Opinions

Net als bij 'Sonita' (2015) zag ik de versneden versie op 2Doc, maar deze komt er een stuk minder fraai uit naar voren. Het lijkt of er veel context verloren is gegaan in de ontwikkeling van een autistische jongen uit Rusland die zich op het vrijerspad begeeft. Ik had in eerste instantie niet helemaal door of Oleg een vreemde therapie aan het volgen was, of dat hij zijn (mogelijke) vriendinnetje daadwerkelijk had opgeduikeld bij een toneelvereniging. Ook verloor de film wat nuance en duiding bij hoe de relatie met zijn moeder zich ontwikkelt. 'Don Juan' (2015) is schattig om hoe het laat zien dat een autistische jongeman te maken krijgt met verwachtingen, vooroordelen en maatschappelijke conventies rond de romantische liefde. Meisjes versieren is toch een beetje een toneelspel, waarbij de verliefde dan hopelijk het advies van de juiste souffleurs ingefluisterd heeft gekregen. Of beter nog: luister naar het meisje zelf?

Briljant simpel. Net als in 'Hush' (2016) uit hetzelfde jaar weet 'Don't Breathe' (2016) de suspense vast te houden van een personage met een handicap. Hier dan niet vanuit de protagonist, maar vanuit The Blind Man (Stephen Lang) als een ogenschijnlijk makkelijk doelwit voor een woningroof. Rocky (Jane Levy) hoopt haar allerlaatste slag te slaan met een groepje gewelddadige delinquenten en heeft al een plan getrokken om naar elders te verkassen. Maar ze hebben er niet op gerekend dat de taaie oorlogsveteraan elke centimeter van zijn eigen terrein kent én wapentuig en een agressieve hond tot zijn beschikking heeft. Zoals de titel al aankondigt: elke ademstoot kan de inbrekers fataal worden. Het resulteert in een vilein kat- en muisspel tussen onsympathieke personages die genadeloos moeten terugslaan om hun eigen hachje te redden. Al komt 'Don't Breathe' (2016) in iets bekender vaarwater als noeste Rocky zich steeds meer ontpopt als een 'final girl' uit slasher-films. Toch heb ik van begin tot eind genoten van deze pulperige uitputtingsslag waar het kwade wordt afgestraft door nog meer kwaadaardigheid.

Over het internet als die bizarre tussenruimte waar iedereen kan experimenteren met nieuwe kanten van zichzelf. Twee alledaagse Amerikanen met een IT-achtergrond - ze noemen zichzelf Baudi Moovan en John Green - ontpoppen zich tot amateurdetectives wanneer ze een gruwelijk internetfilmpje tegenkomen. Getriggerd door het beeld van een onverlaat met capuchon die twee kittens liefdevol streelt, om ze vervolgens te verstikken met een luchtdichte stofzuigerzak. Moovan en Green zetten een kennisnetwerk op via sociale media en pluizen elk detail na om dichter bij de dader te komen. Ze stuiten met hun onderzoek op de Canadees Luka Rocco Magnotta, die zelf een netwerk heeft uitgezet van fake fan accounts richting zichzelf en instagramfoto's plaatst waar hij de hele wereld over lijkt te reizen. Allemaal zo slecht bewerkt met photoshop dat Magnotta's roemrijke modellencarrière zich vooral in zijn eigen hoofd lijkt af te spelen. Zou het kunnen dat achter deze internetfiguur- zo duidelijk hengelend naar aandacht- ook die beruchte kittenmoordenaar schuilt? En dan komen er nieuwe moordfilmpjes binnen waarin duidelijk wordt gehint naar hun eigen amateuronderzoek.

