Opinions

Een masterclass in suspense. Zoals 'Alien' (1979) speelt met de claustrofobie van een ruimtestation door de uitstekende set designs en een immersief oog voor detail. Terugdenkend aan de film voel ik opnieuw het gevoel van opgesloten zijn in die ondraaglijke hitte. Steeds de natte T-shirts en zweet dat op voorhoofden parelt, terwijl de aanwezigheid van een buitenaardse indringer voelbaarder wordt. Hier zijn de surrealistische ontwerpen van H.R. Giger (bijna fallisch op een Freudiaanse manier) nog geen platgetreden cliché en voelen ze werkelijk als een unheimische confrontatie met het onbekende. Ook opvallend hoe 'Alien' (1979) haar tijd ver vooruit is met een vrouwelijke protagoniste die haar eigen plek moest bevechten in een mannenbolwerk. Of hoe Ripley's strijd tegen de alien betekenisvoller wordt, omdat ze al zoveel heeft moeten overwinnen om op de plek terecht te komen waar ze zich nu bevindt. Het maakt haar een sterk én een psychologisch gelaagd personage.

De vroegere otaku in mij weent een beetje hoe anime/manga zo mainstream is geworden, dat het tegenwoordig zelfs materiaal oplevert voor Amerikaanse blockbusters. Al moet ik eerlijk zeggen dat Alita in goede handen is bij Robert Rodriguez. De regisseur blijft namelijk verrassend trouw aan stijl, sfeer, esthetiek en genreconventies van Japanse animatie. Niet met een ironische of relativerende knipoog, maar (zoals het dit subgenre betaamt) door bloedserieus te zijn over mechs met lasers en huurlingen met samuraizwaarden. Alleen al hoe Alita (Rosa Salazar) met een combinatie van CGI en live action op het scherm komt met die zo kenmerkende anime-ogen. Net genoeg emotie om haar een menselijk karakter te geven, maar feeëriek en bevreemdend omdat ze net niet klopt tussen de menselijke karakters. Of hoe Christoph Waltz het flamboyante archetype Dr. Dyson Ido speelt met ingetogen, verstild acteerwerk. Als een perverse Geppetto die met kinderlijke verwondering toekijkt hoe hij zijn eigen dochter herschept met cybertechnologie, terwijl hij er 's nachts met een zeis op uittrekt voor ongure zaken. Iron City is met haar orgaanhandel en mechanische gladiatorengevechten misschien een opwindende plek, maar het echte hart van deze film is hoe respectvol Robert Rodriguez blijft naar de charmante tekenfilmlogica uit mijn jeugd.

De film wordt gedragen door de chemie tussen de mannelijke acteurs. De balans tussen leuke onschuldige humor en zwaar drama is soms een tikkeltje zoek; in dat opzicht deed de hierop volgende serie het wel een tikkeltje beter. Desalniettemin is het een film die een leuke franchise heeft gestart en ik heb hem met veel plezier herbekeken.

Van de subtiele humor van het vorige deel is weinig meer over. Wat we wel krijgen? Vervelende stereotypes en nogal makkelijke humor. Ook het drama is aan de vlakke kant. Kijk, als je Antonie Kamerling wilt eren dan moet dat kunnen, maar om dan met zo'n bizarre twist op de proppen te komen Oh ja, Hero is verdwenen in het Himalaya-gebergte...!?

Documentaire over hoe de onmogelijkheden van vroegere politieke ideologieën en de opkomst van technologie ertoe hebben geleid dat geautomatiseerde systemen een steeds centralere positie in ons gezamelijk denken hebben ingenomen. Natuurlijk zou Adam Curtis zichzelf niet zijn als hij niet de positie in neemt van de kritische onheilsprofeet, die in de teloorgang van humanistische idealen nieuwe machtsvelden ziet ontstaan. Nieuwe machten worden niet meer als zodanig waargenomen, omdat zij keurig ingebed zijn in een discours van technologische vooruitgang als een stap voorwaarts in de menselijke ontwikkeling.

