Opinions

Bij een tweede keer kijken valt het toch een beetje op dat het waanzinnige solospel van Will Smith teniet wordt gedaan met een matige tweede helft. Van een psychologische mindfuck verwordt het tot een flauwe actiefilm met nogal voorspelbare boodschap. Om dan te eindigen met een tenenkrommend flauwe climax over hoop, geloof en de voortgang van het menselijke ras. Hier had echt meer ingezeten met vooruitstrevend regisseerwerk en met minder concessies naar de commercie. Of zoals ik in een reactie op IMDB over deze film heb gelezen: in elke blockbuster schreeuwt een potentieel meesterwerk om eruit te mogen komen. Indrukwekkend in de bioscoop door zijn mooie beelden, maar zeker geen blijvend meesterwerk als je hem herkijkt.

Huilen zal je! Hier met die tranen!

Tikkeltje te sentimenteel en braaf, maar toch ook wel een erg fijne Sean Penn.

Feministische antiheldin. Ik heb erg genoten van Marla Grayson (Rosamund Pike) als stoïcijnse haaibaai die alles doet om centen binnen te harken, zelfs wanneer kwetsbare ouderen daar het dupe van worden. Een beetje zoals in de vroegere seizoenen van 'Better Call Saul' toen Jimmy McGill zich vooral bezighield met bejaarde cliënten. Het is ook zo heerlijk vilein hoe Grayson zich gesteund voelt door wetten, regels en een eigen soort old boys network. Het maakt het conflict met een kleine gangsterleider (Peter Dinklage) des te vermakelijker als witteboordencriminaliteit en gangstergeweld elkaar raken. Wie is er eigenlijk de grotere slechterik van de twee? 'I Care A Lot' (2020) bouwt op naar een meesterlijke climax waarin de kloeke fraudeur volledig wordt teruggeworpen op zichzelf.

Wie goed doet, goed ontmoet. Maar het is waarschijnlijker dat de barmhartige persoon in kwestie ontdekt dat het universum een kille en onverschillige plek is, waar nare dingen gebeuren omdat ze nu eenmaal kunnen gebeuren. 'I Don't Feel at Home in This World Anymore.' (2017) is 't sterkst wanneer bij braverik Ruth (Melanie Lynskey) het existentiële besef daagt dat weinig wat ze doet of zegt invloed lijkt te hebben op wat haar overkomt. Grootste troef is Melanie Lynskey als het zachtaardige mens dat een sluimerende vulkaan herbergt van opgekropte frustraties en cynisme. Erg geestig hoe ze elke nieuwe klap incasseert terwijl er tegelijkertijd een verlangen ontstaat dat zij die ene grote daad zal stellen. Toch vind ik 't ergens jammer dat Ruth's verwording tot wraakengel uiteindelijk nooit helemaal tot wasdom komt. Haar personage zet dan wel dingen in gang waardoor het plot opbouwt naar een gewelddadige standoff, maar ze blijft er terechtkomen door een mengeling van stuntelig toeval en de snode plannetjes van anderen. Voor een moraalschets blijft 'I Don't Feel at Home in This World Anymore.' (2017) te veilig binnen de lijntjes kleuren van het thrillergenre.

Niemand minder dan Stephen King vestigde via zijn Facebookpagina de aandacht op deze nostalgische horrorpulp. Vooral omdat hij de titel intrigerend vond. Het is een amusante rip off van tijdgenoten als 'Invasion of the Body Snatchers' (1956) en andere klassieke invasiefilms. Deze titel heeft veel vrijgezelle mannen die sarcastische opmerkingen maken over het instituut huwelijk en een tragische romance tussen een mens en een buitenaardse. Het robotachtige acteerwerk is houterig en statisch, maar juist het surreële ervan draagt bij aan het droogkomische sfeertje waar het de prent om lijkt te doen. Of misschien is het mijn nostalgie waardoor het in de tegenwoordige tijd allemaal een stuk komischer lijkt. De spaarzame ontmoetingen met het alien-ras in hun natuurlijke vorm worden zelden eng door het extreem cheesy effectje waarmee de overgang van mens naar alien wordt getoond. Gelukkig werkt dit voorspelbare niemendalletje toe naar een alleraardigste climax. Het roept zelfs wat sympathie op naar die verdoemde buitenaardsen met hun voortplantingsmissie

