Log

Alles van waarde is toch niet zo weerloos. In de satirische zwarte komedie 'Death of a Unicorn' (2025) rijdt de bedrijfsjurist Elliot (Paul Rudd) per ongeluk een eenhoorn dood als hij met zijn dochter Ridley (Jenna Ortega) op weg is naar een belangrijke zakenafspraak. Hij werkt voor een steenrijke familie in de farmaceutische industrie. In eerste instantie zweten ze de peentjes dat het magische dier is doodgereden, maar het aangereden wild blijkt onverwacht een meevallertje als het bloed en de hoorn helende krachten hebben. Al twijfelt de linksige activiste Ridley of de exploitatie van deze diersoort wel zo'n goed idee is. Zij vindt in middeleeuwse kronieken namelijk het bewijs dat er vaker mensen zijn geweest die dachten dat eenhoorns misbruikt konden worden voor eigen gewin.

Ik wil 'Death of a Unicorn' (2025) graag goed vinden. De oprecht tedere vader- en dochterrelatie tussen Jenna Ortega en Paul Rudd. Het knotsgekke uitgangspunt van een zogenaamde 'creature feature' rond moorddadige eenhoorns. Zelfs het grotere overkoepelende thema sprak me aan over de menselijke hoogmoed om de natuur te kunnen beheersen en in te zetten voor eigen gewin. Maar 'Death of a Unicorn' (2025) is uiteindelijk minder vermakelijk dan de premisse belooft. Van een atypisch begin over een plotselinge ontmoeting met een magisch wezen gaat de film iets te makkelijk over in een voorspelbare genrefilm met gruwelijke moorden. Het helpt niet dat je door de houterige CGI nooit écht het idee krijgt dat die eenhoorns werkelijk rondlopen.

En nog een ander dingetje: waarom toch steeds die obsessie met onuitstaanbare rijke mensen? Ik merkte tijdens 'Death of a Unicorn' (2025) een zekere verzadiging naar satirische films en series over puissant vermogende personages die de wereld naar de knoppen helpen. Een begrijpelijke invalshoek hoor, zeker nu de nieuwste bevindingen van de Epstein-files volop in het nieuws zijn. Maar het is allemaal zo plat en voorspelbaar om terechte kapitalismekritiek steeds opnieuw te verpakken in zulke generieke verhalen over irritante rijkelui. Ergens smacht ik naar een vormende genrefilm als 'Get Out' (2017) om net zo'n shift te maken richting meer gelaagde verhalen over de exploitatieve kant van het kapitalisme. Niet steeds dezelfde riedel die uiteindelijk niks meer zegt.

De duivel waart rond in een mannenklooster. 'Ostatnia Wieczerza' (2022) schetst een beklemmend sfeertje rond de neerdaling van novice Marek (Piotr Zurawski) in een hypermasculiene omgeving vol bizarre rituelen, vrouwenhaat en religieuze dogma's. Het absolute hoogtepunt is het naargeestige klooster zelf. Achter elk hoekje of nisje voel je een duistere aanwezigheid, steeds net buiten bereik van Marek's eigen waarneming. Is hij zelf door aan het draaien? Of spelen de andere broeders een macaber spel met hem? 'Ostatnia Wieczerza' (2022) maakt die sluimerende dreiging tastbaar met uitmuntende cinematografie en een puike sfeerschepping. Helaas blijven plot en karakterpsychologie wel wat oppervlakkig in een statische vertelling die weinig ruimte laat voor menselijke warmte. De bizarre koortsdroom aan het einde zal ook niet bij iedereen in de smaak vallen.

Het blijft voor een Europeaan volstrekt onbegrijpelijk waarom Amerikanen standvastig blijven volhouden dat wapenbezit een goed idee is. En dat terwijl er zoveel voorbeelden zijn die het tegendeel bewijzen. Ook de noodlottige escalatie in 'The Perfect Neighbor' (2025) laat weer eens zien dat psychisch kwetsbare (of ronduit kwaadaardige) mensen beter niet gewapend zijn. Het aardige aan deze documentaire is dat je de escalatie tussen een witte oudere vrouw en haar Zwarte buren zich compleet ziet ontvouwen op beeldmateriaal van de politie. Het geeft daarmee een indringend en direct beeld van de realiteit. Wel een tikkeltje ongemakkelijk en exploitatief dat je op die manier dus ook het moment ziet dat de kinderen horen dat hun moeder net is overleden. Hebben we er als bingende True Crime-fanaten nu werkelijk iets aan om ons te verlustigen aan de trauma's van anderen!?

