Opinions

Ontluisterend dat mensen zo met elkaar omgaan tegenover mensen die daar zo krachtig uit komen. Ondanks alles wat Josephat tegenzit aan haat, bedreigingen, fysieke intimidatie, racisme, etc blijft hij door knokken en kan hij van betekenis zijn voor generaties na hem. Ben er oprecht even stil van.

(Helaas de enigszins verkrachtte versie van Holland Doc, maar het sloeg desondanks bij mij in als een bom: VPRO Import: VPRO Import: In the shadow of the sun - Uitzending Gemist - uitzendinggemist.nl

Gras, overal gras. En ik maar denken dat de Amerikaanse cinema nooit een grotere grasfetisjist zou voortbrengen dan Terrence Malick. 'In the Tall Grass' (2019) heeft namelijk het ietwat maffe uitgangspunt dat de personages verdwalen in een graslabyrint waar tijd en plaats een onvoorspelbaar patroon volgen. Echt eng wordt het niet, maar de film heeft een surreële kwaliteit als het grasveld steeds meer een eigen persoonlijkheid krijgt. Via overzichtsshots en CGI-beelden van groeiprocessen, dauwdruppels en onnatuurlijke bewegingen. Een soort 'Children of the Corn' (1984) met het gras zelf als de manifestatie van een Goddelijke aanwezigheid. Het tart en verleidt, zaait onderlinge twisten, probeert discipelen te werven en houdt onderdanen steeds de wortel voor dat verlossing nabij is. Al zou ik het met de beste wil van de wereld geen goede film noemen, omdat de (anti-) religieuze symboliek niet betekenisvol of diepzinnig wordt. Op de algehele vreemdheid van grasmannen en baarmoedergras zit ook helemaal niemand te wachten. Ook komen de spanningen en conflicten tussen personages uit de lucht vallen, terwijl niemand een noemenswaardige ontwikkeling doormaakt. En weet je: gras is écht niet eng, hoe hard ze het ook proberen.

Tommy Lee Jones speelt een vader met een eigen militair verleden die zich bezighoudt met de verdwijning van een zoon met oorlogsverleden. Er blijkt heel wat meer aan de hand te zijn dan de militaire politie hem voorhoudt. Gelukkig vindt hij hulp in de vorm van een vrouwelijke rechercheur ( Charlize Theron ). En passant wordt er een vergelijking getrokken met David en Goliath oftewel de strijd tegen het grote monster dat onverslaanbaar oogt. In dit geval is ''het monster'' een systeem dat zijn soldaten ontmenselijkt.

Deze film is dus een keiharde aanklacht geworden op hoe de uitzichtloze Irak-oorlog tot gevolg heeft dat er psychisch beschadigde jonge mensen terugkomen. Het is geen geheel nieuw terrein voor een film, maar de thema's zijn toch weer wezenlijk anders. Er is gekozen voor een sobere en ietwat afstandelijke filmstijl, vol met beelden waarin niet zo heel veel lijkt te gebeuren. Het heeft tot gevolg dat de film iets te traag door kabbelt op sommige punten, maar dat draagt voor mij eigenlijk vooral bij aan de algehele schoonheid ervan.

De grootste pijler is natuurlijk Tommy Lee Jones als rouwende vader die langzaamaan ontdekt dat zijn zoon misschien toch niet zo'n schatje was. Zijn karakter wordt mooi vormgegeven als gedesillusioneerde ex-militair van de oude stempel die ontdekt dat zijn geloof in het leger afneemt. Ook wordt er de schuldvraag bij betrokken: is hij degene die zijn zoon ''gedwongen'' heeft om naar het leger te gaan? Tegenover Jones staat Charlize Theron flink het vrouwtje, maar ze delft desondanks het onderspit. Haar karakter blijft dan ook een beetje buiten het eigenlijke verhaal staan en voegt weinig toe, behalve dan het aangeven van clues tot oplossing van het mysterie. Het is trouwens ongelofelijk hoe deze blonde schoonheid toch zoveel verschillende rollen weet te spelen. Ik moest zelfs even op het hoesje kijken om te zien of ze het wel was.

Uiteindelijk is het een loodzware en rustige film geworden. Niet iedereen zal die combinatie even goed kunnen waarderen. Voor mij is het een van de betere films over de Irak-oorlog en de immense gevolgen op Amerikaanse bodem.