Dit drieluik is iets meer gefragmenteerd ten opzichte van zijn eerdere werk in hoe het blijft strooien met (ogenschijnlijk) krankzinnige associaties. Het vormt daarin al een beetje de aanzet tot de nog lossere structuur uit opvolger Bitter Lake, maar deze documentaire blijft coherent genoeg om de ingewikkelde concepten toegankelijk over te brengen. In het spervuur aan ideeën en concepten wordt de intellectueel ingestelde kijker zeker getriggerd om eens dieper na te denken over grotere verbanden in belangrijke geschiedkundige ontwikkelingen van de laatste vijftig jaar.

Het geschreven bronmateriaal blonk al niet uit in subtiliteit en zachtzinnigheid, maar het voelt verkeerd om steeds de camera ingezoomd te zien op de corpulente derrières van zwarte vrouwen. Op een gegeven moment had ik het zelf wel gehad met het zoveelste slipje dat maar amper een zwarte bilnaad weet te bedekken.Voor een film die wil laten zien dat er over elke bevolkingsgroep wel vooroordelen bestaan, blijft het verbazingwekkend star hangen bij de seksualisering en stigmatisering van één specifieke groep, namelijk die van zwarte vrouwen.

Het is alsof er een pervers verlangen is om vooral deze groep af te beelden als één homogene groep van zwarte sloeries die onderdrukt worden door sjofele macho's. In tegenstelling tot de blanke karakters wordt het lichamelijke van deze zwarte vrouwen steeds opnieuw en opnieuw benadrukt. Alsof zij van de filmmakers ook echt niks meer mochten zijn dan seksbeluste sloeries. Nergens krijgt ook maar één van de onderdrukte vrouwen de mogelijkheid om op een volwassen manier te reageren op het walgelijk eenzijdige wereldbeeld van de mannelijke karakters.

Misschien zat die tekortkoming al in de oorspronkelijke roman, maar met de verfilming komt er in ieder geval een afkeurenswaardige vrouwenhaat aan de oppervlakte. Geen leuke film en zeker ook niet grappig.

Gedeelde dromen om geaccepteerd te worden. In 'Aller/Retour' (2023) vindt de lesbische trucker Erika (Ruth Beekmans) een Afrikaanse verstekeling in haar truck. Opeens wordt ze van iemand met meningen over vluchtelingenproblematiek tot een persoon die zelf macht heeft over het leven van een ander. Kan zij wel zo hardvochtig zijn om deze Idy (Welket Bungué) aan zijn lot over te laten!?' Aller/Retour' (2023) schetst alleraardigst de wrijving tussen twee tegenpolen die allebei de gevolgen ervaren van een geglobaliseerde wereld waarin winstmotieven zwaarder wegen dan de menselijke maat. Ze vechten de spanningen met elkaar uit over vermeende verschillen, maar eigenlijk zit de werkelijke pijn in Erika's werkgever die onredelijke ritten afdwingt en Idy's hopeloze situatie. Het is alleen jammer dat 'Aller/Retour' (2023) iets te vaak ongeloofwaardige paden inslaat om de eigen boodschap erin te hameren ten koste van de overtuigende karakterontwikkeling van twee complexe individuen.

Het niveau varieert echt enorm: van geniaal tot frustrerend slecht; van amusant tot tenenkrommend.

Een beetje zoals liftmuziek best aangenaam kan zijn om omhoog of omlaag te komen; zo is het ook fijn dat er dit soort nietsbetekenende niemendalletjes bestaan om vrije tijd te doden.

Dit is zo ongeïnspireerd en formulematig als films zijn kunnen, maar het levert een amusante reeks op van BN'ers in bijrollen. Grappen zijn niet bijzonder sterk maar vermaken toch. Hoofdrolspelers zijn leuk genoeg om de volle speelduur te boeien.

