Opinions

M3GAN is zelf een wandelende meme. Alles wat ze zegt en doet in 'M3GAN' (2022) is hilarisch en over-the-top. Al is de toon serieuzer dan je verwacht door de duistere verhaallijn waarin Cady (Violet McGraw) de androïde krijgt van tante Gemma (Allison Williams) om over de dood heen te komen van haar ouders. En dat terwijl de single tante met tech-ambities eigenlijk geen verantwoordelijkheid kan dragen over een kind, zeker wanneer de kinderbescherming in haar nek begint te hijgen. Maar uiteindelijk kijk je een film als 'M3GAN' (2022) voor de creatieve kills en niet voor het drama. Op dat vlak stelt het een beetje teleur met een voorspelbaar Frankenstein-motiefje en M3GAN heeft uiteindelijk ook geen killcount om jaloers op te zijn. Het voelt extra teleurstellend als de film opbouwt naar een grote escalatie, maar dan verplaatst het poppengeweld zich opeens naar een heel andere locatie. Met hetzelfde slotgevecht dat je inmiddels wel kent uit tig soortgelijke genrefilms.

Op zich is het grappig om Octavia Spencer te zien in een ongebruikelijke rol. Zij is toch een beetje het gezicht van ietwat brave Hollywood-films met sociale thema's. Hier dan een lekker ongegeneerde schurkenrol als psychopathische moederkloek. Helaas blijft 'Ma' (2019) toch een beetje hangen bij het niveau van een inwisselbare televisiefilm. Sowieso heb ik 't gehad met horrorproducties die meer bezig zijn met feestende jongeren dan met een suspensevolle opbouw. Je kan dan wel een potentiële cult-figuur als Ma hebben, maar uiteindelijk moet het toch komen van de film zelf.

Net als 'Riphagen' (2016) zat er ergens best een oké serie verscholen in het materiaal, maar ook hier is het onbegrijpelijk dat er gekozen is voor een halfslachtige mengeling van feit en fictie. Het houdt nu het midden tussen een reeks koefnoen-sketches en een serieus misdaadrama, met typetjes die in de verte lijken op de telgen Moszkowicz. Ze zijn het niet en ze zijn het wel. Verwarrend genoeg worden andere publieke figuren opeens wel weer bij naam- en toenaam genoemd, terwijl de disclaimer aan het begin uitdrukkelijk stelt dat de familie Meyer alleen losjes op de familie Moszkowicz is gebaseerd.

Al in de tweede aflevering raakt Max Moszkowicz sr. op de achtergrond en komen de oninteressante figuren op de voorgrond. Het eindigt met een rommelig soepzooitje van verschillende plotlijnen die niet meer lekker bij elkaar komen. Een beetje ruzie tussen volwassen mannen die met geaffecteerde stemmetjes naar elkaar gillen, soms eindigt het met een klein handgemeen of een judoworp tussen de broers. Pierre Bokma kijkt zuur, sust de boel. doet statig en wisselt tussen maîtresse en echtgenote. En Eva Jinek (Bracha van Doesburgh) krijgt opeens een essentiële rol toebedeeld, terwijl ze na Freek Vonk geen jota meer te maken heeft met onze Jiddische vrinden.

Mooi hoe de film warm en ontroerend aan kan voelen terwijl het toch gebruik maakt van een zekere afstand in shots. Misschien dat de emotie nog wel harder naar binnen komt omdat het zo kunstig elke sentimentaliteit weet te vermijden. Het is een pittige film om geconcentreerd bij te blijven, maar wie doorzet heeft dan ook echt wat. Aziatische cinema op z'n best!

Zwoele, sensuele ode aan de blaxploitation en soortgelijke genres. Kunstzinnig slecht in elkaar gezet. Danny Trejo valt wat tegen als Machete. Hij heeft niet echt het charisma om van deze rol meer te maken dan een boos kijkende chagrijn, en als zelfs Steven Seagal je van het scherm speelt, dan klopt er toch iets niet helemaal. Waar Hobo with a shotgun niet genoeg voorzag in vrouwelijk schoon, daar gaat deze all-out met mooie, stoere en wulpse jonge vrouwen. Geheel in lijn met het genre is er geen lelijke vrouw te bekennen.

