Opinions

Ik vond het wel een aardige film door dat lekker anarchistische toontje van die Edukators. De sterkste momenten zitten dan ook in het eerste deel, waarin zij hun strijd tegen de gevestigde orde beginnen. Daarna gaat het bergafwaarts met een wat flauw thriller-element. Het einde komt dan wel weer uiterst pijnlijk aan en maakte op mij zeker indruk in zijn thematiek ( van oude menschen en de idealen die voorbij gaan )

De hypnotiserend rauwe schoonheid van een drugs- en alcoholroes op een notoire hangplek in de New Yorkse wijk East Harlem. Waar verschillende verschoppelingen (straatprostituees, tienermoeders, clochards, druggebruikers) worden aangetrokken door de camera van Khalik Allah. Niet ter illustratie bij een maatschappelijk probleem of om een potentieel gevaar te schetsen, maar trots poserend als hun kwetsbare en naakte zelf. Met hun maniertjes, hun machismo of wulpsheid, hun levenswijsheden en (boven alles) hun eigen perspectief op de sociaaleconomische ongelijkheid waar zij mee dealen. Het is even wennen aan het vervreemdingseffect dat de interviews op het geluidsspoor een andere continuïteit volgen dan de indringende close-ups, met op de achtergrond bluestonen die soms bitterzoet verstommen en soms weer hard aanzwellen. Maar dankzij deze experimentele opzet is 'Field Niggas' (2015) een warme, humane film over hoe geen mens op zichzelf staat, maar onderdeel blijft van een gemeenschap.

'La Fille Inconnue' (2016) heeft op zichzelf een aardige premisse. Een jonge vrouwelijke huisarts (Adèle Haenel) staat op het punt van haar carrière dat ze een praktijk over kan nemen in een triestige Luikse buitenwijk, maar in een moment van professionele distantie weigert Jenny na sluitingstijd de deur te openen voor een cliënt. Het blijkt een kleine gebeurtenis met grote gevolgen, want de dag erna klopt de recherche aan omdat er een lichaam is gevonden. Op de camerabeelden van de praktijk is te zien dat een zwart meisje probeert weg te komen voor een onzichtbare belager. Jenny trekt zich haar eigen rol in het voorval aan en ziet opeens overal hoe de levens van haar patiënten worden geraakt door onthechting en het falen van instituties. Maar kan ze als individu iets beginnen tegen sociale misstanden, of moet ze daarvoor over haar eigen grenzen gaan? En wie is er verantwoordelijk voor de dood van een illegale minderjarige die niemand meer had om op terug te vallen?

Soms valt een acteur of actrice met ervaring uit de toon in een setting waarin ze worden geplaatst tegenover niet-acteurs. Het valt simpelweg meer op dat zij acteren en hun tegenspelers minder reikwijdte hebben, terwijl dat contrast breekt met een gevoel van rauwheid of authenticiteit. In 'La Fille Inconnue' (2016) werkt het wonderwel dat het personage van Adèle Haenel op verschillende manieren uit de toon valt. Jenny schippert als pas afgestudeerde arts tussen boekenwijsheid en praktijkervaring, die haar rol als autoriteit nog niet heeft gevonden of wanneer ze empathisch moet meedenken met haar patiënten. Ook is ze iemand uit een bepaald milieu met andere kansen en mogelijkheden dan de meeste van haar patiënten, wiens mistroostige levensomstandigheden niet de hare hoeven zijn. Haenel zet met subtiel en ingetogen acteerwerk een gelaagde vrouwenfiguur neer, die zo graag wat wil betekenen voor een groep mensen waar ze zelf moeilijk aansluiting tot vindt.

