Opinions

Oei, ook alweer zo'n sterke film die op verkeerde gronden naar beneden wordt gehaald in de stemming. Ik vond het een ontzettend sterke film over vrouwelijkheid en kracht, over hoe een jonge vrouw zich letterlijk boven haar mannelijke vrienden weet te knokken, om dan tot de ontdekking te komen dat het maatschappelijk toch niet getolereerd wordt. Pijnlijk realistisch.

Heb hem helaas niet in de optimale omstandigheden kunnen zien (met een groep vrienden + alcohol) dus dat heeft mijn ervaring wel enigszins negatief gekleurd. Ik zal hem nog eens moeten zien om te kijken wat ik er echt van vind. Ik hou het voorlopig op een terughoudende 3* omdat het niet het magistrale epos is als Once upon a time in the West en toch ook niet de onbekommerde fun uit The Good, The Bad and The Ugly.

Niet goed of slecht maar vooral erg middelmatig. Ik kon het zelf wel waarderen dat veel van de spannende scenes zich afspeelden bij daglicht. Het past ook wel een beetje bij het verhaal van twee kinderen die in handen vallen van gestoorde pleegouders.

Ik snap niet waarom een sociaal-realistisch drama als 'The Goat Life' (2024) zoveel lelijke CGI nodig heeft. Op zichzelf werkt de film namelijk prima als een kritiek op de uitbuiting van Indiase arbeidsmigranten in Saoedi-Arabië. Alleen al de schrijnende beginscéne waarin twee hoopvolle Indiërs zich steeds meer beginnen te realiseren dat hen hier geen gelukkige toekomst wacht. Hartverscheurend. Rauw. Confronterend. Om dan op andere momenten los te gaan met computergeanimeerde vissen, gieren, kamelen en slangen. Het haalt je net iets vaker uit 'The Goat Life' (2024) dan zou moeten.

Indringend beeld van hoe rabiate evangelisten en corrupte politici tot een situatie komen waarin wetgeving erdoor gedrukt wordt tegen homoseksualiteit. De beelden van blije Christenen en politici die homofilie compleet verkeerd representeren zijn allemaal zo knullig en ongeloofwaardig dat het bijna lachwekkend gaat worden. En dan bezinkt het afgrijselijke idee wat de consequenties van dit soort wanpraktijken zijn en dat het misschien ook wel gekoppeld is aan hoe de Westerse wereld met dit soort landen omgaat. Het biedt een schrijnend beeld van religieuze marketingtechnieken in Amerikaanse stijl, zoals ook Jesus Camp ons zo treffend wist voor te spiegelen. Het is akelig om blije en goedbedoelende Amerikaanse Christenen te zien die geen flauw idee hebben van de schade die zij met hun handelen aanrichten.

Ik heb geen flauw idee waar ik net 91 minuten van mijn leven naar gekeken heb, maar het was vooral doodsaai en slecht geacteerd. Het uitgangspunt van een misdaadgolf in naam van God is in ieder geval leuker dan de daadwerkelijke uitwerking ervan. Vooral leuk om Andy Kaufman eens in een andere rol te zien en om het meest psychedelische einde denkbaar.

Grappig (én pittig) betoog dat secularisering zo bourgeoisie is geworden, dat specifieke groepen dit soort kitsch als een daad van verzet gaan kijken: God’s Not Dead, And Neither is Ideology: A Film Review | Anti-Imperialism.com

Het gebeurt niet vaak dat een film bij de aftiteling een beroep doet op de kijker: 'Silence is the enemy of Truth. I will make Jesus Known #TheHumanRight.' Jawel, dit tweede deel van God's not Dead hoort bij een beweging die wil propageren dat het geloven in Jezus een fundamenteel mensenrecht en dat jij dat moet delen met al je vriendjes en vriendinnetjes. Kindjes in Darfur en neergeknuppelde zeehondjes zijn uiteraard van minder belang dan een verzonnen figuur die mensen veel serieuzer nemen dan gezond is. Had de eerste productie nog een zeker amusement omdat het los ging met gestoorde atheïstische karakters en een onzinnig plot; hier vormt een tergend saaie rechtszaak, die óók nog eens meer dan twee uur duurt, de hoofdmoot. Zelfs de bijbel-gerelateerde grapjes (toegegeven, die zijn best lollig) kunnen niet verhullen dat het een van de meest spanningsloze films in de menselijke geschiedenis is. En wees maar gerust, het open einde suggereert dat ze nog een film nodig hebben om te bewijzen dat God écht niet dood is.