Schitterende Chileense film over de val van Salvador Allende en de opkomst van de dictator Augusto Pinochet. Het wordt verteld vanuit het perspectief van twee schoolvriendjes: de een leeft een armoedig bestaan in de sloppenwijken, de ander is de zoon van een overspelige society madam. Hun vriendschap lijkt onverwoestbaar tot de communisten met geweld de kop in gedrukt worden door de fascisten.

Ik hou persoonlijk van dit soort ''kleine'' drama's die in een groter maatschappelijk perspectief staan. Met deze film krijg je een ijzingwekkend beeld van een inhumane episode uit de Chileense geschiedenis. Even vreesde ik dat de film in zoetsappige cliches zou vervallen, maar deze worden op kundige wijze ontweken door de sentimentaliteit uit de weg te gaan. Er blijft het hele verhaal een afstand bestaan tussen de twee jongetjes, of ze dat nou willen of niet. De laatste scenes zijn bikkelhard in hun wreedheid en kwamen bij mij als een mokerslag aan.

Op mijn veertiende zou ik waarschijnlijk uit mijn dak gaan om de extatische actie in deze post-apocalyptische woestijnwereld, maar tegenwoordig weet het me amper meer te beroeren. Het doet eigenlijk niks meer dan het klassieke verhaal van een groep verschoppelingen in de knel en een held die hen, tegen wil en dank, moet redden. Mad Max blijft een iconische figuur door hoe Mel Gibson hem gestalte geeft. Dat neemt niet weg dat deze film alles is wat ik vervelend vind aan het actiegenre: de leegte van de schitterende aankleding, maar het gebrek aan een gedegen karakterontwikkeling of diepgaande thema's. Maar het moet gezegd worden dat de sfeer van de post-apocalypse nog steeds als een huis overeind staat.

Bedwelmende koortsdroom vol hypermasculine mannetjes in de meest creatief ontworpen wegvoertuigen denkbaar tegenover een groepje welgevormde vixens die van hen willen ontsnappen. Adrenaline pompende actie met feminiene ondertonen, waarin Charlize Theron een stoer personage speelt dat misschien nog wel interessanter is dan Mad Max zelf. Toch werkt het juist bijzonder goed om eens een actieheld te hebben die even afhankelijk is van een vrouwelijk hoofdpersonage als andersom. Het is ook een verademing om weer eens een apocalyptisch heavy metal thema terug te zien in een blockbuster in plaats van al die inwisselbare superhelden steeds.

Dat overdreven cartoon-stijltje maakte deze wel erg oppervlakkige film nog enigszins goed. Het mist gewoon de schwung van andere CGI-toppers.

Wel grappig. Mijn tamelijk homofobe moeder moest en zou deze film zien en vond hem zelfs erg goed. De film weet dan ook heel goed sympathie te creeeren voor Madama Satâ als underdog die zich enigszins uit die positie weet te knokken.

Duistere parabel over verstikkende religieuze hypocrisie en een jonge vrouw die haar eigen weg op wil gaan. Visueel sfeervol in beeld gebracht met verstilde shots van Peruaanse berglandschappen en surrealistische beelden van een dorpsgemeenschap die letterlijk achterloopt in de tijd (inside joke!). Wat bij mij enigszins schuurt is dat het erg opzichtig de controverse opzoekt met heftige seksueel getinte onderwerpen, maar zonder dat het daadwerkelijk iets toevoegt aan het verhaal. Provocatie als intellectuele luiheid en niet om ongemakkelijke doch relevante vragen te kunnen stellen.

