Opinions

Erg fraai. De beklemmende en labyrintische kadrering. De mistroostige sfeerschets van verschillende facties in het Noord-Ierse conflict. Ze hebben allemaal met elkaar gemeen dat hun handelen impliciet toch weer gestuurd wordt door de Engelse overheerser. En het naturalistische acteerwerk van Gary Hook (Jack 'O Connell) als de 'everyman' die per ongeluk betrokken raakt bij een explosieve escalatie van het conflict. Weinig dialoog en veel betekenis in de fraaie shots. Paar keer een flinke brok in de keel. Wel jammer dat het plot soms wat ongeloofwaardige wendingen neemt, het had nog een tandje subtieler gekund. Maar ''71' (2014) is alleszins de moeite waard als je geïnteresseerd bent in het Noord-Ierse conflict.

Na de vele uitmuntende verhalen had ik toch wel iets beters verwacht dan deze matige bedoening. Dit is voor mij eigenlijk alles waar ik een bloedhekel aan heb in horrorfilms: oninteressante karakters die uitgemoord worden door ''monsters'' en de hele tijd schreeuwen om hulp. We kennen het wel van tig andere wanproducten uit de V.S. Ook hier zijn de karakters van bordkarton en mogen we vooral niet teveel met ze meeleven. Natuurlijk is het mij ook niet ontgaan dat er hier gebruik wordt gemaakt van enkele knappe technische hoogstandjes in camerawerk. Daarmee zal ik het dus niet af doen als slecht, maar meer dan een standaard eeeeeeeek-aaaaaaaah-oooooooh-helepie- padre mios-argh! is het ook niet. Enkele fragmenten daargelaten, want zowel ''het kleine meisje '' als de laatste fragmenten in de donkere kamer vielen bij mij ook in de smaak. Maar als geheel stelt deze film helaas dik teleur, en tot overmaat van ramp stond de buurman ook bezorgd voor de deur omdat hij zoveel geschreeuw hoorde uit ons huis. Of alles wel in orde was.

Weer een prima genrefilm uit Zuid-Korea. Sowieso spreekt het in een tijd van lockdowns en quarantaines tot de verbeelding dat hoofdpersonage Oh Joon-woo (Yoo Ah-In) vastzit in zijn appartementencomplex. In eerste instantie merkt hij weinig van de zombie-invasie, want zijn digitale bestaan is nu ook weer niet zo anders dan voorheen. Maar dan beginnen z'n voorraden op te raken en de eenzaamheid breekt hem op. Met een touw om z'n hals wil Oh Joon-woo net het krukje wegschoppen, maar dan schijnt er iemand met een laserpointer op hem. Een andere levende persoon!? Deze Kim Yoo-bin (Park Shin-Hye) blijkt zelfs een aantrekkelijke leeftijdsgenoot, dus een nieuwe opsteker om samen de apocalyps te overleven. Ondanks de beperkte locatie van een appartementencomplex heeft '#Saraitda' (2020) een charme omdat die zombies er altijd zijn. Dat maakt de buitenscénes ook enorm spannend omdat je elke keer weet dat de personages hun veilige haven op het spel zetten om een stap verder te komen. De romance op afstand tussen een klungelige Oh Joon-woo en een ondernemende Kim Yoo-bin is schattig, maar voelt soms wat geforceerd. Ook omdat deze karakters op een aantal momenten onwaarschijnlijk grote risico's nemen om hun afstand te overbruggen.

Geen idee waarom 'Cloverfield' (2008) een vervolg nodig had, maar het is altijd een goed idee om John Goodman te casten als vriendelijk ogende loebas vol ingehouden woede. Zo ook in '10 Cloverfield Lane' (2016), waarin doomsday prepper Howard een jonge vrouw (Mary Elizabeth Winstead) gevangen houdt. Het probleem is alleen dat Michelle niet weet of haar tirannieke gijzelnemer de waarheid spreekt over het einde van de wereld. Het zou zomaar een bijzonder slecht idee kunnen zijn om die schuilkelder te verlaten. Aardige spanning rond de grootste nachtmerrie denkbaar: wat als je alleen achterblijft met een persoon die je totaal niet kunt uitstaan? En heeft het leven nog wel zin wanneer elke beweging of beslissing gemonitord wordt door iemand die wil overleven? Naar het einde toe vliegt de film wat uit de bocht als Michelle's onafhankelijkheidsstrijd tot in het absurde wordt doorgetrokken. Maar het geeft '10 Cloverfield Lane' (2016) ook een prettige onvoorspelbaarheid. Stiekem had ik meer met deze kleine productie dan de flauwige monsterfilm die het origineel was. Al had het wat mij betreft ook gewoon een opzichzelfstaande titel mogen zijn.

