Log

Huiseigenaar met gekmakende geluidsoverlast. Sinds 'Squid Game' en 'Parasite' zijn we allemaal wel bekend met Zuid-Koreaanse kapitalismekritiek. Sociaal realisme verpakt in inktzwarte humor vol Kafkaëske taferelen. Zo goed als die andere titels wordt 'Wall to Wall' (2025) overigens niet, want er wordt hier erg opzichtig gehengeld naar grote thema's als cryptofraude, de verstoorde huizenmarkt en complotdenkers. Het laat weinig aan de verbeelding over hoe je één en ander moet interpreteren. Echt een binding met de onaangename personages krijg je nooit en het overgecompliceerde plot steekt niet logisch in elkaar. Soms weet 'Wall to Wall' (2025) wel te overtuigen met hallucinante horrorscènes waarin de hoofdrolspeler wordt getergd door de aanwezigheid van zijn buren.

Op zich schetst 'The Man in the White Van' (2023) best een aardig contrast tussen een gezichtloze seriemoordenaar tegenover de ontluikende seksualiteit van een tienermeisje. Zij leert steeds meer haar eigen grenzen en mogelijkheden kennen, terwijl hij als een roofdier aast op haar kwetsbaarheden. Aardig 70's sfeertje. Fijne hoofdrol van een opkomende jonge actrice. Maar het lukt 'The Man in the White Van' (2023) niet om de eigen thematiek naar een hoger niveau te brengen. Het wordt zelfs wat kolderiek als opeens blijkt dat deze voorspelbare pulpfilm kennelijk gemaakt is door een non-profit (?) organisatie voor vermiste en vermoorde kinderen. Compleet met een wanstaltelijk liedje op de aftiteling.

Onder lichte dwang gekeken van een vijfjarige. Toch heb ik me tijdens het kijken van 'Migration' (2023) voldoende vermaakt met de energieke vliegscénes en het gezellige animatiestijltje. Het heeft iets om je in te beelden dat je zelf een vogel bent die in v-formatie vliegt. Alleen al de verschillende landschappen die aan je voorbij trekken. Het plot is wel een tikkeltje voorspelbaar en clichématig. Verwacht beslist geen dubbele lagen of emotioneel vuurwerk, zoals in de betere films van Pixar.

Lief filmpje. 'Nonnas' (2025) heeft verder weinig om het lijf, maar het sfeertje weet je prima in de juiste stemming te brengen. De kookmontages van Italiaanse gerechten. Dat sfeervolle restaurant met een klassiek interieur. Het onderlinge gekissebis tussen de Italiaanse nonnas. De sfeershots van New York. Vince Vaughn is ook gewoon leuk als de everyman met een droom.

.

Ach ja. 'Night Swim' (2024) weet best aardig het minimale uitgangspunt te benutten. De scènes in en rond het zwembad zijn behoorlijk claustrofobisch. Visueel ook alleraardigst in beeld gebracht, met die rimpelingen en verborgen ruimtes. Er sluimert van alles onder het oppervlakte. Het is alleen jammer dat je voor de rest zit opgescheept met houterige acteurs en een script dat niet maalt om een cliché meer of minder.

Een warme nachtzuster en een kille pathologe creëeren samen nieuw leven. Op hun eigen manieren rouwend om de afwezigheid van een kind. In 'Birth/Rebirth' (2023) wordt het aloude Frankenstein-motief ingezet voor een ongemakkelijke film over moederschap en zorgen voor. Wat geeft een vrouw het recht om nieuw leven op de wereld te zetten? Hoe ver mag zij gaan om haar kinderwens te verwezenlijken? En is rouw überhaupt een goede voedingsbodem om liefde te kunnen geven? Best wel zware thema's voor een horrorfilm van Shudder. En daar wringt het voor mij ook een beetje: de film is te pulpy om écht onder de huid te gaan zitten, maar te zwaarmoedig voor een genrefilm. Het leidt allemaal tot een wat voorspelbare climax.

De film had kunnen werken. Met die uitmuntende cast. Met de oorspronkelijke boekenserie als basis. Met dat gezellige Britse sfeertje. Maar 'The Thursday Murder Club' (2025) kabbelt voort als een gedateerd boemeltreintje dat nergens gas durft te geven. Het is bijna alsof ze niet verder zijn gekomen dan allemaal clichés over oudere detectives en bejaardentehuizen. Ergens in dit bloedeloze gebeuren zitten meerdere moordmysterie's verscholen, maar het wil nergens echt boeien hoe de speurneuzen van dienst tot hun oplossingen komen.

Eeuwig zonde. Animatiegrootheid Henry Selick zet met 'Wendell & Wild' (2022) een lekker absurdistisch wereldje neer vol demonische kleipoppetjes. Het oogt visueel erg fijn als deze hallucinante koortstrip uit de bocht vliegt. Maar het lijkt alsof de timing niet helemaal klopt. Grappen gaan te lang door. Dramatische verwikkelingen missen effect. Dialogen lijken soms vooral de vaart eruit te halen. Personages gaan niet echt geloofwaardige relaties met elkaar aan. 'Wendell & Wild' (2022) weet altijd wel weer je aandacht terug te pakken met diens bizarre indrukken, maar een coherente spanningsboog had veel geholpen. Wel lekkere zwarte humor, dat maakt veel goed.

Een regenachtige zaterdagmiddag. Man (40) zet 'KPop Demon Hunters' (2025) op. Hij hoort Nederlandse nasynchronisatie. Netflix gaat weer uit...

Toch doorgezet met de Engelse versie. Het is jammer dat 'KPop Demon Hunters' (2025) een wat voorspelbaar verhaaltje heeft, want de film heeft zeker een geheel eigen feel. De verwijzingen naar de populaire Koreaanse cultuur, zelfs terugkomend in de dialogen en de songteksten. Oprecht catchy nummers ook. Energieke actiescènes in de traditie van de betere Aziatische animatie. Wel een sof dat hoofdrolspeler Rumi net iets te weinig chemie heeft met Mira en Zoey. Echt niveau Pixar wordt hun zusterschap nooit.

Ik snap niet waarom een sociaal-realistisch drama als 'The Goat Life' (2024) zoveel lelijke CGI nodig heeft. Op zichzelf werkt de film namelijk prima als een kritiek op de uitbuiting van Indiase arbeidsmigranten in Saoedi-Arabië. Alleen al de schrijnende beginscéne waarin twee hoopvolle Indiërs zich steeds meer beginnen te realiseren dat hen hier geen gelukkige toekomst wacht. Hartverscheurend. Rauw. Confronterend. Om dan op andere momenten los te gaan met computergeanimeerde vissen, gieren, kamelen en slangen. Het haalt je net iets vaker uit 'The Goat Life' (2024) dan zou moeten.