Alleen jammer van een plot dat steeds stappen over lijkt te slaan in zijn ontwikkeling. Laat ik het zo zeggen: echt logisch is het allemaal niet.

Het lijkt soms wel alsof elk Nederlands concept een verwaterde versie moet zijn van Amerikaanse/Britse versies. Alles is Liefde lijkt dan ook in alles op Love Actually. Alleen is het chauvinisme nu terug te vinden in het Sinterklaasfeest en niet in de kerstdagen. Ach, het moet kunnen. Op zich is het een aardige feel good drama met een gigantische cast aan bekende Nederlanders.

Om de één of andere reden heb ik alle voorgaande versies van 'Perfetti Sconosciuti' (2016) gemist, dus ging ik redelijk blanco 'Alles op Tafel' (2021) in. Eigenlijk vooral omdat Eva Crutzen en Diederik Ebbinge uit 'Promenade' een rolletje hebben in dit ensembledrama. 'Alles op Tafel' (2021) heeft een sterk concept met één vriendenavond waarin de spanningen oplopen omdat ze besluiten om álle mails, WhatsApp-berichten en SMS'jes met elkaar te delen. Het laat zich raden dat er allerhande liaisons aan de oppervlakte komen en de vrienden zich afvragen of zij elkaar nog wel zo leuk vinden als ze elkaars diepste geheimen kennen. Helaas is het acteerwerk over de gehele linie niet sterk genoeg om zo'n minimale vertelling mee vorm te geven. Zelf stoorde ik me het meest aan het contrast van een overacterende Ramsey Nasr tegenover collega-acteurs die we vooral kennen uit televisieproducties. De één zo duidelijk bezig 'een rol' neer te zetten terwijl de ander gecast is met een personage dat dichtbij diens eigen imago staat. Het maakt dat 'Alles op Tafel' (2021) veel te gekunsteld en te geforceerd voelt voor een productie waar veel afhangt van de chemie tussen de acteurs.

Middelmatige acteurs spelen een toneelstukje over 'herkenbare' situaties en dan doorbreken aanhangers van één of andere spirituele beweging steeds de vierde wand. De situaties zouden exemplarisch zijn voor de theorie dat alles eigenlijk leegte is, maar dat wij steeds maar bezig zijn om die leegte op te vullen met onze eigen subjectieve projecties. Hiermee worden complexe debatten uit de filosofie teruggebracht tot een hapklare magnetronmaaltijd van commerciële spiritualiteit.

Zo inwisselbaar als de recht voor z'n raap titel al suggereert: een moordlustige alligator komt wraak nemen op het menselijke ras, maar hij vindt een stoere diender op zijn pad die geblokkeerd wordt door de autoriteiten. Eerlijk gezegd ontgaat de cult-status me een beetje, want Alligator is niet vermakelijk slecht. Tegelijkertijd is het óók niet een obscuur werkje wat (ondergewaardeerde) kwaliteiten heeft onder het pulp-laagje. Bijt beter ergens anders in om je lust tot dronkenmanscinema te plezieren: het barslechte 'Night of the Lepus' (1972) bijvoorbeeld. Of de Troma-onzin 'Poultrygeist: Night of the Chicken Dead' (2006)

Soms stuurt God een zondvloed op de mensheid af om ons te testen. Dat de keuze wordt opgeworpen waarin zelfmoord/euthanasie de enige uitweg lijken. Dat een trouwe maîtresse wordt weggespoeld zodat een overspelige echtgenoot opgescheept zit met zijn vrouw en kinderen. Dat een politicus moet accepteren dat er hogere machten zijn dan de Nederlandse politiek of de Europese unie, maar dat God de vader over ons waakt in tijden van nood en onheil. Dat een plichtsgetrouwe gevangenisbewaker en een agressieve gevangene ermee geconfronteerd worden dat zij hun gezin niet altijd kunnen beschermen. Het is een achterhaald wereldbeeld dat je eigenlijk alleen nog terugziet in verguisde Amerikaanse producties als 'God's not Dead'.

