Opinions

Op een knappe manier worden traditionele waarden gekoppeld aan het verhaal van een hiv-patiënte die buitenspel wordt gezet. Daarmee zet het een beeld neer van een vrouw die alles volgens de regels doet, maar die juist daardoor in een positie komt dat haar schade wordt berokkend. Bijna Kafka. In dat opzicht is het jammer dat ze het echte verhaal teveel verfraaid hebben om van Asma'a meer een heldin te maken. Was wat mij betreft niet nodig geweest, maar misschien is het een culturele vereiste wanneer iets aan de kaak gesteld moet worden?

Interessant trouwens dat veel Egyptische regisseurs ook de mensen zijn die achter de eerste revolutie hebben gestaan. Hun wens voor een nieuw Egypte wordt ook voelbaar in de beladen topics die zij aansnijden en de nadruk die zij leggen op uitgesproken vrouwelijke perspectieven.

Tijdens het kijken bekroop me het gevoel dat het nou wel eens afgelopen mocht zijn. Toch wil ik hem niet afdoen als een saaie of te langdradige film. Sommige scenes zijn namelijk zo akelig intens dat ze bijna in mijn hoofd gegraveerd staan en ik ze keer op keer blijf afspelen als een innerlijke videoband. Dat heeft alles te maken met het hoogwaardige acteerwerk dat uitblinkt in subtiliteit. Het zijn de kleinste details die je bij de strot grijpen. Zo is er een scene waarin een man doodgeschoten wordt door Jesse James. De actie wordt teruggebracht tot slechts een shot van zijn mimiek, maar daarin zien wij als kijker hoe deze persoon langzaam ontdekt dat hij doodgeschoten zal gaan worden. Er zijn door de hele film zoveel van deze briljante acteerpareltjes te vinden. Niet in de laatste plaats de moord op Jesse James zelf, die ook teruggebracht is tot een acteervuurwerk in subtiele emoties. De toon ligt vreemdsoortig tussen de ontroering en de wreedheid in. Een heerlijke combinatie, die kracht bij wordt gezet met het wonderschone spel met licht en duisternis en de fantastische soundtrack.

De samenwerkende broertjes Polish hadden mij betoverd met hun bizarre spel tussen licht en donker in Twin Falls Idaho. Ik had dan ook hoge verwachtingen voor deze tweede film die ik van ze heb gezien. Billy Bob Thornton speelt hierin een ingetogen rol als gezinshoofd met de drang om een raket te bouwen. Het levert hem vele kopzorgen op als de bank besluit om de financiering definitief te stoppen.

Goed, het verhaal is eigenlijk 13-in-een-dozijn in het genre van de familiefilm en sommige aspecten zijn hoogst onwaarschijnlijk. De man heeft een enorm stuk land tot zijn beschikking, maar hij besluit desondanks om zijn raket te bouwen in een houten schuur naast het huis. Over onverantwoordelijke ouders gesproken...

Maar gelukkig is dat hele gedoe rond die raket alleen maar bedoeld om een warm verhaal te vertellen over een familie die zich staande probeert te houden onder pa's bezetenheid. In dat opzicht is het zeer goed geslaagd. Met name het geloofwaardige acteerwerk van Billy Bob Thornton en tegenspeelster Virgina Madsen maakt het toch aangenaam om naar te kijken. Hun verhaal wordt aangenaam loom verteld vol gepaste humor. Ook zijn de beelden soms betoverend mooi gedaan, met het vleugje absurdisme erin waar de Polish-broers om bekend staan. Naar het einde toe wordt het wel erg zoetsappig en langdradig, maar dat doet niets eraan af dat ik het gewoon fijn vond om te kijken.

Maakt mij dat een minder echte filmliefhebber? Ach, als je films kijkt om ze alleen maar de grond in te kunnen boren, ben je in mijn ogen zeker geen liefhebber.