Het deed me een beetje denken aan een coole episode uit The X-files, waarin de tijd stil blijft staan als mensen door aliens worden opgepikt. Hier wordt het echter gebracht als een freaky twist of fate, maar een die wel veroorzaakt wordt door de domme, onnadenkende acties van de mensen uit het verhaal. Best wel een sterke draai aan het genre van de ensemblefilms (meerdere acteurs, in verschillende verhaallijnen)

Fascinerende film waarbij we een man krijgen te zijn die letterlijk is afgesneden van alles en iedereen en zo tot de kern van het mens-zijn anno nu doordringt.

Binnen de begrenzing van de beperkte locatie weet regisseur Danny Boyle het toch levendig te houden met de extreme uitvergroting van kleine dingen. De laatste druppel in zijn bidon. Een mier die door het beeld loopt. Allemaal worden ze zo sprankelend in beeld gebracht dat ze de spanning er elke minuut inhouden. En dan zijn er ook nog de hallucinante flashbacks waarin realiteit en verlangen door elkaar heen gaan lopen.

James Franco zet een hele sterke rol neer als de man die de keuze van zijn leven moet maken (letterlijk Razz) als zijn arm vastzit onder die rots. Het mooie is dat je eigenlijk al vanaf het allereerste moment van hem gaat houden en hem het beste gunt. Van deze charismatische man kunnen we zeker nog onvergetelijke rollen gaan verwachten.

Hier had een betere film ingezeten. Op zich is het een heerlijk broeierige, gothische sfeerschets van het Amerikaanse platteland in de jaren twintig. Hoe boer Wilfred James (Thomas Jane) zijn rustige, voorspelbare levensloop ziet veranderen als vrouwlief (Molly Parker) oppert om haar boerderij te verkopen. Een laatste klap in z'n ego na een liefdeloos en eenzaam huwelijk. Zij ziet elders een beter leven en wil een jurkenwinkel beginnen om haar eigen boontjes te doppen.Langzaam verstrijken de seizoenen. Loom waaiende maisvelden en loeiende koeien. Daar op die geïsoleerde plek waar slechts sporadisch vreemdelingen op het erf komen. De herfst nadert en zijn vrouw blijft volharden in haar nieuwe plannen. Wilfred James overtuigt zijn zoon Henry James (Dylan Schmid) dat ze moeder beter kunnen vermoorden, omdat hij anders zijn nieuwe vriendinnetje kwijtraakt. Ze kunnen haar lichaam in de put werpen, niemand merkt het. '1922' (2017) is meer drama dan thriller of horror, maar creëert verkeerde verwachtingen door zo opzichtig te spelen met jump scares en een paranormaal tintje. En dat terwijl de verhoudingen tussen de verschillende personages - zoals tussen vader en zoon - bijna niet worden ingevuld, waardoor hun karakterontwikkeling oninteressant blijft. Nu is het een genrefilm zonder bevredigende spanning en een dramafilm zonder tristesse of tragiek.

Vreemd nostalgisch. Even waande ik mij weer een tiener die in zijn pyjama mee mag genieten van klassiekers als 48 Hours, Beverly Hills Cop, Rush Hour of Lethal Weapon. Het heeft diezelfde aantrekkelijke mix van tegenpolen die met elkaar samen moeten werken om cartooneske boeven naar gene zijde te helpen.

Mark Wahlberg en Denzel Washington zijn leuk op elkaar ingespeeld en weten het volstrekt inwisselbare plotje te dragen met hun beider charisma. Ook de schurkenrollen zijn stuk voor stuk even amusant gecast als zeer vermakelijke stereotypen. Ergens naar het einde slaat de film door met onlogische en matig uitgewerkte plotwendingen, maar het levert uiteindelijk een zeer amusante eindstrijd op die helemaal past bij het genre.

Sympathieke kleine film over ouderschap, verantwoordelijkheid nemen en een opstandige puber.

