Opinions

Regisseur Jee-woon Kim weet hoe hij zijn publiek moet blijven vermaken met een onvoorspelbare prent die steeds net anders in elkaar steekt dan je verwacht. Eerst is het een afstandelijk gestileerd moordmysterie rond een seriemoordenaar die met een mysterieus busje achter toekomstige slachtoffers aanrijdt. Mooi gedaan hoe je hem vanuit de voorruit in de besneeuwde duisternis ziet zoeken naar potentiële slachtoffers om mee naar zijn martelkelder te nemen. Eenmaal in het horrorhuis aanbeland, blijkt de creep meer liefde en affectie naar zijn moordwapens te voelen dan naar de slachtoffers die smeken om in leven te blijven. De verbeelding van psychopathie als extreem gepassioneerde verzameldrift is pervers mooi.

Onverwachts verandert de toon van de film compleet als de moordenaar na drie kwartier al gepakt wordt door de nabestaande van één van zijn slachtoffers. Vanaf dat punt wordt het meer een venijnig kat- en muisspel tussen twee mannen die aan elkaar gewaagd zijn. Vooral de schurkenrol van Min-sik Choi als Kyung-chul is dan hoogst bevredigend. Bij vlagen deden zijn nonchalance en oddball coolheid me denken aan The Joker van wijlen Heath Ledger. Het machtsspelletje tussen agent/seriemoordenaar is niet bepaald geloofwaardig uitgewerkt, maar door de onverwachte wendingen is het prettig onvoorspelbaar tot aan de explosieve slotakte.

Met enig voorbehoud opgezet omdat ik iets weet over het Egypte tijdens Gamal Abdel Nasser en dan kan een gesimplificeerde weergave ervan storend worden. Maar hoe kan ik een film overslaan waarin Marwan Kenzari (onze Haagse trots!) de hoofdrol heeft!? 'The Angel' (2018) vertelt het merkwaardige verhaal van Ashraf Marwan, de schoonzoon van Nasser, die als enige persoon ooit zowel in Israël als in Egypte een heldenstatus verkreeg. Maar pleegde Marwan als dubbelspion ordinair landverraad uit wrok en opportunisme, of had hij inderdaad nobelere motieven om tot zijn discutabele handelen te komen? 'The Angel' (2017) is een ietwat tandeloze biopic die (zoals vaker met dit soort biografische verfilmingen) een erg schematische versie geeft van de werkelijkheid. Echt veel recht doet het niet aan de complexe geopolitieke spanningen waartegen het zich afspeelt, met oriëntalistische tierelantijntjes om er vooral een geromantiseerd Hollywood-heldenverhaal uit te halen. Waar Ashraf Marwan tegen wil en dank betrokken raakt bij gevaarlijke intriges, maar met lede ogen aanziet hoe zijn huwelijksleven met Mona (Maisa Abd Elhadi) lijdt onder diens jongensboekavonturen. Het is allemaal zo afgevlakt en volgens het boekje, dat zelfs de controversiële insteek te veilig en te tam blijft.

Net als de whiskey uit de film is regisseur Ken Loach inmiddels ook gerijpt tot een grootse cineast en dat blijkt ook weer uit zijn nieuwste werk. De kracht van zijn films zit hem niet in de verfijning van mooie beelden of de aanwezigheid van goede karakteracteurs, maar hij zet jonge mannen neer die chemie met elkaar hebben en dat ook weten uit te stralen naar de kijker. Ook bij The Angels´ Share straalt dat enthousiasme van het scherm af. Het is een genot om te luisteren naar de onzin die de jongens met elkaar uitwisselen en te kijken naar de bizarre situaties waar ze samen in terecht komen.

Is het een perfecte film? Bij lange na niet, want het laat zeker wat steekjes vallen in dat er een te grote kloof zit tussen de loodzware scènes en de wat meer luchtige scènes. Maar om de een of andere reden maakt het de film toch ook weer extra charmant omdat het het op deze manier ook de uitersten in een mensenleven weet te verbeelden. Zowel het dramatische als het komische wist mij te raken, maar allebei om andere redenen. Zo zal ik bijvoorbeeld de ijzingwekkende confrontatie tussen Robbie en een van zijn slachtoffers net zo min vergeten als hoe hard ik heb moeten lachen om de kolderieke fratsen van deze jongens.

