Opinions

Verrassend sterke suspense voor een onzinnige film over moorddadige clowns die met hun circus-attributen een stadje terroriseren. Neem de scène in een fastfoodrestaurant waarin een klein meisje blij naar een clown kijkt die vriendelijk naar haar wenkt, terwijl de kijker allang door heeft wat hij van plan is met een reusachtige speelgoedhamer. Of neem het moment dat een gewelddadige politiebeambte een clown inrekent om hem straks af te rossen in een politiecel. Dat de rollen omgedraaid gaan worden is meteen duidelijk, maar de manier waarop overtrof mijn stoutste verwachtingen. Killer Klowns biedt een ideeënrijkdom van knotsgekke ontwerpen en creatieve set designs waarmee het de surreële wereld van de clowns op het beeld tovert. Zelfs de gedateerde speciale effecten en het abominabele acteerwerk lijken in het voordeel van de film uit te pakken, omdat het de getoonde waanzin nog meer het cheesy sfeertje van een smakelijke B-film geeft. Een guilty pleasure wordt zoveel fijner als er ruimteclowns in zitten!

Voor mij is 'The Killer' (2023) op z'n best wanneer je niet meer of minder ziet dan dat de huurmoordenaar (Michael Fassbender) zich klaarmaakt voor een dodelijk schot. Ellenlange monologen op de voice-over over zijn eigen moraal en de aard van het moorden. Elke kleine handeling kan grote gevolgen hebben. Hij klampt zich vast aan vaste rituelen, wetmatigheden, gedragingen van anderen en eigen ideologische overtuigingen. Als het schot eenmaal is gelost komt 'The Killer' (2023) op ietwat bekender terrein van soortgelijke wraakfilms: een huurmoordenaar die wordt verraden door de eigen opdrachtgevers. Toch blijft de spanning erin door een onvoorspelbaar element: kan de huurmoordenaar blijven vertrouwen op zichzelf als iedereen zich tegen hem keert? Visueel ook aangenaam door de verschillende locaties met een een eigen sfeer en fraai gestileerde actiescènes.

Ik heb het niet zo op van die verschrikkelijk doorwrochte thrillers waarbij het zwaartepunt meer bij de spannende wendingen ligt dan bij de interactie tussen de acteurs. Sterker nog, het ´´verliefde´´ paar waar het eigenlijk om draait is meestentijds niet aanwezig in de film. Het beste stuk zit hem in het begin wanneer The Killers geïntroduceerd worden en wij als kijker geen enkel idee hebben wat er aan de hand is. Maar eenmaal voorbij dat punt is het een kluwen van flashbacks, flashforwards en wisselingen van perspectief. Ik kan niet anders dan zeggen dat het spel met de tijdslijn uitmuntend is gedaan, maar het is helaas niet helemaal my cup of tea.

Indrukwekkend epos over een ''vergeten'' oorlog uit onze recente geschiedenis.

Het trieste is dat er al meer dan genoeg films en documentaires zijn die de onmenselijkheid van de doodstraf aantonen. We kennen het inmiddels wel: de bureaucratie eromheen, de familie die ermee om moet gaan dat hun geliefde komt te sterven, de schreeuwlelijken die luidkeels verkondigen dat de dader dient te sterven.

Wat voegt Killing Time eigenlijk nog toe? Nou, het heeft een intrigerende catch in dat het expliciet gaat over het verstrijken van de tijd. We zien een familie in afwachting of hun familielid geëxecuteerd gaat worden of niet. Ze vervelen zich. Ze spelen spelletjes om de tijd door te komen. Ze schommelen wat heen en weer op een schommelstoel. We zien ze in hun absolute staat van mens-zijn, het is gewoon een doorsnee familie die klaar wil zijn met deze onmenselijke periode van onzekerheid. De tragiek zit hem niet in de grootse gebeurtenissen die onze levens blijvend veranderen, maar het zit hem in het psychische lijden dat altijd en overal aanwezig is. Juist in die alledaagse en banale zaken zit er die constante confrontatie met wat we hebben verloren of gaan verliezen.