Zo'n netflixfilm waar je nooit voor naar de bioscoop zou gaan, maar die prima vertier biedt voor wat verloren uurtjes op een stormachtige avond. Of zoals de hypergewelddadige huwelijksperikelen tot een ongemeend zwarte komedie leiden, waarin de echtelijke frustraties tussen Lisa (Noomi Rapace) en Lars (Aksel Hennie) steeds iets verder escaleren en ze elkaar op een bepaald punt zelfs fysiek te lijf gaan. In lijn met 't cartooneske huwelijksgeweld uit klassiekers als 'The War of the Roses' (1989) of 'Death Becomes Her' (1992). Deze luchtige 'comedy of errors' drijft bijna volledig op de chemie tussen Rapace/Hennie en de hilarische situaties waar ze door eigen toedoen in verzeild raken. De komst van een drietal slungelige criminelen lijkt in eerste instantie een wat goedkope afzwakking van 't eigenlijke conflict, maar met deze nieuwe situatie kan horrorregisseur Tommy Wirkola helemaal losgaan met gore en zakjes bloed. Het maakt 'I Onde Dager' (2021) tot een hoogst amusante genrefilm die weinig pretenties heeft en toch voldoende raakt aan bevredigende onderbuikgevoelens.

De pijnlijke transitie naar volwassenheid. In 'I Saw the TV Glow' (2024) twijfelt de jonge Owen (Justice Smith) aan de ingewikkeldere vraagstukken die opkomen met de puberteit. Zijn eigen seksualiteit. Zijn eenzaamheid. De schade van een overbeschermende opvoeding en een autoritaire vader. De ziekte van zijn moeder. Samen met de iets oudere Maddy (Brigette Lundy-Paine) deelt hij de televisieserie 'The Pink Opaque' als een soort brug tussen eigen traumatische ervaringen en de fictiewerkelijkheid van een 90's TV-show. Een soort nostalgische throwback naar The Power Rangers, VR Troopers, Sailor Moon en andere series waarin underdogs bondjes met elkaar sluiten om monsters te bevechten. Maar Maddy's pijn over haar eigen huiselijke sores blijkt op een ongezonde manier gekoppeld aan de gebeurtenissen in die show. Tot het punt dat ze er op een dag zelf in verdwijnt.

Ik heb met volle teugen genoten van de surrealistische videoclip-logica van een plot waarin de eenheid in symboliek belangrijker is dan een duidelijk aanwijsbare spanningsboog. Het levert visueel prachtige elementen op als die dreigende ijscowagen en het kleurrijke planetarium. Of de heerlijk oprechte fragmenten waarin 'The Pink Opague' tot leven komt met koddige monsterkostuums en het cheesy acteerwerk van producties uit die tijd. Het werkt ook goed dat 'I Saw the TV Glow' (2023) Owen's werkelijkheid nooit eenduidig vermengt met de televisieserie. Er blijft ruimte over voor interpretatie of we te maken hebben met psychische dissociatie of een paranormaal verschijnsel. Of misschien zelfs onderdrukte seksualiteit en/of genderidentiteit!? . Helaas krijgt 'I Saw the TV Glow' (2023) serieus te lijden onder het ondermaatse acteerwerk van Justice Smith. Zeker bij enkele cruciale dramatische scènes werkt zijn houterige acteerwerk vooral op de zenuwen.

De meester van het Britse sociaal realisme vervolmaakt zijn stiel met een onsentimentele film over mensen aan de onderlaag die verstrikt raken in de bureaucratische mallemolen van een verzorgingsstaat. Over het verlies van controle en zelfbeschikking bij verminderd arbeidsvermogen, terwijl tegelijkertijd het moeten rondkomen van een uitkering in de maatschappij is omgeven met een air van schuld en schaamte. Daniel Blake is voor armoede in West-Europa wat Walter White (Breaking Bad) was voor het Amerikaanse gezondheidsstelsel: een individu dat in zijn handelen echt niet het meest toeschietelijk of gemakkelijk is, maar als een moderne Don Quichot de strijd aangaat met een gebrekkig ingericht systeem. Wie zijn queeste terug wil brengen tot een rechtlijnig links of rechts verhaal heeft het niet helemaal begrepen. Daniel Blake is dé fictiefiguur van deze tijd, verdrinkend in (soms) onbegrijpelijke systemen als digitalisering, kosten-batenanalyses en outsourcing. De verzorgingsstaat als een soort dweilen met de kraan open, omdat het van zichzelf al de meest simpele problemen nodeloos complex maakt.