Dit documentaire-drieluik deed me wat denken aan de thema's die bijvoorbeeld Black Mirror aansnijdt. Of hoe politie te weinig knowhow en middelen heeft om internetcriminaliteit aan te pakken, terwijl het lastig is om precies te lokaliseren waar op aarde een misdrijf heeft plaatsgevonden en onder wiens jurisdictie het valt. Tegelijkertijd zijn internetgebruikers goed in staat om groepen mensen te mobiliseren en razendsnel een schat aan informatie te verzamelen. Toch is het een beetje flauw hoe 'Don't F**k with Cats: Hunting an Internet Killer' (2019) de rol van deze identificeerbare amateurspeurders opklopt. Baudi Moovan en John Green geven namelijk aan dat ze niet weten of ze er goed aan doen om opnieuw media-aandacht te genereren voor hun bizarre kat- en muisspel met deze engerd. Maar ze kozen er wel voor omdat ze willen agenderen dat politiediensten soms cruciale informatie laat liggen en dat internetgebruikers zich meer bewust moeten zijn van hun eigen verantwoordelijkheid.

Ik proef echter dat de makers zelf sensatie zochten en dit goedpraten met prekerig alarmisme over onze internetcultuur. Want waarom zo enorm inzoomen op één flamboyante, mediagenieke moordenaar en het onderwerp niet belichten vanuit een breder perspectief? En zou dit kat- en muisspel met internetgebruikers werkelijk een trigger zijn geweest, of is het een fascinerende terzijde in het geheel? Voor iemand die zo planmatig te werk gaat over een tijdsspanne van jaren, is het nauwelijks voorstelbaar dat internetnerds en haatdragende reacties de doorslag hebben gegeven om een ander mens te vermoorden. Deze persoon moet van meet af aan dermate geestelijk getroebleerd en/of kwaadaardig zijn geweest als een treinongeluk in wording. Hoe akelig het ook is dat digitale omstanders dit proces zagen ontvouwen.

Sterke premisse. Een suïcidale vrouw wordt gered door een seriemoordenaar en krijgt vervolgens een spierverslappend middel toegediend om haar te gebruiken voor eigen doeleinden. 'Don't Move' (2024) weet goed de hulpeloze situatie van Iris (Kelsey Asbille) te verbeelden met close-ups en verschillende horrorsituaties. Zeker wanneer dader en slachtoffer op hun pad verschillende andere mensen tegenkomen. De wrange ironie dat Iris haar noodsituatie niet kenbaar kan maken aan anderen, terwijl de seriemoordende babbelkont steeds verhaaltjes verzint om zijn vege lijf te redden. Helaas is 'Don't Move' (2024) weer zo'n thriller waarin de eigen gimmick (verlamde protagonist) niet consequent wordt uitgevoerd. Het wordt wat flauw als zij opeens complexe bewegingen kan uitvoeren en dan weer wordt tegengehouden door de verlamming.

Met 'Don't Worry, He Won't Get Far on Foot' (2018) zit Gus van Sant ergens tussen de kale, experimentele stijl van z'n filmhuisfilms en het zakdoekjessentiment van z'n publiekslievelingen. Een rauw randje door de schaduwkant van cartoonist John Callahan (Joaquin Phoenix) en diens problematische relatie met alcohol. Of hoe een verschrikkelijk auto-ongeluk hem dwingt om de consequenties van zijn zelfdestructieve gedrag onder ogen te komen, terwijl zijn ernstige handicap hem tegelijkertijd opnieuw reden geeft om naar de fles te grijpen. Tussen de regels maakt 'Don't Worry, He Won't Get Far on Foot' (2018) een aardig bruggetje naar huidige discussies over de consequenties van vrijheid van meningsuiting. Door het psychologische portret van Callahan komt duidelijk naar voren waarom zijn harde, provocerende grappen meer waren dan puberaal belletje trekken; zijn grafhumor als een vorm van coping of om gehoord te worden door anderen. Toch is het jammer dat ''Don't Worry, He Won't Get Far on Foot' (2018) zelf wat tandeloos blijft als biografische formulefilm volgens het geijkte pad, waarin fouten worden gemaakt en lesjes geleerd. Zo confronterend als Callahan's cartoons wordt het echter zelden.

Pijnlijk niet grappig hoe het probeert om Donald Trump te persifleren als de sneue zakenman zonder scrupules. Johnny Depp zet 'm wel goed neer en het foute videomontage-sfeertje is best in orde, maar de grappen slaan continu dood. Dan doet The Simpsons het een stuk beter in de paar minuten die zij nemen om Hilary Clinton én Donald Trump op de hak te nemen, met nog een stemadvies dat niets aan de verbeelding overlaat. Deze 'The Art of the Deal' speelt de kapitalistische fascist nog even in de kijker als het grappige fenomeen dat hij is.