Voor mij is deze film perfect. Niet als het amusement dat je als filmliefhebber misschien verwacht van je portie cinema, maar als ijzingwekkend statement over het vluchteling-zijn. Nooit eerder is er zo sterk een beeld geschetst van hoe het is om je land te verlaten naar een nieuwe toekomst. De film is sober en beslist niet fijn om aan te zien. Dat is echter ook niet de bedoeling. Godzijdank dat er nog filmmakers als Winterbottom zijn die de gepolijste speeltuin van Hollywood niet als zaligmakend zien.

Nogal pretentieuze film over schuld en dat doorgetrokken naar de maatschappij als geheel. De karakters komen nooit los uit hun geforceerde symbolische waarde. Ze leven niet. Ze voelen onecht en bedacht aan. Toch een pluim voor fantastisch acteerwerk van michelle williams, alleen zo jammer dat het ongeloofwaardige script maakt dat je je nooit met haar in kunt leven.

Verrassend originele inzet van het oedipuscomplex waarbij het op een complexe manier gekoppeld wordt aan de politieke situatie in Libanon. Denis Villeneuve streeft hier geen realisme na, maar gaat voor een theatrale aanpak waarbij de gebeurtenissen op een bijzonder smaakvolle manier in beeld worden gebracht. De kracht zit hem er ook in dat het een tijdloos verhaal is dat niet vastgepind kan worden op één enkel conflict. Momenteel is het pijnlijk actueel met de huidige situatie in het Midden-Oosten.

Vier sterren voor de combinatie van een intelligent plot en de overdonderende speciale effecten. Toch mist er iets aan de film; een soort kritiek element dat van een indrukwekkende film iets had gemaakt wat de geschiedenis in zou gaan als een klassieker. Maar wat dat dan precies is? Ik kan mijn vinger er niet helemaal op leggen. Hetzelfde voelde ik bij Batman Begins en The Prestige. The Dark Knight was daarentegen wel zo fantastisch dat het een onvergetelijke indruk op me heeft gemaakt. Misschien is het antwoord dan ook terug te brengen tot die ene acteur...Heath Ledger. Want hoewel ook Inception bewijst hoe verrassend sterk de regisseur is, er zit geen Heath Ledger in die van het geheel meer maakt dan het al is.

Een niet onappetijtelijke Bree Turner zet een sterke 'the final girl' neer die ten strijde trekt tegen een demonische seriemoordenaar.Twee verhaallijnen (herinneringen aan haar vriendje en het overleven in het huis van de killer) komen passend bij elkaar aan het einde. Deze aflevering van 'Masters of Horror' is niet eens heel bijzonder, maar de de feminiene girlpower van het vrouwelijke hoofdpersonage is een alleraardigste variatie binnen het genre van de slasher-film. Erg bevredigend dat zij vanaf het begin al een waardige partij is tegenover de bovennatuurlijke 'Moonface' met zijn gruwelijke verzameldrift.

De ondraaglijke zwaarte van schuld en monotonie. 'El Incidente' (2014) verweeft twee verschillende verhaallijnen door hun hoofdpersonages zowel vast te laten zitten in een onontkoombare cyclus, als dat ze worstelen met een overeenkomend schulddilemma rond een kleine misstap met tragische gevolgen. Detective Marco (Raúl Méndez) haalde de trekker over en schoot kruimeldief Carlos (Humberto Busto) in z'n been, terwijl ze samen met diens jongere broer Oliver (Fernando Alvarez Rebeil) vastzitten in een 'Escheriaans' trappenstelsel. Geen onder of boven, maar het drietal kan zich alleen tot elkaar verhouden. Parallel hieraan rijdt stiefvader Roberto ((Hernán Mendoza) met zijn vrouw Sandra (Nailea Norvind) en haar twee kinderen naar hun biologische vader. Het is een beladen rit, want zoon Daniël (Gabriel Santoyo) worstelt met hechtingsproblematiek en is jaloers hoe makkelijk zijn zusje Camila (Paulina Montemayor) al een band heeft opgebouwd met de nieuwe man in hun leven. Ook deze autorit gaat nergens heen en bij het passeren van steeds hetzelfde tankstation en reclamebord daagt het besef dat ze met elkaar gevangenzitten.