Niet echt de magie van het oude Disney, Studio Ghibli of Pixar. Al hebben ze met 'In Your Dreams' (2025) zeker geprobeerd om die grote studio's na te bootsen met een eigen animatieklassieker. Of zoals een immens identificeerbaar kinderprobleem - ouders gaan mogelijk scheiden - de weg opent naar een kleurrijke droomwereld rond Klaas Vaak en Kleine Nemo. Bij vlagen ook best warm en nostalgisch voor een oudere kijker. Helaas kleurt 'In Your Dreams' (2025) net iets te veilig binnen de lijntjes met een braaf plot en een duidelijke moraal. Het mist de rauwe randjes die van een formulematige kinderfilm een échte klassieker maken.

Leuker dan verwacht. Ik hou altijd wel van horrorfilms die verschillende genre-elementen in de mixer gooien om er een knotsgekke potpourri van te maken. Als een snoeppot waar je blind in graait en er steeds een ander smaakje uitpikt. Al is 'Until Dawn' (2025) uiteindelijk voorspelbaarder dan bijvoorbeeld een genre-klassieker als 'The Cabin In The Woods' (2011). Je krijgt uiteindelijk wel netjes antwoorden op al je mogelijke vragen. Diepgaand is het allemaal niet, maar de film werkt prima als een vermakelijke achtbaanrit. Misschien een beetje druk en te weinig tijd voor spanningsopbouw. Het werkt ook niet helemaal dat de karakters steeds terug tot leven komen.

Alpennachtmerrie. Erg genoten van deze inktzwart komedie rond twee verschillende gezinnen en een onmogelijke morele keuze. Mooi geschoten ook, met die feeërieke beelden van Oostenrijks natuurschoon als een soort contrast met de lelijkheid van de personages. Maar 'Voor de Meisjes' (2025) excelleert vooral in het pijnlijke ongemak tussen de volwassen personages. Hun kleinzieligheid. Hun egoïsme. Hun bereidheid om idealen over boord te gooien als de situatie vraagt om het eigen nageslacht te beschermen. De manier waarop de extreme 'Sophie's Choice' opgebouwde spanningen tussen mannen en vrouwen uitvergroot. Vergelijkingen met 'Turist' (2014) van Ruben Östlund zijn niet helemaal uit de lucht gegrepen, maar stiekem kon het psychologische steekspel uit 'Voor de Meisjes' (2025) me meer bekoren.

Voor veel mensen is kerst een periode van rouw. Of zoals 'The Holdovers' (2023) een heel specifiek gevoel naar boven weet te halen hoe eenzaam de kerstvakantie kan zijn. Afgesneden raken van dierbaren. Hoge verwachtingen over het kerst- of nieuwjaarsfeest, terwijl het uiteindelijk tegenvalt. Opgezadeld zitten met mensen waar men eigenlijk niet op zit te wachten. Het geluk van anderen maakt de eigen pijn meer tastbaar. In mindere 'kerstfilms' zouden alcoholistische docent Paul Hunham (Paul Giamatti) en gedumpte student Angus Tully (Dominic Sessa) het feest van hun leven hebben. Maar deze kerstvakantie valt net zo tegen als de loop die hun leven heeft genomen. Ze leren alleen van elkaar dat je er soms zelf verantwoordelijk voor bent om er een richting aan te geven.

Ik voel me gerepresenteerd als geboren Zeeuws-Vlaming. Niet per se door de Zeeuwse accenten, want die zijn niet om aan te horen.Maar verder is 'Tulipani: Liefde, Eer en een Fiets' (2017) een merkwaardig sprookje over een botte Zeeuw in een Italiaanse idylle. Je hebt nooit helemaal door of de mierzoete genreclichés oprecht bedoeld zijn, of dat ze juist in de zeik worden genomen. Toch maakt die spanning tussen oprechte emotie en een mogelijke ironische knipoog dat 'Tulipani: Liefde, Eer en een Fiets' (2017) best aardig speelt met het idee van een oerhollandse held. Gauke (Gijs Naber) als de boertige figuur die de dingen precies op zijn eigen manier doet, zelfs als dat vloekt met de Italianen om hem heen. Als een olifant in een porseleinkast, maar met het hart op de goede plek.

Met een titel als 'Karate Kid: Legends' (2025) verwacht je toch iets dat groots en meeslepend is. Een nieuw epos om de titanenstrijd uit 'Cobra Kai' te doen vergeten. Oude mentors Mr Han (Jackie Chan) en Daniel LaRusso (Ralph Macchio) brengen hun explosieve mengeling van Karate en Kung Fu om een nieuwe 'Karate Kid' klaar te stomen voor nieuwe gevechten. En...en...en...het is niet heel erg goed, maar vermakelijk zolang het duurt. Met een sympathieke hoofdpersoon als Li Fong (Ben Wang) die de vechtsporten al aardig onder de knie heeft tijdens de flitsende trainingsmontages en gevechten. Het wordt zoetjesaan tijd dat dit nostalgische warme bad zelf weer wat lef en branie gaat tonen.