Als liefhebber van het muzikale werk van Bob Dylan, is dit een film waar ik al geruime tijd naar uitkeek. Maar de vonk wist helaas amper over te springen. Ja, de film is geniaal in zijn beeldschone beelden, ja, de soundtrack is fantastisch, maar het is ook een vermoeiende uitputtingsslag aan absurdistische, quasi-artistieke scenes. Zonder enige kennis van het leven van de bard is er soms geen touw aan vast te knopen. Gelukkig voorzag mijn pa me wel van enige duiding, maar dat zou eigenlijk niet nodig moeten zijn in een film. De verschillende fasen uit Dylan's leven hangen als los zand aan elkaar en worden op te pretentieuze wijze met elkaar verweven. Aan het acteerwerk ligt het overigens zeker niet, waarbij vooral Heath Ledger en Cate Blanchett schieten uit als de geniaal veelzijdige acteurs die het zijn. Ik had echter nooit het gevoel dat ik deelgenoot werd van Dylan en zijn leven, zoals ik dat gevoel bij de Johnny Cash biopic Walk the Line wel had.

Moorddadige familieman

Michael Shannon stelt zelden teleur als de eeuwig getergde 'family man' met meestal een duistere schaduwkant. Deze vertolking als 'The iceman' is hem dan ook op het lijf geschreven. Zet daar de altijd even gladde maffiavedette Ray Liotta tegenover en je weet dat er mogelijk vuurwerk gaat komen. Toch? Vreemd genoeg heeft de film precies de juiste (inktzwarte) sfeer van maffiapraktijken in de jaren zestig en zeventig, maar toch weet het niet consequent genoeg zijn spanning vast te houden.

Grootste manco is een zwabberend plot dat niet verder komt dan de tweespalt weergeven van de liefdevolle familieman tegenover de koelbloedige killer. Het mist iets van een psychologische ontwikkeling of een moreel spanningsveld, want nu worden er lukraak enkele balletjes opgeworpen die nooit verder worden onderzocht: zijn moraal ten aanzien van vrouwen, zijn bloederige verleden plus relatie met zijn broer (kindermoordenaar), zijn extreme beschermingsdrift naar het eigen gezin. Toch zijn de opgeworpen 'antwoorden' nergens bevredigend in dat zij een compleet portret schetsen van een gelaagde figuur met tegenstrijdige karaktertrekken.

Het lijkt alsof de filmmakers eerder het 'familie-aspect' hebben willen uitlichten omdat het een vreemd contrast is met het maffiagenre, maar dat zij daarbij vergeten zijn om een logische dramatische opbouw erin te verwerken. Daarom meandert het plot wat statisch voort rond enkele momenten dat men elkaar bedreigt, fysiek aanvalt of vermoordt, terwijl het familiegebeuren als een weinig opzwepende terzijde af en toe wordt aangehaald. Misschien had het zelfs beter gewerkt als het een familiedrama was met juist het gewelddadige dubbelleven als de terzijde. Zo zou het in ieder geval nog het aspect van de moordende familieman op zijn meest interessante plek kunnen onderzoeken: namelijk het gezin dat hij probeert te beschermen tegen de gevolgen van zijn gewelddadige beroepskeuze.

De beeldschone Ida (Agata Trzebuchowska) wordt aan de vooravond van haar toetreden tot een nonnenorde gedwongen om contact te leggen met haar enige familielid. Tante Wanda (Agata Kulesza) is jarenlang actief geweest als procureur in strafzaken tegen de vijanden van het toenmalige communistische regime. Het onwaarschijnlijke duo blijkt een onopgelost familievraagstuk te hebben, ergens verborgen in de modder van het Poolse platteland. Waar WOII en communisme nog doorleven in de armoedige leefsituatie van de nukkige boeren, die er alles aan genegen zijn om hun weinige bezittingen met hand en tand te verdedigen, zelfs als die oneerlijk verkregen zijn tijdens de Jodenvervolging.