'El Incidente' (2014) is geen sciencefiction in de strikte zin van het genre, maar schetst een symbolisch geladen, hyperrealistische fantasiewereld waarin ogenschijnlijke alledaagsheid haar eigen magische spelregels kent. Alles blijft hier precies hetzelfde, maar gebruiksobjecten en traumatische triggers worden door een onzichtbare macht steeds opnieuw gereset. Wat me aanspreekt is dat de film - anders dan zoveel andere fantastische vertellingen - de verzonnen wereld niet mooier of meer episch voorstelt dan het is. Voor mij is het hoogtepunt hoe de overgebleven personages met het verstrijken van de tijd op zoek gaan naar manieren om deze inspiratieloze ruimtes vorm te geven. Een tragikomisch gevecht tegen leegte en isolement in schijnbaar alledaagse ruimtes, maar tegelijkertijd zijn het unheimische plekken als een soort nieuwe wildernis. Geholpen door onorthodoxe kadrering, camerahoeken en gedetailleerde setdesigns om van te snoepen. Elk shot ademt namelijk de menselijke veerkracht om te willen overleven, ondanks een gebrek aan nieuwe impulsen, tergende verveling en de onbestemde gevoelens van een onvervuld mensenbestaan. Waar oudere mannen de schuld overdragen aan jongere mannen en langs onzichtbare weg de fouten van verschillende generaties met elkaar in aanraking komen.

Moeilijk te plaatsen arthouse film. Het heeft een weergaloze cinematografie omdat het geschoten is in natuurlicht en effectief gebruik maakt van werkelijk aanwezige achtergrondgeluiden. Met als voornaamste effect een bedwelmend stuk cinema dat de rust en de tijd neemt om een prettig zomers sfeertje neer te zetten. Die prettige sfeer wordt bruut doorbroken door wilde seksuele handelingen tussen homoseksuele mannen en een licht thriller-element rond een passiemoord. Vooral noemenswaardig zijn de filosofische gesprekken tussen de heteroseksuele (of in de kast verkerende?) Henri en de protagonist Franck. Hun mannelijke vriendschap wordt zeer ontroerend afgezet als van een andere orde tegenover de heftige seksuele relatie met Philip.

Ik vind het zelf een zwaktebod als het grafisch uitbeelden van seks een doel op zich lijkt te gaan worden in plaats van ter ondersteuning van een mooi verhaal. Choqueren om te choqueren is niet helemaal aan mij besteed. De seks wordt mooi in beeld gebracht, maar daarbij wordt te vaak gezocht naar grensoverschrijdende elementen die eigenlijk niet echt een duidelijk doel dienen. Of zijn stijf wordende geslachten, rondsproeiende ejaculaties en veelvuldig pijpen, beffen, likken echt van toegevoegde waarde om de kunst naar een hoger plan te brengen!? Had het bij één of twee heftige seksscénes gehouden die iets wezenlijks toevoegen aan de dynamiek tussen belangrijke personages.

Al moet ik aan mijn kritiek op de expliciete seks toevoegen dat het óók een krachtig statement is om homoseksualiteit zo expliciet op de kaart te zetten als iets dat eveneens grafisch uitgebeeld mag worden in het moderne filmlandschap. Heteroseks is wel in de meest obscure varianten terug te zien in films en series, dus het wordt vanzelf verfrissend om eens een regisseur te zien die het over een andere boeg gooit.

Na het zien van deze prent is er weinig meer dat je op het vlak van homoseksuele seks nog zal doen verbazen. Weer eens wat anders dan de Disneyficatie van schattige homo's zoals in bijvoorbeeld Brokeback Mountain. Voor mij persoonlijk hoeft het misschien niet zo, maar ik sta wel positief tegenover het belang ervan om eens krachtig te provoceren tegen de ondervertegenwoordiging van bepaalde seksuele uitingen in moderne cinema.