Herzien. Nu met iets meer alcohol op en met minder verwachtingen naar het eindproduct. Het blijft een gemiste kans dat teveel blijft hangen bij kinderachtige flauwigheden in plaats van dat het vermakelijke pulp is.

Genieten geblazen! Maar het helpt dat ik een zeer specifieke interesse heb in zowel cheesy kerstfilms, musicals als obscure horror. 'Anna and the Apocalypse' (2017) brengt totaal uit elkaar liggende genre-elementen op een speelse manier bij elkaar, maar zonder dat het voelt als een te zelfbewust trucje. Uit liefde voor de verschillende subgenres. Anna (Ella Hunt) is zo'n heerlijke Disneyheldin die droomt van verre oorden, terwijl haar alledaagse bestaan een macabere wending neemt met de komst van een zombieplaag. Voor Anna wordt het smachten naar een ontsnapping opeens een prangende wens dat juist alles bij het oude moet blijven, dat haar dierbaren niet vanzelfsprekend zijn. Bevredigend hoe de titelpersoon met een gigantische zuurstok zombiehersenen inslaat van traag bewegende ondoden zonder speciale kenmerken of vaardigheden. Vooral de verfrissende genrevermenging brengt nieuw elan, want binnen het zombiegenre zelf doet het weinig nieuws. Schokkend of provocatief is het allemaal niet. Wat ergens fijn past bij de voorspelbaarheid en het rituele karakter van de kerstdagen. Het is zo'n 'anti-kerstfilm' die je juist in deze periode op kunt zetten omdat de gezelligheid van de feestdagen er nog altijd doorheen sijpelt.

Doet me een beetje denken aan hoe ik ''De Man Die Zijn Haar Kort Liet Knippen'' heb ervaren. Het zit technisch magnifiek in elkaar, maar ik vond er geen ruk aan.

Interessant om te zien dat Roland Emmerich zijn rampenoeuvre laat voor wat het is en nu een (voor zijn doen!) ingetogen stukje cinema aan de man brengt. Het levert een aardige historische thriller op dat mooi in beeld wordt gebracht. Mijn voornaamste punt van kritiek is dat het verhaal een narratieve chaos wordt door de vele wisselingen in perspectief en het vaak onnodig terugverwijzen in de tijd.

De superheld waar bijna niemand op zat te wachten, maar die toch een behoorlijke Marvel-film heeft opgeleverd. Vooral leuk om weer eens hele nieuwe superkrachten te zien met een figuur die zichzelf kan krimpen/vergroten. Wel moet Marvel op gaan passen dat zij hun eigen markt niet laten dichtslibben met dit soort inwisselbare formulefilms. Voor het eerst bekruipt me namelijk het gevoel dat de cameo's en de verwijzingen naar de eigen lore meer uitgekiende business strategie dan welgemeende fan service zijn. De gebruikelijke gimmick rond de continuïteit begint sleets te raken.

In het kader van klassiekers die ik voor mijn dertigste gezien wil hebben.

Niet minder dan een briljant meesterwerk. Het laat andere oorlogsfilms mijlenver achter zich met gitzwarte ironische humor en een knotsgekke apocalyptische verbeelding van de volstrekte waanzin van oorlogslogica. Ik wist dat er een aantal memorabele scénes in zouden zitten, maar het perfecte visuele spektakel dat er wordt gepresenteerd had ik met de beste wil van de wereld niet kunnen voorspellen. Marlon Brando en Martin Sheen zijn ook echt aan elkaar gewaagd als de twee kanten van dezelfde medaille van beschadigde mannen die psychisch gevormd zijn door het afstompende oorlogsgeweld.

Misschien is de aanklacht tegen het Amerikaanse buitenlandbeleid en zijn afstandelijke oorlogsvoering wel actueler dan ooit tegen de huidige politieke context. Vroeger had je nog grondsoldaten nodig om iets te bewerkstelligen en nu stuur je simpelweg een drone eropaf die massaal burgerslachtoffers maakt.