Ritchie moet iets nieuws gaan doen. Hij is in de jaren negentig blijven hangen met zijn pogingen tot een enerverende stijl. De nodeloos ingewikkelde flash backs en flash forwards, die geen ander doel dienen dan de suggestie wekken van een sterk plot, terwijl die opzet in werkelijkheid amper verbloemt dat het oude wijn in nieuwe zakken is. De kerel die alle vrouwen krijgt is een beetje een schelm, maar hij rijgt lelijke CGI-creaturen aan zijn zwaardje. Vrouwen zijn daarbij maar vies, eng en onbetrouwbaar. Jongens onder elkaar. Peaky Blinders deed dat beter en leuker, en die hoefde niet in het voorspelbare format van de hedendaagse blockbustercinema. Overigens kwam mijn voorbuurman achterover leunen en begon mijn achterbuurman in het Farsi te zingen. (Zie: mijn recensie bij Going in Style)

Ik ben altijd wel te porren voor een flinke dosis nerd-factor in films, en The King of Kong voorziet daarin natuurlijk uitstekend. Het speelt zich dan ook grotendeels af tussen wereldvreemde nerds die veel teveel tijd doorbrengen achter arcade-kasten. Een feest der herkenning voor eenieder die de golden age of gaming ook enigszins bewust mee heeft gemaakt. Wat deze film zo vermakelijk maakt is dat het aloude thema van een David versus een Goliath in een film wordt gestopt waarin gamen tot een bloedserieuze, epische volkssport wordt verheven. Maar zonder dat het op een denigrerende of lacherige manier gebeurt. Het is meer dan suffe gamers uitlachen, elk karakter krijgt het respect dat hij of zij verdient. Natuurlijk is hun wereldvreemde gedrag hilarisch, maar uiteindelijk zijn ze boven alles ook aandoenlijk in hun gedragingen. Deze film is nerd-waardig en een terechte culthit a la Napoleon Dynamite.

Misschien is mijn grootste ergernis aan de Franse auteur Michel Houellebecq dat hij een hausse aan mindere goden heeft opgeleverd die een poging doen om zijn spel met dubbele ironie te evenaren. Die ongrijpbaarheid waarmee elke politieke gezindte een veeg uit de pan krijgt, maar zodanig dat het moeilijk te plaatsen is welke mening de auteur zelf eigenlijk is toegedaan. Met als gevolg dat er een generatie schrijvers en filmmakers is opgestaan die er een kunst van maakt om maatschappijkritische boodschappen op te werpen en ze tegelijkertijd kapot te ironiseren. Zo lijkt 'King of the Road' (2020) een nuancerende spiegel op te werpen over hoe twee truckers - de volkse Barry (Guido Pollemans) en de Nederlands-Marokkaanse Sadiq (Majd Mardo) - tot elkaar veroordeeld zijn. Hun truckerscabine als het gepolariseerde en geglobaliseerde Nederland dat over landsgrenzen heen handel drijft, maar waar eigen identiteiten in de verdrukking raken. Of het atheïstische Barry is die de ruimte opeens moet delen met mensen die antwoorden vinden in het geloof, of Sadiq die gelaten de vernederingen en haat moet incasseren die een moslim ten deel valt.

In roadmovies is de reis een mogelijkheid voor tegenpolen om zichzelf en de ander tegen te komen in den vreemde. Waar men door wrijving en ongemak over elkaars grenzen heen gaat, maar het onvermijdelijke samenzijn schept tegelijkertijd een band of vormt zelfs de aanzet tot loyaliteit en begrip. Toch? Neen, 'King of the Road' (2020) is niet zo formulematig. Het is diepgaand in de geest van die kwelbek van een Houellebecq. In een subplot (á la Fargo) ontdekt een vrouwelijke politie-inspecteur (Sophie Höppener) dat er toch iets niet helemaal in de haak is. Zou er een rechts-extremistische link zijn met een eerder voorval in een kroeg, waar Barry's collega-bijrijder het ziekenhuis in werd geslagen? Ze krijgt niet helemaal vat op de zaak en de positieve én negatieve vooroordelen van hogergeplaatste autoriteiten zitten in de weg. En terwijl tegenpolen Barry en Sadiq nader tot elkaar lijken te komen, blijkt hun menselijke warmte niet opgewassen tegen de gapende ideologische kloof tussen hen.