Een interessante geschiedenis en op zich ook wel een warm nostalgisch bad. Maar iets aan het tempo van 'L'Incredibile Storia dell'Isola delle Rose' (2020) stond me tegen. Bijna alsof je een productie kijkt van tientallen jaren geleden. Dialogen die net iets langer doorgaan dan strikt noodzakelijk. De continue focus op grappig bedoelde bijfiguren. Een voorspelbare opzet waarin clichés belangrijker lijken dan de ontwikkeling van personages. Zo voelt het helemaal niet verdiend als Giorgio's liefje met de andere inwoners van Rozeneiland samenkomt om hun nieuwe staat te redden van de Italiaanse overheid. Tussen de regels roept de film wel interessante vragen op over in hoeverre een mens zich los kan en mag maken van het eigen burgerschap. Hoe vrij kan een mens zijn wanneer hij/zij/hen steeds wordt tegengehouden door de eigen nationaliteit?

Aftrap van de serie bombastische spektakelstukken die Roland Emmerich de laatste tien jaar over de film kijkende mens heeft uitgestort. Ontleent zijn grootste charme aan de voor die tijd best indrukwekkende speciale effecten, maar de film neemt zichzelf een slag te serieus om tot een echte cult-klassieker te worden.

Mijn minst favoriete deel, hoewel de chemie tussen Harrison Ford/ Sean Connery ook wel weer zijn charme heeft.

De eerste Indiana Jones die ik zelf zag, en mijn god...wat een ontmoeting! Het zou voor een hele lange tijd mijn keuze aan films tekenen. De zoektocht naar avonturenfilms die dezelfde perfectie hebben als deze drie films is helaas een deceptie gebleken, want die zijn er nog steeds niet. Zelfs dit zogenaamd mindere deel heeft genoeg om de kijker te plezieren met spannende actie en een heerlijk duistere sfeer.

Toch fijn wanneer je de stijl en toon van een schrijver als Phillip Roth herkent in een boekverfilming van zijn werk. Onder de regie van James Schamus krijgt 'Indignation' (2016) die zo kenmerkende somberte en misantropie van Roth's boeken. Geen nostalgisch stemmende period piece rond een bloesemende universiteitsliefde, maar het wrange relaas van jonge verlangens die vroegtijdig in de kiem worden gesmoord. Waar het tijdsgewricht (de vroege jaren vijftig) nog altijd wordt gedomineerd door machtige instituties als Kerk en Staat, terwijl de opkomende individualisering en de invloed van een jongerencultuur een klein beetje ademruimte laat. Maar voor een 'koosjer' slagerszoon als Marcus Messner (Logan Lerman) is het óf Winesburg College Ohio' óf dienstplicht in de Koreaanse oorlog. De dood of de gladiolen, meer smaken zijn er niet. En dan komen er ook verwarrende gevoelens naar boven richting de niet-Joodse Olivia Hutton (Sarah Gadon), de begeerlijke jongedame waar Marcus zo graag van zou willen houden, maar wiens vrijpostige naam als een onzichtbare blokkade tussen hen in zit.

Misschien is niet eens het meest tragische dat een beloftevolle vrijdenker als Marcus - met zijn specifieke interesse in Nobelprijswinnaar Bertrand Russell - zich in de kijker speelt als nieuw intellectueel licht aan het firmament, maar nog altijd herinnerd wordt aan de strikte religieuze scheidslijnen en zijn Joodse achtergrond. Of het de arbitraire keuze van hogerhand is om joodse studenten, puur op basis van hun afkomst, op dezelfde kamer te zetten, of hoe Marcus steeds benaderd wordt door hoogvliegers uit het joodse dispuut die in contact staan met het thuisfront. Of het hypocriete gedoe dat elke student (ongeacht religieuze gezindte) verplicht naar de kerkdienst moet, waar ze zowel naar de religieuze leider als het praatje van 'de Dean' moeten luisteren. Het meest tragische in 'Indignation' (2016) is hoe Marcus Messner dit alles zelf geïnternaliseerd heeft en worstelt met zijn eigen onvermogen om vorm te geven aan iets wat zo onschuldig en natuurlijk is als zijn eigen seksualiteit. Hoe seksuele repressie en zelfhaat voor hem in de weg staan om Olivia Hutton, ook maar worstelend met zichzelf, te zien als een volwaardig mens. De bittere nasmaak van hoe weinig Marcus' vrijdenken vermag tegenover deze drukkende machten, zelfs in hemzelf.