Nogmaals gezien en ik blijf gefascineerd door de subtiele manier waarop de ongemakkelijke houding ten aanzien van homofilie wordt verbeeld. De film zit vol met van die schitterend opgebouwde doch zeer ongemakkelijke momenten, waarbij zowel het karakter van Bredan Fraser als de kijker rillingen krijgen. Ian McKellen is dan ook fantastisch als de creepy oude viespeuk waar je toch ook weer sympahie voor gaat voelen.

Het blijft een probleem met films rond mech's of grote monsters dat je ze nu eenmaal niet de volledige speelduur tegen elkaar kunt laten vechten. Er zullen menselijke personages in moeten worden geschreven om iets van een ontwikkelingsboog te creëren. Tegelijkertijd kijk je 'Godzilla' (2014) niet voor het rouwproces van Joe Brody (Bryan Cranston) of de marinecarrière van Ford Brody (Taylor-Johnson). Of omdat Elle Brody (Elizabeth Olsen) zo heldhaftig is als verpleegster en soldatenvrouw. Het resultaat is een onevenwichtige film waarbij je te vaak op je honger naar monstergeweld blijft zitten, terwijl het plot van de toevalligheden aan elkaar hangt om monsters en mensen bij elkaar te brengen. Ergens ook koddig dat nu juist deze film is volgepropt met opgeblazen oorlogsretoriek, maar dan vervolgens voor het plot wordt gekozen dat de 'King of the Monsters' moet ingrijpen om de mensheid te behoeden voor een ander kwaad. Het maakt 'Godzilla' (2014) een boemeltreintje waarin oninteressante personages op nauwgezette momenten statische CGI-monsters tegenkomen of dingen zien exploderen.

Vooral de moeite waard om die aanstekelijke kop van Jack Nicholson.

Alex Gibney heeft een erg klassieke aanpak van documentaire maken, waarbij het vooral gaat om het ontrafelen van de verhalen zelf dan om een visueel aantrekkelijke vorm. Wat dat betreft vond ik de historisering van de beweging en het daarmee geschetste portret van L. Ron Hubbard buitengewoon interessant, maar na verloop van tijd begon ik de huidige misstanden in de beweging wat opsommerig te vinden. De documentaire biedt eerlijk gezegd ook weinig nieuwe feiten voor wie nieuws rond deze krankzinnige organisatie in de gaten houdt.

Voorspelbare vliegtuigmatigheid. Je wil niet dat er te veel pixels op je beeldschermpje verschijnen en/of dat de persoon voor je plotseling besluit om zijn stoeltje naar achteren te werpen. Kies je dan voor die blockbuster met boem boem boem, of voor dat visueel hoogstaande arthouse-pareltje!? Neen, dan neem je natuurlijk deze 'middle of the road' leukigheid. Echt veel meer dan de voorspelbare chemie tussen Morgan Freeman, Michael Caine en Alan Arkin steekt er niet achter.

De twee redelijk onderhoudende monstergevechten maken het nog niet de moeite waard om door het inspiratieloze plot heen te kijken. Bassie en Adriaan en de vechtende monsters. Wat King Shisha in het verhaal te zoeken heeft is mij helemaal een raadsel, want hij voegt helemaal niks toe aan de rest. Het meest irritante is dat elke gevaarlijke situatie meteen wordt verkracht door een gemakzuchtige oplossing te bieden. Onze helden worden onder pistoolschot gehouden!!!! Interpol stuurt agenten die de hele tijd buiten beeld zijn gebleven maar nu opeens wel hen gaan redden Het beeldje om King Shisha mee op te roepen wordt gestolen. Maar het was maar een replica, want onze helden zijn natuurlijk de schurken een stap voor Godzilla en King Shisha zijn kansloos tegen Mechagodzilla!!! Gelukkig ontwikkelt Godzilla spontaan een nieuwe magnetische kracht om hem aan te kunnen Het heeft nog net dat vrolijke onbezorgde sfeertje om genoeg te vermaken, maar het is zeker geen hoogvlieger.

Dezelfde energieke en complete onzinnigeheid die de eerste Transformers van Michael Bay ook ooit was. Acteerwerk en plot zijn geen oscarwinnend materiaal, maar dat wordt helemaal goed gemaakt met de gestoorde battles. De monsters zijn ontzettend gaaf vormgegeven en hun battles vinden plaats in de meest uiteenlopende settings, met natuurlijk altijd genoeg gebouwen voorhanden om aan diggelen te slaan. Veel aandacht voor de menselijke acteurs, maar hun over-the-top en slechte acteren geeft het een fijne extra campy laag mee. Het enige echte punt van kritiek is dat een film die zo van de kicks afhankelijk is geen twee uur moet duren. Op een bepaald moment was ik het wel een beetje beu.