Waar de Dardennes wat mij betreft de plank misslaan is dat ze de zoektocht naar het verdwenen meisje expliciet op de voorgrond plaatsen. Te vaak bekruipt het gevoel dat ze voor de clichématige gemeenplaats gaan dat een niet-rechercheur datgene oppakt wat een politiedienst laat liggen. Of een ander thrillercliché: de zwijgzame gemeenschap waarvan iedereen weet dat er dingen niet helemaal lekker zitten, maar niemand het achterste van zijn of haar tong laat zien. Ik genoot enorm van de momenten waarop Haenel niet veel meer doet dan iemand met een zwakkere gezondheid bijstaan, of wanneer ze met haar sigaret demonstratief uit het raam van haar praktijk staart. Sowieso heb ik het idee dat het concept van zwijgplicht wel erg karikaturaal wordt opgerekt tot iets wat de arts ruimte geeft om te opereren als amateurdetective en de patiënten strafbare feiten mogen bekennen. Het maakt 'La Fille Inconnue' (2016) een wat vergezochte film waar het eigenlijke moordmysterie voelt als een geforceerde stijlbreuk.

Eerlijk gezegd sprak de premisse van 'Filth' (1998) al tot mijn verbeelding toen ik eens een boekrecensie las over dat er een lintworm werd ingezet als vertelinstantie. Een parasiet om de staat van verrotting te aanschouwen van het contemporaine Schotland in al haar groezelige lelijkheid. Toch ben ik nooit aan de roman van Irvine Welsh toegekomen, dus eigenlijk ging ik best blanco deze verfilming in. 'Filth' (2013) is een tour-de-force van immer charismatische James McAvoy als rechercheur Bruce Robertson, die steeds verder uit de band springt wanneer zijn venijnige trucjes ontmaskerd dreigen te worden. Met een moordonderzoek als aanleiding om dieper te graven in zijn moreel discutabele zelf i.p.v. dat de wereld er een stukje beter van wordt. Zijn ontluikende gekte gepersonifieerd met de eerder genoemde lintworm en andere (symbolisch geladen) substituten voor zijn turbulente gevoelsleven. Het maakt 'Filth' (2013) tot een fragmentarisch geheel waarin de personageschets belangrijker is dan het uiteindelijke plot. Spannend wordt het nauwelijks, en soms voelt de Freudiaanse symboliek een tikkeltje vergezocht om de platheid te voorzien van een intellectueel cachet. Maar het is zeker geen straf om McAvoy bezig te zien in deze hallucinante ontrafeling van een discutabel mens.

Kende de band pas na het zien van de docu. En toch intrigeerde het me, want er wordt zo´n krachtig beeld geschetst van de tijdgeest en de opkomst van de punk.

Best leuk, deze nieuwe draai aan het genre van de tienerhorror. Het is weer eens wat anders dan I know when you screamed last summer.

Postmoderne knipoog naar de overbekende slasher-films als Halloween en Friday the 13th. Hier is de seriemoordenaar niet het grootste probleem van de titelfiguren, maar zij moeten manieren vinden om zien te overleven binnen de spelregels van het genre. Visueel levert dit aardige vondsten op. Zo is het genieten van een overdreven gestileerd filtertje en grapjes als tussen- en eindtitels die in de vertelwereld van de karakters verschijnen. De herkenbare archetypen van nerds, jocks, virgins en moordenaars worden lekker dik aangezet. Daarbij is het extra grappig dat je aan de ene kant 'echte' mensen hebt tegenover overduidelijke clichéfiguren zonder verdere psychologische inhoud. Het legt goed bloot hoe onze beleving van filmpersonages in het horrorgenre mettertijd drastisch veranderd is.

Toch bekroop meerdere malen het gevoel dat de film net niet scherp genoeg is geschreven om het originele uitgangspunt volledig te kunnen dragen. Na een tergend trage aanloop in 'de echte wereld' weet het in 'de filmrealiteit' óók niet helemaal tot zijn recht te komen. Het is de soort humor waarbij veel grappen de suggestie wekken dat je erom zou moeten lachen, maar waarbij het zelden dat effect heeft. Een paar aansprekende oneliners (You just fucked with the wrong virgin...) en enkele echt sterke wendingen zijn niet genoeg om het boeiend te houden. Daarnaast is het jammer dat de vreemd ontroerende relatie tussen Max en haar overleden moeder aan de oppervlakte blijft borrelen. Het uitgangspunt is in deze vorm teveel gericht op hilariteit om daar meer uit te halen.

