Opinions

Films over concentratiekampen lijken soms te schipperen tussen oversentimentele kitsch of exploitatieve wansmaak. In dat opzicht weet 'El Fotógrafo de Mauthausen' (2018) een respectvolle invalshoek te vinden door fotografie zo centraal te stellen in de verhaallijn. Onze blik op de gebeurtenissen wordt bepaald door wat zowel slachtoffers als daders willen dat we zien. Ook een interessante wisselwerking tussen fotograaf Francesc Boix (Mario Casas) en vriendelijke SS officier Ricken (Richard van Weyden). Ze willen allebei dezelfde gebeurtenissen vastleggen, maar hun redenen konden niet meer van elkaar verschillen. De gruwelijke realiteit registreren om daders verantwoordelijk te houden versus een fascinatie naar menselijk lijden. Het is een intrigerend dilemma wanneer je bij de aftiteling dezelfde gruwelijke foto's uit de film voorbij ziet komen. We weten inmiddels met welke intenties ze zijn gemaakt.

Breaking Mac of There Will be Burgers. Of hoe een mislukte zakenman als Ray Kroc (Michael Keaton) het uitbreidingspotentieel ziet in een succesformule van de broers McDonald's. Dick en Mac hebben een burgerrestaurant waar ze maximaal gebruik maken van hun beschikbare ruimte om zoveel mogelijk klanten tegelijkertijd te helpen. Snel en efficiënt, maar met een kwaliteitsproduct. Het idee is geboren uit bittere noodzaak, omdat ze hun kop boven water moesten houden tegenover de moordende concurrentie van andere restauranteigenaren. Maar Ray Kroc ziet in het goedlopende bedrijf de gouden bogen van een kopieerbaar concept dat uitgebouwd kan worden op meerdere locaties. De broers zijn ietwat terughoudend, maar geven hun nieuwe zakenpartner enige ruimte om te rommelen in de marge. Ze verkijken zich echter op de 'dog-eat-dog'-mentaliteit waarmee die malle Kroc hen buitenspel zet met juridische slimmigheden. Hun familiebedrijf raakt met elke verandering iets van de familiewaarden kwijt waar het ooit mee begon.

Kapitalismekritiek heeft nogal eens de neiging om wat prekerig te worden, maar 'The Founder' (2016) verpakt haar boodschap over moderne bedrijfsvoering in heerlijk nostalgisch venijn. Hoe het teruggaat naar de herkomst van de MacDonald's en zich laaft aan historische details om de sfeerschets kracht bij te zetten. Het heeft ook iets ontwapenends om te zien dat het geen uitgemaakte zaak was dat nu juist dit merk zo'n dominante plek zou innemen in de naoorlogse westerse cultuur. Om dezelfde reden is het sympathiek hoe underdog-figuren als de Mac's en Ray Kroc zulke tegenstrijdige visies hebben op bedrijfsethiek. De broers met hun puriteinse conservatisme tegenover Kroc's wens tot ongebreidelde uitbreiding via imago en naamsbekendheid. Michael Keaton is ook op z'n plek als omhooggevallen luchtverkoper met duivelse grijns, die monter blijft doorpakken wanneer hij de zoveelste mislukking incasseert.

'The Founder' (2016) stelt de ongemakkelijke vraag: hoe anders is Kroc's overlevingsdrift dan dat van de broers op wiens geesteskind hij parasiteert? In een systeem waarbinnen het inherent zo is dat de overwinnaar andere partijen uit de markt moet spelen om zelf te floreren. Kroc's ontstaansgeschiedenis als prelude op alle internationale megaconcerns waar onze huidige economie om draait. De Amerikaanse droom leidt tot een slappe hamburger waar de mythe zwaarder weegt dan de bedrijfsethos.

Deze titel voelt in meerdere opzichten als een tour-de-force van Aranofsky op zijn eerdere werk. Het combineert de zoektocht naar een wetenschappelijk antwoord op een levensvraagstuk ( PI ) met het intens in beeld brengen van menselijk lijden ( Requiem for a dream ). Voor liefhebbers van die films is het dus zeker een aanrader.