Van de enerverende knokpartijen uit The Raid-films naar een broeierig kostuumdrama met occulte trekjes. Hier zet regisseur Gareth Evans precies de juiste toon van een afgesloten eilandsekte waar geperverteerde geestelijken hun volgeling met harde hand in het gareel proberen te houden. Hun nieuwe discipel Thomas Richardson (Dan Stevens) weet al hoe ver deze sekteleden gaan om hun kleine dictatuur draaiende te houden: ze hebben zijn zus ontvoerd voor het losgeld. 'Apostle' (2018) is zo'n naargeestige film waar het paranormale eigenlijk bijzaak is bij hoe intens verdorven groepsdruk kan zijn. In eerste instantie vond ik de magisch-realistische wending niet zo sterk, de eilandgodin blijkt daadwerkelijk te bestaan. Maar bij nader inzien is het een tof uitgangspunt dat deze cultleden hun eigen goddelijke entiteit hebben gekneveld en zichzelf naar de verdoemenis helpen met de doctrine die ze eromheen hebben bedacht. Op een bepaalde manier ook zoals ik het me voorstel wanneer het aardse directe invloed krijgt op het hemelse.

Een liaison, een verkrachting en een strafrechtszaak. Emily Watson is fijn als de timide, muizige huisvrouw die haar kinderlijk naïeve fantasieën uitleeft, terwijl Ben Chaplin een 'tall dark stranger' neerzet die recht uit de boeketreeksboekjes lijkt te zijn gekomen. Dat hun affaire niet goed gaat aflopen wordt al duidelijk als de serie opent met een gehandboeide Yvonne Carmichael, maar hoe ze op dat punt komt steekt vernuftig in elkaar. Ook omdat de serie aardig speelt met de dubbele moraal naar dader- en slachtofferschap ten aanzien van vrouwelijke seksualiteit. Al ondermijnt het misschien haar eigen doel in de laatste aflevering, want dan wordt de smeuïge echtbreuk opeens een manier om een ietwat belerende preek te houden over het strafrechtsysteem en de betekenis van familiewaarden. De BBC is dan ook geen HBO in hoe ze Yvonne Carmichael net niet die stap verder durven laten zetten om het huwelijkse instituut op te blazen.

Ergens vind ik 't knap dat ze in 'The Apprentice' (2024) suggereren dat je de mens Donald Trump leert kennen. Sebastian Stan zet de vastgoedmagnaat neer als een jonge, naïeve - zelfs wat idealistische - zakenman, die uit de schaduw probeert te komen van zijn dominante vader Fred Trump (Martin Donovan). Donalds bewondering voor hooggeplaatste figuren brengt hem in contact met maffia-advocaat Roy Cohn (Jeremy Strong) en diens onorthodoxe praktijken om macht te verwerven. De vriendschap tussen de twee blijkt een Faustiaanse deal om dingen voor elkaar te krijgen die niemand voor mogelijk hield. Maar Donald staat er niet om bekend dat hij warme banden blijft houden met vroegere medestanders. Ook een opvallend genuanceerd portret van Ivana Trump (Maria Bakalova) als een ambitieuze jongedame die haar grootse dromen wil verwezenlijken met een liefdeloos huwelijk.

Echt een meisjesfilm. De twee hartsvriendinnen hebben als vaste gimmick hoge kreetjes uitkramen en zwijmelen om een gespierde hunk. En dan komt er een nog irritantere zeemeermin in het verhaal die quasi-stoere oneliners maakt. Behoorlijk matige boel, maar gezien het tijdstip waarop ik hem keek en de staat waarin ik verkeerde, heb ik het uitgezeten en eigenlijk vond ik hem uiteindelijk zelfs vermakelijk. Moe zijn heeft als voordeel dat je troep wat luchtiger beziet.

Heerlijke komische thriller waarin de monsters in dit geval verraderlijk klein zijn en juist daarom zo verschrikkelijk eng worden. Je zal maar zo'n gemuteerde spin in je shirt krijgen....:P

Minimalistische cinema gaat helaas niet samen met een raar Matrix-plot, het maakt een film knullig en dom. En dat is dus ook hier het geval...