De Poolse regisseur zet de dubbelheid van 'the swinging sixties' neer met het stemmige zwart/wit en het beklemmende gebruik van kaders en camerahoeken, terwijl de bedompte atmosfeer soms doorbroken wordt met de opwindende jazz-sequenties. De grote ideologieën (nazisme, staatscommunisme, institutioneel christendom) zijn verdwenen of beginnen barstjes te vertonen, in de plaats komen liberale vrijheden als vrouwenemancipatie en vrije seks. Toch is het een tijd van verwarring waarin de oude machten nog aan de oppervlakte liggen, getuige bijvoorbeeld hoe de non in wording aangesproken wordt met het ontzag voor de Goddelijke autoriteit die zij mede representeert. Desalniettemin schuilen er juist in deze vroom ogende gelovige existentiële vraagstukken waarmee zij de status quo bevraagt.

Fantastische absurde en gitzwarte humor, en een schitterende piepjonge Jessica Alba in een bijrol.

Oef, dit komt binnen. De onmogelijkheid van een vader en een moeder om het zinloze verlies te accepteren van hun jonggestorven dochter. 'If Anything Happens I Love You' (2020) werkt ook zo goed omdat de sobere tekenstijl de droomlogica volgt van prentenboeken en daarmee zelf iets uitstraalt van jeugdige onschuld. Maar in plaats van dat je iets voorleest aan een kind dat zich veilig nestelt tussen de warme dekens, is het nu juist een filmpje over een kil maatschappelijk probleem als schietpartijen op scholen. Die tegenstelling tussen het onbevangen kind en de rauwe werkelijkheid is hartverscheurend. Ik kan me trouwens wel voorstellen dat dit minder goed aansluit bij Nederlandse kijkers omdat het - anders dan bijvoorbeeld 'Father & Daughter' (2000) van Michael Dudok de Wit - zo specifiek gekoppeld is aan een Amerikaanse context.

Best goed voor een Nederlandse film. Dat zeg je dan wanneer een film er net iets gelikter en ambitieuzer uitziet dan de meeste Nederlandse producties. En het moet gezegd dat 'iHostage' (2025) er fraai uitziet met de beklemmende beelden van het Leidse Plein. Zo zie je Amsterdam toch niet vaak. Maar het blijft vlak met sentimenteel melodrama rond slachtoffers en schouderklopjes naar onze helden van de politie. Ze proberen grijstinten toe te voegen door dader Ammar Ajar (Soufiane Moussouli) neer te zetten als een labiele persoon en niet als een absolute schurk. Of de morele dilemma's rond de keuze om op de gijzelnemer in te rijden. Helaas is het acteerwerk te oppervlakkig om onder de huid te gaan zitten. Ook stoort het me dat zelfs commerciële Nederlandse films vaak zo'n belerend Telefilm-sausje hebben. Alsof je vooral iets moet opsteken over belangrijke maatschappelijke kwesties.

Tikkeltje kijkersbedrog om niet mee te nemen in de productie dat Alice niet volledig vanuit haar eigen artificiële intelligentie handelt. Dan steekt het nog iets meer dat de productie veel ethische vraagstukken onaangeroerd laat, zoals de gevolgen van soortgelijke technologie op het zelfbeschikkingsrecht en de privacy van de ouderen. Het is een mooi weer show waar eenzijdig de positieve aspecten benadrukt blijven worden van het inzetten van surrogaat verzorgers. Wel aandoenlijk dat de geportretteerde oudjes zo'n innige band weten te krijgen met een koddig poppetje.