Gewoon als film werkt 'King of the Road' (2020) niet helemaal. Wie de intense wegpiraterij uit 'Duel' (1971) of 'Relatos Salvajes' (2014) verwacht, komt bedrogen uit. De absurdistische en vervreemdende toon creëert een afstand tot de personages en ze lijken vooral in dienst te staan van een achterliggende boodschap. Het levert nauwelijks goede grappen op en de intieme momentjes voelen onoprecht of geforceerd. Op dezelfde manier wordt ook de psychologische spanning in die truckerscabine weinig voelbaar. Bijzonder slecht voor de suspense dat een kijker meestentijds moet gissen naar welke vooroordelen er worden beslecht, terwijl nooit het gevoel ontstaat dat deze twee heren op een menselijk niveau aan elkaar zijn gewaagd. Maar het kwalijkst vind ik eigenlijk de karikaturale manier waarop 'King of the Road' (2020) zowel terrorismeproblematiek als migrantenervaringen onder de aandacht brengt. Niet een fair zelfonderzoek naar contrasten en nuances onder de overgrote meerderheid van de Nederlandse moslimgemeenschap, maar weeral het uitvergroten en tegen elkaar afzetten van uitersten. En dan levert deze thrilleropzet niet eens de nagelbijtende spanning op die je ervan mag verwachten.

Net nietje. Verfrissend om eens een film over dit onderwerp te zien die ook nog eens niet bevooroordeeld is tegen de moslims, maar het verhaal is toch ook weer erg slapjes. Het lijkt wel alsof het karakter van Orlando Bloom in de gebeurtenissen geschreven wordt, terwijl hij er niet thuis hoort.

In de potentie mooie film, maar ik heb heb hem 2x moeten aanschouwen in de Vlaamse versie. Het verpest een beetje de vele liedjes die erin zitten.

Grappig hoe meerdere gebruikers zich blindstaren op het absoluut willen kaderen van deze vertelling binnen de wereldliteratuur of wereldcinema. Wat mij betreft doe je hem daarmee grandioos tekort.

Voor mij is de kracht nou juist dat het zich zelfreflexief positioneert als onderdeel van rijke culturele tradities die eraan vooraf gingen. Dit ogenschijnlijk oubollige modernistische werk speelt juist een heel subtiel spel met verschillende verwijzingen als een soort postmodern meta-narratief over de rol van de intellectueel in het maatschappelijke leven.

Net zoals bij vorige films is deze Nuri Bilge Ceylan af en toe doorbijten door zijn langdradige opzet, maar het levert inhoudelijk pregnante cinema op vol grandioze visuele vondsten. Het is knap hoe iets zo door en door geconstrueerd oogt en toch zo warm en menselijk voelt. We gaan vermoedelijk nog veel plezier beleven met deze regisseur die dichterbij de top van zijn kunnen is gekomen.

Een manipulatieve feeks, Keet (Annet Malherbe), regelt een jongere vrouw voor haar boerse echtgenoot, Brand (Alex van Warmerdam). Deze Lena (Ariane Schluter) moet Brand leren lezen en schrijven, maar in een vroeg stadium wordt ze tot een lustobject die het ingeslapen huwelijk van de twee boeren weer wat pit moet geven.

De hele film gaat erover wiens kant deze slappe zak kiest, die van de vrouw die zijn leven tot in de meest idiote details beheerst, of die van de vrouw die de frisse nieuwe wind van passie en levensgeluk met zich meebrengt. En dan vindt er ook nog een schokkende wending plaats die de venijnige machinaties van Keet van een nieuwe dimensie voorziet. Dan doel ik natuurlijk op de geboorte van Kleine Teun en hoe Keet de baby toe wil eigenen

Wat de film zo onweerstaanbaar grappig maakt is dat het geen enkel moreel oordeel velt over zijn karakters. De lijn tussen daders en slachtoffers is diffuus en niemand is goed of slecht. In de constante dans naar macht vond ik Keet de meest sympathieke, terwijl haar daden zo volstrekt abject zijn als maar mogelijk is. Ze schuwt dan ook geen enkel middel om haar zin te krijgen. Lena, die dus eigenlijk het slachtoffer is in het geheel, binnen dit verhaal nou juist degene die ik haar levensgeluk eigenlijk misgun, omdat wanneer zij haar zin krijgt het altijd ten koste zal gaan van Keet. En dan is Brand degene die in zijn besluiteloosheid en slapheid de reden is dat de schokkende gebeurtenissen van kwaad tot erger gaan. De man is onuitstaanbaar, maar ergens ook schattig en aandoenlijk.