Op een intieme manier wordt een beeld geschetst van hoe de mens eeuwig op zoek is naar de onsterfelijkheid. Als leidraad wordt het verhaal verteld van een wetenschapper die zijn vrouw aan het verliezen is aan kanker, net nu hij op het punt staat om een baanbrekend resultaat te bieden op zijn onderzoek naar kanker. Hugh Jackman is ijzersterk als deze rouwende man, met tegenover zich een Rachel Weisz die excelleert als jonge vrouw met de kracht om het onvermijdelijke te accepteren. Daarnaast vinden we de acteurs terug in passages over de Spaanse inquisitie en een onderdeel in de verre, verre toekomst.

Ondanks mijn welgemeende positieve woorden, voelde ik me aan het einde toe wel heel erg overdonderd door de symbolische beelden in overdrive. Misschien dat dit zo'n titel is die je meerdere malen moet zien om het beste eruit te kunnen halen.

Klassieker die zijn voornaamste belang haalt uit de historische waarde en niet zozeer omdat het nou zo'n meesterwerk is. Het lijdt aan een euvel waar veel boekverfilmingen mee kampen: hoe een ingewikkeld verhaal te vertalen naar een toegankelijke publieksfilm? Zelfs met behulp van de schrijfster in kwestie is het niet gelukt om iets neer te zetten wat op zichzelf staat voor de mensen die het originele werk niet kennen. Het resulteert in een film die van de hak op de tak springt en zo onvoldoende recht doet aan zijn belangrijkste karakters. Met name Elsworth is nu wel heel erg een goedkope schurk geworden, die geen enkele andere laag heeft dan dat hij tot antagonist dient voor Howard Roark. Ze zijn wel geslaagd om het megalomane van de roman in beeld te brengen, met name door de weelderige sets en het effectieve gebruik van de beeldcompositie. Ook noemenswaardig is het schitterende taalgebruik in de dialogen, de (volstrekt ongeloofwaardige) redevoeringen die de karakters voeren, zijn van een theatrale schoonheid en geven het geheel een unieke sfeer.

Kon hier nog enigszins van genieten omdat ik zelf bekend ben met de Pakistaanse gemeenschap in Engeland, maar het komt uiteindelijk net niet helemaal uit de verf. Grappen zijn niet goed getimed of komen een beetje geforceerd over. Het ergste vind ik dat het niet de juiste balans weet te vinden tussen loodzware thematiek als terrorisme en de luchtige humor. Zeker wanneer de karakters geconfronteerd worden met echte dodenontstond er bij mij een ongemakkelijk gevoel. Is dit nou grappig? Nou nee, eerder pijnlijk leedvermaak dat zijn eigenlijke doel mist. Toch jammer, want in grote lijnen heeft het best een scherp uitgangspunt en weet het op een behoorlijk slimme manier om te gaan met vooroordelen.

Drie regisseurs werpen hun licht op religieuze zingeving in de tegenwoordige tijd. Schijnbaar zijn zij door iemand van Vice geïnstrueerd om iets te maken binnen het theoretische concept van de 'vierde dimensie'. Iets wat zou wijzen op een filmtaal die voorbij tijd en ruimte zou gaan. Eerlijk gezegd vind ik de filmpjes vooral veilig binnen de lijntjes van reguliere cinema kleuren. Pretentieuze claims gaan niet veel verder dan zichzelf op de borst kloppende tussentitels en het artsy fartsy-gehalte van het project.

The Lotus Community Workshop- 3.5*

Absoluut het sterkste segment. Acteur Val Kilmer blijkt opeens zijn status als acteur in te zetten voor motivatiespeeches. Combinatie acteur/regisseur levert een aardig samenspel op van felle kleurtjes, hol grijnzende lachjes, ritmische montage. Mooi contrast tussen de opzwepende groepsbijeenkomsten en de eenzaam dolende goeroe.