Romano van der Dussen komt in 'Ik Heb het Niet Gedaan' (2019) niet naar voren als een sympathiek mens. Of het de verdraaiingen zijn waarmee hij probeert om minder flatteuze kanten van zijn persoon onder de tafel te schuiven, omdat zijn onschuld aantonen voor hem belangrijker is dan de waarheid vertellen. Of de opgekropte woede over de oneerlijke situatie waarin hij is terechtgekomen, terwijl hij op bepaald moment zelf vurig wordt op documentairemaakster Elena Lindemans als zij terecht begint te twijfelen aan zijn getuigenis. Iedereen draagt schuld, behalve Romano zelf. En dat terwijl de anekdotes van zijn vader en een oude jeugdvriend er ook niet om liegen: hij had een gewelddadige inborst en mishandelde de vrouwen in zijn leven. Maar juist die verkrachtingszaak waar hij twaalf jaar voor in een Spaans cachot zat, heeft hij niet gedaan. Het DNA-bewijs ligt er dat de Britse serieverkrachter Marc Dixie sporen achterliet op het slachtoffer, terwijl er rond Romano's veroordeling een reeks aan justitiële missers speelde.

Met dit verhaal als een Griekse tragedie - over de schuldige man die terecht zijn eigen onschuld aanvecht - vangt Elena Lindenmans de tegenstrijdigheden in Romano van der Dussen. Dat menselijke aspect waar we als kijker niet worden uitgenodigd om te oordelen over goed en kwaad, maar vooral de worsteling zien van een intens getraumatiseerde man. Om vrede te krijgen met zichzelf en berouw te tonen naar zijn vroegere misstappen. Om zijn naam te zuiveren over datgene wat hij nu juist níet deed. Om de band met zijn vader te herstellen en zo een gezonde vader- en zoonrelatie te ervaren. Om verder te kunnen leven, zonder die ballast van het verleden. Want achter zijn boosheid en soms gebrekkige zelfbeeld komen er ook glimpen aan de oppervlakte van een zachter mens. Hoe Romano samen met zijn vader een brief schrijft of Marc Dixie álsjeblieft schuld wil bekennen voor zijn daden, omdat het tergend is om er onschuldig voor te worden veroordeeld. Of hoe Romano zowel zijn eigen misbruikverleden als zijn strafbare handelingen terugziet in een figuur als Dixie, die voor veel mensen alleen nog maar het absolute kwaad zal zijn.

Ik vind Romano van der Dussen een onuitstaanbare man en vermoed dat er ook slachtoffers zullen zijn die weer een heel ander licht werpen op zijn criminele verleden. Maar niet veel mensen zullen zo onomwonden durven toegeven dat ook zij een inktzwarte schaduwkant hebben. En gelukkig maar dat de rechtstaat in westerse landen (in de meeste gevallen) mensen niet reduceert tot monsters en hen de ruimte biedt om bestraft te worden op datgene wat ze hebben gedaan. 'Ik Heb het Niet Gedaan' (2019) is een mooi document over de nuanceringen en schakeringen bij mensen die niet altijd kunnen rekenen op empathie met hun situatie. Niemand verdient een onjuiste veroordeling, ook Romano van der Dussen niet.

Schitterend ''verwerkingsdrama'' waarin een vrouw (Kristin Scott Thomas) intrekt bij haar succesvolle zus (Elsa Zyberstein). Hun omgeving is onwetend over de afzichtelijke daad die zij ooit gepleegd heeft naar haar bloedeigen zoon. Maar was die daad wel zo verschrikkelijk? De film brengt nuances aan in het beeld van ''een monster'' en geeft een gekwetste ziel bloot die zo menselijk is als ieder van ons. We zien hoe deze vrouw van een bloedeloos wrak langzaam transformeert tot een vrouw die in het leven wil staan maar die altijd zal lijden onder haar eigen verleden. En er wordt ook nog een intrigerend sub-thema aangesneden over de betrekkelijke eenvoud van literair werk naar gebeurtenissen uit het ware leven. Een grote pluim voor de sobere doch ijzersterke regie van Philippe Claudell en het eveneens ijzersterke acteerwerk van Kristin Scott Thomas. De sentimentaliteit, die de hele film op de loer ligt, wordt kunstig vermeden door het toch vooral zo menselijk mogelijk te houden. Het enige minpunt zijn de wat onnozele plotlijnen rond een maatschappelijk werker en zijn fascinatie voor de Orinoco. Dat vond ik echt een tikkeltje ongeloofwaardig.