'Als de Dijken Breken' (2016) heeft een irritante evangelische agenda, waarmee het inhaakt op belangrijke maatschappelijke issues als de vluchtelingenproblematiek en het wantrouwen in de politiek en rechtstaat. Het is niet dat er religieuze thema's worden aangesneden wat me uiteindelijk tegenstaat, maar de manier waarop het de actualiteit versimpelt door religieuze waarden (vergeving, familie, huwelijkse trouw) door je strot te duwen, dat gaat in de loop van de serie tegenstaan. Ik begrijp niet goed wat Aart Staartjes, Bianca Krijgsman, Gijs Scholten van Aschat en Susan Visser hier te zoeken hebben. Ook omdat er dan eindelijk eens een serie met een hoog budget wordt geproduceerd, maar dan blijkt het weeral een dure preek voor de eigen EO-parochie.

'Always Be My Maybe' (2019) is een voorspelbare romantische komedie als zoveel genregenoten. Maar onder de regie van Nahnatckha Khan en met Randall Park in de hoofdrol (allebei verbonden aan de sitcom 'Fresh off the Boat') wordt het toch een frisse bedoening. In wezen heeft deze film een soortgelijke formule als hun hitserie: bijna de volledige cast bestaat uit Aziatische Amerikanen en veel van de grappen spelen met negatieve vooroordelen over mensen met die culturele achtergrond. Ook hier is het geheel ondergedompeld in een nostalgisch jaren negentig sausje en staan er verwikkelingen centraal rond culinaire ondernemingen. Hier heeft het personage van Randall Park niet een familiebedrijf als 'Cattleman's Ranch' (een Amerikaans steakhouse), maar is zijn ondernemende jeugdvriendin Sasha (Ali Wong) juist de eigenaresse van een voortvarende restaurantketen. Hij blijft wiet rokend en weinig ondernemend hangen in zijn vertrouwde omgeving terwijl zij steeds weer doorgaat en van zichzelf vervreemd is geraakt. In één van de grappigste plotwendingen drijft niemand minder dan Keanu Reeves (als zichzelf) het conflict tussen de twee twijfelaars op de spits. 'Always Be My Maybe' (2019) heeft een hoge grapdichtheid en scoort met de heerlijk vileine dialogen tussen de twee tegenpolen. Al is het boven alles een lieve genrefilm met aimabele protagonisten.

Mijn eerste Fellini en het is een zeer bijzondere ervaring. Ik ben vooral onder de indruk van het enorme perfectionisme waarmee het gemaakt is. Zelfs de meest onbeduidende figurant lijkt nog iets toe te voegen an de film. Het verhaal wordt nu eens niet verteld aan de hand van enkele vaste karakters maar als het verhaal van een dorpsgemeenschap in het geheel. Het is een enorm genoegen om karakters als een soort cameo's terug te herkennen in andere scenes. Mijn enige bezwaar is dat het allemaal wel erg seksueel getint was, op het puberale af.

Michael Bay maakt gewoon hele behoorlijke actiefilms. Zolang je maar accepteert dat alle geloofwaardigheid overboord wordt gegooid en je meer lens flares krijgt te zien dan je lief is. Maar bij 'Ambulance' (2022) voelde ik opnieuw hetzelfde enthousiasme als bij de allereerste 'Transformers' (2007). Groots en meeslepend, maar op een bijna komische manier neemt het een stompzinnig uitgangspunt bloedserieus. En toch neemt de film je mee in die fictieve autoachtervolging door de straten van Los Angeles, alsof de hele stad bezig is met deze twee criminelen en een gegijzelde paramedicus die een zwaargewonde agent probeert te redden. Elke scène gebeurt er wel iets op het scherm. Auto's ontploffen of raken van de weg. Helikopters cirkelen boven racende politiewagens. Zelfs straatgangs gaan zich mengen in de chaos. Heerlijk ongecompliceerde onzin.

