

Michael Douglas in een van zijn betere rollen. Hij weet een combinatie van gevoeligheid en dreiging te stoppen in een karakter dat helemaal het pad kwijt is. Je geeft om deze man, soms juich je zijn volstrekt zinloze acties zelfs toe - want zijn het niet dezelfde frustraties die ieder mens wel eens op zijn pad vindt!? - maar tegelijkertijd is hij nog steeds doodeng. Zeker nu we griezels als Tristan van der Vlis en Anders Breivik zo vers in het achterhoofd hebben. Robert Duvall zet ook een fijne rol neer als de rechercheur die, in eerste instantie, precies het tegenovergestelde voorstelt. Hij is de man die de frustraties en onmacht van het leven gelaten over zich heen laat komen, maar uiteindelijk zal ook hij wat feller van zich af gaan bijten. De confrontatie tussen de twee mannen is er een die je niet zo snel zult vergeten.

In de meeste films rond de vervolging van Joden wordt er gekozen om ze slechts te benaderen als de slachtoffers van een afzichtelijk regime, maar hier staat ook het overleven in een concentratiekamp zelf centraal. De Joden zijn ook maar mensen, die in deze extremiteit keihard moeten zijn om te kunnen overleven in deze misstand tegen de menselijkheid. De hoofdrolspeler is een valsemunter die geronseld wordt om zijn verblijf in het concentratiekamp om te zetten in een grootscheepse valsemunterij van Dollars en Ponden. Als tegenprestatie ontvangt hij met zijn team allerhande extra's, maar het schuldgevoel naar de minder gelukkigen neemt het niet weg. Kiest hij ervoor om zich in te zetten voor zijn eigen leven of kiest hij voor het martelaarschap? Een mooi verbeeld moreel dilemma dat ongenadig de wreedheid van een oorlog blootlegt. Gelukkig hebben de makers ervoor gekozen om de boel subtiel en wars van sentimentaliteit te houden, zo krijgen we een nog indringender inkijk op het gebeurde. Ik was onbekend met de operatie Bernhard waar het over gaat, dus het opent voor mij weer een nieuw perspectief op de Tweede Wereldoorlog.

Oerdegelijke horrorkomedie. Vooral genietbaar om hoe George Wendt zijn sympathieke psychopaat neerzet. Eerder een hele sneue meneer op zoek naar liefde en genegenheid dan een echte engerd. Je zou bijna medelijden krijgen dat hij 'zichzelf' continu pijnigt met verwijten en beschuldigingen. Wel jammer dat zijn gekte niet helemaal consequent is. Dan ziet/hoort hij dingen die er niet zijn, maar hij weet zichzelf steeds te herpakken op de momenten dat het de filmmakers uitkomt. Daarnaast had het beperkte gegeven (buurman is een seriemoordenaar) best een stuk korter gekund. Nu gaat het een tikkeltje slepen op de momenten dat hij geen contact heeft met zijn nieuwe buren.

Ondanks het scherpe randje van harde grappen bezwijkt de film toch voor vals sentiment en goedkope emotie. Het verschilt uiteindelijk niet zo heel erg veel van soortgelijke kerstfilms waarin mensen bij elkaar komen tegen het decor van besneeuwde landschappen.

Todd Haynes gebruikt de stijlmiddelen uit de jaren vijftig cinema om juist een horror-beeld te schetsen van een tijdperk waarin mensen vooral niet zichzelf moesten zijn. Een vrouw moest haar plaats kennen als de steunpilaar van haar man. Een Afro-Amerikaanse man moest niet denken dat hij gelijk was aan zijn blanke buren. Een homofilie kon beter doen alsof hij een heterofiele gezinsman was dan dat hij openlijk te koop liep met zijn afwijkende seksualiteit.

De toon van het verhaal is bikkelhard en maakt korte metten met het idee dat de fifties zo'n paradijselijke en onschuldige tijd zouden zijn geweest, nee, we zien hier juist een tijdperk waarin het individu ondergesneeuwd raakte onder de sociale druk om te moeten voldoen aan het perfecte plaatje. Gelukkig dat het met een zeker gevoel voor spot wordt gebracht zodat het cynische verhaal nooit zwaar op de hand raakt.