De grootste verassing is de hoofdrol van Vin Diesel, die zich een charismatische screen presence betuigt in de rol van guitige wiseguy. Deze mobster steekt openlijk de draak met het gezag, als hij een eigen advocaat speelt in een belangrijke zaak tegen zijn ''familie''. Het wordt hem door zijn maffiamaatjes, de professionele verdediging en de openbare aanklager niet in dank afgenomen. Overigens gebaseerd op een echte zaak, waarbij de verklaringen in die rechtszitting letterlijk zijn overgenomen voor de film.

Het had van mij iets korter gemogen en de typisch Amerikaanse family values voelen soms wat misplaatst in een maffia-verhaal. Ook is het niet bepaald een huzarenstukje voor grootmeester Sidney Lumet Ach, het maakt de film er niet minder vermakelijk op. Ik ben benieuwd of we deze Vin Diesel nog eens terug gaan zien, want de man is overduidelijk meer dan de zoveelste neanderthaler in het actiegenre.

In de biopic 'The Iron Lady' (2011) loopt Meryl Streep als Margaret Thatcher in een aantal scènes verdwaasd rond met haar Alzheimer. Het is op een bepaalde manier wreed en respectloos: de grootse carrière van een iconische politica terugbrengen tot het tragische eindstadium van haar leven. Alsof ze toen geen volwaardig mens meer was en haar ziekte daarom extra schril afstak tegenover haar bijzondere levensloop. 'First Cousin Once Removed' (2012) heeft een meer respectvolle benadering van de dementie van een grootse persoonlijkheid. De dichter en universiteitsdocent Edwin Honig kreeg tijdens leven en welzijn prestigieuze onderscheidingen voor zijn Engelse vertalingen van Pessoa, Lorca en Cervantes. Alan Berliner, zijn neef, maakte een intiem portret van de geestelijke aftakeling in die laatste levensfase van Honig. De alzheimer is hier niet een tragische terzijde maar de kern van de documentaire: wat blijft er behouden van een poëet/denker als zijn geestelijke vermogens afnemen en zijn denkkracht niet meer hetzelfde is als toen? En hoe kijkt deze persoon vanuit het nu terug op de persoon die hij toen was?

Visueel oogt de documentaire eerder provisorisch en amateuristisch dan filmisch, maar puur het feit dat Berliner beeldmateriaal had uit verschillende stadia van het ziekteverloop van zijn oom, maakt dat er in de montage een intrigerend tijdsverloop wordt geschetst. Van een man die nog in de verte wat weg heeft van zijn vroegere zelf naar iemand die daar zo ver van is verwijderd dat hij alleen nog kinderlijke kreten kan uitstieten.Aan het begin van zijn document stelt Berliner (op aandringen van zijn tante) dan ook ethische vragen over het filmen van iemand die geestelijk aftakelt, maar op zichzelf roept dat weer een verrassend nieuw vraagstuk op: als Edward Honig bij geestelijk welzijn z'n toestemming aan het project gaf, is dat dan nog steeds geldig als hij dermate is afgetakeld dat hij weinig meer weg heeft van zijn vroegere zelf?