Geen bijster origineel verhaal (vreemdeling moet mysterie ontrafelen in een gesloten dorpsgemeenschap) maar het is met een flinke dosis sfeer in beeld gebracht. Zo is de muziek een mooie toevoeging aan de heerlijk sfeervolle locaties die de film rijk is, wat dat betreft zitten ze in de Ardennen natuurlijk helemaal goed wat betreft natuurschoon. Ik had zelfs meerdere malen het gevoel dat ik naar een reclame voor het gebied zat te kijken. Koen de Bouw is uitstekend gecast als de hologige stakker die zwelgt in zijn verlies en obsessief mee wordt gesleurd in de raadsels. Helaas hangt het plot aan elkaar van krankzinnige toevalligheden en nogal geforceerde aanwijzingen voor de hoofdpersoon. Daarbij lag ik soms in een deuk om de wel erg hilarisch kromme dialogen. '' U heeft mij net een grote boodschap gedaan, nu ga ik er een kleine doen. '' 'Of,'' U voelt koud aan. ''U kouder'' '' ik hou van je'' De film is vermakelijk zolang het duurt maar het is wel zaak door de overduidelijke minpunten heen te kijken.

Ik huil niet vaak om een film, maar bij 'The Inevitable Defeat of Mister & Pete' (2013) had ik het op een paar momenten niet meer. Skylan Brooks is dan ook hartverscheurend goed als de zwarte tienerjongen die te jong leert dat het beter is om een rol te spelen - die van ongenaakbare machojongen- dan om gewoon te zijn wie hij is. Is het niet omdat de autoriteiten om hem heen cirkelen en hem geen rooskleurige toekomst voorschotelen, dan wel omdat de gangs vrij spel hebben in zijn leefomgeving en men maar beter kan luisteren naar hun snoeiharde en rigide regels. De jeugdige Brooks is hier een enorm fysieke acteur. Hoe hij door de gangen loopt van troosteloze appartementencomplexen, of hoe hij zijn iele armpjes samen knijpt in een spiegel omdat hij net vernederd is door een kleine crimineel. Of de ijzingwekkend sterke scène waarin hij eerst Eddy Murphy nadoet in de komedie-klassieker 'Trading Places' (1983) en daarna opeens overgaat in zijn moeder die zich overgeeft aan haar heroïneverslaving. Dat het plot niet eenmaal, niet tweemaal, maar driemaal een soort Deus Ex Machina heeft, en dat de andere kindacteur (Ethan Dizon) bij lange na niet zo'n talent is, geeft ook eigenlijk niet: alles verbleekt bij de grandioze performance van deze jonge zwarte acteur.

Een stuk rommeliger en minder stijlvol dan Suspiria. Argento lijkt ook meer het plot voorop te willen zetten, terwijl het warrige en onlogische script nergens enige binding creëert met de personages. De fijn in beeld gebrachte moorden voelen veel te willekeurig in een langdradig plot waar mensen vooral door lange gangen lopen en serieus kijken. Positieve uitschieters zijn de onderwaterscene en de creatief vormgegeven moorden.

Misschien nog wel het meest interessant door de aha-erlebnis dat de scriptschrijvers van de hitserie 'Undercover' hun seizoensfinale bijna helemaal hebben gekopieerd van deze film. 'The Infiltrator' (2016) is in alle opzichten een gelikte misdaadfilm als sfeerschets van Florida in de jaren tachtig en het bevat een paar uitstekende actiescènes. Maar in z'n totaliteit ontkomt het niet aan het manco van veel biopics, dat een ingewikkeldere geschiedenis wordt teruggebracht tot een eenvoudig goed en kwaad. Ook gewoon teleurstellend dat een karakteracteur als Bryan Cranston weer iets speelt rond de internationale drugshandel, maar vervolgens blijft hij een brave schim van zijn iconische Walter White. In alle eerlijkheid moet ik zeggen dat de dolksteek in de rug van Ferry Bouman me meer deed dan de climax van deze film. Alle visuele poespas ten spijt, maar 'The Infiltrator' (2016) roept weinig sympathie op voor de handlangers van Pablo Escobar. Het had geholpen als de verrader in hun midden meer de pathos van een Grieks drama had opgeroepen.