Te midden van die wereld van schijn en façade speelt Jullianne Moore een vrouw die haar waardigheid probeert te houden terwijl ze aan alle kanten het doelwit wordt van roddel en spot. Ze weet haar rol een zekere dualiteit te geven in hoe ze naar datgene wat haar overkomt kijkt vanuit een liberale visie, maar die door haar positie als blanke huisvrouw ook merkt hoe zij gevangen zit in een wereld die nog niet rijp is voor de gelijkwaardigheid van het individu. Het mooiste aan haar rol is dat aan het einde alle mannelijke minderheden de keuze blijken te hebben om iets anders met hun leven te gaan doen. Zowel het karakter van de homofiele echtgenoot als de Afro-Amerikaanse buurman heeft de mogelijkheid om te ontsnappen aan de situatie. De vrouw blijft echter achter en kan niet anders dan het gebeurde gelaten over zich heen laten komen.

Een wens tot vrijheid tussen onderdrukkende tradities en een bezetting. Of zoals 'Farha' (2021) op een slimme manier het vrouwelijke perspectief weet te visualiseren van een Palestijns meisje dat vastzit in haar eigen positie. Eerst wanneer Farah (Karam Tahar) de hartenwens uitspreekt om niet op jonge leeftijd te trouwen, maar om te mogen studeren in de grote stad. Beklemmende beelden van een traditionele leefomgeving waarin het jonge meisje steeds net buiten conversaties wordt gehouden die haar eigen toekomst betreffen. Maar haar vader is de kwaadste niet en besluit om zijn dochter toch mee te sturen met haar oom. Zo'n vrijgevochten geest kun je toch niet temperen! Daarna lijkt Farha's droom alsnog vervlogen wanneer Israëlische vliegtuigen het dorp bombarderen en het meisje wordt opgesloten in een voorraadschuur. Van het ene op het andere moment wordt haar droom van vrijheid en onafhankelijkheid een bittere strijd om te overleven.

Het is duidelijk dat 'Farha' (2021) niet het budget heeft van megaproducties. Vooral bij de bombardementen wordt pijnlijk zichtbaar dat veel van de narigheid zich afspeelt op de geluidstrack om de kosten te drukken. Desalniettemin past deze minimale aanpak ook bij het perspectief van een jong meisje dat niet begrijpt wat er allemaal om haar heen gebeurt. Eenmaal opgesloten in de voorraadschuur wordt de film beklemmend claustrofobisch als je beseft dat dit meisje werkelijk geen kant meer op kan. Vanuit haar benarde situatie ziet Farha dat de abstracte dreiging van bombardementen steeds concreter wordt wanneer grondtroepen zich mengen in het conflict. Totdat het geweld zich aandringt op een manier dat ze écht niet meer weg kan kijken van het onrecht dat de Palestijnen wordt aangedaan. Het maakt 'Farha' (2021) tot een indringende mokerslag over stemmen die net iets te weinig gehoord worden wanneer het over dit conflict gaat.

Tegenvaller. Bij vlagen heeft het aangrijpende beelden en heden/verleden zijn mooi in elkaar gevlochten, maar de pretentieuze bedoelingen spatten van het beeld af. Mij maak je niet gelukkig met betekenisvolle blikken, opzichtige symboliek en een voice-over die metaforische raadseltjes opleest.

Geen idee hoe een serie over illegale straatraces opeens een techno-thriller wordt met gemodificeerde superstrijders en een kwaadaardige A.I. Maar 'Hobbs and Shaw' (2019) brengt actie-iconen als Dwayne Johnson en Jason Statham bij elkaar in luidruchtig popcornvermaak. De film drijft dan ook op hun bulkige gestaltes en hun gekissebis om elkaar af te troeven en te krenken. Echte mannen hebben natuurlijk de emotionele fragiliteit van tieners. Soms over the top of ronduit bizar, maar de keurige actiescénes en luchtige chemie tussen Hobbs/Shaw maken het tot een vermakelijke wegkijker. Al ben ik 'm de ochtend erna alweer helemaal vergeten, omdat het zo weinig nieuws wist te brengen.