'First Cousin Once Removed' (2012) is een fijne intellectuele overpeinzing over sterfelijkheid en de grenzen en mogelijkheden van de menselijke geest. Het laat Edward Honig zien als een vol en compleet mens, ook in dat laatste stadium waarin het moeilijk is om te bevatten hoe iemand geestelijk zo kan verdwijnen van zijn vroegere zelf. En toch toont Berliner zijn oom niet alleen als een zielig slachtoffer van zijn geestelijke aftakeling, maar hij laat ook een hernieuwde speelsheid zien, zijn onverzettelijke pogingen om zich expressief te blijven uiten, en zijn warme banden met mensen uit dat voorbije verleden. Berliner schuwt ook niet de pijnlijke, confronterende momenten waarop Honig terugdenkt aan de fouten die hij vroeger heeft gemaakt, die er de oorzaak van zijn dat hij ooit zijn vrouw en kinderen verloor. De confrontatie met zijn zoons die een hele andere beleving over het verleden hebben dan hij, terwijl hij óók geen rekenschap meer kan afleggen door zijn geestesgesteldheid.

Misschien dat de dementie van Edward Honig het eindpunt van iets was maar ook het beginpunt werd van iets nieuws. De tijd heelt absoluut niet alle wonden, maar soms doet het ons veranderen en krijgen onze herinneringen daarmee ook een andere betekenis. Schrijnend én hoopvol.

Iets meer binnen de lijntjes van de doorsnee comedy dan we van de heren achter Monty Python gewend zijn. De absurdistische zwarte humor uit hun hoogtijdagen heeft dan ook iets meer plaats moeten maken voor meer mainstream clownerie. Wel verrassend is de chemie tussen de Engelse acteurs en de Amerikaanse acteurs, ze vullen elkaar zo goed aan dat het de wisselwerking over en weer is die op de lachspieren werkt.

Mijn kennis van de Turkse cinema beperkt zich tot abominabel slechte films als Fetih 1453 en G.O.R.A. Ook Five Minarets in New York is geen huzarenstukje van de Turkse film, maar hier wordt in ieder geval nog een poging gedaan om iets moois neer te zetten. Het levert een film op die schippert tussen hilarisch slecht (wollige monologen, pijnlijke stereotypen, onlogische wendingen) tot iets dat eigenlijk best ontroerend is. De voornaamste aantrekkingskracht is de chemie tussen Danny Glover en Haluk Bilginer die van een middelmatige productie iets maken met een zekere flair.

Het is wel geinig om de lage waarderingen te zien voor een film die destijds alle lof kreeg vanuit recensenten. Op het pure technische vlak is het zeker een imposante film door hoe de filmmaker zijn sets feilloos weet in te zetten als manier om de innerlijke strubbelingen van de karakters invoelbaar te maken. Esthetisch is het dan ook een plaatje. Maar helaas kan niet hetzelfde gezegd worden over de geforceerde verhaallijnen, die als het ware uit de lucht komen vallen en dan ''iets'' zouden veroorzaken in de karakters, maar door het slechte acteren zien we nooit wat dan precies. Er zit niet echt een logische curve in datgene wat de personages meemaken en de ontwikkeling die daarmee gepaard gaat. En dat maakt het afkijken van deze film een erg afstandelijke, ietwat saaie zit.

Mijn voornaamste reden om hem te gaan zien is dat ik me ten zeerste afvroeg hoe ze een film boeiend willen houden die de crash al ergens aan het begin moet hebben. Simpel: focus de rest van het narratief op het charisma van Denzel Washington en gooi er nog wat geestige bijrollen tegenaan. Het levert een soort Misdaad en Straf volgens Hollywood-conventies op. Zal de piloot zich schuldig gaan voelen aan het gebrek aan verantwoordelijk terwijl het desondanks goed is afgelopen? Een interessant vraagstuk en de film dwingt in eerste instantie ook de kijker om zelf een positie erover in te nemen. Helaas gaat het dan nog door en door, en blijft het er ook bovenop gelegd worden dat Whip toch heus wel een echte alcoholist is. Kreeg zelf bijna dorst van de vele verwijzingen naar alcoholische dranken. Een gebrek aan subtiliteit gaat de film uiteindelijk parten spelen en het spannende uitgangspunt wordt een wat veilige invuloefening binnen de veilige lijntjes van dit soort melodrama.