Sympathieke poging om het horrorgenre naar de Nederlandse cinema te brengen, maar het blijft te onbeholpen om onder de huid te gaan zitten. Om de een of andere reden dacht de regisseur dat de tamme honden en een CGI-screensaver de soort dreigingen zijn waar een slasher wel bij vaart. Een ander probleem is dat het overacterende soapvolk continu snikkend, snotterend en kermend in beeld wordt gebracht. Dat neemt de spanning aardig weg. Het is jammer dat ze er niet meer uit hebben gehaald, want qua sfeerzetting, belichting en locatiekeuze had hier best een aardige productie ingezeten.

Ze willen zo overdreven graag de kijker aan het denken zetten over bepaalde dingen dat het ten koste gaat van het realisme. We krijgen een zeer karikaturaal beeld te zien van Nederland waarin ik weinig terugherkende van ons dagelijks leven. Aan het einde ontspoort de film helemaal als het een soort Falling Down wordt.

De toorts van Spike Lee is overgedragen aan een jongere generatie. In die zin doet 'Dope' (2015) me wat denken aan de energie en humor uit Lee's 'She's Gotta Have It' (1986) over een zoektocht naar zwarte masculiniteit. Of zoals de nerd Malcom Adekanbi (Shameik Moore) maar moeilijk zichzelf kan zijn in de ghetto-omgeving. Maar hoe kan een jonge zwarte man zijn eigen potentieel benutten als anderen hem steeds in een keurslijf willen persen Malcom zit enerzijds gevangen tussen vooroordelen en verkeerde veronderstellingen, maar anderzijds dwingen leeftijdsgenoten hem om te conformeren. Het is een gekmakende spagaat, zeker wanneer Malcom's hartje sneller gaat kloppen als Nakia (Zoë Kravitz) best onder de indruk lijkt van zijn intellect.

'Dope' (2015) is een heerlijk energieke film die steeds verspringt tussen verschillende stijlen en tonen. Soms is het een soort 'Napoleon Dynamite' (2004) met nerdy types die vloeken met hun omgeving. Soms lijkt het meer een misdaadthriller met een subplot over onschuldige omstanders die per ongeluk terechtkomen in het criminele milieu. Met stereotypen rond gangsters en hun straatcultuur. Soms is 'Dope' (2015) plotseling essayistisch als het dieper ingaat op de ervaringen van Afro-Amerikaanse jongeren en hun moeilijkheden om aansluiting te vinden bij het schoolsysteem. Net als bij Spike Lee's betere films straalt 'Dope' (2015) vooral 't plezier uit om zwarte ervaringen te vertalen naar zelfbewuste cinema.

Dit moet één van de vreemdere 'ironische remakes' zijn van een nostalgische productie van weleer. Of hoe 'Dora and the Lost City of Gold' (2019) oudere kijkers weet te paaien (met scherpe dialogen vol seksuele toespelingen en poep- en piesgrappen) terwijl het tegelijkertijd nooit te spannend of te eng wordt voor het jongere grut. Verreweg het leukste is Dora (Isabela Moner) zelf, die met haar welhaast maniakale optimisme en archetypische doorbreken van 'de vierde wand' overlevingsstrategieën heeft gevonden om haar solitaire bestaan vorm te geven. Meer een psychische stoornis dan dat het de aanzet vormt tot een educatieve taalcursus. Op dezelfde manier krijgen antropomorfische tekenfilmfiguurtjes als Boots en Swiper een duistere invulling als het onschuldig ogende aapje dat zijn stoere mannenstem verbergt en het narcistische vosje dat erkenning zoekt. Ook zit er in één van de grappigste passages een surreële drugstrip waarin de live-action opeens overgaat in tweedimensionale animatie. Toch gaan de voorspelbaarheid en het suikerspingehalte op den duur wat tegenstaan; het blijft uiteindelijk een kinderproductie die - hoewel het soms wat ondeugende speldenprikjes uitdeelt - veilig binnen de grenzen blijft om die tere kinderziel te beschermen. Voor een filmliefhebber die gepokt en gemazeld is, is 'Dora and the Lost City of Gold' (2019) het soort avontuur dat je al tig keer hebt ervaren.