Subtiel overspeldrama over een metselaar (Vincent Lindon) die vastzit in zijn huwelijkse sleur en een invaljuf op basisscholen doorheen heel Frankrijk (Sandrine Kiberlain) die smacht naar vastigheid. De twee eenzame zielen vinden elkaar in hun tegenstrijdige verlangens, maar twijfelen of een stap verder in deze relatie werkelijk de gewenste uitkomst biedt. Een volwassen, respectvolle overdenking over verantwoordelijkheid en het instituut huwelijk tegenover de vluchtige passies die je even doen beseffen dat het leven anders had kunnen lopen. Het ingetogen acteerspel en de spaarzame metaforiek (in kadrering en muziekintermezzo's) maken het tot smaakvolle arthouse. Helaas wordt de subtiliteit naar het einde toe overboord gegooid voor meer gebruikelijke overspelclichés, waardoor de film op een te gemakkelijke manier de thematiek invult. Al is het laatste shot ijzingwekkend.

Mijn medeleven gaat uit naar alle heteroseksuele mannen in de zaal. Dit is de vrouwelijke tegenhanger van de softporno, maar dan met een soaperig verhaallijntje om nog de suggestie te wekken dat het iets voorstelt. Het had nog iets voor kunnen stellen als het inhoudelijk een stapje verder was gegaan en niet was blijven hangen bij matige acteurs in een inwisselbaar plotje. Ook weer typisch zo'n film die eerst de kijker mee lijkt te lokken in een verhaaltje van de verlokkingen van een decadente levensstijl, om dan opeens met een vingertje te gaan zwaaien dat een conservatieve lifestyle nou echt wel beter voor je is. Bah, ik voel mij vies na het zien van deze film...

De Nederlands-Poolse regisseuse Urszula Antoniak is een meester in het minimale. In 'Nothing Personal' (2009) niks meer of minder dan weduwe Anne (Lotte Verbeek) tegenover het overweldigende Ierse natuurschoon van Connemara. Alwaar ze een erotische relatie aangaat met kluizenaar Martin (Stephen Rea) om via intimiteit en seksualiteit vorm te kunnen geven aan het onzegbare van haar rouw. Weinig dialogen of dramatische conflicten, maar middels symbolisch geladen sfeerschetsen geeft Antoniak de psychologische ontwikkeling weer van haar personages. Visueel en zinnelijk. Ook in 'Magic Mountains' (2020) is er een rouwsituatie als bestsellerschrijver Lex (Thomas Ryckewaert) moet verwerken dat z'n liefdesrelatie met muze Hannah (Hannah Hoekstra) is gestrand. In dat ongrijpbare vacuüm waarin erotische spanning en wederzijdse genegenheid als een niet ingeloste belofte tussen hen in blijft hangen, terwijl de verhoudingen onherstelbaar zijn veranderd en een terugkeer naar het oude is uitgesloten. Maar Lex overtuigt Hannah om haar nog één mee te nemen uit bergbeklimmen, dat intieme samenzijn van vroeger waar niets of niemand tussen hen instond en hun relatie nog geen rimpelingen kende. Een punt zetten achter wat was en koesteren wat had kunnen zijn.

Het is een verademing dat deze laatste telefilm niet gekenmerkt wordt door zwarte humor of absurdisme, zoals eerdere titels uit deze lichting. 'Magic Mountains' (2020) heeft een rustige opbouw in hoe Lex en Hannah hun eigen en elkaars grenzen verkennen in het Hoge Tatra gebergte in Slowakije. Onder het wakend oog van gids Voytek (Marcin Dorocinski) die zijn zorgen heeft over welk effect het aantrekken en afstoten heeft op dit klimduo. Voytek wordt een partijdige derde om wiens aanwezigheid Lex niet meer heen kan en door wie hij Hannah alleen sneller dreigt kwijt te raken. Het laat zich makkelijk raden welke kant 'de liefdesdriehoek' in 'Magic Mountains' (2020) opgaat, maar die opzet werkt prima als auto-ongeluk in wording. Zo zijn er richting het einde een aantal effectieve suspense-scènes (de grot en de uiteindelijke klimtocht) waarin het perspectief sluipenderwijs van Lex is overgegaan in dat van Hannah. Wel moet ik zeggen dat de karakterpsychologie een tandje subtieler had gekund, want sommige ontwikkelingen zijn wat ongeloofwaardig. De dynamiek in 'Nothing Personal' (2009) werkt uiteindelijk beter omdat het primair over de dynamiek tussen de twee leads gaat, terwijl 'Magic Mountains' (2020) iets te geforceerd in het thrillergenre komt. Voor mij was dat helemaal niet nodig geweest.