Goed in elkaar gezette thriller die de paranoia in beeld brengt van een individu die een ander beeld van de werkelijkheidheid heeft dan ''de grote groep''. De vrouw waar het om draait is ervan overtuigd dat haar dochter aan boord is van het vliegtuig, terwijl iedereen het ontkent. Jodie Foster excelleert in dit soort getergde rollen, en ook hier groeit ze van het lijdzame subject tot juist degene die de gebeurtenissen naar haar hand zet. Het enge aan de film is dat het lange tijd in het midden houdt of zij gek begint te worden of dat er daadwerkelijk iets aan de hand is. De uiteindelijke onthulling van het mysterie is teleurstellend ongeloofwaardig, maar de weg ernaartoe is onderhoudend genoeg.

Onterecht neergesabeld als een hele slechte film. John Goodman en Rick Moranis zijn leuk als Fred en Barney. Alleen Rosie 'O Donnel is afschuwelijk slecht gecast als Betty. De film heeft goed begrepen waar de lol van de show hem in zat: de pratende huishoudelijke apparaten. Verwacht natuurlijk geen groots plot, maar het is voldoende om een enkele geestigheid aan op te kunnen hangen.

Af en toe komt een esthetisch oninteressante titel als 'Flipped' (2010) harder binnen dan ik had verwacht. Het aantrekken en afstoten tussen buurkinderen Bryce Loski (Callan McAuliffe) en Juli Baker (Madeline Carroll) is bedrieglijk eenvoudig in opzet. Een jongetje en een meisje in de late jaren '50/vroege jaren '60, als er een lossere jeugdcultuur opkomt en een sterkere vrouwenstem door patriarchale machtsverhoudingen begint te klinken. Tegen die context ontvouwt zich hun kalverliefde langs gespiegelde perspectiefwisselingen door voice-overs van hem en van haar. Die stijltruc werpt steeds net een ander licht op Bryce's doorsnee middenklasse gezin met aan het hoofd een dominante vader, die zijn eigen tekortkomingen projecteert op de nieuwe buren. Of Julie's reflecties op de gevolgen van haar minder conformistische kunstenaarsgezin met kippen in de tuin en een slordig onderhouden grasveld. Of de pijnlijke omstandigheid dat de zorg voor een verstandelijk beperkte oom niet alleen op hun financiële situatie drukt, maar ook een stigma oproept in de burgerlijkheid van suburbia. 'Flipped' (2010) is een ontroerend kleine coming-of-age film, waarin de wrijving tussen de jeugdige personages op een volwassen manier vormkrijgt. Met een snufje zoete nostalgie en oog voor de soms schrijnende mores van het jong-zijn.

Michiel Huisman is geen Rutger Hauer. Daarmee is eigenlijk alles gezegd over deze matige poging om Floris nieuw leven in te blazen. Van de sfeer van weleer is weinig sprake meer, in deze versie lopen er een heleboel domme karakters rond die flauwe grappen maken en duffe stunts uitvoeren. Jeugdsentiment down the drain...

De eerste film onwaardig.

Bizarre mengelmoes tussen menselijk drama en de horror van een griezelfilm. Tussen alle ranzigheid weet Cronenberg echter ook een bepaalde schoonheid in zijn materie aan te brengen. Het levert een bevreemdende film op die eigenlijk boven alle cliches van zijn genre uitstrijkt.

Wanneeer een oorlogsfilm leentjebuur gaat spelen bij matige oorlogsfilms als Enemy at the Gates en Pearl Harbor dan weet je al dat het niet al teveel voor gaat stellen. De special-effects zien eruit als die van een goedkope televisiefilm en het verhaal is zo sentimenteel als maar kan. Toch heeft het ergens ook wel zijn charme omdat het kijkt als zo'n echte spannende jongensfilm. Het jongetje in mij smacht dan ook naar een film die de schoonheid van de eerste vliegeniers tijdens de eerste wereldoorlog wel waardig weet te verbeelden.