Mooi inkijkje in de Sunneklaas-traditie. Het is ook goed om gewoon openheid van zaken te geven i.p.v. geheimzinnig of agressief gedoe. Deze docu maakt goed duidelijk wat het feest voor mensen betekent en waarom het beter is om 't gewoon met rust te laten. Ik hoop dat ze dit in deze vorm kunnen blijven vieren. Het heeft ook wel iets dat we iets van plaatselijke folklore behouden in een geglobaliseerde markteconomie.

Het contrast tussen objectiverende mannenblikken en de schoonheid van vrouwelijke seksualiteitsbeleving. Net zoals in 'Belle de Jour' (1967) van Luis Buñuel, waar een beeldschone Catherine Deneuve in zichzelf onderzoekt wat haar seksuele identiteit is, neemt ‘Amer’ (2009) drie verschillende levensstadia van een frivole Française. Drie Ana's zoeken naar een manier om hun eigen seksbeleving te koppelen aan hoe men in hun omgeving reageert op hun vrouwenlichamen. De jonge Ana (Cassandra Forêt) zit gevangen in een familievilla waar haar grootouders als spookverschijningen azen op haar jeugdigheid, terwijl ze afgestraft en gecorrigeerd wordt door haar moeder. De adolescente Ana (Charlotte Eugène Guibeaud) flaneert met diezelfde moeder langs de azuurblauwe Middellandse zee, maar wordt aangetrokken en afgestoten door de objectiverende blikken van passanten. De volwassen Ana (Marie Bos) heeft een seksuele ervaring die het midden houdt tussen een verkrachting of een wilde vrijpartij.

Deze art-horror bevat niet eens veel functioneel naakt of expliciete seks, maar door de kracht van suggestie ademt alles in de film erotiek. Door de surrealistische symboliek waarmee taboe-onderwerpen als incest, aanranding of verkrachting worden geïnsinueerd; door de broeierig ogende kleurenfilters en belichtingstechnieken waarmee Ana’s geestesgesteldheden geaccentueerd worden; of door de extreme close-ups waarmee de beklemming wordt getoond van de mannelijke lustblikken die dezelfde schoonheid willen beteugelen. Daarnaast is het ook een geniale vondst dat de genrepulp-elementen - met overduidelijk verwijzingen naar o.a. giallo, exploitation en slasher - een tegenstrijdig effect hebben. ‘Amer’ (2009) is door die combinatie van erotische suggestie met genreverwijzingen van alles tegelijkertijd: seksueel geladen, nostalgisch, unheimisch en gruwelijk. Ook de seksualiteit van de drie Ana's is op een bepaalde manier cryptisch dubbelzinnig, waarbij hun gezonde, nieuwsgierige lustbeleving steeds overgaat in iets wreeds. Alsof hun trauma niet alleen voortkomt uit een objectiverende mannencultuur, maar óók uit de repressieve krachten die ze moesten internaliseren om hun vleselijke lusten te beteugelen.

Zonder valse clichés is het leven ook wel een worsteling. Ik heb erg genoten van de speelse manier waarop 'American Fiction' (2023) ontmantelt hoe gewoon het is dat verhalen over Zwarte Amerikanen bepaald worden door sentiment en lelijke stereotypen. Met een heerlijke Monk (Jeffrey Wright) als een soort Zwarte Philip Roth, die met lede ogen aanziet dat zijn huidskleur bepalend is voor de waardering van zijn werk. Moet hij als schrijver buigen voor de wensen van zijn witte publiek? Of juist volharden in zijn queeste tegen zulke vooroordelen? Een uit de hand gelopen grap laat zien dat zijn publiek een stuk dommer is dan hij ooit had kunnen vermoeden. Het maakt 'American Fiction' (2023) een heerlijk vileine tragikomedie met een warm hart. Je gaat ook wel echt geven om die eigenzinnige Wright en zijn disfunctionele familie. Elke keer dat er zich een ogenschijnlijk cliché aandient (zoals de goeiige huismeid en de afwezige broer), dan blijken ze toch een stuk meer open te staan voor verandering. Mensen pin je namelijk niet zo makkelijk vast op oppervlakkigheden.

