Amer (2009)

Dankje. 'Go with the flow' gaven de regisseurs bij het begin aan, en een audiovisuele belevenis is deze ode inderdaad. De geweldige openingstune en het kleurgebruik doen me aan films als Suspiria denken, jammer dat de muziek later niet meer terugkomt, maar gelukkig zijn er wel flink uitvergrote geluidseffecten. Het eerste deel van het drieluik met Ana als klein meisje vind ik het beste vanwege de suspense, het voyeurisme en het onderdompelen in kleuren. Erg sfeervol met een paar prachtige scenes. In de tweede episode hangt er een andere spanning rond de inmiddels jonge en mooie vrouw: sensueel en grimmig tegelijk, maar met een onbestemd verloop. De herhalende (beeld)trucages worden me op een gegeven moment wel teveel van het goede. Leuk, maar overdaad schaadt. Tegen het einde is er meer fysieke dreiging en wordt het beter behapbaar met een paar stijlvolle scenes die (deels suggestief) behoorlijk pijnlijk aandoen. Van een plot is echter amper sprake. Het is vooral gericht op enkele (giallo) stijl-kenmerken zoals het inzoomen op lichaamsdelen (veel ogen), glimmende voorwerpen, dieren, etc. Het gaat niet volledig in op een kat-en-muisspel, een whodunit element of een andere rode draad, en die mis ik toch wel erg. Amer is hoe dan ook zowel een nachtmerrie als een rare zwoele droom. Welke beoordeling hier aan te geven, geen idee... hoewel het een goed teken is dat het nog door m'n hoofd spookt en ik geen genoeg kan krijgen van de muziek.

Ik sluit me met veel plezier aan bij hen die uitermate positief zijn over deze film. Intrigerende en ijzingwekkende psycho-horror vol giallo-verwijzingen (of odes als we de muziekkeuze mogen geloven) en artistieke fijnzinnigheden. Het zal wel niet iedereens spreekwoordelijke engelstalige kopje thee zijn, maar het biertje in mijn hand werd langzaam maar zeker lauw, warm, ondrinkbaar. Hmmmm, dit klinkt overigens wel heel fout, als de thematiek 'seks' is, of liever gezegd, en daarmee sluit ik me aan bij sinterklaas, 'seksueel misbruik en de psychologische gevolgen daarvan'. Ik had wel degelijk een glas bier in mijn hand ... En toch moet ik de critici ook gelijk geven. Want Amer is in feite geen giallo, zoals het in de markt is gezet en waarmee flink gedweept wordt. De elementen zijn aanwezig, maar Amer is veel meer een psychologische horrorfilm à la (vreemd dat niemand 'm nog heeft genoemd, of ik heb niet goed gelezen) Polanski's Repulsion. De giallo-ode lijkt haast een onbedoelde gimmick. Aanrader van jewelste, zeker voor liefhebbers dus van Polanski's Repulsion. Beter goed gejat dan slecht verzonnen... Knappe produktie!

Leuk, al had er een stuk meer ingezeten. Overduidelijk bedoeld als een soort ode aan de Giallo. Een genre waar ik best van kan genieten, en hoewel Amer aardig wat dingen goed doet, kan het absoluut niet tippen aan bijvoorbeeld een Argento. Vooral visueel viel het me wat tegen. Buiten een paar mooiere momenten, waren veel scenes niet meer dan een pikkedonker kamertje, waarbij enkele objecten of personen slechts belicht werden door een bepaald kleurenfiltertje. Niet echt wat je noemt ''mooi'', vooral nogal gemakzuchtig ook. Lichtjaren verwijderd van een pak 'm beet Suspiria op dat gebied, terwijl deze film zo'n 30 jaar recentelijker is. Wel leuk waren een aantal typische Giallo kenmerken, zoals de zooms, en vooral de velen markante camerastandpunten die gehanteerd werden. De klankband is ook érg sfeervol en mysterieus, maar de soundtrack an sich is vaak wat onnodig lawaaierig en té aanwezig helaas. Jammer, want zodra de film her en der enige sfeer opbouwt, wordt het soms wat teniet gedaan door dit soort elementen. Wegens mijn voorliefde voor de Giallo kan ik het niet over m'n hart halen lager dan een (kleine) 3,0* te geven, maar had op nog wat beters gehoopt, zeker na Cattet's en Forzani's geweldige bijdrage in de ABC's of Death omnibus. Aantal toffe scenes in dit filmpje, tevens zijn de goede bedoelingen zeker aanwezig, maar helaas ook wat zaken die niet zoveel hout snijden. Kleine 3,0* dus, maar heb op zich nog wel vertrouwen in het regisseursduo.