Ik heb werkelijk genoten van dit humanistische sprookje zonder schurken of geweld. Maar ondanks die onschuldige toon wordt het nooit zoetsappig. In handen van een Amerikaan zou zoveel onschuld nooit werken.

Een klassiek voorbeeld van een geweldig uitgangspunt dat maar niet goed uit de verf komt. De door Monica Belucci gespeelde Malena is letterlijk talk-of-the-town. Haar schoonheid maakt de mannen tot hitsige onmensen en de vrouwen tot jaloerse heksen. Door roddel, scherts en achterklap verandert de teruggehouden schoonheid juist in de flamboyante hoer waar ze van verdacht wordt. .

Wij volgen die dramatische verandering door de ogen van een jongen die worstelt met zijn ontluikende seksualiteit en die zijn verlangens op Malena projecteert. Helaas blijft het juist door die voyeuristisch aandoende constructie wat afstandelijk en nietszeggend. We kunnen als kijker dan ook geen grip krijgen op deze vrouw en haar ludieke keuzes. Het helpt ook niet mee dat de Italiaanse overdrevenheid hier verschrikkelijk kolderiek wordt gebracht, alsof het een klucht betaamt. Bij vlagen best mooi gedaan, maar als geheel een kleine tegenvaller.

Een piepjonge Florence Pugh in een redelijk onderhoudende spookhuisfilm. 'Malevolent' (2018) is 't allemaal net niet. Het cynische uitgangspunt van nepmediums die rouwende mensen oplichten, wordt nooit extra gekruid met zwarte humor of een tragische laag. De spookverschijningen ogen te goedkoop om de spookmeisjes met dichtgenaaide lippen écht een eigen persoonlijkheid te geven. En dan neemt de film opeens een andere afslag als de voorspelbare jump scares plotseling worden afgewisseld met expliciete gore. 'Malevolent' (2018) mist de eigenheid en de subtiliteit om die twee compleet verschillende smaken bij elkaar te brengen. Wat overblijft is een aardige lowbudgetfilm waarin Pugh net genoeg emotie in haar rol weet te leggen om sympathie op te brengen voor haar getraumatiseerde personage. Je ziet wel waarom zij niet veel later zou uitgroeien tot een superster.

Nog voordat de pater familias (Orson Welles) zijn laatste adem heeft uitgeblazen, staan de erfgenamen in de rij om zijn materiële goederen te ontvangen. Zeeman Jan (Mathieu Carrière) wil ontsnappen met de zus wiens voluptueuze lichaam hij al meermaals geproefd heeft. De rest van de familie staat al in de nek van de stervende te hijgen; allemaal zien zij hun verlangen weerspiegeld om te ontsnappen aan het grijze muizenbestaan van alledag. Het zijn carnavaleske figuren, ogenschijnlijk ontsnapt uit de grote Russische romans. Venijnige, elkaar hatende gluiperds die zich bij voorbaat rijk rekenen bij het sterven van hun oom. Maar de stervende voorvader heeft een laatste troef achter de hand: zijn testament bindt iedere nazaat aan huize Malpertuis. Voor eeuwig.