Gekmakende bureaucratie en criminaliteit in de schaduwen. In '200 meters' (2020) lijkt gezinsman Mustafa (Ali Soliman) een oplossing te hebben wanneer hij niet meer de grens over kan tussen Palestina en Israël. Slechts 200 meter tussen zijn eigen huis en dat van zijn vrouw en kinderen, maar de afstand is mijlenver van elkaar verwijderd door de aanwezigheid van een scheidingsmuur. Ze kunnen elkaar 's avonds zelfs lichtsignalen geven. Mustafa moet echter mensensmokkelaars in de arm nemen als zijn werkvergunning wordt geweigerd en hij met spoed bij zijn familie wil zijn. Wat volgt is een kafkaëske helletocht waarin hij met andere Palestijnen en Duitse journaliste Anne (Anna Unterberger) over die muur probeert te geraken. Zoals het een goede roadtrip betaamt gaat '200 meters' (2020) vooral over de surrealistische situaties onderweg en de spanningen tussen de verschillende passagiers. Het helpt ook dat Mustafa zo'n intens warme persoonlijkheid is.

Laat het maar aan Roland Emmerich over om het einde van de wereld aan te laten voelen als een hobbelig achtbaanritje. Het wil werkelijk waar nergens echt spannend worden, maar de kijker wordt wel bestookt met de meest krankzinnige special effects. De film lijkt soms zelfs op repeat te staan als er weer een soortgelijke grap of een voorspelbaar ´actiemomentje´ in wordt gelast. En dan natuurlijk altijd die cheesy one-liners na elke spannende gebeurtenis. Toch is het genieten geblazen op dezelfde manier dat een patatje met mayo dat ook kan zijn: je weet dat je er niet verzadigd van raakt, maar op z´n tijd moet het kunnen.

Door de lens van 2016: vrije seks en vrouwenemancipatie in de nadagen van de jaren zeventig. De protestsongs worden zoetjesaan verdrongen door de opkomende punkbeweging. Vroegere 'hippie-idealen' tegen de bourgeoisie en tegen het establishment beginnen eerste scheurtjes te vertonen omdat de praktische toepasbaarheid het soms aflegt tegenover de werkelijkheid. Angstvallig houdt Dorothea Fields (Annette Benning) haar communale surrogaatfamilie bij elkaar, want ze maakte al eens de grote depressie mee en ziet een nieuwe economische crisis aan de horizon. De alleenstaande moeder grijpt haar radicaalfeministische huurster Abbie (Greta Gerwig) en haar mannelijke huurder William (Billy Crudup) aan om haar tienerzoon op te voeden. Jamie (Lucas Jade Zumann) heeft zowel een mannelijk rolmodel nodig, als dat hij klaargestoomd moet worden voor een maatschappij waarin gendergelijkheid de norm is. Zijn jeugdvriendinnetje Julie (Elle Fanning) wil wél bij hem in bed kruipen maar zit niet te wachten op seks.

Anders dan in soortgelijke films over de vormende invloed van emancipatiebewegingen - zoals bijvoorbeeld in ‘Pride’ (2014) over de vermenging van de Britse homorechtenbeweging met de mijnwerkersstaking - is er hier geen sprake van nostalgie naar een tijdperk dat netjes is afgesloten en naadloos overgaat in een nieuw tijdperk. ’20th Century Women’ (2016) speelt wel met dromerige LSD-tussensequenties en heeft een ijzersterke soundtrack, maar die nostalgische terugblik is steeds gekoppeld aan de (gekleurde) herinneringen van de hoofdpersonages. En toch is deze periode ook weer niet zo anders dan de onze. Veel van de problemen waar de personages tegenaan lopen zijn nog niet opgelost: zoals hoe invulling te geven aan die nieuwe genderrollen als vrouwen op invloedsposities komen? Of hoe verhoudt het ideaal van vrije seks zich tegenover ongelijkwaardige machtsverhoudingen tussen mannen en vrouwen? Deze bitterzoete dramady blijft wat aan de brave kant, maar weet met haar opzet verrassend scherp te reflecteren op contemporaine issues. De zeitgeist voorbij alleen de nostalgische clichés.