Het zijn de continue paradoxen die Van Warmerdam gebruikt om zijn films zo surrealistisch en uniek te krijgen. Onuitstaanbare karakters blijken het sympathiekst. Daders worden slachtoffers (of daders blijken ook slachtoffers te zijn) Schokkende gebeurtenissen worden voorzien van vrolijke achtergrondmuziekjes. De gebeurtenissen zijn compleet geschift maar ergens ook weer pijnlijk herkenbaar. Kleine Teun, minimalistisch als hij is, behoort zeker tot mijn favoriete films van Van Warmerdam, mede omdat het zoveel sfeer weet te creëren in hoe het die afgesloten wereld van Teun, Keet en Lena verbeeldt. Ook de gortdroge humor van de regisseur komt perfect tot zijn recht in deze heldere verhaalstructuur. Momenteel nog steeds te zien op uitzendinggemist.nl.

Een kleine tegenvaller. Er werd mij een soort Gegen die Wand beloofd, maar alleen de snelle shots en de soundtrack zijn enigszins gelijkwaardig. Qua onderwerp betreedt deze film eigenlijk maar weinig onbekende paden. Dit is niet de eerste film met een kind die uitgroeit tot crimineel in de dop, en waarschijnlijk ook niet de laatste.

Mijn probleem met deze film is vooral dat het hele verhaal eigenlijk in de eerste scene al verteld wordt. We zien een engelachtig blond jongetje met bebloede gympen een politiebureau inwandelen. Je weet dan al meteen dat het arme jochie vast in de steek gelaten is door zijn ouders en in de grip valt van allerhande tuig. En ja hoor, dat gebeurt dan ook in de daaropvolgende anderhalf uur.

Op zich ziet het er allemaal gelikt uit; met een hippe editing en een fijne soundtrack, maar het wist mij maar bij vlagen te raken. Het zijn vooral de voorspelbaarheid en de weinig interessante karakters die hem nekken, want het niveau van een dertien-in-een-dozijn-titel wordt vrijwel niet overtroffen. Enkele bloedstollende scenes daargelaten.

Er zijn tig betere titels verschenen over rand-figuren in de maatschappij en de door hun veroorzaakte spiraal van geweld. Deze film is onderhoudend, maar zeker geen must-see.

De makers moeten gedacht hebben dat diep van binnen elke vrouw een beetje smacht naar ridderlijke galanterieën van toen huwelijken nog afgedwongen verbintenissen waren en groepen vrouwen op de brandstapel kwamen als ze zich durfden uitspreken. Al is deze film net zo naïef over het heden als over het verre verleden. Hoe schoollerares Brooke (Vanessa Hudgens) haar rottige ex probeert te vergeten door een volslagen vreemdeling in huis te halen. Brooke moet erop vertrouwen dat Sir Cole (Josh Whitehouse) te geloven is op basis van zijn knappe jongensachtige uiterlijk. Ook al komt hij met het volslagen krankzinnige verhaal dat hij eigenlijk een Engelse ridder is uit de 14e eeuw, op een riddermissie die is ingegeven door een kerstheks. Zelfs de autoriteiten lijken welwillend tijdens de kerstdagen: de immigratiedienst gooit deze paspoortloze vreemdeling niet in het cachot en hij verdwijnt niet in de krochten van een psychiatrische instelling. Maar weet je wat ik eigenlijk het ergste vind aan deze cheesy kerstfilm? Zo losgezongen van enige realiteit als deze formulefilm eigenlijk is, zo geïnvesteerd was ik in de sprankelende en opgewekte aanwezigheid van Vanessa Hudgens. 'The Knight before Christmas' (2019) voelt van begin tot eind namelijk als háár film en ze is hierin zo innemend dat ik toch werd meegezogen in deze kerstonzin.

Op YouTube volg ik de internetfilmpjes van een leeftijdsgenoot (PushingUpRoses) over haar band met adventure games en oude televisieseries. Zo heeft ze bijvoorbeeld een langlopend retroperspectief rond 'Murder She Wrote' met Jessica Fletcher (Angela Lansbury) als het kwieke dametje dat als hobby-detective moorden onderzoekt in het fictieve Cabot Cove. Het is via PushingUpRoses' dat ik zelf weer interesse kreeg in het klassieke moordmysterie uit onschuldiger tijden. Toen thrillerhelden nog geen drugshandel moesten verbergen voor hun familie of politieagenten niet opgeslokt werden door de duisternis van de criminelen in wiens vaarwater ze terechtkomen. Of toen hedendaags moordonderzoek nog niet gevisualiseerd werd met hippe montages vol computeranimaties van DNA-strengen, schedelbreuken of rondspattende bloedspetters. Toen het nog om een flamboyante detective ging en zijn of haar (bijna gezellige) onderonsjes met verdachten, van wie de één nog schuldiger lijkt dan de ander. De scherpe spitsvondigheden en kleurrijke personages belangrijker dan gruwel of spektakel.