Vliegtuigjes en de ontwapenende glimlach van Tom Cruise. 'American Made' (2017) weet wel welke kaarten te spelen voor een onderhoudende biopic rond een moreel ambigue figuur die schathemelrijk wordt van de illegale drugs- en wapenleveranties voor diverse opsporingsdiensten. Ook wel aardig hoe de knipoog van Barry Seal (Tom Cruise) je er fijntjes op wijst dat er misschien wel meer is gekozen voor het sterke verhaal dan voor de realiteit. Het maakt 'American Made' (2017) tot een luchtige schelmenvertelling die net zo groots en bombastisch is als het narcistische karakter van de hoofdpersoon. Genieten geblazen als we zien hoe Seal vanuit zijn vliegtuigcabines steeds opnieuw in penibele situaties terechtkomt, terwijl hij plannetjes smeedt om zijn vege lijf te redden.

Dat je je film 'American Samurai' (1992) noemt en het zich dan om budgettaire redenen vrijwel volledig afspeelt in Turkije. Ene 'martial arts master' David Bradley raakt in een broedervete met ene 'karate and weapons champion' Mark Dacascos. Eerst het gebruikelijke detectiveverhaaltje rond een Amerikaan in een vijandig buitenland en daarna een aaneenschakeling van gevechten met een bonte stoet aan vechtersbazen. 'Bloodsport' (1988) zonder budget of charismatische lead, maar veelal houterige gevechten die steeds net iets langer duren dan wenselijk.

Beschamend stuk propaganda, waarin een ingewikkeld internationaal conflict wordt teruggebracht tot gewapper met Amerikaanse vlaggen en ernstig negatieve stereotyperingen van Arabieren. Zo mooi in beeld gebracht dat je het die oude Clint Eastwood bijna gaat vergeven, maar dan komt hij vervolgens aanzetten met de meest walgelijke sentimenten die hij kon bedenken. Vinden jullie het bijvoorbeeld niet lichtelijk verdacht dat een sniper in the heat of the battle steeds aan het bellen is met het thuisfront? Dit is een pijnlijk stuk realiteitsvervalsing om het militaire ingrijpen te kunnen koppelen aan die verheven Amerikaanse waarden waar wij allemaal inmiddels mee bekend zijn. Het is echt onder de gordel om burgerslachtoffers, martelingen en de rechteloosheid van Guatanamo Bay en Abu Graib te verdoezelen onder een laagje patriottisme waar het glazuur van de kiezen van elk weldenkend mens zou moeten springen.

Sympathiek inkijkje in de exotische wereld van de amish, maar de onmogelijke positie van de documentairemakers om dieper door te dringen maakt het wat oppervlakkig. Ik had steeds het gevoel dat er een heleboel achter de schermen speelt wat je niet te zien krijgt. Wel knap dat deze 'gekkies' eens van een veel menselijkere en minder karikaturale kant worden getoond.

De film die mij heeft in doen zien dat Tarantino hopeloos oppervlakkig is. Energieke en mooie cinema kan dus ook samengaan met inhoud. Mijn liefde voor de Zuid-Amerikaanse film was geboren.