Bevreemdende mix van body horror, sciencefiction en sociale kritiek. Ik ging 'Infinity Pool' (2023) blanco in op basis van de relatief hoge score op MM en het blijkt inderdaad gelaagder dan verwacht. Bij vlagen is 'Infinity Pool' (2023) zelfs likkebaardend mooi met hallucinante montages van rijke westerlingen die met geestverruimende middelen vergeten dat ze hun pleziertjes uitleven in een totalitair regime. Totale vrijheid ten koste van kwetsbare anderen, totdat de bizarre insteek van het klonen de vraag oproept hoeveel ze met dit ongebreidelde privilege inleveren van zichzelf. Toch moet ik eerlijk zeggen dat 'Infinity Pool' (2023) niet diep genoeg doordringt in de psychologie van de personages en hun motieven voor dit walgelijke gedrag. Op een menselijk niveau blijft het te vreemd en te afstandelijk. Het stelt ook teleur dat het sluimerende conflict tussen James (Alexander Skarsgård) en Em (Cleoptra Coleman) niet bevredigend wordt ingelost. Juist daar had er een stomp in de maag moeten volgen.

'Influencer' (2022) is net iets beter dan je zou verwachten van een B-film. Een naargeestig en desolaat sfeertje rond influencer Madison (Emily Tennant) die aan haar volgers een niet-bestaand droomleven probeert te verkopen. De levendige CW (Cassandra Naud) brengt haar terug naar het hier en nu met bezoekjes aan toeristische trekpleisters of adembenemend mooie Thaise stranden. Maar we weten van de openingsscène dat Madison op een bepaald moment alleen wakker wordt op een strand. Echt diepgravend of maatschappijkritisch wil 'Influencer' (2022) niet worden, maar het heeft genoeg bite om internetcultuur op de hak te nemen. Vooral CW is erg de moeite waard als de internetschuwe schoonheid met bijbedoelingen. Haar heerlijk vileine personage is identificeerbaar op een manier dat je ergens zelfs hoopt dat ze met haar plannetjes wegkomt. Het is alleen zo jammer dat je 'de grote twist' van mijlenver aan ziet komen, terwijl Madison/CW eigenlijk maar één echt sterke scéne hebben.

Het probleem bij Tarantino is dat zijn trio Reservoir Dogs/Pulp Fiction/Jackie Brown nog steeds onovertroffen zijn gebleken. Zijn absolute hoogtepunt is voorbij. Zelfs het fenomenale Kill Bill-saga voelde uiteindelijk als een residu van de genialiteit in die films. Maar in IB is het wederom de tomeloze energie van oer-cineast Tarantino die van absolute matigheid toch een denderende thrillride weet te maken. Er is genoeg op of aan te merken op de film, met als absolute minpunt dat de welbekende geestige dialogen - handelsmerk van de regisseur - hier wel erg breed worden uitgesponnen. Voor een film in de oorlog wordt er dan ook opvallend veel gepraat. Niet zelden had ik het gevoel dat het wel een onsje minder mocht met dat flauwe geleuter. Maar als er dan iets gebeurt dan gebeurt het ook goed en geeft het een immense voldoening als de lijken zich opstapelen. Neem daarbij een uitstekende casting, de uiterst sfeervolle beelden en de energie die ook deze film heeft, en je hebt in ieder geval wederom een entertainende cult-klassieker. Er gaat dan ook uit deze film scheutig gequote worden door allerhande filmfreaks.

Vriendelijke no-brainer over een sullige journalist die per ongeluk een stoere marinier in zijn bloedbaan krijgt geïnjecteerd. Zoals het alleen in dit soort films gaat, wordt hij achtervolgd door een leger van bizarre schurken. Doet allemaal zeer gedateerd aan, maar met de meeste speciale effecten komen ze wel weg. Ik vond het wel grappig om te constateren dat de fantasie toentertijd verder ging dan het daadwerkelijk verwezenlijkt kon worden met beelden. Zo wordt het eindgevecht in de bloedbaan van Jack teruggebracht tot een wel erg simpel dingetje. In een blockbuster van nu zou het allemaal veel uitgebreider en grootser kunnen.