Aardige Pulp Fiction-achtige puzzel waarmee antwoorden op het paranormale raadsel binnenkomen via verschillende perspectieven in tijd en plaats. Het doorbreken van de continuïteit draagt ook bij aan de horror dat er niet één huishouden te maken krijgt met bovennatuurlijke verschijnselen, maar dat iets zich als een inktvlek aan het verspreiden is over een buurtgemeenschap. Zowel buurtbewoners, politie-inspecteurs als wetenschappers proberen een betekenis te geven aan de tegennatuurlijke krachten die ze in werking hebben gezien. Is het persoonlijke gekte of massahysterie, of is er werkelijk sprake van een paranormale entiteit? Wel jammer dat 'Aterrados' (2017) nogal onevenwichtig van toon is. Het ene moment ijzingwekkend goede horror met gedegen creature design en effectieve schrikeffecten, maar het volgende schijtlollige intermezzo's met pseudowetenschappers die aan de haal gaan met rare machientjes en cryptische spreuken. Om dan vervolgens van de ene domme beslissing naar de andere te hobbelen. Daar komt bij dat de grote onthulling nogal een anticlimax blijkt, omdat de film te vroeg al z'n kaarten op tafel heeft gelegd.

In de toffe videoclip 'Stress' (2007) vormde een molotovcocktail de explosieve apotheose van een beschaafde maatschappij die in vlammen opgaat. Regisseur Romain Gavras bouwt in 'Athena' (2022) verder op dit thema van jongeren die zich gewelddadig verzetten tegen de status quo. Je wordt als kijker meegenomen in de euforie en het jeugdige enthousiasme waarmee 'de verzetshelden' hun eigen plek opeisen en alle heilige huisjes in de hens zetten. Visueel overdonderend door die bevreemdende mengeling van hyperrealisme en een welhaast Wagneriaanse bombast. Helaas is Romain Gavras toch meer videoclipregisseur dan een gelaagde verhalenverteller. Hoe fraai 'Athena' (2022) ook oogt, maar het lijkt nergens écht iets diepgaands te zeggen over maatschappelijke verhoudingen. Ook omdat de karakters soms absurde keuzes maken die eerder symbolisch zijn dan psychologisch geloofwaardig.

Fatih Akin had zich voor mij al onsterfelijk gemaakt met zijn heavy metal drama Gegen die Wand, dus de verwachtingen voor deze film lagen heel erg hoog. De toon is hier minder hardvochtig maar juist bedachtzaam, mijmerend en met een enorm oog voor de karakters. Anders dus, maar zeker niet minder sterk. Het levert dan ook een heel erg gevoelige film op over verlies en de ontworteling in een andere cultuur. Prachtig ook hoe de verhaallijnen langs elkaar heen lopen en elkaar dan net niet raken. En dan eindigt het met een van de meest briljante eindshots die ik in tijden heb gezien in een film.

Ik kan niet precies mijn vinger erop leggen wat er nou zo goed is aan deze film, maar toch wist het einde mij tot tranen toe te ontroeren. En dat met een verhaal dat eigenlijk niet eens zoveel voorstelt en dat vrij voorspelbaar in elkaar steekt. Het zullen de dromerige shots en de schitterende muziek zijn, die mij langzaam mee hebben gevoerd in de magie van deze sympathieke familiefilm.

Voegt weinig toe aan de eerste ( behalve dan de verrukkelijke Heather Graham ), maar hij doet er ook niet aan af. Lekkere humor rond de spion die ons fokte.

