John Wick: Chapter 2 (2017)

Fenomenaal. Deel een was al een van de beste actiefilms van dit decennium en deel twee gaat daar dubbel en dwars over heen. De mythologie wordt op een briljante manier uitgediept en de actie is nóg beter in beeld gebracht dan voorheen. Wel veel bloediger dan deel 1, wat voor veel mensen waarschijnlijk een afknapper is, maar voor wie daar tegen kan is dit echt een juweeltje. Als Stahelski deel drie op dit niveau weet te houden, hebben we over een paar jaar waarschijnlijk te maken met een van de beste actie-triologieën ooit.

10 min verhaal 1.30 uur schieten. 500 man dood wat een goedkope bagger

Crashende auto's, onderuit schuivende motoren, talloze gevechten, kreunende tegenstanders, explosies, headshots, mannen in pakken die tussen de regels door bedreigen, schaduwen, regen en lege munitiemagazijnen die in onduidelijk verlichte gangen rondstuiteren. Ben ik iets vergeten? O ja, een schmierende Peter Stormare. Eigenlijk een soort Vier vuisten van de duivel maar dan met schietpistolen, messen en potloden. Absurd: Reeves en Common die elkaar vanaf verschillende verdiepingen in een metrostation beschieten zonder dat iemand daar iets van merkt, maar als je even later de omroepster zakelijk "This is the end of the line" hoort zeggen wanneer Reeves Common praktisch heeft vermoord, begrijp je dat de makers zich heel goed bewust zijn van waar ze mee bezig zijn, ook al zit er dan geen greintje expliciete humor of ironie in de film, of het moest van Laurence Fishburne komen: "You're not very good at retiring." Reeves: "I'm working on it." John Wick: chapter 2 is een ultiem voorbeeld van style over substance, maar het beviel me allemaal toch beter dan het eerste deel.