Lijkt alsof het een pretproject van Miike en consorten is geweest. Terug naar de dagen van knullige speciale effecten en willekeurige onzin. Eigenlijk had ik verwacht dat deze surreële trip veel hoger gewaardeerd zou worden om de creatieve onzin die het op het scherm tovert. Het is namelijk de soort film waar je echt geen flauw idee hebt waar het heen kan gaan. Elke scène opent weer nieuwe onzinnige situaties die nergens op slaan, maar die toch hoogst bevredigend uitpakken met vreemd serieus acterende acteurs tegenover vampiers, een goblin en een kikkerman (met meerdere verrassingen aan het einde). Waarschuwing: gooi wel alle logica overboord, dus verwacht geen karakterontwikkeling, logisch verloop van het verhaal of diepere lagen.

De eerste Hollywoodfilm van Sam de Jong is een vrolijk kleurenspel vol hippe, videoclipachtige montage en bijpassende animatiesegmenten. Vooral Goldie (Slick Woods) zelf trekt de aandacht als een innemende jonge vrouw wiens grote muziekdromen fel afsteken tegenover haar mistroostige familiesituatie. Geen idee waar ik Woods van zou kennen, maar ze heeft in deze rol een enorme gunfactor als atypische schoonheid met doorzettingsvermogen. De manier waarop deze sprankelende figuur steeds weer haar podium pakt en de aandacht naar zich toetrekt met haar uitgesproken make-up en kledingkeuze. Bij vlagen deed de film me wat denken aan de manier waarop Lars von Trier in 'Dancer in the Dark' (2000) musicalsegmenten afwisselde met de uitzichtloosheid van een gemarginaliseerd iemand. Al wordt Goldie gelukkig niet zo bitter of cynisch afgestraft voor haar verlangens om buiten gebaande paden te treden. Een minpunt is dat 'Goldie' (2019) teveel in de richtingloosheid van het titelpersonage blijft hangen, waardoor ook haar psychologische ontwikkeling grillig blijft. Het resulteert in een flets einde dat geruisloos uitdooft als een nachtkaars.

Mijn eerste film uit het Duitse Expressionisme stelt zeker niet teleur. Der Golem zit vol met aandoenlijke karikaturale personages en schitterende decors die de film iets surrealistisch geven. Er zijn sowieso veel te weinig grote films over die vroege Joodse gemeenschappen, dus in die zin is Der Golem qua setting nog steeds een vreemde eend in de bijt. Het horror-element uit de film is helaas te gedateerd om nog indruk te kunnen maken op de moderne kijker. Daarbij helpt het ook niet dat er soms lachwekkend simplistische plotwendingen in de film zitten. De koddigheid van de film is deels zijn charme, maar uiteindelijk ook zijn zwakke punt.

Om de een of andere reden is de Italiaanse maffia in de cinema omgeven met een air van romantiek. Voor wie daar naar zoekt, is dit een behoorlijk koude douche. Gomorra toont ons namelijk de gruwelijke werkelijkheid van armoede in vervuilde wijken en hoe dit leidt tot een gewetenloze organisatie als de maffia. De hoofdrolspelers zijn allemaal mensen die vast komen te zitten in een systeem zonder enige menselijkheid. Via een bijna documentair aandoende camera-stijl worden wij als kijker meegenomen door hun uitzichtloze wereld vol geweld, vernederingen, angsten en onmacht. De kracht van Gomorra zit hem dan ook zeker in zijn uitmuntende realisme, wat deels debet is aan de keuze om enkele (ex-)maffiosi als acteurs te casten. Helaas wordt de zaak vanuit zoveel verschillende hoeken belicht, dat het moeilijk is om met de karakters een emotionele binding te krijgen. Het helpt ook niet echt mee dat het eerste uur zich buitengewoon traag ontwikkelt, waarin de saaie handelingen van de spelers weinig meerwaarde lijken te hebben over het geheel. Een iets effectievere structuur had van deze sterke film wellicht een onvergetelijk meesterwerk gemaakt. Nu blijft het hangen bij enkele magistraal sterke momenten tegenover veel zielloze scenes.

Mooie hardboiled thriller over ontvoerde kinderen en een web van mensen die erbij betrokken zijn. Casey Affleck zet zeer overtuigend een detective neer die zichtbaar geroerd is door wat er op zijn pad komt. Wat de film wel tegenwerkt is dat het iets teveel lijkt te bestaan uit verhoren. Ergens over de helft begint het te vervelen, om uiteindelijk toch weer met een klapper eruit te gaan.