Merkwaardig. Mijn mede-bioscoopgangers kwamen niet meer bij van het lachen, terwijl ik maar niet snapte wat er dan zo grappig zou zijn. Het heeft een te hoog '' Suske en Wiske en de Bloederige Bankoverval''-gehalte, met infantiele grappen die echt niet passen in een film voor een volwassen publiek. Ze slaan ook helemaal de plank mis met het zo geforceerd cool willen zijn als Reservoir Dogs of The Usual Suspects dat het voornamelijk als een goedkope ripoff wordt. Best te pruimen, maar geen film die je aan je te zien-lijstje toe hoeft te voegen. Hij zal over een aantal jaar wel vervelend vaak uitgezonden worden op televisie, want dat lijkt meestal het lot van dit soort middelmatigheid te zijn.

Ongeveer het meest suffe uitgangspunt denkbaar - spookpiraten in een mist- wordt in handen van een sfeerregisseur als John Carpenter alsnog een intense kijkervaring. Hij zet hierbij zijn gebruikelijke ingrediënten in: de jengelende soundtrack, het claustrofobische van de locaties en een keurige suspense-opbouw waarbij het ogenschijnlijk normale steeds iets meer unheimisch wordt. De misteffecten zijn bij vlagen een tikkeltje gedateerd, maar desondanks levert het nog steeds beklemmende POV-shots op 'vanuit de mist' als de geestverschijningen uit moorden gaan.'The Fog' heeft als extra charme dat het veel sfeer haalt uit het pittoreske vissersdorpje Antonio Bay. Echt zo'n plek waar je tijdens de film van gaat houden omdat het zo fraai in beeld wordt gebracht. Dat mis ik wel in hedendaagse horrorfilms: het vermogen om op een bepaalde manier gezellig en warm te zijn, terwijl het geen afbreuk doet aan het griezelige ervan. Maar misschien spreek ik nu vanuit de warme gloed van mijn nostalgie!?

Bij dit soort producties proef ik altijd een wijzend vingertje van maatschappelijk verantwoord moeten zijn omdat het de publieke omroep betreft. De boodschap naar jeugdzorg en de verwording tot straatcrimineeltjes ligt er namelijk wel erg dik bovenop. Iets hoeft niet drakerig verantwoord te zijn om een statement te maken. Maar dat terzijde schuivend, heb ik erg kunnen genieten van deze authentiek aandoende blik op jongeren van nu. Sterk geacteerd door het mooie nichtje van Jan Wolkers. Mooie, grauwe shots. Authentieke dialogen, zoals je ze inderdaad op straat ook hoort.

Niks zo fijn dan om een druilerige zondagmiddag door te brengen met een documentaire over de Amerikaanse voedselindustrie. Echt schokkend nieuw is het allemaal niet, maar het herbevestigt het idee dat bedrijven teveel macht hebben over elk facet van ons dagelijkse leven.

Het lastige bij dit soort documentaires is dat ik simpelweg te weinig kennis heb om de zin en onzin van de gepresenteerde argumenten te volgen. Dan valt het vooral op dat hier erg sentimenteel te werk wordt gegaan om een boodschap over te brengen. Gevoelsmatig heeft het iets eenzijdigs om complexe materie als dit te verbuigen tot een simpele strijd tussen goed en slecht. Maar misschien is deze hoogst gekleurde aanpak ook daadwerkelijk nodig om maatschappelijke veranderingen door te voeren in hoe wij ons tot ons voedsel verhouden?!

Vermakelijke avonturenkomedie die ergens wel zijn charme heeft maar toch net een slag te vaak over de irritatiegrens heen gaat.