Het is diezelfde gezellige nostalgiefactor waarmee 'Knives Out' (2019) het klassieke moordmysterie opnieuw vormgeeft in een eigentijds jasje. Niet vol schijtlollige knipogen zoals 'Murder Mystery' (2019) eerder dat jaar, maar door enerzijds bloedserieus te blijven over overbekende bouwstenen uit het genre en ze anderzijds weer radicaal op te schudden. Een warm bad vol herkenning. De vermoorde rijkeluisman. Zijn landhuis als een eigen personage in het verhaal met al die exotische, ronduit bizarre snuisteren. De erven hadden allemaal belang bij zijn vroegtijdige dood, met het testament als een puzzel wie er wel of niet recht heeft op de nalatenschap. Zoals die kleurrijke familieleden als onbetrouwbare vertellers steeds hun eigen draai proberen te geven aan de noodlottige gebeurtenissen op dat ene feest. En natuurlijk meesterdetective Benoit Blanc (Daniel Craig) als de excentrieke Renaissance man, die de verdachten nauwlettend in de gaten houdt. Zo duidelijk geënt op detectivehelden als Hercule Poirot, Columbo of zelfs 'good old' Sherlock Holmes. De oplossing zal in ieder geval níet komen vanuit het lichtelijk incompetente speurwerk van Lieutenant Elliott (LaKeith Stanfield) en zijn twee ondergeschikten.

Maar het hart van 'Knives Out' (2019) is Marta Cabrera (Ana de Armas) die het morele zwaartepunt vormt in deze achtbaanrit vol verwikkelingen. Deze jonge, hardwerkende immigrantendochter (die zelfs kotsneigingen krijgt wanneer ze moet liegen) in een web van intriges en hebzucht. Zonder verdere details te willen prijsgeven, maar de verschillende plotlijntjes komen bijzonder vernuftig bij elkaar rond haar personage. En net wanneer de puzzelstukjes halverwege de film in elkaar lijken te vallen, zit er toch een nieuw addertje onder het gras dat de boel opnieuw opschudt. Het maakt 'Knives Out' (2019) een genrefilm die precies genoeg warme herkenning biedt, maar ook waar nodig durft af te wijken van eigen conventies. Ook zo verfrissend omdat het op speelse wijze maatschappijkritische balletjes opgooit (over bijvoorbeeld privilege versus afkomst) maar zonder daar enorm de nadruk op te leggen. De film is wat te plotgedreven naar mijn smaak en er worden wel erg veel losse eindjes aan elkaar geknoopt. Neemt niet weg dat ik de gehele speelduur een brede glimlach op mijn gezicht had.

Misschien is wel de grootste twist uit 'Knock at the Cabin' (2023) dat er helemaal geen twist in zit. Je weet vrij snel al hoe de vork precies in de steel zit en met welk ethisch dilemma de hoofdpersonages worstelen. Zij moeten iemand opofferen om de wereld te redden, maar waarom zou je daar als homokoppel voor kiezen wanneer andere mensen je vijandig gezind zijn!? Een andere regisseur dan M. Night Shyamalan had misschien meer nuance aangebracht in het lhbti-aspect, maar ik moet het hem nageven dat 'Knock at the Cabin' (2023) een bepaalde oprechtheid uitstraalt. Hoe vanzelfsprekend het eigenlijk is dat deze twee mannen zich ontfermen over hun adoptiekind en daarmee fungeren als geweten van ons allemaal.

Vooral de moeite waard om Keanu Reeves als 'final girl' een zenuwinzinking te zien krijgen door de psychologische terreur van twee jonge vrouwen. De man kan niet acteren, maar heeft een heerlijk expressief hoofd en er kleeft nog altijd die 'whoa' stoner attitude aan hem. Bij de erotische thriller 'Knock Knock' (2015) moet je niet zijn voor subtiliteit en een verfijnde of geloofwaardige spanningsopbouw. Wel voor het betere schmierwerk rond een trio uit de hel met wraakzuchtige furies, die een bom leggen onder het huwelijksgeluk van een overspelige echtgenoot. Al stelt het me teleur dat Eli Roth wel genderclichés verwisselt (moorddadige vrouwen en een mannelijk slachtoffer) maar dan vervolgens niet in de buurt komt van de gore uit bijvoorbeeld de Hostel-films. Als Roth echt verwachtingen had willen doorbreken, dan was hij juist hier vol gas erin gegaan met psychopathische vrouwen die fysieke terreur zaaien. Nu bevestigt het in z'n conservatieve braafheid vooral dat de ene geweldenaar de andere niet is en dit bepaald wordt door geslacht.