Zelfs dat het gebaseerd zou zijn op een waargebeurd verhaal kan niet helemaal verhullen dat we het wel eens eerder gezien hebben. Het voelt wel erg veel aan als de zoveelste oplichtersfilm met duidelijk aanwezige moraal. Zeer voorspelbaar dus. De rolbezetting is dan weer erg fijn, met Laurence Fishburne en Kevin Spacey als de grote uitschieters.

Voor mij ook een geslaagde film over schuld en onschuld. Heerlijk menselijk gedaan, waarbij Spike Lee echt door durft te dringen tot de nare eigenschappen van de mens. Ik vind hem vaak wat belerend in zijn opvattingen, maar hier dus absoluut niet.

Na de grandioze opening in die lege stad verwacht je een heleboel van deze film, maar dat wordt niet echt waargemaakt. De sfeer is mij te serieus voor de pulp die het uiteindelijk is en eigenlijk konden de bord-kartonnen karakters mij weinig schelen om de dramatische kant te kunnen waarderen. Sowieso vond ik het erg jammer dat de zombie's naar het einde toe op een tweede plaats leken te verdwijnen. De parodie Shaun of the Dead en de remake Dawn of the Dead hebben voor mij veel meer het overdreven zombie-gevoel wat ik hier mis.

In tegenstelling tot Agami weet deze wel zijn minimalisme optimaal te benutten voor een verhaal over strijdende partijen. Lekker villeine humor tussen de twee jongedames en hun wederkerige haat.

Heel erg sterke hardboiled western in de lijn van Sam Peckinah of Sergio Leone, met een fraaie casting en precies de juiste toon voor het genre. Christian Bale en Russel Crowe zijn erg leuk gecast als elkaars tegenpolen. Het had wel iets minder voorspelbaar gemogen, maar ik ben allang blij dat er een nieuwe western is die de kwaliteit van weleer weet te benaderen. Keep 'em coming!

Ben ik nou zoveel meer volwassen dat ik nu wel het afzichtwekkende rassenhaat en het verschrikkelijke sexisme zie in deze puberale rotzooi? Of doet het vervolg daadwerkelijk dingen grandioos verkeerd ten opzichte van zijn voorganger? In ieder geval vond ik het maar een middelmatige sequel die zichzelf veel serieuzer lijkt te nemen dan een pulpwerk zou moeten doen. Middelmatige acteurs en een verwaarloosbaar plot, waarbij de grandioze gevechten uit het origineel hier vooral bloedeloos en repetitief over komen. Of om mijn broertje te quoten: 'Het wordt tijd dat de game eens gaat beginnen, want ik ben steeds maar geneigd om de intro sequence door te drukken!'

Vrouwenvleugel tussen de politieke spanningen van het Israëlische/Palestijnse conflict. '3000 Layla' (2015) tikt wel echt álle clichés af van producties over vrouwengevangenissen. Een brave hoofdpersoon die het onrecht nog niet heeft verwerkt van een onrechtvaardige veroordeling, terwijl ze tussen de leeuwen geworpen wordt wanneer verschillende topdogs strijden om de macht. Corrupte bewakers verlenen diensten of reageren hun eigen frustraties af op de gevangenen. Een maatschappijkritische laag omdat Layal (Maisa Abd Elhadi) net als zoveel andere Palestijnen lukraak wordt opgepakt op schimmige terrorisme-verdenkingen. Ook werken de politieke spanningen door in de verhoudingen tussen Israëlische/Palestijnse gevangenen en autoriteiten. Met een belangrijke sleutelrol voor Sanaa (Nadira Omran) als een soort eenarmige Martine Hafkamp, die overduidelijk het conflict opzoekt met gevangenisrellen en hongerstakingen. Maar kan en wil de zwangere Layal hier nog onderdeel van zijn?

Net als de eveneens Jordaans-Palestijnse productie 'Farha' (2021) is het opvallend dat '3000 Layla' (2015) expliciet een vrouwelijk perspectief naar voren brengt. Hier dan een pasgetrouwde jonge vrouw die zal moeten bevallen in een gevangenis. Haar zwangere buik in een omgeving vol haat, geweld en machteloosheid. De geboorte van zoontje Nour en de continue angst dat het hummeltje van haar afgepakt wordt. Zeker wanneer zowel gevangenisleiding als medegevangenen het jongetje gebruiken als pressiemiddel om haar loyaliteit te testen. Absoluut de mooiste momentjes zijn de liefdevolle uitwisselingen tussen moeder en zoon. Ook visueel weet '3000 Layla' (2015) de claustrofobie over te brengen van gevangenismuren en het genadeloos verstrijken van de tijd. Helaas komen de uitgesproken politieke boodschap en de vele genreclichés in de weg te staan van een genuanceerde film over gevangen vrouwen. Het blijft platter dan had gekund.