Chronoeye - 3.0*

Fedorchenko komt met een alleraardigst grauw sociaal realisme met SF-tintje. Russische wetenschapper heeft een systeem ontwikkeld om subjectieve waarnemingen uit heden, verleden en toekomst te kunnen tonen. Dat concept van persoonlijke ervaringen verzamelen wordt visueel gemaakt met POV-shots en home video materiaal. Iets te geforceerd absurdistisch, op het flauwe af.

Fawns - 2.5*

Minste is de Pool Kwiecinski met een soort maatschappijkritische SF. Decadente jongeren rollebollen en vozen met elkaar, terwijl zij ontkennen dat er zich een ecologische ramp aan het voltrekken is. Het is de soort apocalyptische verhaallijn die bioscoopzalen/televisie plaagden rond de hype van de Mayakalender en het vergaan van de wereld. De moralistische, ecologische boodschap ligt er zo dik bovenop dat het weinig meer aan de verbeelding overlaat.

Opvallend hoe de drie mannelijke regisseurs aardig geilen op hun vrouwelijke personages. Alle drie de filmpjes hebben namelijk continu een schaars geklede schoonheid voor de lens. Steeds moet benadrukt worden hoe lekker kontje/buikje en stoer stijltje eigenlijk zijn. Niet dat je mij verder hoort klagen, maar het geeft wel aan dat de 'vierde dimensie' niet voorbij gender bevestigende stereotypen gaat.

Als een hedendaagse Luis Buñuel of Franz Kafka bespot de Israëlische regisseur Samuel Moaz de absurditeit van militarisme als een nationale identiteit op basis van geloof of afkomst. De foxtrot uit de titel zit vernuftig verweven in een narratief waarin ook tijd en ruimte (gelijk de klassieke dans) stappen zet om weer op dezelfde plek terug te komen. Flashbacks, flashforwards, droomsequenties en verschillende genre-elementen verstoren de contiguïteit, met een plot dat hierdoor steeds net niet loopt zoals verwacht en andere accenten legt. Of het een fel realistisch rouwverwerkingsdrama is waarin Michael Feldman (Lior Ashkenazi) net te horen krijgt dat zijn zoon is gestorven in militaire dienst. Hij ondergaat gelaten de geritualiseerde procedés waarmee het militaire bedrijf probeert om de scherpe kantjes af te vlakken van zijn verlies. Elke keer dat tergende piepje als zijn mobiele telefoon aangeeft dat er een slok water moet worden gedronken. Onderhuids borrelt en broeit het, terwijl hij als een levende dode ronddwaalt door de architectonisch kale ruimtes die hij zelf heeft ontworpen. Alleen in de geslotenheid van zijn toilet kan hij die rigide mannelijkheid loslaten en zijn tranen de vrije loop laten. Al moet hun gezinshond af en toe de klappen opvangen van zijn temperament.

Alleen al hoe een fantastische karakteracteur als Lior Ashkenazi deze larmoyante, tragische figuur neerzet - in gevecht met zijn eigen verdriet - had een prima film opgeleverd. Maar 'Foxtrot' (2017) zet een stapje terug in het verleden en werpt licht op een onrecht dat de toekomst zal bepalen. De toon en sfeer verandert van onderhuidse tristesse naar surrealistische oorlogstaferelen. Iets te jonge mannen die vooral bezig zijn om hun alledaagse monotonie van verveling en seksuele frustratie te doorbreken. Slagboompje open, slagboompje dicht, mevrouw door de scanner, meneer door de scanner, etc. Ook Jonathan Feldman (Yonaton Shiray) is begeesterd met de creativiteit van zijn vader, maar moet zich beperken tot de grenspost waar hij met enkele leeftijdsgenoten is gestationeerd. Overal heeft hij rondborstige pin-upgirls geschilderd op het wachtpostje of een busje dat steeds iets verder wegzakt in de modder. Zelfs de beste vertellingen die een kritisch statement maken tegen de ideologie van oorlogsvoering- zoals 'Apocalypse Now' (1979) of 'Full Metal Jacket' (1987) - weten niet helemaal weg te komen van het spektakel van wapens en geweld. 'Foxtrot' (2017) fileert haarscherp de combinatie van elementen (machismo, valse nostalgie, rigide natiestaat-denken) waar legerregimes op drijven. Elke oorlogsdans komt in zijn absurde zinloosheid weer terug bij hetzelfde beginpunt: menselijk lijden moet worden verdoezeld.