Malpertuis is een labyrintische locatie vol gangen, trappen, nissen, verborgen ruimtes en plekken om elkaar te bespieden. Een beklemmende plek waar dode beesten je aanstaren; waar onzichtbare ratten knagen, ratelen, kermen, kruipen. Overal plekken om te gluren of begluurd te worden. Demented Hogwarts. Malpertuis is een carnavaleske, boertige plek. Waar familiebanden een façade zijn van kleinburgerlijkheid en preutsheid. Waar men slechts in gemene toespelingen met elkaar spreekt, onmachtig om liefdevolle banden te hebben. Malpertuis is een zwoele, sensuele plek van verboden liefde, perversie, opwinding en (onderhuidse) seksuele spanning. Het is geen film die het moet hebben van een logisch coherent plot of een psychologische ontwikkeling, maar het weet de gotische locatie uit te buiten voor een surreële, associatieve trip door het onderbewustzijn. Een film als geen ander: boertige komedie, horror, satire over de menselijke conditie, erotiek en mythe. Krankzinnig en vreemd, maar volstrekt eigen.

Buitengewoon aanstekelijke reeks van Abba-nummers die vernuftig zijn ingebed in een mager verhaaltje. Het is eigenlijk nog best leuk door de duidelijk zichtbare lol waarmee de boel in elkaar gezet is. Meryl Streep zet een leuke party mom neer en de drie mannen als mogelijke vaders ( Pierce Brosnan, Colin Firth, e.a. ) spelen met een zekere luchtigheid. Ik ben ook verrast door de nog jonge Amanda Seyfried, waar ik - o.a. door haar aandeel in het magnifieke Big Love - een tikkeltje verliefd op begin te worden. Ze zet ook hier weer een reuze aandoenlijk ''lelijk eendje'' neer. Alleen nu nog die irritante deuntjes uit mijn kop weten te krijgen.

Kiest u maar welke versie het beste bij u past: geniale mislukking of pretentieuze draak. Ik heb hier weinig plezier uit kunnen halen, maar het is overduidelijk dat André Delvaux een genadeloos goede cineast is.

SF in zijn meest kale vorm: pure theorievorming met een filosofische insteek. Visueel oninteressant en het acteerwerk laat te wensen over, maar het achterliggende idee over de eeuwig levende mens wordt vanuit meerdere facetten en bevredigend uitgewerkt.

Stijlvolle Sixties

De carrières van Quentin Tarantino en Guy Ritchie lopen vreemd parallel in hoe zij ooit doorbraken als het gezicht van de hippe rauwheid van inktzwarte misdaadkomedies. Ongeveer gelijktijdig zijn zij overgestapt op eigen pretprojecten met kolossale budgetten en legio ruimte om een eigen stempel op hun 'auteurscinema' te plakken. Misschien dat Ritchie nog iets meer geijkte blockbusters maakt, maar óók in zijn werk ademt elke scène de touch van zijn eigen stijlkenmerken: razendsnelle montage - waarbij flashbacks en flash forwards op onlogische momenten worden ingezet - terwijl de camera gebruik maakt van kleurrijke filters en steeds inzoomt (close-ups) en uitzoomt (overview shots). Ook deze nieuwste Ritchie heeft een energieke, positieve vibe van zelfbewuste vormexperimenten in een hoogst aantrekkelijk jasje.

Setting is de swinging sixties. Het ijzeren gordijn scheidt nog altijd Oost- en West-Duitsland. Internationale inlichtingendiensten buitelen over elkaar heen om informatie te verwerven van de wapenwedloop van de ander. Te midden van die sfeervolle zeitgeist zetten Henry Cavill en Armie Hammer twee stijlvolle actiehelden neer: de archetypische Amerikaan als 'smooth criminal' en de even zo bekende knorrige Rus met een gouden hart. In wezen is dit eigenlijk een rechttoe rechtaan buddy movie waarin twee contrasterende persoonlijkheden nader tot elkaar komen als zij gedwongen worden tot samenwerking. Toch had ik dat zelf niet eens door, omdat de hoogst stijlvolle aanpak (puike kleding, weelderige sets, energiek camerawerk, explosieve actie) alle aandacht van de kijker opeist.