Judd Apatow heeft met The 40-year-old virgin een van de grappigste feelgood films van de afgelopen tijd gemaakt. Zijn insteek over maagdelijkheid in onze van seksualiteit doordrongen wereld had iets verfrissend eigens. Ik had dan ook tamelijk hoge verwachtingen naar Knocked Up. Deze worden niet helemaal bewaarheid, want het is naar mijn gevoel teveel een verwaterde Kevin Smith-kloon geworden.

Met een speelduur van over de twee uur verwacht je toch iets meer dan een paar keer gniffelen en een glimlach hier en daar. Apatow werkt steeds naar geestige situaties toe, maar weet deze vervolgens niet echt grappig te maken. Mooi voorbeeld is de scene bij Cirque de Soleil, waarbij twee personages het gaan kijken onder invloed van paddo's. Hier had een heel erg grappige situatie in kunnen zitten, maar de uitwerking blijft teveel steken bij dat gegeven alleen. Ook krijgt het gaandeweg een heel vervelende, moralistische ondertoon, met van die ellenlange dialogen over verantwoordelijkheid en de betekenis van houden van. Het is te prijzen dat Apatow de middelmaat van de banaliteiten wil overstijgen met deze diepgang. Het had echter best een stuk minder doorzichtig gekund. Katherine Heigl en Seth Rogen zijn overigens best aimabel en ze maken dat de film nog enigszins blijft lopen.

Michael Keaton regisseert zichzelf in een alleraardigste existentiële thriller. Of zoals de uitgekookte huurmoordenaar John Knox (Michael Keaton) tegen zijn afbrokkelende geheugen moet opboksen om orde op zaken te stellen. Misschien is het kwijtraken van z'n vroegere zelf een erger lot dan de dood of gevangenschap!? Echt origineel is 'tniet, maar het is zeker geen straf om naar een intense performance te kijken van een acteergrootheid op leeftijd. Al is 't jammer dat'Knox Goes Away' (2024) de tijdsdruk rond het geheugenverlies niet optimaal benut. Je krijgt nooit écht het gevoel dat Knox haast moet maken om zijn plannetjes rond te krijgen. Ook jammer dat zoon Miles Knox (James Marsden) niet helemaal uit de verf komt en vriend Xavier Crane (Al Pacino) nauwelijks tegengas biedt. Keaton draagt 'Knox Goes Away' (2024) in zijn eentje.

Vreemd hoe ik een dag ervoor vol lof ben over de onvoorspelbaarheid, absurditeit en droge humor van Yakuza Apocalypse (Miike). Executive Koala heeft precies diezelfde kwaliteiten, maar om de een of andere reden kon er één schamper hinnikend lachje vanaf in deze zesentachtig durende meligheid. Probleem is dat het eruitziet als een goedkope pornoproductie met matige acteurs en weinig visuele opsmuk. Alles oogt vies en grauwig als een low budget productie in de negatieve zin van het woord. Dan gaat de melige humor geforceerd worden als het niet gesteund wordt door een stijl waarmee het naar een hoger plan getild wordt. Alsof je buurjongetje een camera op zijn wilde ideetjes heeft gezet. Je ziet aan alles dat hij het talent niet in huis heeft om iets wezenlijks met het materiaal te doen, maar de poging is sympathiek.