Nog best geslaagd in zijn genre, al wordt ook hier weer een overdaad aan speciale effecten ingezet om het eng te houden.

Van die heerlijk morbide jaren ´80 horror. Ontzettend nep allemaal, maar ze gaan wel helemaal los met de meest krankzinnige creature designs en over the top-grappen. Ik heb de volle speelduur in een scheur gelegen om zoveel onzin.

Ik had ontzettend goede herinneringen aan deze thriller als een van de spannendste films ooit. Maar ik vond hem echt verschrikkelijk tegenvallen bij mijn meest recente kijkbeurt. Een Amerikaanse dokter ( Harrison Ford ) raakt zijn vrouw kwijt in Parijs en voelt zich opgesloten door de taalbarriere en de onbehulpzame autoriteiten. Zijn enige medestander is een aantrekkelijk hoertje c.q. drugsdealer.

Het moet gezegd worden dat de sfeer van Hitchcock en de film noir redelijk benaderd wordt. Dat is dan ook een redelijke verdienste voor Polanski, want de film als geheel voelt wel heel erg dertien-in-een-dozijn aan. Ik vond het soms zelfs een tikkeltje beledigend worden door de flauwe cliches die op een gegeven moment de kop opsteken. Om maar niet te spreken over een vrijwel geheel Amerikaanse soundtrack en in gebroken Engels pratende schurken. Jep, Parijs mag toch niet teveel als buitenland aanvoelen... Het draagt er allemaal aan bij dat ik deze film op een bepaald moment vervelend begon te vinden als uiterst xenofobische bangmakerij. Alleen de relatie tussen de wat stijve arts en het hoertje kon mij wel bekoren door de totaal verschillende werelden van de twee. Maar ook dat had het net iets strakker uitgewerkt kunnen worden.

Aparte kruising van gotische horror met drama en een vleugje kluchtige humor. Moralistische boodschap is vrij rechtlijnig: mensen die afwijken van de norm hebben met elkaar een ethische code tegen misbruik van 'de normale mensen'. Vreemd idee dat deze lofzang op het afwijkende toch een jaar of acht vóór de Tweede Wereldoorlog in de bioscopen draaide. Dan vraag ik mij toch af op welke punten het een kritiek vormt op bepaalde sentimenten die toen al in de lucht hingen. Ook omdat de karakters zo expliciet Europese namen als Hans en Frida hebben.

Het is een sub-genre op zich geworden: inspirerende-leraar-redt-kansarme-jongeren-in-ghetto. Deze film onderscheidt zich door zijn realistische manier van vertellen. Het is allemaal erg politiek correct en sentimenteel, maar het wist mij wel te raken. Alleen lag de connectie met de holocaust en de Amerikaanse ghetto er te dik bovenop. Een mooi statement van change toen er nog geen Obama aan de macht was.

De man die op het toneel soms meer van zichzelf kan uiten dan bij intimi. Documentairemaker Dennis Alink maakte met 'Freek' (2019) zowel een eerbetoon aan Freek de Jonge als dat hij diens mythe doorprikt met een genadeloze registratie van diens onhebbelijkheden. Het is een knap gestileerde documentaire waar de kijker als een toeschouwer kijkt naar de man achter de coulissen: een fragiele oude man en een moeilijk mens. Altijd al geweest. Van een afstandje gefilmd en het beeld zo gekaderd dat het lijkt alsof de dramatiek plaatsheeft binnen de begrenzingen van een theaterpodium. Op het gevaar af wat gekunsteld of geforceerd aan te doen, maar deze visuele beeldtaal past wonderwel in het psychologische portret wat Alink van de man schetst. De bezeten theaterman die niet van stoppen weet, omdat hij een drive voelt om anderen deelgenoot te maken van zijn innerlijke pijn en levensbeschouwing. Hoe anders dan de collega-cabaretier van zijn generatie die zichzelf opnieuw uitvond voor een miljoenenpubliek (André van Duin) of speelt naar gelang zijn eigen gezondheid het toelaat (Herman Finkers).

