Incendies (2010)

Overtuigend acteerwerk, originele setting en bovendien een bizar verhaal. Denis Villeneuve heeft daarnaast allang bewezen een uitstekend regisseur (en schrijver) te zijn, dus ook daar schort het niet aan. Maar op de een of andere manier pakt Incendies me niet. Kan de vinger niet echt op de zere plek leggen, maar zo te lezen ben ik niet de enige hier.

Zeer sterke film. Briljant acteerwerk, uitstekend camerawerk, goed verhaal, goed plot. De emotie uit de film wordt perfect overgebracht. Het is geen luchtig verhaal, maar ondanks dat het een zware film is en dat er veel ellende de revue passeert, wordt het nergens te veel van het goede en blijft het behapbaar. De keuze om met flashbacks te werken pakt goed uit en het verhaal is goed te volgen. Ook wordt de sfeer van het Midden Oosten perfect in beeld gebracht (je herkent het sfeertje direct als je er zelf ooit geweest bent). Het is geen waargebeurd verhaal, maar het verhaal is wel op een aantal historische feiten gebaseerd zoals de aanval op een bus in Beiroet in 1975 en de hoofdpersoon is gebaseerd op een Palestijnse vrouw (Souha Bechara) die een militaire opperbevelhebber in Zuid Libanon heeft geprobeerd te doden en 10 jaar van haar leven in een kleine cel heeft doorgebracht. Een aantal waargebeurde ingrediënten, vooral uit de Libanese burgeroorlog, zijn hier dus samengebracht en hebben tot inspiratie geleidt waar deze film uit is voortgekomen. Met betrekking tot de toevalligheden waar door sommige over gesproken wordt: er zijn geen toevalligheden die niet in het echt gebeurd zouden kunnen zijn. En bovendien is dat waarschijnlijk waarom er ook 'mystery' als filmgenre wordt genoemd. Voor mij was dit zeker geen mystery film en vooral een prachtig drama / arthouse film dat een diepe indruk achter laat. 4,5 ster zijn dik verdiend.

Tweeling Jeanne [Mélissa Désormeaux-Poulin] en Simon Marwan [Maxime Gaudette] zijn verbijsterd wanneer ze bij het lezen van het testament van hun pas overleden moeder Nawal [Lubna Azabal] ontdekken dat hun dood gewaande vader nog leeft én dat ze een broer hebben. Bovendien stipuleert het testament dat zij die brieven persoonlijk afleveren. Daarvoor reizen de in Canada opgegroeide broer en zus naar het Midden-Oosten waar ze tijdens hun zoektocht het levensverhaal van hun moeder ontdekken. En dat is niet alles. Villeneuve verkiest een visuele vertelstijl met een minimum aan dialoog, ondanks dat dit is gebaseerd op een toneelstuk (van Wajdi Mouaward) dat juist geprezen werd vanwege de poëtische dialogen. Het werkt en Villeneuve zorgt voor veel momenten die moeilijk te vergeten zijn, ook al is het tempo wat aan de lage kant.