Er is veel tegen 'Kodachrome' (2017) in te brengen. Voor een film die de sfeer wil overbrengen van respectievelijk de muziekindustrie en de professionele fotografie, lijkt het weinig kaas te hebben gegeten van beide werelden. Zowel visueel als auditief blijft de kijker op zijn of haar honger zitten, en het blijkt toch vooral een formulematige genrefilm over een vader en een zoon die met elkaar op roadtrip moeten om hun problematische relatie onder ogen te komen. Maar eerlijk gezegd deed het me wel wat hoe Jason Sudeikis zich over de mythische klootzakkerij van zijn vader heen moet zetten tijdens hun laatste verzoeningspoging. Ed Harris zet dan ook de meest onmogelijke vaderrol neer als dominante figuur die tot de laatste snik verbale klappen blijft uitdelen. Steevast onder de gordel. Zelfs de lichamelijke vernederingen van ziekte en verval lijken hem niet te dwingen tot kwetsbare introspectie of sentimentaliteit. Ook een fijne bijrol van Elizabeth Olson als diens persoonlijke verpleegster, of een rouwdouwster die adequaat tegengas biedt wanneer haar cliënt grenzen overschrijdt. Een niemendalletje als 'Kodachrome' (2017) heeft genoeg charismatische acteurs om meer uit het voorspelbare materiaal te halen dan er eigenlijk inzat.

Tsja, deze film heeft een enorme cultstatus die ik nooit zo heb begrepen. De dosering van diepgang ( lees: esoterisch geblaat ) en actie is gewoon heel mager. Er wordt de hele film gepraat in louter stompzinnig ''wetenschappelijke'' gelul waarbij ik nooit het gevoel had dat het me ook maar iets deed. De schitterende animatie maakt een hoop goed, maar zeker niet alles.

De ontroerende interactie tussen Til en Emma Schweiger (ook daadwerkelijk vader en dochter) is niet genoeg om de zweem van plagiaat weg te nemen. Het lijkt alsof alles uit andere films gehaald is en bij elkaar is gestopt om iets nieuws eruit te halen.

Die Zuid-Koreaanse regisseurs hebben vaak gelikt ogende producties met een aardig puzzelplot. In 'Call' (2020) weet de getraumatiseerde Seo-yeon (Park Shin-Hye) telefooncontact te leggen met de onbekende leeftijdgenoot Young-sook (Jong-seo Jun). Tot hun verbazing blijken de twee jonge vrouwen in verschillende tijdlijnen te leven, wat zou betekenen dat Young-sook in het verleden dingen zou kunnen veranderen voor Seo-yeon in de toekomst. Want is Seo-yeon's vader niet op jonge leeftijd om het leven gekomen bij een noodlottige keukenexplosie? Hun ingrijpen in de kosmische balans der dingen blijkt het begin van een achtbaanrit waarin de twee vrouwen steeds opnieuw worden ingehaald door zowel hun noodlot als de consequenties van het gerommel met de tijd. Het maakt 'Call' (2020) een mengeling van melodrama en lichte SF in de geest van 'Frequency' (2000), 'The Butterfly Effect (2004) of het recentere 'Durante la Tormenta' (2018). Niet echt mijn genre, maar deze Zuid-Koreaanse film blijkt al gauw meer pit te hebben dan aanvankelijk lijkt. Zo raken de voormalige hartsvriendinnen verwikkeld in een catfight wanneer ze proberen hun eigen plek te heroveren op de ander. Vermakelijk vilein, maar je moet wel bereid zijn om vergezochte of onlogische plotwendingen te bedekken met de mantel der liefde.

Bitterzoete hippieromantiek met een tragische ondertoon. Vinterberg kleurt gemakzuchtig binnen de voorspelbare lijntjes met een ongegeneerde formulefilm; zo één waar de spreekwoordelijke lach en de traan dicht bij elkaar liggen. Ergens tussen de kluchtige fratsen zit een oprecht ontroerend verhaal verstopt over een man (Ulrich Thomsen) en een vrouw (Trine Dyrholm) die uit elkaar zijn gegroeid. Hun huwelijksmalaise wordt echter steeds verstoord door matig uitgewerkte andere perspectieven, terwijl hun eigen verwikkelingen cruciale stappen over lijkt te slaan om het geloofwaardig over te brengen. Het gevolg is een gefragmenteerde film die teveel scoort met goedkoop effectbejag, maar die te weinig ruimte biedt voor een natuurlijk aanvoelende chemie tussen verschillende leden van de commune.