Het mooist aan 'Freek' (2019) vind ik de barstjes die het slaat in mijn beeld van de relatie van Freek en Hella als een goedgeoliede machine. Zij als z'n kostuummaker en perfecte rots in de branding in een ondersteunende rol, terwijl hij steeds het middelpunt van de aandacht opeiste. Hoe dat theater eveneens een pijnlijke, confronterende kloof opriep te midden van de turbulente wateren waar deze echtelieden in terechtkwamen. Zo vonden dingen die in privésfeer ongezegd of onverwerkt bleven - zoals de dood van hun pasgeboren zoon Jork - opeens hun weg naar openhartige theatervoorstellingen. Of haar schrijnende herinnering hoe haar man bij een schietpartij in L.A. wegrende, omdat ze zelf verstijfd was van angst. Freek de Jonge doet deze herinnering louter af als een verschil in perspectief en beleving, zoals hij vaker doet in deze documentaire. 'Freek' (2019) gaat in die zin ook over de vrouw die in de schaduw bleef van haar roemrijke echtgenoot. Ze plooide zich naar zijn onvoorspelbare luimen en cijferde zichzelf weg, maar zoekt naar manieren om zelf óók gehoord te worden. En toch is het op een bepaalde manier ook een warme en tedere documentaire hoe deze imperfecte, contrasterende persoonlijkheden hun gezamenlijke leed dragen. Het is immers op háár boekpresentatie dat De Jonge huilt om de confrontatie met zijn overleden kleindochter. Als het theater een wig tussen hen drijft, dan is het haar gezondere omgang met emotie die ook voor hem ruimte voor ontlading biedt.

Bij andere titels van zijn hand heb ik het gevoel dat ze de tand des tijds niet helemaal goed hebben doorstaan, maar deze film weet door zijn villeine, gitzwarte humor toch tijdloos aan te voelen. En ook de spanning is af en toe om te snijden in sommige scenes.

Het hele gegeven van tijdreizen wordt verder niet uitgediept; het staat vooral in het teken van het wat sentimentele verhaaltje.

Heerlijke campy horrorkomedie met een snufje 'Rear Window' (1954). Of zoals tiener Charley Brewster (William Ragsdale) meer oog heeft voor zijn hyperseksuele buurman (Chris Sarandon) dan voor zijn eigenlijke liefje. Die arme Amy Peterson (Amanda Bearse) snapt maar niet wat Charley zo bezighoudt, zeker als hij met bizarre verhalen komt dat zijn buurman een vampier zou zijn. Het maakt 'Fright Night' (1985) tot een achtbaanrit vol zwarte humor en monstertransformaties. Niet altijd even geloofwaardig of logisch, maar consequent amusant.

Sfeervolle en gestileerde kijk op de legende rond Jack the Ripper. Het voelt van begin tot eind als een spookhuisrit door het gitzwarte London vol vieze straten, criminele bendes, opiumkits en een gruwelijke moordenaar die een spoor van lijken achterlaat. Jammer alleen dat de oplossing van het mysterie er zo dik bovenop ligt dat de uitkomst bij weinig kijkers zal verrassen. Daarnaast weet het net niet helemaal de juiste balans te vinden tussen vermakelijke pulp en historische fictie. Het is net iets te serieus om hier van te kunnen genieten alsof het heerlijke onzin is, maar het is ook net te lollig om erin mee te gaan alsof het een serieuze representatie van gebeurtenissen betreft.