Ik ben geen liefhebber van dit soort testosteron aangedreven macho-gedoe, maar Fast Five is met zoveel geestdrift in elkaar gezet dat het mij toch kon bekoren. De volstrekt ongeloofwaardige heist is leuk in elkaar gezet en levert een krankzinnige over-the-top climax op als ze hun plan uiteindelijk in werking zetten. Realistisch? Not by a long shot. Leuk? Hell Yeah! Vin Diesel valt me de laatste tijd vaker op als een zeer charismatische persoonlijkheid. Misschien geen groot acteur, maar wel een man die met verve dit soort actierollen kan dragen. Dwayne ''The Rock'' Johnson is een leuke tegenstander (of is hij dat wel...tumdumdum!) als de door steroïden opgepompte superagent. Weet je, ik heb me de volle speelduur vermaakt met deze onzin, en dat ondanks dat mijn broertje me met klem heeft geadviseerd om er niet heen te gaan omdat het toch niks voor mij is.

Nu dan eindelijk eens de volledige documentaire kunnen zien. In positief opzicht laat het in eerste instantie de grijstinten en nuances zien van een ongebruikelijk liefdeskoppel, waarbij de twee liefdespartners uit zelfzuchtige overwegingen een wederzijds exploitatieve relatie aangaan. Girlie lijkt mij oprecht best een aardig meisje en zelfs Dale komt bij vlagen sympathiek uit de hoek. Het is daarom te kort door de bocht om te beweren dat filmmaakster April haar daddy issues projecteert op de ongebruikelijke relatie die haar vader aangaat, want zij blijft tot in een ver stadium zoeken naar nuances om het voor zichzelf allemaal te kunnen plaatsen. Al blijft het altijd een beetje verdacht als iemand met een camera op gevoelige momenten in gaat zoomen in plaats van dingen in de privésfeer te houden.

Maar dan komt de schokkende wending dat we hier te maken hebben met een relatie die naar onze maatstaven tot efebofilie gerekend kan worden. Dus gewoon een strafbaar feit. Van het ene op het andere moment slaan alle stoppen door bij April en krijgt het een wat wrang randje als zij haar documentaire gaat gebruiken om genoegdoening voor haar eigen gekrenkte gevoelens op te eisen. Op zich hoeft er absoluut niks mis te zijn met zo'n duidelijk keuze voor een persoonlijke aanpak, maar hier wordt het pijnlijk duidelijk dat de filmmaakster haar rancuneuze gevoelens naar haar vader de boventoon laat voeren op jarenlang opgebouwde negatieve gevoelens naar haar vader.

Een persoonlijk getint onderzoek naar ongelijkwaardige relaties tussen Westerse mannen en Oosterse vrouwen verwordt tot een simpele demonisering van haar vader. Waarom is zij niet op zoek gegaan naar meer soortgelijke verhalen om dit soort relaties te contextualiseren? Waarom gaat zij eigenlijk niet dieper in op waarom zij zich zo verhoudt tot haar eigen vader en wat de invloed geweest is op haar eigen vorming tot volwassen mens? Nee, haar vader is een oude viespeuk en hij zal moeten beseffen dat hij volledig fout zit. Nu is het én geen documentaire over de uitwassen van sommige interculturele liefdesrelaties én het is ook niet echt een diepgravend zelfonderzoek dat boven zijn eigen onderwerp uitstijgt.

Overdreven sentimentele familiekomedie uit begin jaren '90. Steve Martin speelt de gesjeesde vader die het allemaal niet meer snapt, zoals hij dat in zoveel films gedaan heeft en vermoedelijk nog zal doen. Ondanks de irritante zoetsappigheid was het best een aangename film om in een kater aan me voorbij te laten komen. Een paar leuke grappen, maar het had wel iets baloriger gemogen.

Liefde maakt machteloos. Met zijn surrealistische, theatrale frivoliteit weet Yorgos Lanthimos te raken aan de absurditeit van menselijk relaties en de romantische liefde. Ergens geven de uit de gratie gevallen lady Abigail (Emma Stone) en Lady Marlborough (Rachel Weisz) best om Queen Anne (Olivia Colman). En op haar beurt wil de koningin eigenlijk alleen maar liefde en genegenheid om haar eigen pijn te stillen bij deze jongere minnaressen. Maar sociale status, machtsbelangen en financiële verworvenheden zijn als glad ijs. Het zinderende machtsspel tussen de drie ijzersterke vrouwenrollen krijgt een extra dimensie door Lanthimos' opulente cinematografie. Stanley Kubrick zou z'n vingers aflikken bij de labyrintische dwalingen door paleisgangen of de overzichtsshots in de stijl van klassieke schilderijen. Of de bizarre metaforen rond vogels, konijnen en hyperseksuele lords met pruiken, poeders en pofbroeken. Misschien heb ik om 'The Favourite' (2018) harder gelachen dan om 'Barry Lyndon' (1975).