Echt stomtoevallig een paar dagen voor het verscheiden van Akira Toriyama opgezet. Dat plotselinge nieuws zet een nostalgische traktatie als 'Doragon Bôru: Shenron no Densetsu' (1986) in een iets andere context. Mijn helden van weleer worden zo zoetjesaan ingehaald door de tijd en de vergankelijkheid. De man was jonger dan mijn eigen ouders. Zo op zichzelf is 'Doragon Bôru: Shenron no Densetsu' (1986) echt nog een product uit de periode voor Dragon Ball Z. Komischer. Meer fantasy dan SF. Minder gericht op iconische spierbundels die levelen en hun nieuwe krachten ontdekken. Goku is gewoon een olijke jongeman met een apenstaartje.

Sympathiek inkijkje in het leven van de onzichtbare actrices, de stuntvrouwen. De makers schetsen een warm en menselijk beeld en laten tegelijk een beroepsgroep zien die normaliter onzichtbaar blijft.

Surreëele beleving waarbij het onderhuidse en het subjectieve belangrijker zijn dan een logisch te volgen plot. Warm, ontroerend en intiem. En wat een weergaloos mooie actrice is Irène Jacob toch! Ga zeker op zoek naar meer werk van Kieslowski want dit smaakt zeker naar meer.

Vooral een erg rare film. Het moet een soort absurdistische parodie op de politiefilm voorstellen, maar de grappen zijn zo slecht dat er alleen een naar gevoel overblijft naar de gruwelijkheden die gebeuren. Denis Leary is wel leuk als de uitgebluste detective in de hoofdrol. Hij zet hem prettig neer als de charismatische loser.

Zoals wel vaker in dit genre is het idee leuker dan de uitwerking ervan. Met nazi zombie's kun je zoveel kanten op, maar hier wordt toch vooral ingezet op het gebruikelijke horrorscenario van het hutje in de wildernis en de ondode plaag. Wel een pluim voor de zeer geslaagde kostuums en de paar amusante scenes tijdens het slotstuk.

Prettig gestoorde horrorkomedie, die helaas naar het einde toe wat onbevredigend aan gaat voelen. Wel leuk hoe ze het spelletje tussen ratio en spiritualiteit spelen.

Wat zijn mensen eigenlijk streng over deze Amerikaanse bewerking van Dragon Ball. Het mag dan geen briljant meesterwerk zijn, maar de humor uit de serie en de over-the-top-actie wordt best goed nagedaan. En laten we eerlijk zijn: was de originele serie daadwerkelijk zo goed, of was het voor de meeste van ons niet alleen maar de eerste anime die naar het westen kwam? Ik denk dat we allemaal minder te miepen hadden als deze franchise een andere naam had gehad. Ik vond de kitscherig aandoende sfeermix van Chinees, Japans en de V.S. eigenlijk best wel vermakelijk.

Met acteurs als Daniel Craig, Rachel Weisz en Naomi Watts is er meer dan genoeg acteertalent om er iets moois van te maken, maar het script laat het ze (helaas!) niet toe om eruit te springen. Het levert een warrige film op zijn kaarten teveel inzet op niet logische twists en turns en daarbij niet als een coherent geheel aanvoelt.

Mooi in beeld gebracht maar desondanks nogal een platte film. Niet eens slecht, maar de manier waarop seksualiteit de hoofdmoot werd is helaas niet aan mij besteed.

Deze musical is van dezelfde schrijver/regisseur als Chicago. Dat is ook te zien aan de schitterende choreografie en de manier waarop de songs als fundament dienen om de karakters diepgang te geven. Helaas is het hier allemaal een tikkeltje too much. Het begint er al mee dat er geen duidelijk perspectief gekozen wordt. Het gaat zowel om de ''Dreamgirls'' uit de titel, als om de gewiekste manager die ze uiteindelijk tegen elkaar uitspeelt. En alsof dat nog niet genoeg is, wordt een groot gedeelte van het verhaal gewijd aan de flamboyante has-been zanger James '' Thunder '' Early. De plotlijnen schieten dan ook alle kanten op en het lijkt soms bijna alsof je een soapserie aan het kijken bent.