Elke keer verschijnt er een glimlach op mijn gezicht als Ed zijn catchphrase zegt: 'Welcome to Good Burger, home of the good burger. Can I take your order?' De luie tiener Dexter Reed (Kenan Thompson) begrijpt niet waarom de goeiige Ed (Kel Mitchell) zijn hele identiteit laat afhangen van deze hamburgertent. Maar via Dexter's ontluikende gevoelens voor Monique (Shar Jackson) leert hij meer mildheid op te brengen voor zijn aparte collega. Achter de poep- en pieshumor en hysterische slapstick steekt er best een lieve film over anders-zijn en elkaars merkwaardigheden accepteren. Ik zou 'Good Burger' (1997) zelfs vooruitstrevend noemen door de (wellicht onbedoelde) manier waarop Ed's typetje past bij iemand op het autismespectrum. Zonder een stereotiep cliché te worden, maar als een uniek individu met een geheel eigen kijk op de wereld.

Komt niet helemaal uit de verf als de satire die het bedoeld is te zijn. De grappen zijn vooral banaal en ranzig. Ik stoorde me wezenloos aan de ''domme Afrikanen'', die het allemaal maar niet willen snappen.

Met deze film wordt de sfeer van de jaren vijftig uitmuntend realistisch naar het scherm vertaald. Het is misschien wel een van de meest geslaagde period pieces die ik ken. Als film is het een tikkeltje complex als je de achterliggende materie maar amper kent, maar zelfs dan kun je niet anders dan genieten van de heerlijke dialogen en dat typische sfeertje. Ik genoot met volle teugen van de jazzy-intermezzo's en de volwassen thematiek.

'A Good Person' (2023) voelt een beetje als oscar bait. Zo'n vrij voorspelbare genrefilm waarin sterrenacteurs als Florence Pugh en Morgan Freeman ruim de tijd krijgen om hun acteertalent te tonen. Vooral voor Pugh is het een tour-de-force waarin ze een transformatie neerzet van een gelukkige jonge vrouw die plotseling diep getraumatiseerd raakt en de pijn verdooft met verslavende middelen. Maar ik had tijdens 'A Good Person' (2023) iets te vaak het gevoel dat indringend acteerwerk een doel op zich is. Het is niet dat Pugh ergens slecht acteert, maar je bent je er wel steeds van bewust dat zij enorm aan het acteren is. Tot het punt dat het onoprecht en een beetje gemaakt gaat voelen. Het helpt ook niet mee dat het plot van 'A Good Person' (2023) een paar bizarre wendingen neemt om het sentimentele conflict uit te vergroten, maar die vanuit karakterpsychologie eigenlijk niet vallen te verdedigen.

Feest van herkenning voor twintigers en dertigers die opgegroeid zijn in de hoogtijdagen van de boeken- en televisieserie. Gemengde gevoelens of de afgevlakte, steriele vorm van een blockbuster recht doet aan de horror-light waar de franchise om bekend stond. Het is als een hotsende, botsende achtbaanrit geworden langs een eindeloze hoeveelheid cameo's van creatief bedachte monsters. Niet echt de nagelbijtende suspense waarbij Kajtje zich toentertijd afvroeg of het bedoeld is voor de jeugdige doelgroep. CGI is niet top of the bill, maar het is goed genoeg om niet tegen te gaan staan.

Misschien was het de opkomende zon die op mijn vliegtuigschermpje scheen zodat het kijken werd bemoeilijkt door de donkere kleurinstellingen. Misschien was het de vermoeidheid van uren wachten op een vliegveld bij Alexandrië en de stress van paspoortcontrole en douane. Misschien omdat ik de film keek terwijl de landing werd ingezet naar Atatürk Airport en ik vanuit het raampje het overweldigende beeld zag van vrachtschepen op de Bosporus. Maar 'Goosebumps 2: Haunted Halloween' (2018) wist me bij lange na niet dezelfde warme nostalgische gloed te geven als 'Goosebumps' (2015). En dat terwijl ze hier zelfs een prominente rol geven aan Slappy the Dummy, of de houten buikspreekpop die als een vlijmscherpe stand-upcomedian nare grappen op zijn slachtoffers afvuurt. De film werkt het best wanneer Slappy simpelweg zijn diabolische plannetjes uitvoert om de kinderen tegen elkaar uit te spelen. Het is jammer dat dit aspect over de helft overboord gegooid wordt als de pop ook halloween-versiering tot leven kan brengen. Dit feest der herkenning aan Goosebumps-cameo's voelt herhaling van zetten van het vorige deel. En als dan ook Jack Black opnieuw op de proppen komt als kinderboekenauteur R.L. Stine!?