David Collins heeft in 'Innocent' (2018) een dagtaak aan zijn eigen onschuld. Is het niet alleen omdat er nog een zweem van schuld en betrokkenheid aan zijn naam kleeft, dan wel omdat er op de achtergrond een ingewikkelde voogdijkwestie speelt, omdat de moord op zijn vrouw de familieverhoudingen nogal in de war heeft geschopt. Lee Ingleby zet Collins neer als een sympathiek getergd slachtoffer van emotionele kleuringen in het juridische systeem, die tijdens z'n rehabilitatie zijn eigen kinderen terug wil winnen. Angel Coulby is fijn als de pitbull-detective die zich vastbijt in deze specifieke strafzaak, terwijl ze daarmee fouten in het verleden aan de oppervlakte brengt die haar eigen positie ondermijnen. De briljante serie 'Rectify' speelde diverse malen door mijn hoofd tijdens het kijken van deze miniserie, maar die gelaagdheid in het schetsen van dysfunctionele menselijke relaties haalt het nergens. Uiteindelijk speelt er op de achtergrond nog te veel die onopgeloste moordzaak op Tara Collins, met een obligate twist aan het einde die het voorgaande in een ander perspectief plaatst.

Mooi tijdsbeeld van de opkomst van de pornografie en de rol die Deep Throat daarin gespeeld heeft. Leuk aangekleed met sfeervol archiefmateriaal en leuke interviews met belangrijke personen van toen. Deze documentaire is in ieder geval interessanter dan het wansmakelijk slechte Deep Throat zelf.

Eindelijk weer eens een Coens die zich echt in geen enkel hokje laat stoppen. Ik zou het zelf nog het meest omschrijven als een fictieve biografie van de Amerikaanse folkmuziek, maar daarmee doe je dit kafkaiaanse treurspel geen recht aan. Wat mij eindeloos fascineert aan het werk van deze twee broers is de mate van perfectie die er in hun werk sluipt. Alles klopt: ongelofelijk sfeervolle settings, uitstekende belichting, vlijmscherp uitgewerkte woordgrappen en krankzinnige typetjes waar je alleen maar van kunt houden. Deze film onderscheidt zich van zijn voorgangers door hoe subtiel en krachtig de muzikale intermezzo's zijn verweven in de verhaallijn. Het is alsof de enige warmte en geborgenheid in deze hele film bij de zang van zijn acteurs vandaan komt.

Vakkundig gemaakte horror, met net het relativerende tintje om toch een eigen smoel te kunnen hebben.

Werkelijk elk cliché uit het boekje wordt wel gebruikt, maar toch is de manier waarop vaak origineel genoeg. De beste momenten zitten dan ook in het begin, als de entiteiten zich maar spaarzaam manifesteren en we alleen maar de suggestie zien van hun aanwezigheid. De waanzinnig goed getimede geluidseffecten en uiterst sfeervolle locaties helpen mee aan een continu gevoel van onbehagen. Gelukkig wordt het toch met een welkome relativerende knipoog gebracht, en enkele passages rond een trio geesten-uitdrijvers zijn zelfs hilarisch. Toch is het nog steeds mijn genre niet, en na de aftiteling bleef het gevoel hangen dat het bekend terrein is. Wat doet Insidious wat meesterwerken als The Shining, The Excorcist of The Sixth Sense niet al beter deden? Eigenlijk niks. Het blijft een aanrader voor de fans van het betere schrikwerk, maar voor mij is het teveel oude wijn in nieuwe zakken.

Ontwortelde families in een laatkapitalistisch Mexico. De jonge Claudia (Ximena Ayala) is in de openingsscènes een sfinxachtige schoonheid die in haar alledaagse monotonie gekweld wordt door de afwezigheid van iets of iemand. Claudia ontmoet tijdens een ziekenhuisopname de doodzieke Martha (Lisa Owen), die een klein legertje aan kinderen verwekte bij verschillende vaders. De zorg- en vriendschapsrelatie tussen de gesloten twintiger en de wereldwijze moederfiguur kabbelt lekker door, met een plot dat weinig grootse ontwikkelingen heeft maar wel veel aandacht geeft aan gezellige huiselijkheid. Met elkaar ontbijten of avondeten. Rondhangen voor de televisie. De was doen of schoonmaken. Maar vooral kinderen/jongeren met grote levensvraagstukken over seks, liefde en hoe om te gaan met de ziekte van hun moeder.