Ook wordt teveel van het verhaal opgehangen aan de songs, waardoor een zekere voorspelbaarheid ontstaat. Op een gegeven moment voel je gewoon waar en wanneer er liedjes gaan komen. Iemand wordt gedumpt door een ander, dan gaat hij of zij vast een liedje zingen. En ja hoor, dat gebeurt dan ook steeds weer opnieuw. Het musical-element voelt op deze manier wel erg geforceerd aan.

Het is echt jammer dat het verhaal zo matig blijft, want visueel en qua sound is het een heerlijke ode aan de Motown. Toch een stukje van de Amerikaanse geschiedenis die ons doorgaans niet getoond wordt in het door blanken geregeerd Hollywood. Acteurs Jamie Foxx en Eddy Murphy zijn beiden in hun element. Zelfs ex-idol Jennifer Hudson en Beyonce zetten een meer dan behoorlijke prestatie neer. Maar helaas is zelfs dat niet genoeg om te verdoezelen dat het allemaal heel slecht verteld wordt. Weer een film met potentie die een tikkeltje tegenvalt.

Redelijk onderhoudende pulp. Beter dan de ellende met Sylvester Stallone, maar ik vond het allemaal wat teveel de geijkte paden betreden in plaats van met iets nieuws te komen.

Een film als een mokerslag in je gezicht. Hij is cool. Hij is schokkend. Hij is intelligent. Ryan Gosling is echt fantastisch als de ietwat autistische protagonist die steeds dieper wegzakt in een moeras van ellende als hij probeert loyaal en eerlijk te zijn in een corrupte wereld.

Een van de laatste naweeën van de Grindhouse hype die Tarantino en Rodriguez enkele jaren geleden hebben ontketend. Maar het resulteert in een lekker energiek stukje film met mooie vrouwen (Amber Heard!), botte oneliners, prettig karikaturale personages en vieze gore om het af te maken. Misschien niet de beste film die ik de afgelopen tijd in de bioscoop heb gezien, maar zeker wel de leukste. En ook dat is soms wat waard, nietwaar?

Beklemmend kostuumdrama. In principe doet het wat alle anders kostuumdrama's ook doen, namelijk het vertellen van een verhaal vol onderdrukte verlangens en restricties door de sociale codes, maar het wordt hier extra kracht bij gezet door het helemaal vanuit de beleving van Georgiana Spencer te vertellen. Voor moderne vrouwen moet het een absolute horror zijn wat zij allemaal maar moet accepteren binnen een huwelijk dat gewoon niet wil werken. Met het gebruik van schitterende shots en het ingetogen acteerwerk van de twee echtelieden wordt de horror van die ongelijkheid tussen mannen en vrouwen zeer inzichtelijk. Waar de film wat steekjes mee laat vallen is dat de hele tijd lijkt toe te werken naar een dramatische climax, maar vervolgens met een wat abrupt einde komt die alle betrokkenen enige mate van levensgeluk lijkt te geven. Die zorgvuldige en krachtige opbouw wordt zo afgezwakt en enigszins gemarginaliseerd. Ze zullen zich uiteindelijk wel teveel aan de historische werkelijkheid hebben gehouden.

Nog altijd in het kader van klassiekers die ik voor mijn dertigste gezien wel hebben (en deze keer heb ik mezelf op wat luchtigs getrakteerd!)

De soort klassieker die zoveel kapot geparodieerd is dat ik het meeste in een iets andere vorm voorbij heb zien komen. Daarmee verliest het voor mij ook iets van zijn spanning en wordt het bij vlagen eerder lachwekkend dan eng. Wat Spielberg hier wel geslaagd doet is de paranoïde opbouw van een man die niet kan geloven wat er aan het gebeuren is. Een beetje zoals in de betere episodes van Twilight Zone.

