Amy (2015)

'Amy' (2015) voelt niet oké. Enerzijds schetst de docu inderdaad zeer schrijnend de neergang van een ster die zichtbaar lijdt onder de celebrity-cultuur, maar anderzijds is het zelf ook niet vies van een beetje exploitatie. Eerlijk gezegd ontging het me vaak waarom het privé- en archiefmateriaal van enorm persoonlijke momenten, waarin de zangeres zich veilig waande onder vrienden of familie, überhaupt getoond moesten worden. Of waarom zowel intimi als zorgverleners (nota bene een drugsconsulent en een dokter) uitgebreid tekst en uitleg gaven bij specifieke situaties waarin Amy Winehouse gekiekt werd door de gehekelde persmuskieten. De docu toont kanten van haar verslavingsproblemen die ik niet had willen zien of horen. Is dit dan eerlijk, confronterend en intiem!? Of is het stiekem niet een zoveelste manier om 'onze' perverse fascinatie voort te zetten naar de anorectische superster die wegkwijnde onder haar roem, terwijl ze zo onaards mooi kon zingen!?

"I don't think I'm going to be at all famous. I don't think I could handle it. I would probably go mad," zegt Amy Winehouse nog voor haar grote doorbraak. "Amy" is een trieste documentaire die de teloorgang van een jonge, kwetsbare en gevoelige vrouw met een bijzonder talent op treffende wijze toont. Ik luister graag naar Amy's muziek. Ik vond haar een bijzonder, uniek en creatief persoon. Het is vreselijk dat ze kampte met verslaving en een eetstoornis, en dat ze vaak als een soort karikatuur werd neergezet. De documentaire heeft diepe indruk op mij gemaakt en het heeft mij echt geraakt. Ik gunde haar meer rust in haar leven, ware liefde en de juiste hulp en aandacht. Wat ik wel mooi vind, is hoe de teksten van haar nummers aansluiten op haar leven. Twee jaar geleden was ik met mijn moeder naar een tentoonstelling over Amy in het Joods Historisch Museum in Amsterdam, waar o.a. kleding, foto's en handgeschreven teksten van haar te zien waren. Het ontroerde mij en gaf me het gevoel dichtbij Amy te zijn. Ook deze documentaire gaf mij dat gevoel. Dichtbij haar, met respect voor haar. Dat hadden meer mensen moeten hebben. 4*

Gebroken in de knop Hoewel de muziek die Amy Winehouse maakte, nooit tot mijn favoriete genre behoorde, moet ik zeggen dat ik behoorlijk onder de indruk van haar tweede plaat was. Lang geleden dat ik deze gehoord heb, maar voor zover ik mij kan herinneren waren de nummers stuk voor stuk van hoogstaande kwaliteit. De documentaire getiteld Amy, geeft een mooie aanleiding om haar muziek weer eens te beluisteren, en geeft daarnaast een persoonlijk inkijkje in haar leven. Ik ben het met de commentaren eens dat de zangeres in de eerste plaats verantwoordelijk is geweest voor haar eigen ondergang. Maar dat een deel van haar omgeving, met name in combinatie met haar status van beroemdheid, haar wel meer dan alleen een zetje richting haar eigen afgrond hebben gegeven, vind ik eveneens overduidelijk. De documentaire is eveneens een schoolvoorbeeld van hoe gemeen en veroordelend mensen kunnen zijn over een ander. Lekker makkelijk om dat te doen over iemand die zo ver van je af staat. Dat het om een beroemdheid gaat maakt het een extra makkelijk doelwit. Heel je leven ligt immers op straat. Misschien waren mensen wel zo jaloers op haar succes dat ze onbewust extra hard op haar afgaven? Mensen vergaten echter de ernst van haar problematiek. Dat zij zo enorm worstelde met zichzelf, wat tot uiting kwam tot haar alcohol en drugsverslaving, kwam natuurlijk ergens vandaan. En dat kun je echt niet altijd alleen afschuiven op een getroebleerde persoonlijkheid. Vaak komen veel mensen pas tot deze realisatie wanneer het te laat is. Of wanneer er een documentaire gemaakt word die de waarheid bloot legt.. Zelf is het voor mij een belangrijke reminder nooit te oordelen over een ander wanneer je iemand zijn hele verhaal niet kent en juist deze reminder, maakt dat deze documentaire meer biedt dan een inkijkje in het leven van een getalenteerd artiest alleen. 4,0*