'The Amazing Catfish' (2013) heeft net genoeg in huis om meer te zijn dan een voorspelbare indie met een gele kever, schattige kinderen en een aquarium met een goudvis. Niet in de laatste plaats omdat hoofdrolspeelster Ximena Ayala de soort actrice is die gedijt in een rol waarin ze weinig zichtbare emotie op haar gezicht heeft, maar zoveel zegt op de spaarzame momenten waar ze een glimp van zichzelf toont. Helaas blijft de familiedynamiek zelf wat aan de oppervlakte - hoe de verhoudingen liggen tussen de kinderen wordt nooit echt duidelijk - en naar het einde toe wint het sentiment het compleet van de gelaagdheid. Ook de thema's die de film zijdelings aansnijdt - zoals de lachwekkend treurige supermarktomgeving waar Claudia werkt - komen te weinig uit de verf om iets wezenlijks te zeggen. Ik pinkte misschien een traantje weg bij de aftiteling, maar ik vrees dat de film me verder niet meer bijblijft.

Deze samenwerking tussen regisseuse Halina Reijn en actrice Carice van Houten levert een prima debuutfilm op. Ik durf zelfs te zeggen dat van Houten één van haar meer gelaagde rollen speelt als een therapeute die seksuele gevoelens krijgt naar een tbs-patiënt. Achter het onschuldige en jongensachtige voorkomen van Idris (Marwan Kenzari) steekt een manipulatieve serieverkrachter. Intuïtief en rationeel doorziet Nicoline zijn intriges, maar haar blik wordt vertroebeld door de strenge vrouwenrollen die ze zichzelf oplegt of opgelegd krijgt. Het is een fascinerend genoegen om te kijken naar de kleine nuances en schakeringen in het acteren van Carice van Houten. Als de nieuwe vrouw in het psychologenteam, die als enige de mening is toegedaan dat instellingslieveling Idris geen verlof verdient. Als de professionele en afstandelijke toeschouwster, die beslissingen moet nemen tegen haar eigen gevoel en begeerte in. Als een verzorgster die een gebroken man wil repareren om hem te beschermen tegen zichzelf. Maar toch vooral als een vrouw in een (seksualiserende) machtspositie tegenover een man in een (eveneens seksualiserende) positie van zowel fysiek overwicht als afhankelijkheid.

Ook visueel geeft 'Instinct' (2019) alleraardigst gestalte aan het machtsspel tussen Nicoline en Indris. Hun beklemmende en woordeloze blikken over en weer, wanneer ze ruimtes verkennen om elkaar te kunnen peilen en een inschatting te maken waar zwakke plekken liggen. Zo mooi in beeld gebracht met die overzichtsbeelden waar Nicoline of Idris van bovenaf kijkt wat de ander aan 't doen is. Ergens tussen voyeurisme en overleven als ze broeden op een nieuwe schaakzet om door de defensie te breken van de ander. Bijvoorbeeld wanneer ze uitkijken over de speelplaats als het enige sprankje vrijheid tussen de zielloze gebouwen in. Of over de even zielloze parkeerplaats als enige plek waar men weg kan komen uit deze gruwelgrauwe leegte. Wel moet ik zeggen dat de bijrollen van o.a. Robert de Hoog, Juda Goslinga en Akwasi Owusu-Ansah (!) op een ietwat storende manier karikaturale clichés bevestigen over 't traditionele zottenhuis. Ze zijn wel erg hinderlijk aanwezig met hun testosterongedoe of labiele geschreeuw en gehuil. Zo ragfijn en subtiel als het machtsspel tussen Nicoline en Idris is, zo dik ligt de TBS-setting erbovenop.

Neemt niet weg dat 'Instinct' (2019) in de kern een beklemmende zedenschets is over het punt waarop seksuele fantasieën overgaan in beschadigend misbruik. Wanneer verleiding een middel wordt om te overleven of terug te krijgen wat van jou is.

Ook bij herziening blijft dit gangsterepos sterk overeind door hoe het de gelaagdheid en het ongrijpbare van deze charmante schurk in beeld brengt. Het gaat iets te rap door de verschillende periodes heen, maar dat maakt wel dat het steeds blijft verrassen.