Ik heb wel een zwak voor Erich von Stroheim als de malicieuze creep die zijn criminele plannetjes spint rond weerloze jonge vrouwen. De man heeft dan ook een charisma van jewelste en in deze film komt dat goed tot zijn recht. Mooi ook hoe Monte Carlo in beeld wordt gebracht als een bruisende en moderne stad waar het zowel fijn vertoeven is als dat er gespuis rondwaart om misbruik van mensen te maken. Dat oog voor gedetailleerde sets maakt het fijn om naar te kijken. Helaas ben ik wat minder onder de indruk van een verhaallijn die soms wel erg rare en onlogische sprongen neemt.

Kan iemand mij dit trouwens uitleggen: wie is het lijk dat uiteindelijk in het riool wordt gegooid?

Als voetbalhooliganisme de thermometer is voor rassenverhoudingen en nationalistische sentimenten in een land, dan komt Israël er met Beitar Jerusalem bijzonder slecht van af. 'Forever Pure' (2016) beschrijft hoe de aanschaf van twee moslimspelers tot een situatie leidde waarin de eigen supporters zich agressief tegen de eigen club keerden. Het is een enorm cynisch verhaal: over een club-eigenaar, Arcadi Gaydamak, die geen zier gaf om voetbal en moedwillig de club liet imploderen om de harde kern te sarren; over een land waarin racisme en discriminatie worden gelegitimeerd omdat politici zich niet wensen uit te spreken tegen de vox populis; en over een jonge voetballer, Zakayev, die een unieke kans aangreep in zijn prille voetbalcarrière, maar vervolgens een strontkar van ellende over zich heen kreeg waar je als beschaafde toeschouwer onpasselijk van wordt.

Elk cliche uit sportfilms wordt uit de kast gehaald om deze rugbyfilm vol te kunnen stoppen met een stichtelijke Christelijke moraal. De jonge acteurs zijn niet van een denderend hoog niveau, maar hebben wel de sex-appeal voor de doelgroep van tieners. Eigenlijk is de denderende montage van de matches het enige wat de middelmaat enigszins overstijgt en de boel nog in een zekere vaart houdt.

Dat is even schrikken, ik nam de gebeurtenissen uit deze film als waar aan, terwijl het achteraf natuurlijk te mooi is om waar te kunnen zijn. Een filmmaker die een film uitbrengt met zowel de Italiaanse maffia als de Sovjet-Unie als geldschieters, zijn spectaculaire dood in Spanje en natuurlijk de epische film Salome zelf die wel erg overdreven eruit ziet. Maar het wordt met zoveel overtuiging gebracht dat ik het voor waar aannam. Of ik ben hartstikke dom, of het is oprecht goed gemaakt als mockumentry.

Maar heeft die MacKenzie dan wel bestaan? En waar klopt het verhaal dan wel/niet? Nu ben ik toch wel nieuwsgierig.

Wanneer schuld, schaamte, eer en zedelijkheid de kloof tussen mannen en vrouwen vergroot in plaats van dat ze aanzetten tot rechtvaardig handelen en wederzijds begrip. Asghar Farhadi is, zoals altijd, een meester in een subtiel, onderhuids huwelijksdrama waarin de focus ligt op het acteerwerk en de subtiele touches in de beeldtaal. Hier een mooi contrast tussen de verschillende ruimtes in het verhaal: het dure flatappartement dat onleefbaar is door een verzakking; de tijdelijke middenklasse woning waar nog overal sporen zijn van een vorige bewoonster: een prostituee; en het theater waar de felrode belichting schijnt op de decorstukken die verwijzen naar westerse vrijheden. In vergelijking tot 'About Elly' (2009) en 'A Separation' (2011) vond ik het conflict in 'The Salesman' (2016) wat minder ambigu, zelfs een beetje prekerig en belerend: wraak kent alleen slachtoffers. Al is de slotscène waarin 'de afrekening' plaatsvindt ijzersterk in al haar eenvoud: niet groots of meeslepend, maar het drama zit 'm in de kleine handelingen - op het moment zelf lijken ze onbetekenend - waarvan de consequenties door zullen sijpelen in verschillende mensenlevens.