Baz Luhrman heeft hiervan zijn nieuwe Casablanca of Gone with the Wind van willen maken. Hij speelt een overdadig spel met schitterende beelden, melodramatische muziek en de twee steracteurs in de hoofdrol. Alles om ons mee te slepen in de droomwereld van het oude Hollywood. Maar helaas voelt het eigenlijk zo kitscherig aan dat het bijna lachwekkend wordt. Het begint al met de aristocratische Britse die Nicole Kidman compleet over-the-top wegzet. En dan is er tegenover haar de altijd sympathieke Hugh Jackman maar die nu weer een rol geeft die weinig diepere lagen kent. Hun eerste ontmoetingen zitten vol met de voorspelbare grapjes die eigenlijk te flauw voor woorden zijn. In een later stadium krijgt de film dan juist weer een redelijk onderhoudend avontuurlijk tintje. Om dan te eindigen als een waar oorlogsepos van de Pearl Harbor soort. De scenes staan bol van de clichés en de voorspelbaarheden. Zo zag ik vaker dan mij lief was weer een personage dat smachtend naar het hemellichaam staat te turen omdat hij of zij iets mist. Wel weer sympathiek is dat er ruimte is gemaakt voor een statement tegen de segregatie die er tussen blanken en niet-blanken was in de tijd waarin het speelt, maar het is niet voldoende om te verhullen dat het eigenlijk een zeer matige film is. En toch hou ik een beter gevoel aan de film over dan mijn argumentatie zou doen vermoeden. Het heeft ook ergens wel zijn charme als ode aan een genre dat in onbruik is geraakt mettertijd.

Briljant eenvoudig uitgangspunt. Een vader en een zoon runnen een kleine begrafenisonderneming. Plotseling wordt er een mysterieus lijk gebracht door de lokale sheriff. Het is niet meteen duidelijk wat de doodsoorzaak is van het ongenaakbare vrouwenlichaam. De rationele vader zoekt met zijn autopsie naar wetenschappelijke antwoorden. Elk afgepeld laagje vlees een stukje dichterbij de waarheid. Maar het stormachtige noodweer neemt toe en er vinden steeds meer onverklaarbare verschijningen plaats. Heerlijk smeuïg spel tussen wetenschap en bijgeloof. Alleen al de tijd die er wordt uitgetrokken om de autopsie zelf in beeld te brengen. Het snijden in mensenvlees is hyperrealistisch en ranzig, maar ergens ga je ook mee in de wetenschappelijke afstand van de vader. Voor mij boet de film wat aan kracht in als het lichaam een soort portaal blijkt naar de hel en je wel erg clichématige jump scares op je krijgt afgevuurd.

Best mooie verdraaiing van het gegeven man met midlife crisis die jongedame schaakt in de liefde. Het voelde bij mij aan als de duistere variant op Pretty Woman. Helaas laat de chemie tussen Gere en Ryder te wensen over en blijft het drama teveel aan de oppervlakte borrelen. Hier had echt meer in gezeten. Maar ik vind jullie toch ook weer wat streng hoor.

Tsja, ik sluit me aan bij eerdere reacties: beeldschone plaatjes in een ietwat leeg en zielloos verhaal. Het deed mij allemaal vrij weinig.

Eigenlijk is The Hulk voor mij de enige echt interessante van dit team superhelden. Ik heb me er echter de volle speelduur mee vermaakt. Het doet precies goed wat je van zo'n soort blockbuster mag verwachten: bloedmooie special-effects, een sterrencast en goed geslaagde grappen.

Knap hoe ze een tweeënhalfuur durende reclamespot voor de eigen franchise toch weten te vullen met een behoorlijk onderhoudend plot. Voornaamste helden zijn leuk op elkaar ingespeeld en hun avonturen worden gekruid met bijzonder fraaie special effects. Wel jammer dat de overdadige aanwezigheid van krachtige superhelden enige spanning of suspense in de weg gaat zitten. Zeker als ze dan ook nog eens een schurk tegenover zich hebben die eigenlijk niet zo imposant oogt. In dat opzicht snap ik niet helemaal waarom ze niet kiezen voor meer supervillains in plaats van eerst inwisselbare aliens en nu dan weer dat zichzelf reproducerende robotleger.

Sterk beeld van de onzekerheid en pijn van midden twintigers.

Zeer herkenbaar voor "mijn" generatie. De stemmige duistere sfeer versterkt de liefde naar de karakters. Zij gaan stralen temidden van hun sombere levensloop van verloren dromen en onmogelijke ambities.