De laatste dag uit het leven van een Afro-Amerikaanse man die op nieuwjaarsdag zal sterven door politiegeweld. Meer een portret van de persoon Oscar Grant (Michael B. Jordan) dan dat het dieper ingaat op de mechanismen achter het politie-optreden zelf. Maar vanuit die gekozen invalshoek wordt 'Fruitvale Station' (2013) een warme maar bitterzoete film over een jongeman die in de overgang van het oude naar het nieuwe jaar terugkijkt op gemaakte fouten. Met een lekker voortkabbelend narratief waarin de hoofdpersoon ronddoolt door de straten van Chicago en geniet van de kleine dingen des levens. We zien de moeizame pogingen van moeder Wanda Johnson (Octavia Spencer) om Oscar uit de criminaliteit te houden, of van vriendin Sophina Mesa (Melonie Diaz) om hem te dwingen een betere vader te zijn voor hun snoezige dochtertje. En ergens geloof je als kijker dat het Oscar deze keer wél gaat lukken, wat z'n vroegtijdige overlijden des te schrijnender maakt. De boodschap ligt er misschien iets te dik op in 'Fruitvale Station' (2013), maar het is niettemin een innemend sfeerportret dat inhaakt op de actualiteit.

Een beetje dezelfde droefgeestige misère als in de betere films van Van Warmerdam. Of kleingeestige dorpsmoraal in een surrealistische vertelling over ontrouw en huiselijk geweld. Iedereen weet welke tragedie er achter de voordeur van dat ene gezin speelt, terwijl niemand kan of wil ingrijpen. De nieuwe politieagent van dienst laat als enige de wet zwaarder wegen dan de afspraak om je niet met elkaar te bemoeien. Aanvankelijk mengt Robert Hansen (Jacob Cedergren) zich met de beste bedoelingen in het ontluikende gezinsgeweld, maar dan raakt hij geïmponeerd door de avances van de vrouw des huizes. Oprechte bezorgdheid wordt voyeurisme en een obsessief verlangen om haar zelf te bezitten. Wat maakt hem eigenlijk een betere man dan de crimineel die hij op de korrel heeft?! Het geeft 'Frygtelig Lykkelig' (2008) een triestige ondertoon van imperfecte mensen die niet per se iets kwaadaardigs in de zin hebben, maar elkaar smoren met hun verstikkende verlangens. Heerlijke sfeerbeelden van lege landschappen en het zompige moeras waar alle zonden van het dorp in verdwijnen. Echt stomtoevallig komt een goede vriend uit de omgeving waar het zich afspeelt. Hij kent ook de maker en enkele acteurs. Altijd leuk!

'Harmonium' (2016) is een symbolisch geladen, absurdistische danse macabre rond twee echtelieden en een mysterieuze vreemdeling. Echtgenoot Toshio (Kanji Furutachi) weet dat meneer Yasaka (Tadanobu Asano) een bedreiging vormt voor zijn vrouw en kind, terwijl zijn echtgenote Akié (Mariko Tsutsui) plotsklaps gedwongen wordt om een nieuwe aanwezigheid te dulden in haar nabijheid. Het nakende noodlot blijkt echter sterker dan hun pogingen om de onbeheersbare vreemdeling te sturen door hem dichtbij te houden en te willen manipuleren (Toshio), of door hem in te kapselen in haar eigen geloofsovertuigingen en ideeën over moraliteit en vergiffenis (Akié). Kôji Fukada maakte een angstaanjagend kille film waarin alledaagse spanningen maar het puntje van de ijsberg blijken van sluimerende gruwelijkheden. De eerste akte doet dat naar mijn smaak wat sterker dan de tweede akte, want dan krijgt de sluimerende dreiging nog niet helemaal haar vorm en is het onduidelijk waar deze disfunctionele gezinsdynamiek toe zal leiden. In de tweede akte verliest de film haar momentum en worden sommige plotwendingen wat geforceerd en vergezocht. Toch is het knap hoe 'Harmonium' (2016) niet per se sluitende antwoorden geeft op haar eigen mysterie, maar wel op een subtiele manier naar een slotstuk toewerkt waarin details uit het voorgaande alleen impliciet hinten naar beweegredenen van de volwassen personages.