Ik dacht de hele film dat het vast geregisseerd zou zijn door iemand van buiten Amsterdam, want hoe anders zou het zo'n ongelofelijk clichématig beeld van de stad op kunnen leveren? En inderdaad, de regisseur is een Vlaming. Het irritante aan de film is dat het een beeld probeert te schetsen van Amsterdam via de welbekende cliches: we hebben de crimineel die uit ''het wereldje'' wil ontsnappen; we hebben de opstandige pubers; we hebben het verveelde yuppen-koppel; we hebben de stervende vader en de oudste zoon die verdwenen is. Het is een opeenstapeling van karikaturale personages die gemakzuchtig bij elkaar geschreven worden en soms zelfs niks toevoegen aan de centrale verhaallijn. En dan de soundtrack, allejezus, dat anno 2009 nog gebruik gemaakt moet worden van een monotone technobeat om spanning te suggereren...

'Amy' (2015) voelt niet oké. Enerzijds schetst de docu inderdaad zeer schrijnend de neergang van een ster die zichtbaar lijdt onder de celebrity-cultuur, maar anderzijds is het zelf ook niet vies van een beetje exploitatie. Eerlijk gezegd ontging het me vaak waarom het privé- en archiefmateriaal van enorm persoonlijke momenten, waarin de zangeres zich veilig waande onder vrienden of familie, überhaupt getoond moesten worden. Of waarom zowel intimi als zorgverleners (nota bene een drugsconsulent en een dokter) uitgebreid tekst en uitleg gaven bij specifieke situaties waarin Amy Winehouse gekiekt werd door de gehekelde persmuskieten. De docu toont kanten van haar verslavingsproblemen die ik niet had willen zien of horen. Is dit dan eerlijk, confronterend en intiem!? Of is het stiekem niet een zoveelste manier om 'onze' perverse fascinatie voort te zetten naar de anorectische superster die wegkwijnde onder haar roem, terwijl ze zo onaards mooi kon zingen!?

Het blijft toch wonderlijk hoe Japanners kleine meesterwerkjes kunnen maken rond hun eetcultuur. Zo is 'An' (2015) een liefdevolle ode aan dorayaki's (koekjes met bonenpasta) als een soort manier waarop mensen een tweede kans krijgen in het leven. Of het om ex-delinquent Sentaro (Masatoshi Nagase) gaat, of de zeventigjarige Tokue (Kirin Kiki) die op zijn vacature reageert. Ergens klikt het tussen de twee outsiders, maar er is ook nog altijd de angst voor het oordeel van die anderen. Zeker wanneer Tokue een tragisch geheim met zich meedraagt dat haar in de Japanse maatschappij tot een paria kan maken. 'An' (2015) is ook zo heerlijk minimalistisch omdat het zich voor 't grootste deel afspeelt rond het kleine bakkerijtje, terwijl de personages vooral bezig zijn met het bereiden van gerechten. Toch weet regisseuse Naomi Kawase op een subtiele, poëtische manier het schijnbaar alledaagse naar welhaast magische hoogten te brengen. Kleine observaties en overpeinzingen over het leven. Het maakt 'An' (2015) een contemplatieve film met een warm hart.

Als het eerste deel voornamelijk scoort omdat het J-Lo en Ice Cube in de cast heeft, dan kun je niet verwachten dat het vervolg van een hoogstaand niveau is. In die zin valt hij nog best mee. Het is eerder van een pijnlijke middelmatigheid dan dat het echt slecht is. Maar toch, ik heb de hele film met kromme tenen gekeken naar voorspelbare, irritante karakters en ridicule moordpartijen. De anaconda's in kwestie zijn overigens dan weer best schappelijk geanimeerd. Geen meevaller en geen tegenvaller, maar precies de ellende die ik me had voorgesteld.

Hij kwam de tweede keer iets minder hard aan, maar het blijft een schitterend verhaal over de desastreuze effecten van ouders die op een verkeerde manier de aandacht van hun kind eisen. Het jongetje in de hoofdrol wordt continu heen en weer geslingerd tussen houden van zijn ouders, veiligheid zoeken, zich afzetten tegen de dingen die ze hem aandoen en het moeten accepteren dat zijn familie niet volgens de norm is. Mooie film, en een die zeker blijft hangen.