Deze film van Chahine heeft iet de gelaagdheid en de psychologische diepgang van zijn meesterwerk Cairo Station. Wel weet het op een zelfde speelse manier de dynamiek van een onderdrukte klasse te schetsen. Hier gaat het om Egyptische landbouwers die van buitenaf te maken krijgen met verwoestende overheidsbesluiten, maar die van binnenuit ook aangetast worden door corruptie en opportunisme. Het schetst een prettig romantisch beeld van hoe deze kleine gemeenschap alleen maar elkaar heeft om zich te kunnen wapenen tegen de machten die zich tegen hen hebben gekeerd. Helaas moest ik het doen met een slecht ondertitelde versie, dus veel van de nuances en plotwendingen zijn mij ontgaan. Zou zomaar kunnen dat ik hem anders hoger zal waarderen.

Je moet even door het gebroken Engels en het wat amateuristische camerawerk heen kijken, maar het is zeker een sterke documentaire in hoe het een compleet ongemakkelijk onderwerp als pedofilie toch laat zien in al zijn nuances. Het toont ook de vreemde spanning in de media tussen tieners neerzetten als seksueel begeerlijk object en tegelijkertijd ook dat enorme taboe rond de seksualiteit van minderjarigen. Hier is duidelijk nog niet het laatste over gezegd en iedereen zal er zijn eigen (heftige) mening op nahouden.

Zelf denk ik dat er grenzen behouden moeten blijven en dat een te groot leeftijdsverschil niet bevordelijk is voor de ontwikkeling van een jong iemand. Die leeftijdsgrens van 18 is volkomen arbitrair, maar tegelijkertijd maakt het wel dat er een belangrijke grens blijft bestaan. De samenleving moet ook niet gaan doen alsof het per definitie in orde is als een veertiger met een dertienjarige aanpapt. Iemand in die levensfase moet gewoon nog de mogelijkheden hebben om zich vrijelijk te ontwikkelen en nog niet bezig te zijn met vraagstukken die pas in latere leeftijdsfasen gaan spelen. Wel moet er opgehouden worden met die krankzinnige obsessie met mannen die zulke gevoelens hebben. Zo krijg je een heksenjacht waarbij er ook sprake is van exploitatie en sensatiezucht. Knap trouwens dat de nog jonge documentairemaker dit onderwerp heeft aangedurfd, want het is toch een beetje spelen met vuur als je dit op een verkeerde manier aanpakt.

Regisseuse Kelly Fremon Craig maakt toch wel erg fijne coming-of-age films. Na 'The Edge of Seventeen' (2016) opnieuw een komische vertelling die geloofwaardig existentiële twijfels neerzet van kwetsbare tieners. Een flinke dot nostalgie naar de jaren zeventig en een heerlijke Kathy Bates als Joodse grootmoeder doen de rest.

Het blijft verbazingwekkend hoe Hollywood-regisseurs het presteren om vooral niet recht te doen aan de complexiteit van een conflict of aan de ervaringen van burgers in de regio, maar het leed van witte mensen met een Amerikaans paspoort uitvergroten en belangrijker maken. 'Argo' (2012) biedt nog wel zo'n mooie aanzet naar nuance en kritische beschouwing, met een zelfreflexief uitgangspunt waarin het fictieve een toevoeging vormt op de nieuwsberichten van die tijd. Het gefictionaliseerde trauma blijft echter wit en Amerikaans, waarbij de Iraniërs bijna een decorstuk zijn in een politieke omwenteling die hun levens zou beïnvloeden tot op de dag van vandaag. Als Iraniërs niet schreeuwend en tierend samenklonteren tot een gezichtsloze groep met enge spandoeken, dan zijn het wel de barbaren met baarden uit zoveel andere portrettenringen van het Midden-Oosten - compleet met een verzonnen einde waarin alle remmen los worden gegooid en de spanning wordt opgeklopt met nog meer bombast.