Lichtelijk gedateerd nu Bush pas op de plaats heeft gemaakt voor Obama, maar het blijft een amusante verkenning van het woord 'fuck' en al zijn maatschappelijke implicaties. De liberalen en de republikeinen worden hier op een speelse manier tegen over elkaar gezegd. Het is dan ook een docu in de geest van Michael Moore, dus verwacht luchtige humor om 'grote misstanden' in de maatschappij mee aan te kaarten.

Deze derde telefilm is een verhaal over een vader die zijn vrouw en vier dochters meeneemt op een als vakantie vermomde ontvoering. Hoe meer zij tegenstribbelen en tegenstand bieden, hoe gekker hij wordt in zijn religieus-fundamentalisme. Mooi sober gefilmd, met sfeervolle achtergrondmuziek en mooie beelden. Naar het einde toe gaan de gebeurtenissen helaas teveel in sneltreinvaart naar de climax toe. Ook blijven de uiteindelijke motieven van de vader een tikkeltje aan de oppervlakte borrelen.

Nog immer om mijn laatste spartelingen als twintiger te verbeelden met alleen grote klassiekers.

Dit is zonder meer de tweede grote oorlogsfilm na Apocalypse Now. Wat deze film genadeloos goed doet is dat het elke zweem van heroïek weet te vermijden met een gitzwart beeld van hoe de oorlogsmachine individuele mensen probeert gelijk te trekken. Wie uit de pas loopt wordt zonder scrupules gesloopt door pesterijen en fysieke intimidatie. Het systematisch vormen van mensen creëert een soort mannen dat elk contact met de realiteit heeft verloren en daarmee een gevaar gaat vormen voor zichzelf en uiteindelijk voor de maatschappij in het algemeen. Toch zou ik het niet zonder meer als een anti-oorlogsfilm willen bestempelen. Met zijn gelaagdheid is het eerder een reflectie op de dualiteit in de mens dan dat het alleen terug te brengen is tot een simplistisch pleidooi tegen oorlog.

Mijn mening is bij (gedeeltelijke!) herziening niet enorm veranderd: het probleem is dat de scherpe maatschappijkritiek die het wil zijn, ondergesneeuwd raakt door de veel te makkelijke humor die het brengt. Het gevolg is een onevenwichtige komedie met soms meesterlijke vondsten maar ook behoorlijk flauwe momenten. Waren de eindeloze toespelingen op het woord Dick nou echt nodig geweest...?

Ik begon aan 'Furiosa' (2024) met de nodige scepsis. Het lijkt wel alsof Anya Taylor-Joy overál opduikt en op zich hoefde ik helemaal geen prequel op Furiosa's ontstaansgeschiedenis. Maar George Miller blijft toch heerlijk overdadige epossen opleveren die voortbouwen op zijn Mad Max-films. De immense hoeveelheid figuranten. De krankzinnige postapocalyptische westernmythologie rond motoren, buggy's, trucks en andere voertuigen. De energieke actiescènes en woestijnshots vol kleurschakeringen en overzichtsbeelden. Een welhaast onherkenbare Chris Hemsworth als een soort clowneske Trump-figuur die mensen tegen elkaar opzet om zelf te overleven in het grensgebied. De vampiernazi's van Immortan Joe tegenover de bandeloze anarchisten van Dementus. En het moet gezegd dat Taylor-Joy een heerlijk personage neerzet, zoals ze langzaam transformeert in de Furiosa die we kennen uit 'Fury Road' (2015). Gewoon een prima blockbuster van begin tot eind.

Brooke Shields is niet mooi oud geworden en Brendan Fraser heeft zelfs op hogere leeftijd geen volwassen rollen meer kunnen vinden. Dit is typisch zo'n komedie die een niet zo leuk grapje -bosbeesten nemen hardhandig wraak op een loser- tot op het bot uitmelkt. En stiekem moest ik er nog best om lachen ook. Brendan Fraser, met dat onuitstaanbare hoofd van hem, die helemaal gestoord wordt gemaakt door wasbeertjes,eekhoorns, stinkdieren en zelfs door een grote beer. Minder irritant dan had gekund, maar het is een film die je zeker kunt missen.