Mijn verwachtingen voor 'Fear Street Part Three: 1666' (2021) had ik al naar beneden bijgesteld. Het mysterie rond de heks was inmiddels opgelost en het tweede deel wist weinig nieuws eraan toe te voegen. Maar 'Fear Street Part Three: 1666' (2021) doet er goed aan om de slasher-elementen in te ruilen voor een occult kostuumdrama waarin personages uit de vorige films opduiken als hun eigen voorouders. Zowel een prequel als een afsluiting rond een heksenvervolging in de meest letterlijke zin. Ook minder ironische knipogen en een serieuzere toon met heftige onderwerpen als femicide en religieuze waanzin. De Fear Street-trilogie als geheel is ietwat inconsequent, maar weet toch op een speelse manier het heksenthema doorheen verschillende horrorgenres te loodsen. Al had er zeker meer in het materiaal gezeten.

Wel erg gemakzuchtig allemaal. De nostalgische jaren 80 vibes. De slasherschurk met zijn voorspelbare moorden. De vele verwijzingen naar andere horrorklassiekere. Misschien is het enige écht leuke dat die 'beauty queens' elkaar zo naar het leven staan, maar zelfs dat aspect komt niet helemaal uit de verf. Het acteerwerk is te slecht en je kunt nauwelijks een band opbouwen met de karakters.

Een grimmige parabel over eenzaamheid en vervreemding (voor mens en dier) in een grootstedelijke, laatkapitalistische omgeving. Vanuit een tienervrouw (Zsófia Psotta) die terugvalt op haar hondenvriendje Hagen omdat haar ouders een leven zonder elkaar kozen, maar daarbij hun eigen weg gaan en niet denken op de consequenties voor hun dochter. Vanuit een gescheiden vader (Sándor Zsótér) voor wie de scheiding met zijn vrouw - en eigenlijk ook zijn demotie van professor naar vleeshouwer- negatief afstraalt op zijn zelfbeeld. Het monotone, statusloze werk waarmee hij scharrelend rondkomt en plotseling verantwoordelijkheid moet dragen over een tienervrouw. Vader, dochter en hond zijn tot elkaar veroordeeld in wat begint als een grauw psychologisch drama over mensen die de aansluiting met elkaar missen en niet weten welke rollen ze moeten, willen en kunnen vervullen. De dochter moet in de pas leren trompetteren voor een vermaard kinderorkest, terwijl de vader zijn boosheid en onvermogen projecteert op een mens- en dierrelatie waar hij als volwassene niet tussenkomt.

Maar, zoals de magnifieke openingsscène met honderden wegrennende honden al aankondigde, deze film speelt zich af in een dystopische alternatieve werkelijkheid. Waar het rigide straathondenbeleid, ondersteund door een kliksysteem van oplettende burgers, welhaast totalitaire trekjes vertoont in het wieden en selecteren van rashonden en asbakkenrassen. In misschien de vreemdste wending die ik in tijden zag gooit de vader de 'niet raszuivere' hond Hagen uit zijn auto en verplaatst het perspectief zich ook naar het oogpunt van een hondenpersonage. Ook de kijker ziet opeens dezelfde alledaagse ruimtes vanuit een hondenperspectief, maar met het verschil dat diens 'menselijke blik' dingen ziet die elk voorstellingsvermogen te boven gaan. Auto's en andere voertuigen worden monsterlijke doodmachines. De stedelijke ruimte wordt een woestenij waar voedsel, veiligheid en geestesrust geen uitgemaakte zaak zijn. Waar de mens verdeelt en heerst.

White God' (2014) kan óók gelezen worden als allegorie over bijvoorbeeld de nasleep van het staatscommunisme of de huidige vluchtelingencrisis, maar is dat volgens mij niet alleen. Het is voor mij tevens een film over schuld en compliciteit naar exploitatieve kapitalistische systemen die levende wezens reduceren tot producten. Vanuit het oogpunt van dieren bezien hebben bureaucratie, massaconsumptie en mannelijkheidsnormen maar één doel: het domineren en beheersbaar maken van andere levende wezens. En de 'white god' uit de titel - of de mens die zijn omgeving schept volgens zijn eigen virulente ideologieën - meent dat dieren niet dezelfde wetten, regels en afspraken behoeven, maar dat ze als stemlozen en vertrapten vogelvrij verklaard mogen worden. Misschien laat de film wat steekjes vallen in hoe de relatie tussen de mensenvader en de mensendochter zich uiteindelijk ontwikkelt, maar alleen al dat ongebruikelijke hondenperspectief is visueel en thematisch heel gaaf gedaan.