Oerdegelijke politiefilm, waar alles wel zo'n beetje in zit wat je verwacht van het genre. Een gemutileerd vrouwenlichaam en een emotioneel geladen autopsie. Een gedoodverfde verdachte die wel erg makkelijk de schuld in de schoenen krijgt geschoven, terwijl de rechercheur van dienst voelt dat er meer achter deze moord moet steken. Tegenwerking van autoriteiten. Autoachtervolgingen en schietpartijen. En een triestige rechercheur als Leopold Bilski (Jakub Gierszał) die geraakt wordt door zoveel kwaadaardigheid om zich heen. 'Kolory zla. Czerwien' (2024) scoort wel echt punten met hoe gelikt het er allemaal uitziet, zoals de manier waarop de centrale nachtclub bijna zelf een persoonlijkheid krijgt door de zorgvuldige set design. Ook meer dan behoorlijk acteerwerk. Ik hoop dat we in de toekomst meer zaken van Bilski gaan zien.

Ik vind de film genuanceerder dan ik had verwacht, maar het blijft een film vol hardnekkige vooroordelen en goedkope emotie. Het ligt overigens niet aan het redelijk onderhoudende acteerwerk van Karina Smulders, Thom Hoffman en Cahit Olmez. Zij spelen hun rollen naturel en maken de ellende invoelbaar voor de kijker. Dit soort lastige onderwerpen als cultuurverschillen die op het scherpst van de schede uitgevochten worden, verdienen het echter om vanuit veel meer hoeken bekeken te worden dan hier het geval is.

Volgens een Deense vriend staat Lars Mikkelsen, de oudere broer van Mads, in zijn thuisland bekend als de gelauwerde theateracteur die alle prijzen binnensleept. En 'Der Kommer en Dag' (2016) laat ook wel zien dat Lars een indringende schurkenrol kan spelen als het schoolhoofd die met harde hand regeert over jongensinternaat Godhavn. Het zijn de late jaren zestig waarin de impact van machtsmisbruik - zoals lijfstraffen of seksueel geweld - publieke aandacht krijgt door een anti-autoritaire wind, maar in de periferie heeft die harde pedagogische lijn nog steeds een plek. Door een combinatie van een log bureaucratisch systeem, een angst- en zwijgcultuur en een old boys' network, wordt er nog altijd niet geluisterd naar de jongeren zelf. Het is tegen deze context dat de dromerige Elmer (Harald Kaiser Hermann) en zijn broer Erik (Albert Rudbeck Lindhardt) in het internaat komen. Alwaar ze verbondjes met schoolgenoten moeten sluiten of de autoriteiten paaien om niet ten onder te gaan in deze gewelddadige omgeving. Ik hoopte na een bijzonder indringende scène dat 'Der Kommer en Dag' (2016) een soort 'Lord of the Flies' zou worden, waarin de jongeren met harde hand terugslaan om het leed dat hen is aangedaan. Maar zo'n film is het niet en het blijft uiteindelijk wat lafjes binnen de voorspelbare lijntjes van een sentimentele tearjerker.

Waarom Europa toch van die Hollywood-epossen blijft maken die ze in Californië inmiddels niet meer lusten!? 'Kon-Tiki' (2012) blijft qua speciale effecten overeind, maar het narratief is een statische, voorspelbare bedoening. (Niveau: er zal nu wel een haai komen ofzo. Hé, het is een haai!) Zelfs voor een avonturenfilm toont de film weinig ambitie om meer uit het materiaal te halen dan het afvinken van geijkte clichés. De enige onverwachte wending (de scheiding) staat verder los van de gebeurtenissen op het vlot en voelt er bijgesleept als eigentijdse touch. Op zich zou het formulematige niet eens een enorm probleem zijn als er wel chemie was tussen de acteurs. De cast bestaat uit niet-Engelstalige acteurs die onnatuurlijk en ongeloofwaardig met elkaar communiceren. Uiteindelijk is dit een productie die hard probeert om iets 'in de geest van Hollywood' te zijn en daarom te weinig eigenheid heeft om écht te raken.

Een regenachtige zaterdagmiddag. Man (40) zet 'KPop Demon Hunters' (2025) op. Hij hoort Nederlandse nasynchronisatie. Netflix gaat weer uit...

Toch doorgezet met de Engelse versie. Het is jammer dat 'KPop Demon Hunters' (2025) een wat voorspelbaar verhaaltje heeft, want de film heeft zeker een geheel eigen feel. De verwijzingen naar de populaire Koreaanse cultuur, zelfs terugkomend in de dialogen en de songteksten. Oprecht catchy nummers ook. Energieke actiescènes in de traditie van de betere Aziatische animatie. Wel een sof dat hoofdrolspeler Rumi net iets te weinig chemie heeft met Mira en Zoey. Echt niveau Pixar wordt hun zusterschap nooit.