Toch vooral grappig om de kenmerkende trademarks van de doorgebroken Spielberg terug te zien in een productie met een veel lager budget en met minder imponerende speciale effecten. Het toont de vindingrijkheid van een jonge cineast die uiteindelijk niet zonder reden door is gebroken tot de absolute top.

Hoe een onschuldige camp-serie wordt vertaald naar seks, boertige grappen en domme lol. Een franchise die ze beter hadden laten rusten. Zoals wel vaker bij remakes.

Klassieker in het genre van de poep- en pieshumor. Het gaat echter nooit over het randje heen en blijft hilarisch.

Dolly Parton's 'Jolene' (1973) kan ik op repeat blijven zetten en het nummer gaat nooit tegenstaan. De smachtvolle smeekbede van een oudere vrouw die opeens bang is dat ze vervangbaar wordt als haar man interesse krijgt in een jonge vrouw. Het nummer krijgt een feministische laag omdat ze in haar radeloosheid die andere vrouw aanspreekt en niet de man waar het om gaat. Of hoe schoonheidsidealen en beperkende vrouwbeelden een sluimerende onzekerheid voeden dat vrouwen continu met elkaar in competitie moeten. Nog zoveel sterker omdat de ik-verteller geen conflict zoekt of de jongere partij zelfs maar veroordeelt, maar met haar smartkreet een beroep doet op diens solidariteit en wederzijdse begrip. De maîtresse is mogelijk de enige die het spel kan begrijpen waarin de oudere vrouw (tegen haar wil) bij betrokken is geraakt: in de gunst blijven van een man.

In dezelfde geest van vrouwelijke kameraadschap gaat 'Dumplin'' (2018) over competitiedrift in een maatschappij waar vrouwenlichamen net iets harder en venijniger worden afgerekend. Waar Rosie (jennifer Aniston) nog altijd teert op dat ene succesmomentje toen ze 'Miss Teen Bluebonnet' werd en haar verdere levenspad in het teken stond van uiterlijke schijn. Voor dochter Willowdean (Danielle Macdonald) reden te meer om zich te verzetten tegen Rosie's strakke afvalregimes en beklemmend simplistische vrouwbeelden. In het leven van haar moeder is eigenlijk geen plek voor een dochter met een maatje meer. Alleen al hoe ze haar eigen dochter 'dumplin'' (knoedel) noemt met een amicaal bedoelde ondertoon richting diens lichaamsgewicht. Hoe anders was Willowdean's overleden tante Lucy, een levensgenieter die genoot van de muziek van volkszangeres Dolly Parton en er levenswijsheden uitpikte over zelfliefde.

Op papier laat 'Dumplin'' (2018) zich uittekenen als het zoveelste underdogverhaal waarin ditmaal een gezet meisje als Willowdean probeert om een schoonheidswedstrijd te winnen. Het conflict rond de schoonheidsshow is eigenlijk maar bijzaak; het gaat om hoe de vrouwelijke personages zichzelf en andere vrouwen afstraffen met hun loeizware verwachtingen en gendervooroordelen. Hoe moeilijk (zelf-) liefde is wanneer alles schreeuwt dat dunheid een nastrevenswaardige norm is. Maar waar Dolly Parton (ook een uitgesproken beschermvrouw van de LGBT-gemeenschap) met haar teksten altijd al opriep tot begrip en solidariteit. Niet tegen elkaar uit laten spelen, maar naar elkaars verhalen luisteren. Samen de status quo doorbreken met mildheid, empathie en oog voor de worsteling van anderen.

Misschien werkt 'Dumplin'' (2018) nog beter dan eender welke muzikale biopic omdat het helemaal niet over Dolly Parton gaat, maar nog steeds een hommage is aan alles waar ze voor staat. De tederheid waarmee regisseuse Anne Fletcher verschillende vrouwen schetst als meer dan alleen hun lichaam en zo ruimte biedt aan diverse vrouwbeelden.