Alle elementen voor een betoverende ervaring zijn aanwezig: met zorg wordt het Wenen uit de 18e eeuw tot leven gebracht door een spel te spelen met magie en werkelijkheid. In de hoofdrollen zijn de heerlijk enigmatische illusionist Eigenheim

( Edward Norton ) en een chagrijinge politie-inspecteur ( Paul Giamatti ) als tegenspeler. Toch valt het mij allemaal bitter tegen.

Het probleem is dat de film al in een vroeg stadium toewerkt naar een ''onvoorspelbaar'' einde, maar helaas slaan ze daarmee de plank volledig mis. Door een verkeerd getimede flashback aan het begin, kan iedereen met een redelijk verstand al vrij rap uitpuzzelen waar het allemaal naartoe gaat leiden. Dat haalt de spanning er volledig uit. Goed, voorspelbaarheid is een ding, maar een film kan natuurlijk desondanks toch vermakelijk en/of ontroerend zijn. Maar helaas schiet ''The illusionist'' ook op dat vlak een beetje tekort. Het acteerwerk is zo goed zoals te verwachten valt van de grote namen, maar helaas bedienen zij zich allemaal van verschrikkelijk slecht gespeelde accenten die Europees aan moeten doen. Daarbij is er weinig chemie tussen Edward Norton en zijn vrouwelijke tegenspeelster Jessica Biel. Dat is funest natuurlijk in een verhaal dat zich presenteert als liefdesgeschiedenis. Tot slot zijn de computer-effecten - die gebruikt worden om Edward Norton goochelskills te geven - tamelijk doorzichtig. Ze verstoren elke magie die je in een film met als insteek illusionisme en goochelarij mag verwachten.

Wat doet de film dan wel goed? Qua sfeer is er veel aandacht besteed om het Wenen van die tijd tot leven te brengen, en daarin slagen de makers met vlag en wimpel. Ook de soundtrack ligt lekker in het gehoor en Giamatti en Norton zijn gewoon verschrikkelijk charismatische acteurs in welke film ze ook spelen. Dat bij elkaar maakt dat ik de film met een redelijk plezier nog uit heb gekeken. Maar toch blijft het gevoel hangen dat hier meer in had gezeten. Misschien dat de tegelijk uitgekomen The Prestige daarin voldoet?

Een subtiel, klein verhaaltje wordt in handen van Sylvain Chomet een overdadig feest van gelukkig makend gedetailleerde animatie. Het heeft die fijne mix van nostalgie en visuele pracht die The Artist ook tot een fijne film maakte. Mooi ook hoe het onverwacht deprimerende einde ook maakt dat de vrolijke en onbezorgde opbouw een cynische lading krijgt. Het weet zo heel goed de ontreddering en de desillusie te vangen van een relatie die onverwacht op de klippen loopt. Mij liet het in ieder geval niet onberoerd.

De meester-regisseur van o.a. Brasil, The Fisher King en Twelve Monkeys laat steeds meer steekjes vallen. Van zijn laatste films is eigenlijk alleen Tideland nog een interessante titel. Deze schaar ik zelf onder dezelfde categorie als het gedrocht van The Brothers Grimm, behalve dat deze op zich qua thematiek weer iets meer diepgang heeft. Maar wat beide films gemeen hebben is een totaal gebrek aan band met de karakters. Ze zijn zielloze karikaturen die door een lelijke CGI-wereld ronddolen en af en toe een kinderachtig grapje spuien. Je leeft niet met ze mee, ze irriteren je, Meer zit er niet achter. Geen diepe emotionele ontwikkelingen. Geen emotionele gelaagdheid. Hoe anders dan in de warme karakterstudies die de eerder genoemde films ook waren, naast dat innemende spel met visuele vondsten. Het karkas voor een mooie film is best aanwezig maar het wordt er gewoon niet voldoende uitgehaald in deze vorm. Ik kan me dan ook niet helemaal aan de indruk onttrekken dat ze een beetje de weg kwijt zijn geraakt na het overlijden van Heath Ledger. Opeens moest er een andere film ontstaan uit het al bestaande materiaal en hebben ze voor deze onbegrijpelijke warboel gekozen.