The Man from U.N.C.L.E. is één grote verleiding om mee te dromen met het fictieve universum van archetypische actiehelden en schone deernes. Een wereld waar pijn en lijden niet bestaan, maar waarbij de brave burger mag vertrouwen op de koene superhelden die in de schaduw wereldconflicten uitvechten. Misschien dat daar óók een puntje van kritiek zit: de karakters worden zo vermakelijk stereotiep neergezet, dat zij steeds voelen als verwijzingen naar genreconventies en niet als serieus te nemen karakters. Hoe vermakelijk óók; tegelijkertijd maakt het dat er weinig spanning in het verhaal zit, want - zoals het genre dicteert- de twee actiehelden zijn van begin tot eind onmenselijk onwrikbaar in hun spionnenpraktijken. Zij maken nauwelijks noemenswaardige ontwikkelingen door en hun motieven zijn weinig gelaagd uitgewerkt.

Oppervlakkige actie of luchtige pastiche, dat moet de kijker zelf maar uitmaken. Voor mij werkt de vermakelijk ironische knipoog naar Koude Oorlog-fictie in ieder geval wel.

Op zich schetst 'The Man in the White Van' (2023) best een aardig contrast tussen een gezichtloze seriemoordenaar tegenover de ontluikende seksualiteit van een tienermeisje. Zij leert steeds meer haar eigen grenzen en mogelijkheden kennen, terwijl hij als een roofdier aast op haar kwetsbaarheden. Aardig 70's sfeertje. Fijne hoofdrol van een opkomende jonge actrice. Maar het lukt 'The Man in the White Van' (2023) niet om de eigen thematiek naar een hoger niveau te brengen. Het wordt zelfs wat kolderiek als opeens blijkt dat deze voorspelbare pulpfilm kennelijk gemaakt is door een non-profit (?) organisatie voor vermiste en vermoorde kinderen. Compleet met een wanstaltelijk liedje op de aftiteling.

Er zijn drie dingen waar ik bij 'Man Made' (2019) een beetje moeite mee heb. Ten eerste de steeds terugkerende vorm van een ego-document waarin Sunny Bergman vanuit zichzelf vertrekt om sociale kwesties in de bredere zin te agenderen. Het blijft een zwak huwelijk tussen haar introspectieve zelfonderzoek en de wetenschappelijke bevindingen die ze onvoldoende onderbouwt of contextualiseert. Er gaat meer aandacht naar hoe het huishouden in huize Bergman is verdeeld dan naar welke theoretische basis ze als uitgangspunt neemt. Ten tweede ben ik geen enorme fan van dit soort 'consensus-feminisme' waarin wordt gesproken over mannenemancipatie. Feministisch activisme kan nu juist tegendraads en confronterend zijn omdat het de ervaringen van mannen níet als uitgangspunt neemt. Ten derde wordt die mannenemancipatie vooral vertaald naar therapeutische praatgroepjes (o.a. Jens van Tricht en Glenn Helberg, maar misschien zelfs bij Jordan Peterson) waar mannen dieper over hun gevoelens en emoties praten. Ik ben van mening dat de therapeutisering in onze maatschappij - los van deze gender issues - een gevaar met zich meedraagt omdat openheid en een bekentenissendrift de norm zijn. Er wordt te weinig gesproken over de consequenties als zelfreflectie steeds moet geschieden ten overstaan van een publiek en vanuit de spelregels van machtige instituties als de geestelijke gezondheidszorg.

Rechtlijnige western van de oude stempel, maar die toch bijzonder is omdat de clichés van het genre dikker aan worden gezet en zo een nieuwe betekenis krijgen. Het is bijna een vaarwel aan het genre en zijn klassieke stereotypes. Binnen dat idee van nostalgie naar verloren tijden is het heerlijk om sterke karakteracteurs als John Wayne en James Stewart tegenover elkaar te zien. Ze belichamen allebei een bepaald soort man die niet met elkaar kunnen maar ook niet zonder elkaar. Misschien is het niet zo rijk aan actie en spektakel als je zou verwachten van een western, maar dat wordt ruimschoots goed gemaakt met hilarische one-liners en een ijzersterke opbouw naar dat laatste duel.