Kijkt lekker weg als zoveelste kloon van Tarantino. Ik werd wel gek van die zotte freeze frames de hele tijd.

Het heeft bij vlagen de surreëele kwaliteiten waar ik Argento om waardeer: kunstzinnig samenspel van beeld en geluid, overdreven typetjes in de bijrollen, suspensevolle psychologische terreur en de bizarre wendingen in het plot. Toch lijkt de balans tussen humor en horror hier een tikkeltje zoek te zijn geraakt. In plaats van nagelbijtende spanning vast te houden wordt er te vaak gestrooid met kluchterige humor die misplaatst voelt in een film rond seriemoordenaars en voyeurisme.

Ik ben een fan van zelfreflectieve, satirische films over de totstandkoming van kunst. En al helemaal als ze ook nog eens een autobiografische insteek hebben. In dat opzicht is 'The 40-Year-Old Version' (2020) smullen in hoe theaterschrijfster Radha Blank op zoek gaat naar manieren om zichzelf te kunnen uiten als Afro-Amerikaanse vrouw van tegen de veertig. Ooit was haar ster rijzende, maar nu moet ze haar tijd spenderen met theaterklasjes in een achterstandswijk. Haar pogingen om aansluiting te vinden bij het dominant witte theatermilieu lopen stuk wanneer ze zich niet aanpast aan bepaalde verwachtingen, zoals dat de zwarte ervaring louter kan bestaan uit armoedeporno of sociaal-maatschappelijke misère. Gefrustreerd geraakt door de vele afwijzingen, vindt Radha Blank in gangsterrap een uitlaatklep om dichterbij zichzelf te komen als een oudere vrouw, een mens en een individu. Klein probleempje: haar leefwereld staat ook mijlenver af van haar collegarappers, die moeten dealen met armoede en vaak nog met één been in de kleine criminaliteit staan.

Deze debuutfilm is duidelijk voor een appel en een ei gemaakt. Het oogt sober en heeft geen grootschalige decorstukken of acteurs van naam en faam. Neemt niet weg dat het (ondanks beperkte middelen) toch de juiste toon weet te vinden. Zoals het smaakvolle zwart/wit waarmee wordt gesymboliseerd dat de zichzelf spelende Radha Blank zich tussen de ene en de andere wereld moet bewegen. Op spaarzame momenten kleuraccenten wanneer ze droomt over een theatershow die ze zelf mag vormgeven of terugdenkt aan fijne jeugdherinneringen. Sowieso is Blank zo'n charismatische actrice die ermee wegkomt dat de camera eigenlijk non-stop op haar gericht is. Of het de schoollessen zijn waarmee ze probeert om jonge acteurs hoop te geven dat ook zij gerepresenteerd mogen worden, terwijl ze zelf gestrand is met haar gefnuikte ambities. Of wanneer ze haar eigen ideeën probeert te pitchen bij zelfingenomen mannen, die van alles in haar willen zien behalve de gelaagde persoon die ze werkelijk is. Of de heerlijke fragmenten waarin ze een capuchon over haar hoofd trekt en meedoet met het woordenvuurwerk van rap battles.

'The 40-Year-Old Version' (2020) is een vrolijke feelgoodfilm met thematiek die je niet gauw zult terugzien in de meeste studiofilms. Soms is het niet zo gestroomlijnd als je zou hopen, maar over de gehele linie is 't ad rem en grappig. Paar keer hardop gelachen. Radha Blank is iemand om in de gaten te houden, die gaat nog eens wat moois doen als actrice of regisseuse.