Tussen de beeldschone Natalia Verbeke en clowneske Fabrice Luchini wil maar niet de chemie ontstaan die van een middelmatige liefdesgeschiedenis iets bijzonders maakt. Hun onorthodoxe relatie blijft ongeloofwaardig en statisch. Wel geslaagd is hoe de twee werelden (Franse upperclass tegenover immigranten) met elkaar in aanraking komen en elkaar wederzijds beïnvloeden. De multiculturaliteit spat dan ook van het scherm af.

'Fences' (2016) blijft verrassend trouw aan de toneelversie van dit verhaal. Weinig visuele pracht en praal, vrijwel geen muziek op de soundtrack; het is een kale, registrerende film waarin de symbolisch geladen dialogen over de grote thema's gaan: leven, lijden, liefde. Denzel Washington zet een schitterende rol neer als de familieman die zijn gezin wil beschermen, maar in zijn autoritaire pogingen daartoe datgene wordt wat hen tegenhoudt in hun ontwikkeling. Viola Davis is een fijne tegenspeelster in hoe ze eigenlijk al vanaf het begin ingepakt wordt door die schurk, terwijl de veranderende tijden haar ook doen sterken in haar eigen positie. Het deed me wat denken aan het boek 'Dubbelspel' van Frank Martinus Arion (1973) in hoe de ogenschijnlijke luchtigheid van het begin (het babbelen tijdens werktijd; elkaar sterke verhalen vertellen op de veranda) opeens omslaat in een duistere karakterstudie van een zwarte macho-cultuur. Eerlijk is eerlijk: ook voor mij ging de lange speelduur tegenstaan, vooral omdat sommige verhaallijnen niet helemaal uit de verf komen door de episodische opbouw.

De prequeltitels rond Ferry Bouman waren verrassend goed. Vooral de serie wist een nieuwe laag toe te voegen aan het turbulente liefdesleven tussen Ferry en Danielle. Je zat er niet op te wachten en toch ging je iets meer van de bekende personages houden. Juist omdat je wist welk onheil hen in de bittere toekomst stond te wachten. In die zin slaat 'Ferry 2' (2024) echt een verkeerde weg in door Jezebel (Aiko Beemsterboer) en haar vriendengroep zo centraal te stellen. Je kent deze mensen helemaal niet. Het script doet ook weinig moeite om enige band met ze op te bouwen. En het lijntje met Dennis (Huub Smit) is te weinig om Ferry's verleden geloofwaardig te koppelen aan Jezebel's heden. De zelfbenoemde 'king of the camping' wordt bijna een bijrol in zijn eigen film. Het zou me zelfs niet verbazen als 'Ferry 2' (2024) gemaakt is om af te tasten hoe Jezebel ligt bij het publiek i.v.m. mogelijke vervolgprojecten.

Ik heb gemengde gevoelens naar deze film. Enerzijds wil ik het best prijzen dat Turkse filmmakers het aangedurfd hebben om zo'n gewaagde productie te maken die zich kan meten met Hollywood; maar anderzijds kan ik er niet aan voorbij gaan dat bepaalde aspecten werkelijk walgelijk zijn. Ik heb het hier niet alleen over dat de strijd rond Constantinopel wordt verteld alsof de Turken de absolute helden zijn, maar over de walgelijke strategiën die ingezet worden om andere geloven dan het Islamitische geloof zwart te maken. Toch ben ik ook niet helemaal ontvankelijk voor het argument dat de Amerikanen (en wij Westerlingen in het algemeen) ook niet bepaald eerlijk zijn in hoe wij andere volkeren dan de onze in beeld brengen. Ga deze film dan ook zeker zien om eens aan de andere kant te staan en te zien hoe het nou eigenlijk is als jouw gemeenschappelijke culturele erfgoed tot banaal vermaak wordt gemaakt. Wat vind ik er nou eigenlijk van? Tsjaaa...puur als filmervaring vind ik dat ze het drastisch in hadden mogen korten en dat de verhaallijnen iets consistenter mochten worden uitgewerkt.