Volgens mij heeft er niet vaak een vrouw een aflevering van Black Mirror geregisseerd. Van regisseuse Jodie Foster ken ik eigenlijk alleen het oenige 'The Beaver' (2011), waar Mel Gibson tegen de handpop van een bever praat. 'Arkangel' (2017) is gelukkig niet zo kolderiek, maar vertrekt vanuit een sterke, urgente premisse: waar begint en eindigt het recht op privacy tegenover de ouderlijke verantwoordelijkheid. Maar eerlijk gezegd blijft het technologie-aspect een beetje dunnetjes en doet het niet heel veel meer extra dan in eerdere afleveringen. Het is leuk gevonden hoe de 'fire wall' wordt gevisualiseerd met POV-shots waar Sarah een blurry filter ziet bij nare aspecten van het leven. Maar er wordt vervolgens niet écht iets met dit gegeven gedaan en ook de moeder/dochter-relatie blijft te voorspelbaar en te vlak.

Hele geslaagde paranoiathriller met een sterke Tim Robbins en Jeff Bridges. Net geen klassieker.

Vermakelijke verneuking van het originele verhaal van Jules Verne, waarin lol-acrobaat Jackie Chan als een Chinese Passepartout wordt gekoppeld aan een grappige Engelsman. Het is niks meer dan een leuke film voor het hele gezin, met af en toe een rake grap en een heleboel cartooneske actie erin. Dit is zo'n film waar massaal negatief op gereageerd wordt, maar die een heleboel mensen stiekem toch wel aimabel vinden. Let ook op de hilarische cameo's van o.a. Arnold Schwarzenegger, de broertjes Luke en Owen Wilson, John Cleese, Kathy Bates en Rob Schneider.

Guilty pleasure. Russel Brand is aaibaar als de steenrijke filantroop Arthur, die moet kiezen tussen zijn nieuwe liefde of een liefdeloos verstandshuwelijk met een bitch. Want onze Arthur moet potjandikkie volwassen keuzes gaan maken, anders draait Vivienne (de moeder) haar geldkraan dicht en heeft hij geen recht meer op het familiefortuin. Hellen Mirren steelt de show als de goed bedoelende maar lekker cynische nanny. Heerlijk hoe ze Russel Brand afbrandt, de les leest en in de nodige peptalk voorziet. Eigenlijk best een leuke film...stiekem...niet verder vertellen..echt niet!

Best geestig dat een Engelse animatiefilm in 2011 al een gebbetje maakte rond het mogelijke aftreden van een iconische figuur. We zijn inmiddels tien jaar verder en Prince Charles kijkt nog altijd met een schuin oog naar Queen Elizabeth. Het zegt ook wel iets over de satirische laag in 'Arthur Christmas' (2011) waarin ze die fijne kersttraditie in een eigentijdse, laat-kapitalistische context plaatsen. Waar de allernieuwste technologie wordt ingezet om de pakjes efficiënt, snel en gebruiksvriendelijk op de juiste plek te krijgen. Opa kerstman (Bill Nighy) moest al met lede ogen aanzien dat ze zijn traditionele arrenslee buitenspel hebben gezet en voor pappa kerstman (Jim Broadbent) gaat het allemaal veel te snel. Kerstzoon Steve (Hugh Laurie) runt namelijk tegenwoordig pakjesavond met de hardvochtige bedrijfsethiek van een CEO. Maar de andere kerstzoon Arthur (James McAvoy) ziet dat een sprankeltje kerstmagie verloren gaat wanneer maximaal winstrendement belangrijker is dan kindergeluk.

'Arthur Christmas' (2011) zit voor een kinderfilm best clever in elkaar met vier personages die een ontwikkeling doormaken. Er is zelfs nog een kerstmoeder (Imelda Staunton) die met lede ogen aanziet hoe de mannen in haar familie verblind worden door hun eigen ego. Het is eigenlijk jammer dat zij niet meer ruimte heeft gekregen in een vervolg. Ik heb ook een enorme zwak voor inpakelf Byrony (Ashley Jensen) met haar noeste pogingen om alles getapet en gewikkeld te krijgen in cadeaupapier. De marginaal gebleven fabrieksarbeider die respect afdwingt met haar vakmanschap en doorzettingsvermogen. Qua animatie oogt de actie iets statischer dan in nieuwere producties, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt met de koddige karakterontwerpen en de grootschaligheid van sommige scènes. Het is nog altijd visueel imponerend wanneer het scherm krioelt van de elven, die elk afzonderlijk weer een eigen uitstraling en persoonlijkheid hebben. Ik heb 't nog een paar keer op pauze gezet om er ten volste van te kunnen genieten.