Weinig toonvast. Bij vlagen is 'Da 5 Bloods' (2020) geniaal als deconstructie van Vietnamfilms en een pamflet over de 'vergeten' geschiedenis rond zwarte soldaten. Zoals Spike Lee zo overduidelijk inhaakt op Hollywoodconventies om de kijker ervan te doordringen dat er een heleboel niet klopt aan de overleveringen. Mijn favoriete scène is de getormenteerde jungle-monoloog waarmee Paul (Delroy Lindo) een indringend relaas houdt over zijn oorlogstrauma. Zijn enige vrijheid ligt nog in die overzichtelijke wildernis van doden en niet-doden, als een nu waar ten minste geen pijn wordt gevoeld. Op eenzelfde manier vind ik het sterk hoe gestorven legerleider Norman (Chadwick Boseman) een monoloog houdt over de legitimiteit om het gestolen goud toe te eigenen. Zo cliché en toch weer zelfreflexief in een BLM-context. Maar tegelijkertijd zijn het rake schoten hagel in een film die nodeloos uitweidt met leuterdialogen en vergezochte plotwendingen. Lee probeert wel erg ambitieus Hollywood's verknipte relatie met Vietnam bij elkaar te brengen in één film. Met als gevolg dat 'Da 5 Bloods' (2020) tonaal alle kanten op slingert en zelf een beetje absurd wordt. Hier had meer ingezeten met een strakker script.

Een stonerkomedie met Seth Rogen wordt er toch iets grimmiger op als Adam (Joseph Gordon-Levitt) de medicinale wiet rookt om zijn kankerleed te verzachten.Rogen/Gordon-Levitt zijn leuk op elkaar ingespeeld en hun mannenvriendschap werkt aanstekelijk. '50/50' heeft net dat rauwe randje waardoor het geen inwisselbare sentimentele tearjearker wordt, vooral door hoe de mensen rond de betreffende kankerpatiënt stuk voor stuk hun eigen egocentrische agenda's hebben. Al moet zijn vriendinnetje Rachael (Bryce Dallas Howard) ongemeend hard door het stof, als ze niet de rol van volmaakte ziekenverzorger kan spelen. Het wordt wat ongeloofwaardig als Adam's kankertherapeute, Katie (Anna Kendrick), die wél een positieve vrouwenrol in zijn leven gaat vervullen. Dit zijn van die voorspelbare en seksistische clichés, over goede en slechte vrouwen, die erin blijven sluipen in dit soort toegankelijke publieksfilms.

Een tikkeltje afstandelijk door de wel erg gekunstelde structuur van vertellen, maar inhoudelijk is het wel een aardige kijk op het instituut huwelijk.

Vooralsnog meer binding met Argento en Fulci, terwijl Bava misschien zelfs de beste cineast van de drie is. Blood and Black Lace oogt stijlvol in hoe het de swingende wereld van topmodellen en couturiers als uitgangspunt neemt voor een onvervalste whodunnit. Net als een eerdere film die ik van hem zag, Black Sunday (1960), is de grootste hoofdrolspeler de locatie zelf. Hier is het een overweldigende villa met overal geheime kamertjes en mysterieuze nissen. Genoeg plekken voor de iconische schurk om zich te vergrijpen aan de Italiaanse schonen die hij meesleept naar verborgen plekken. Allemaal geschoten in een schitterend technicolor, waarmee het spel tussen licht en donker én kleurcontrasten maximaal tot hun recht komen.

Toch voelt het als film zelf een tikkeltje kil en bloedeloos. Bava heeft een serieusheid die zijn film een zekere klasse geeft, maar die tegelijkertijd de lol mist van luchtigere giallo. Acteurs en actrices zijn allemaal dezelfde intens acterende zwaarmoedige figuren. Geen luchtig grapje of relativerende terzijde kan er vanaf. De casting zelf lijkt ook veel minder gericht op authentieke typetjes die het geheel een eigen glans geven, dus niet de komische bijrollen waar ik zo van kan genieten bij Italiaanse producties uit die tijd. Terwijl de serieuze toon niet ertoe leidt dat er een band wordt verkregen met het vrouwelijke slachtvee dat veelvuldig verminkt en vermoord wordt. Deze film lijkt uit te willen stralen dat het meer is dan ordinair pulp vermaak, maar tegelijkertijd gaat het daarmee weg van de zelfspot die het genre voor mij onweerstaanbaar maakt.

Geinige docu over de creatieve manieren waarop men al tijdenlang geprobeerd heeft om dictator Castro om zeep te helpen, met aan het einde nog even een fikse terechtwijzing voor het Amerika onder Bush. Vooral vermakelijke infotainment, want echt diepgaand is het nergens.