Het blijft jammer dat Oprah met haar productiestudio Harpo ontzettend interessante projecten eruit weet te pikken (vaak met een diverse, zwarte cast) maar er vervolgens films van maakt die meer bij Hallmark passen dan bij HBO. 'The Immortal Life of Henrietta Lacks' (2017) vormt daarop geen uitzondering: het is gezapig en voorspelbaar; cinematografisch of qua narratief wordt er nauwelijks iets met het materiaal gedaan; en het acteren van Oprah Winfrey zelf staat bol van het schmierwerk en de overacting. En het ergste is dat voor een verhaal over een vrouw die bewust uit de geschiedenisboekjes wordt geschreven, er hier opnieuw de vreemde keuze is gemaakt om haar verhaal te vertellen vanuit het gezichtspunt van een witte Rose Byrne. Henrietta Lacks had een film over zichzelf verdiend.

Miike vliegt hier toch een beetje mee uit de bocht. Niet alleen omdat de Amerikaanse hoofdrolspeler (Billy Drago) tussen de in steenkolenengels wauwelende Japanse acteurs alsnog het meest onverstaanbaar blijkt. Heeft hij op acteerschool gezeten met de beruchte Tommy Wiseau!? De Japanse regisseur is zelf óók niet op zijn best met een extreem vrouwonvriendelijke versie van het Rashomon effect: een onbetrouwbare verteller kleurt de werkelijkheid steeds net iets anders in. In handen van deze moderne verteller is de uitkomst eerder onzinnig dan dat het een prettige verwarring oproept. En toch is het ergens jammer dat de productie uiteindelijk faalt, want de setting van een hels bordeel is sfeervol gevonden en er zitten enkele onderhoudende horrorscénes in. Het is leuk gevonden om Amerikaanse kijkers te confronteren met een geperverteerd oriëntalisme waarmee vooroordelen en seksuele fantasieën op de hak worden genomen.

Ik kan me zo voorstellen dat een heleboel mensen danig teleurgesteld waren in deze film. Er werd namelijk in de marketing alles aan gedaan om te suggereren dat het om een olijke gangsterkomedie gaat, maar dat is het eigenlijk helemaal niet. Wat het dan wel is? Tsja, wie het weet mag het zeggen! De standaard cliches uit het misdaadgenre worden nu gebruikt als metaforische tour door het schone Brugge. Twee gangsters dalen neer in de Vlaamse stad en mijmeren over vergankelijkheid, schuld, zonde en nog meer zware thema's. En dan verschijnt er opeens een plotwending die hun zwaarmoedig gepieker omzet in iets wat tot handelen zou moeten leiden en komt een van de twee tot een moreel dilemma. Het probleem aan deze film is dat het de hele tijd op twee gedachten hinkt. We hebben de dromerige, bijna arthouse gelijkende trip door Brugge die zeker een aparte sfeer weergeeft, maar de film zit ook volgestouwd met cartoonesk geweld en de bekende absurde gangsterdialogen a la Pulp Fiction. Er lijkt gevoelsmatig iets niet helemaal te kloppen aan die vreemde combinatie. Niet dat de immens zwarte humor niet leuk is hoor, zo is de overvaller-met-losse-flodders een van de grappigste scenes die ik in tijden heb gezien. Colin Farrel is dan ook helemaal de vriendelijke klootzak die hij zo vaak met verve heeft gespeeld.

Mijn eerste van Frans Bromet is vooraleerst een heftige confrontatie met het hinderlijk aanwezige brommerige stemgeluid van de interviewer. Door die ergerniswekkende vorm zou ik bijna over het hoofd zien dat de beste man toch sterke gesprekken op gang weet te brengen. Het ene verhaal is natuurlijk indringender dan het andere verhaal, maar op zich levert het meer dan genoeg verschillende gezichtspunten op over omgaan met zoiets heftigs als betrokken zijn bij een ongeval.

Er gaat niks boven Cameron Diaz die een hele film lang in niksverhullende kleding door het scherm banjert. Maar buiten dat is het een lekkere feel good komedie over zusterliefde in goede en minder goede tijden.

