Hereditary (2018)

Wat een film. Ik kan er gewoon niet van slapen. Als je de film niet begrijpt snap ik dat je het een slechte film vindt. Het is ook best een lastig verhaal en ik heb ook veel dingen aan mijn vriendin moeten uitleggen, omdat ze het niet snapte. Ik snapte hem wel en heb heel de film de spanning die er hing gevoeld. Het laatste half uur was die spanning zo erg dat ik geneigd was om weg te gaan, zo eng vond ik het. In de auto moest ik ook echt even bijkomen. Het engste stuk vond ik de moeder die in de hoek van de kamer hing . Toen wist ik echt niet waar ik het zoeken moest. Nu ga ik slapen met mijn nachtlampje aan en een muziekje op.

Horror hoeft niet alleen om bloed en jumpscares te draaien. Anders heb je wel een heel enge kijk op het genre. Hereditary mikt op de luguber aanvoelende sfeer en die is hoogst genietbaar. Een op het oog doodnormaal gezin begint langzaamaan in een bizarre nachtmerrie te belanden. Het trage tempo vond ik hier net een noodzaak. Het moet binnenkruipen. Er worden enkele clues gegeven: je raadt al snel dat de overleden oma iets met een cultus of sekte te maken had. Maar dat is niet genoeg om alles te kunnen voorspellen en uitleggen. De dochter die de kop van een dode duif doorknipt, de mysterieuze lichtflitsen, .. het is eng dat al die zaken gebeuren en dat je het grotere verhaal achter al die gebeurtenissen niet kan zien. Dus ergens toch wel een knappe film. Spannend vond ik het niet echt, wel erg beklemmend en duister. Zoals in VVitch : A New England Folkstale bijvoorbeeld. Het acteerwerk van Byrne (stelt weinig voor) en die zoon (stuntelig) vielen me tegen, maar de moeder is hier wel fantastisch bezig: ze heeft ook wel gezichtsuitdrukkingen die in dit soort films passen.

Sinds dat ik de film in de bioscoop zag heb ik ‘m al een paar keer herzien en kan niet anders concluderen dat dit naar de volle 5 sterren moet. Wát een spookachtig sterke film blijft dit. Ari Aster als bestuurder neemt je mee op een wilde rit, waarbij hij continu aan het stuur trekt en je alle kanten op laat gaan, van wending naar schok. De film is visueel prachtig en stilistisch waanzinnig, terwijl de spanning twee uur lang te snijden is; zelfs - of juist - als je niet weet wat er nu precies aan de hand is. Zelden zie je zo’n sterke ijzige sfeer als hier. En ook de acteerprestaties blijven ongelofelijk, Toni Collette had elke filmprijs in de wacht moeten slepen die beschikbaar is voor deze rol. Maar ook de rest van het gezin is sterk, met een goede rol van Jesse Klaver (alleen zijn gehuil werd een beetje lachwekkend, soms) en Milly Shapiro is ook heerlijk creepy. En arme Gabriel Byrne. Arme, arme Gabriel Byrne. 5 sterren!