'Arthur Christmas' (2011) is voor mij een soort hedendaagse update van Dickens' 'A Christmas Carol' (1843) voor tijdens de feestdagen. Of hoe een populair genre (nu SF en niet een gotisch spookverhaal) een vleugje kapitalismekritiek krijgt, maar tegelijkertijd precies de juiste kerstgloed uitstraalt om het accent te leggen op wat er werkelijk van betekenis is. Met personages om van te houden.

The Artist stelt niet teleur. Het is zo in elkaar gezet dat het belachelijke ervan net zo goed naar voren komt als de schoonheid die het met zich meebrengt. Jean Dujardin steelt de show met zijn over-the-top performance die de kijker weet te betoveren met zijn meesterlijke expressie en aanstekelijke dansjes. Net als bij een Slumdog Millionaire kun je jezelf afvragen of het de idiote erkenning heeft verdiend, maar uit mijn mond komt een volmondig JAAAAAAA!

Ondanks mijn weerzin tegen 'found footage' kon ik hier wel van genieten. Vooral omdat het occulte verhaaltje rond historische artefacten best grappig bedacht is en daarmee een prima aanzet vormt om mee te duiken in de catacomben onder Parijs. Misschien is de claustrofobische sfeer in die setting nog wel fijner dan wanneer de makers geforceerd met een gestoorde mix van extreme griezelmomenten komen.

Pakkende ode aan de azijnpissers van de wereld, en dan zit je met Jack Nicholson natuurlijk wel goed. Voorspelbaar einde dat wel weet te raken omdat je het de karakters toch gunt.

Gelikte film-noir rond twee stelletjes die zich uit naam van de liefde in de problemen werken. Stijlvolle shots van nachtelijk Parijs en een aangename soundtrack van Miles Davis. Wat allemaal niet kan verhullen dat het erg simplistisch is, met een aantal hele flauwe plotwendingen in het geheel. Vooral het jonge stel is erg vervelend in hoe zij steeds voor de domste keuzes kiezen.

Vrolijke feelgoodfilm over hoe de Frans-Senegalese Samy (Ahmed Sylla) de Mount Everest wil beklimmen om het hart te veroveren van Nadia (Alice Belaïdi). Dus jij zegt dat een jongen uit de Franse banlieues geen ambities heeft en per definitie niks zal bereiken? Het is zo'n simpel en direct uitgangspunt - jongen bewijst zijn liefde door bergbeklimming - dat het puur om die reden al aanstekelijk werkt. Veel amusante dialogen rond rap pratende grappenkanon Ahmed Syla en een heuse bromance met sherpa Johnny (Umesh Tamang). Het uitgangspunt vormt natuurlijk een prima aanleiding voor smakelijke sfeerplaatjes van Nepalees natuurschoon. Onbedoeld wel een tikkeltje gênant dat het allemaal wordt opgeklopt alsof Samy een soort buitenwijkmessias is, die in z'n uppie bewijst dat andere leeftijdsgenoten ook naar grote hoogten kunnen klimmen. Voor mij had die maatschappijkritische boodschap iets subtieler verpakt kunnen worden door het bij de persoon Samy te houden. Maar 'L'Ascension' (2017) is zonder meer een amusant tussendoorfilmpje.

Jammer hoe deze film genadeloos wordt vernietigd door hele volksstammen. Ik vond hem zelf best te genieten als weemoedige kijk op de grote depressie door de ogen van een mislukte schrijver. Het is wat te oubollig qua opzet, maar daarmee weet het ook wel een fijne sfeer neer te zetten. Helemaal niet zo verkeerd hoor.