Bij herziening een halve punt omhoog, omdat de film vlijmscherp de schrijnende tragiek schetst van de vluchtelingenstatus van angst om elk moment uitgewezen te worden tegenover toch verder moeten werken aan een nieuwe toekomst. Het weet heel mooi te tonen hoe weinig een individueel mensenleven zonder door instituties geaccepteerde identiteit nog waard is na een grote gebeurtenis als de Bijlmerramp. Na de overdreven nationalistische aandacht voor MH-17 is het een pijnlijke constatering hoe weinig er eigenlijk met de Bijlmerramp is gedaan. In ieder geval hebben we dit kleine pareltje als cultureel object voor komende generaties.

Een jongetje verliest zijn vader en krijgt bijna tegelijkertijd een blessure die zijn voetbalcarriere in de weg staat. Gelukkig komt er hulp van boven in de vorm van de geest van zijn pa. Maar moet hij niet juist van hem loskomen en op eigen benen leren staan?

Elk cliche uit de familiefilm passeert wel de revue, maar als geheel is het gewoon een onderhoudende titel. Vooral de scenes tussen Yannick van der Velden en Thomas Acda zijn ontroerend om te zien. Dat Wendy van Dijk alleen maar knuffelt en fake huilt, en dat haar tegenspeler Peter Blok het begrip overacting een nieuwe dimensie geeft, tsja, dat moet je dan maar even door de vingers zien. Ook veel cameo's van cabaretiers, die veelal wisselen in niveau. Erik van Muiswinkel presteert het bijvoorbeeld om een flauw typetje neer te zetten in plaats van een rol te spelen.

Voor subtiliteit, suspense en geloofwaardigheid ben je bij John Carpenter aan het verkeerde adres. Zijn komische hommage op de Cthulhu-mythos barst namelijk uit z'n voegen van de krankzinnige ideeën. Het uitgangspunt dat het oeuvre van een horrorauteur a la H.P. Lovecraft/Stephen King tot leven komt, geeft de mogelijkheid om te putten uit verschillende horrorstijlen. Het heeft paranoia complotdenken.Het heeft een moordende oma en kinderen met bloeddoorlopen ogen en scherpe voorwerpen in hun handen.Het heeft occulte, apocalyptische thema's. Het heeft zelfs schitterend ontworpen jaren tachtig creatures Toch kleeft er aan die ideeënrijkdom een groot nadeel, want lang niet alles wordt even bevredigend uitgewerkt. Gelukkig blijft Sam Neill onverminderd vermakelijk als de rotzak die steeds meer getergd raakt als hij dieper wegzakt in het moeras van zijn wankele geestesgesteldheid.

Mijn eerste film van Uwe Boll is vooral een meevaller. Ik snap dan o niet hoe de beste man zoveel haat op weet te wekken met zijn films. In the Name of the King is wat bloedeloos; dialogen komen niet overtuigend uit de strot van de karakters, gevechten ogen vooral amateuristisch en de film is esthethisch een gruwel om aan te zien. Die negatieve punten worden echter ruimschoots goedgemaakt door de verzorgde special-effects en de aanwezigheid van sterke karakter-acteurs als Jason Statham, John Ryss-Davies en Ron Perlman. Eerder middelmatig dan echt slecht, en zeker niet zo irritant als ik stiekem verwacht had van een Uwe Boll.

Best aardig als tussendoortje. Met een groezelig jaren tachtig-sfeertje en een plot dat best interessante vragen oproept over de mogelijke consequenties van tijdreizen. Is het ethisch verantwoord om ingrepen in het verleden toe te passen om de best mogelijke uitkomst te krijgen in de toekomst? Het heeft iets dat de personages Locke (Boyd Holbrook) en Holt (Michael C. Hall) ouder worden terwijl deze seriemoordzaak door hun privéleven en carrière blijft lopen. Een beetje 'True Detective' meets 'Time Cop of 'Terminator'. Het is wel jammer dat het episodische plot van toevalligheden en onwaarschijnlijke wendingen aan elkaar hangt. Ook zijn sommige actiescènes echt te suf voor de serieuze premisse van deze film. In die zin is 't weer zo'n Netflix-titel die net niet goed genoeg was voor een bioscooprelease, maar prima fungeert als materiaal voor een streamingdienst waar de kwaliteitseisen net iets lager liggen.