Heerlijke korte anime over een afgedankt televisietoestel op een vuilnisbelt. Kinderlijk simpel, maar een groot verhaal over een verloren jeugd, ouderdomsgebreken en de verborgen 'ziel' van objecten. Of hoe deze vroegere kijkbuis braaf rond kwispelt als een hondje, terwijl hij melancholisch mijmert over de gloriedagen toen er nog hele gezinnen naar hem keken om de wereld aan zich voorbij te laten gaan. Maar onze brave kijkbuis is afgedankt voor een nieuwer model en ziet steeds meer dat zijn functies afnemen of hem worden afgenomen. Een woordeloos pareltje waar kinderen en volwassenen hun eigen boodschap uit kunnen halen. Mijn favoriete personage is de dikke pad, die stoïcijns blijft zitten als er een autowiel recht op hem af komt rijden. Zoals die z'n nakende dood in de ogen staart en geen sjoege geeft!

Voor de liefhebber: GOLDEN TIME 2019 - YouTube

Eigenlijk vooral de moeite waard omdat Clint Eastwood met deze film zijn rollen van vroeger (lees: agressief, gewelddadig) tegelijkertijd eert als wel ze op hun plaats wijst. Zijn Walt Kowalski heeft de chemie van een Dirty Harry of een ´´man zonder naam´´, maar is ook een zielig hoopje menselijkheid dat zichzelf hervindt. Clint Eastwood is in topvorm in deze rol die zijn hele loopbaan herdefinieert. Dat het ongeloofwaardige verhaal niet helemaal overtuigt, maakt niet zoveel uit.

Wes Anderson lijkt van producenten en studiobazen carte blanche te hebben gekregen om meer dan ooit zijn eigengereide stijltje op de voorgrond te zetten. Kinderlijk naïef ogende sets die zowel knullig als grandioos aanvoelen. Impliciete en expliciete verwijzingen naar belichting, speciale effecten en technische foefjes uit klassieke filmstromingen als surrealisme, impressionisme, avant garde. Sterrencast van topacteurs (inclusief the usual suspects) die ingezet wordt om knuffelbare underdogs te vertolken: goeieriken zijn eloquente snelpraters met een onderkoeld gevoel voor absurde humor; slechteriken zijn de soort megalomane schurken waar een James Bond nog het schaamrood op de kaken krijgt van hoe ongeloofwaardig zij zijn.

Alles in The Grand Budapest Hotel ademt een prettige koddigheid van nostalgie naar een tijd waarin films nog rechtlijnig waren. Eloquente dialogen worden consequent uitgesproken in een schitterende mengeling van archaïsch taalgebruik met de interrupties en sloomheid van onvervalste slapstick. Een luchtige serieusheid werkt in de stijl en sfeer van deze vertelling van nostalgisch verlangen naar vroegere glorie. Natuurlijk wel 'eigentijds' ingevuld met raamvertellingen in raamvertellingen om een postmoderne draai te geven aan de klassieke verhalen waar generaties van filmkijkers mee opgegroeid zijn. Voeg daar slimme verwijzingen naar het vooroorlogse werk van Stefan Zweig aan toe, en je hebt een intellectuele poging om geschiedenis en populaire cinema te vermengen tot een nostalgische blockbuster.

Oppervlakkig zou ik het werk dus niet noemen; toch lijkt het Anderson meer te doen zijn om een soort pastiche te maken van klassieke cinema dan werkelijk mee te slepen in de verhaalwereld van zijn personages. Meer dan dat individuele personages psychologische ontwikkelingen doormaken, wordt er verwezen naar psychoanalytische gemotiveerde connecties tussen vaderfiguren en zonen. Geschiedenis als een reeks van connecties tussen voorgangers die hun opvolgers geestelijk voorbereiden op de spelregels van nieuwe tijden. Diezelfde insteek van personages als bijrollen in de geschiedenis heeft echter als bijeffect dat het bij mij zelden humor, spanning of andere emoties weet op te roepen. Het blijft hangen in een statische vormelijkheid en niet betrokken zijn met een uitgebreide cast aan diverse typetjes.

Respect voor de liefde voor het medium dat er uit de gedetailleerde filmtaal van deze perfectionistische regisseur spreekt, maar diezelfde overdreven aandacht voor vorm lijkt vooral bedoeld om geforceerd 'clever' te zijn.

Ik verwachtte ranzige onderbroekenlol maar ik kreeg een integer verhaal met een rauw randje. Knoxville is geen Robert de Niro, maar hij heeft afdoende charisma om een film als deze te kunnen dragen.