Teveel sentimentele dweperij zoals Amerikaanse huisvrouwen het prachtig vinden.

'Manchester by the Sea' (2016) weet de twee grootste Hollywood-clichés - ongeschikt familielid krijgt een kind onder zijn/haar bewind; een getraumatiseerd iemand keert terug naar een dorpsgemeenschap - een frisse invulling te geven. Het narratief waarbij de familietrauma's als in een mysterie-verhaal naar voren komen in de subtiele flashbacks. De scènes waarin de kleine irritaties en onderhuidse spanningen het symptoom blijken van de verstoorde familierelaties, terwijl de hartverscheurende momenten snoeihard binnenkomen als de personages door psychisch leed hun decorum verliezen en daarbij hun emoties de vrije loop laten. En toch is het ook een hele grappige film in hoe het herkenbare zaken in beeld brengt als van die typische mannenmaniertjes en die pijnlijk ongemakkelijke sociale situaties. Misschien niet een film die de originaliteitsprijs verdient omdat het iets wezenlijk nieuws doet met de aangesneden thema's (rouwverwerking, een disfunctionele familiedynamiek, trauma), maar door de steengoede uitwerking weet het precies op de juiste manieren te raken.

Bij de debuutroman 'De Belofte van Pisa' (2013) van Mano Bouzamour was het spanningsveld hoeveel inspiratie de jonge auteur haalde uit zijn Marokkaans-Nederlandse achtergrond. Was het autobiografisch? Had hij delen verzonnen en aangedikt om zijn stoere imago neer te zetten? Dat werd nog eens extra gekruid omdat hij uiteindelijk verstoten werd door zijn vrienden- en familiekring om de smeuïge inhoud van zijn boek (alleen broer Sol bleef hem trouw). Roy Dames probeert enigszins voorbij het flitsende imago van de welbespraakte branieschopper te komen, maar hij blijft hem neerzetten als een popiejopie die het kennelijk goed doet bij verliefde tienermeisjes en Nederlandse schrijvers van middelbare leeftijd. Veel stoere praat over seks, drugs en rock' n roll. Het helpt ook niet dat Mano Bouzamour meestal niet het achterste van zijn tong laat zien, waardoor de documentairemaker zich genoodzaakt voelt om broer Sol steeds in beeld te brengen. En laat dat nou net een enorm onsympathieke, seksistische figuur zijn..

Alleraardigste debuutfilm. Ik heb me ook wel eens verlustigd aan een true crime podcast over een seriemoordenaar of een geruchtmakende moordzaak, dus een morbide fascinatie met de gevolgen van hypergeweld is me zeker niet vreemd. 'Manson Family Vacation' (2015) werpt licht op die vreemde subcultuur van mensen voor wie de zaak rond Charles Manson bijna een levenshouding is geworden. In de betere bromance-traditie vormt de toenadering tussen twee broers - de één groeide op bij zijn ouders, de ander werd geadopteerd - een psychologische aanleiding om verschillende plekken rond de Manson-moorden op te zoeken. Nick Morgan (Jay Duplass) ziet tot zijn gruwel dat adoptiebroer Conrad (Linas Phillips) zelf steeds meer op de sekteleider begint te lijken. Moet hij deze ontwikkeling een halt toeroepen, of hem laten begaan om diens gevoel van onthechting een plek te geven? Op een niet-oordelende en respectvolle manier verkent deze prent de complexiteit van identificatie met minder frisse mythologieën. En net als in 't echt is er geen goed of slecht, maar een onoverkomelijke uitkomst van hoe tegenstrijdig mensen zijn,

Tikkeltje smakeloos hoe ze de Irak-oorlog verbinden met zo´n rukconcept.