Op alle fronten beter dan het eerste deel. Grootser. Epischer. Een betere combinatie van filosofische ideeën over geopolitiek en blockbustergenot. Ook knap hoe zoveel verschillende personages en facties bij elkaar komen, maar zonder dat je het gevoel krijgt dat er iets essentieels mist. Zoveel verschillende tonen. Van de verstillende scènes waarin Paul Atreides (Timothée Chalamet) toenadering zoekt tot de harde woestijncultuur van de Freman of zijn liefde voor Chani (Zendaya) vorm begint te krijgen. Tot de opzwepende grootsheid van woestijngevechten, surfen op reusachtige wormen en de hypermilitaristische overwinningsmoraal van de Harkonnen. Het maakt 'Dune: Part Two' (2024) tot een eigenzinnige spektakelfilm waar je eindelijk weer eens het idee krijgt dat alles lijkt te kloppen.

Ik ben 't buitenbeentje in een vriendengroep vol nerds. Eigenlijk wilde niemand meer D&D met me spelen toen mijn Ranger Elf elk gevecht aanging met dezelfde zin: 'Ik pak mijn repeating crossbow en ik schiet!' Het helpt ook niet mee dat ik van mening ben dat 'Fantasy' is gemaakt voor fantasielozen, want er is geen genre wat zo braaf de conventies na-aapt die Tolkien ooit heeft bedacht. En dan allemaal volwassen pubers die de mythologie en spelregels bloedserieus nemen; alsof er iets van afhangt als je durft af te wijken. Misschien dat ik daarom best kon genieten van de vele relativerende knipogen uit 'Dungeons & Dragons: Honor among Thieves (2023). Gewoon een leuke actiekomedie die genoeg verwijzingen bevat voor de purist, maar toch toegankelijk blijft voor een groter publiek. Nu worden dingen sowieso leuker als je er geen ingewikkeld regelboek bij nodig hebt.

Nolan overtreft zichzelf. Mag de man voorheen vooral behapbare plots geschreven/geregisseerd hebben met veel plot exposition en uitleggerige dialogen, maar met 'Dunkirk' (2017) zet hij voor het eerst in zijn carrière een visueel overrompelende, tactiele ervaring neer. Het is een wagneriaans (bijna mythisch) epos waarin een scala aan menselijke emoties wordt verbeeld. Kinderlijke fascinatie naar de kracht en impact van monstrueuze vernietigingsmachines als oorlogsschepen, U-boten en vliegtuigen. De beklemming van groepen jonge mannen die als ratten in de val zitten, terwijl hun camaraderie en heldenmoed in het niet vallen bij een ordinaire geluksfactor. Het is zowel een nationalistische film als dat het kritiek levert op nationalistisch denken, door steeds die wrange vraag te stellen: is het de prijs van individuele opoffering waard om onderdeel te zijn van dat allesverslindende oorlogssysteem?

Misschien dat ik film en serie teveel tegen elkaar opweeg. Naar mijn gevoel was de serie nou juist zo goed omdat het die subtiliteit vast wist te leggen. In deze film wordt de boel veel meer uitvergroot en dus worden de verschillen tussen de dames stukken duidelijker gesteld.

Maar wellicht is dat ook debet aan het medium, want een film is geen serie en een serie is geen film.

Ik blijf vinden dat het zeer onwaarschijnlijk is dat Dunya geen melding maakt over wat Desie verkeerd doet. Granted, ze is altijd een passief karakter geweest, maar in deze film zegt of doet ze echt helemaal niks, dat is niet heel realistisch.

Wat te plotgedreven en te gelikt naar mijn smaak en met een melodramatische insteek die niet zou misstaan in een B-garnituur televisiedrama. Neemt niet weg dat 'Durante la Tormenta' (2018) een aardige opvolger is van bekendere 'tijdreisfilms' als 'Frequency' (2000), 'The Butterfly Effect' (2004) en 'Mr Nobody' (2009). De film lijkt een rechtlijnige (ietwat voorspelbare) thriller te worden, maar neemt enkele afslagen waardoor de gruwelijke moord aan het begin slechts een radertje is in een andere puzzel. Zonder meer knap gedaan, ook omdat ik hierdoor een andere film zag dan ik aanvankelijk had verwacht.