Krachtig statement tegen seksuele intimidatie en hoe dit kan ontstaan binnen de Egyptische maatschappij. Wat ik knap vind is hoe het enerzijds de manier waarop er naar aangerande vrouwen wordt gekeken ter discussie weet te stellen, maar hoe het anderzijds de mannelijke kijker afdwingt om na te denken over de gevolgen van zijn handelen. Taboedoorbrekend, maar op een dermate luchtige manier dat het niet te zwaar op de hand wordt.

Een goed sociaal-realistisch drama valt of staat met de kracht van het morele dilemma.Voor mij persoonlijk zijn 'Ladri di biciclette' (1948) en 'Deux jours, une nuit' (2014) zulke uitmuntende films in dit genre. Ook in '7 Prisioneiros' (2021) werkt het bijzonder goed dat je als kijker wordt meegenomen in het dilemma van Mateus (Christian Malheiros) als hij steeds net iets meer privileges krijgt dan zijn gevangen genomen leeftijdsgenoten. Ze zijn allemaal in handen gekomen van mensenhandelaar Luca (Rodrigo Santoro), maar de man lijkt meer te zien in zijn nieuwe protegé. Oprechte sympathie of een slimme manier om de tot slaaf gemaakten tegen elkaar uit te spelen? De haat-liefdeverhouding tussen Mateus/Luca vormt een geslaagde aanklacht tegen de cynische machteloosheid van mensenhandel. Waar armoede en criminaliteit met elkaar samengaan om simpelweg het hoofd boven water te houden.

Een van de grootste meevallers ooit. Eminem weet eigenlijk heel naturel zijn karakter neer te zetten, en dat had ik absoluut niet verwacht. Mooie sfeer ook van de ghetto's en hoe jongeren zich daarin staande willen houden. Ik vergeef het de makers meteen dat ze Brittany Murphy als standaardhoertje moesten casten.

Huiseigenaar met gekmakende geluidsoverlast. Sinds 'Squid Game' en 'Parasite' zijn we allemaal wel bekend met Zuid-Koreaanse kapitalismekritiek. Sociaal realisme verpakt in inktzwarte humor vol Kafkaëske taferelen. Zo goed als die andere titels wordt 'Wall to Wall' (2025) overigens niet, want er wordt hier erg opzichtig gehengeld naar grote thema's als cryptofraude, de verstoorde huizenmarkt en complotdenkers. Het laat weinig aan de verbeelding over hoe je één en ander moet interpreteren. Echt een binding met de onaangename personages krijg je nooit en het overgecompliceerde plot steekt niet logisch in elkaar. Soms weet 'Wall to Wall' (2025) wel te overtuigen met hallucinante horrorscènes waarin de hoofdrolspeler wordt getergd door de aanwezigheid van zijn buren.

Deze...film...is....zo....slaapverwekkend.....saai!

Aan de beelden ligt het niet, die zijn namelijk adembenemend mooi. Maar daarmee heb je maar een aspect te pakken van een sterke documentaire, er hoort wat mij betreft ook een onderhoudend verhaal in te zitten waarmee een kijker zich kan identificeren. In deze film wordt een authentiek beeld geschetst van de Touareg, woestijnnomaden in de Sahara. We zien hoe zij tenten opzetten, zich opmaken, op kamelen rijden, keuvelen met bekenden, feesten, dansen, zingen, en dat ongeveer twee uur lang. Enige narratief is slechts heel af en toe aanwezig.

Maradona als regisseur van zijn eigen lot. Paolo Sorrentino is voor mij een beetje hit-or-miss met zijn bombastische metaforen en seksistische elementen. Maar het autobiografische 'The Hand of God' (2021) is toch weer erg fraai in beeld gebracht. Eigenlijk al vanaf die oogverblindend mooie openingsscène langs een Napels dat zich opmaakt voor de mogelijke komst van de Argentijnse sterspeler. Een zinderende collectieve hoop voor bijgelovige Napolitanen dat er iets gaat veranderen in de banaliteit van alledag. Het werkt ook goed hoe Sorrentino zulke collectieve euforie steeds afzet tegen individuele trauma's en onbevredigende verlangens. Soms hebben we dromenbrengers als Paolo Sorrentini, Federico Fellini en Antonio Capuano nodig om onze eigen pijn te zalven.