Aileen: Queen of the Serial Killers (2025)

Weerom een degelijke crime docu uit de stal van Netflix, over de moorden en de doodstraf van de prostituee Aileen Wuornos. Tijdens een interview na de moordzaak gaf ze toe dat ze enkel de eerste moord beging na een vermeende verkrachting door een klant. De zes andere moorden beging ze blijkbaar om minder ernstige redenen, zoals een klant die drugs verhandelde en een andere klant die haar op de hand geslaan zou hebben. Je zult maar zo iemand in je auto laten instappen, hopende op een snelle wip! Opvallend ook dat veroordeelde seriemoordenaars dikwijls fans aan de buitenzijde hebben (en zelfs mensen die verliefd op hen worden) terwijl ze op de uitvoering van hun doodstraf wachten.

De zoveelste docu over Wuornos, eerlijk gezegd ben ik ze een beetje beu. Het is hetzelfde verhaal als vele seriemoordenaars, een vreselijke jeugd! Maar er zijn miljoenen mensen met een vreselijke jeugd, maar bij de seriemoordenaars blijft het toch vooral een defect in de hersenen, maar samen met de trauma's vormen ze een gevaarlijke cocktail. Vraag mij soms af waarom de VS zoveel seriemoordenaars heeft, er zijn er al ongeveer 3500 gekend. Ik stoor mij bij deze serie ook aan onzin die bijna bij elke Amerikaanse true-crime terugkomt, god heeft ons Aileen doen vinden en ze onze richting uitgestuurd.....man man. En dan die idioten die Wuornos adopteren als ze al in de gevangenis zit.....its a god thing...rijp voor opsluiting Ze is niet eerlijk behandeld, zeker bij haar eerste slachtoffer, maar er zijn toch zeven mensen vermoord....

Op 9 oktober 2002 werd Aileen Wuornos geëxecuteerd, omdat ze schuldig was bevonden aan de moord op en beroving van zeven mannen. De Britse documentairemaker Nick Broomfield portretteerde Wuornos in 1992 en maakte een vervolg in 2003, het jaar waarin Charlize Theron haar speelde in Monster, een gedramatiseerde reconstructie van de gebeurtenissen. De Australische beeldend kunstenaar en filmmaker Jasmine Hurst voelde een verwantschap met Aileen Wuornos, omdat ze een verleden van seksueel misbruik deelden. Ze schreven elkaar brieven en Hurst kreeg toestemming om Wuornos te interviewen. Turner werpt onderbelichte vragen op over de vooringenomenheid van de aanklager, het achterhouden van cruciaal bewijs en andere dubieuze tactieken die ertoe bijdroegen dat Wuornos werd afgeserveerd als een onbetrouwbare getuige. Dat maakt dit tot een waardevolle aanvulling op eerdere films over deze in alle opzichten tragische zaak.