Opinions

Dit tweede seizoen doet eigenlijk nauwelijks onder voor de eerste reeks. Op sommige vlakken is het zelfs een tandje scherper geworden door de intensiteit van de relatie tussen Hank en Karen. Het nieuwe personage Lew Ashby is echt een enorme vondst als de Hank-Moody-in-het-kwadraat, maar ook oudgedienden als Charlie Runkle, Marcie, Mia en Becca zijn wederom hilarisch. Meer sex, drugs, rock'n roll, meer gevatte dialogen over relaties en meer krankzinnige situaties. Klein minpuntje is de wat ranzige subplot rond de porno-industrie, dat was mij echt een tikkeltje teveel dirty om dirty te zijn.

Het frisse en sprankelende van eerdere seizoenen is er wel een beetje af en dus is lang niet elke episode even geslaagd. Zo ben ik niet zo te spreken over het repetitieve geneuzel tussen Charlie en Marcie. Ook de bijrol van Kathleen Turner als Sue Collini begon op een bepaald punt mijn irritatiegrens te raken. Gelukkig staat daar heel veel moois tegenover. Wat ze in dit seizoen goed weten te vangen is de ''bromance'' (mannenvriendschap die de vorm van een relatie aan gaat nemen) tussen Charlie en Hank. In de vier laatste episodes zitten enkele gouden een-tweetjes tussen de twee mannen: huilend in elkaars armen liggen, per ongeluk betrokken raken bij een gewapende overval en wakker worden in de Porsche.

Maar het absolute hoogtepunt komt in de seizoensfinale. Na een heel seizoen met luchtige spielerei van een man die wel erg makkelijk de vleselijke lusten tot zich neemt, slaat de bui om. Mia, uit de vorige seizoenen, keert terug en dat zullen we weten óók. De duistere ondertoon uit vorige reeksen is opeens terug. Ik hoop dat ze het oppakken op een manier die recht doet aan de luchtige feelgood-vibe maar die ook onder de huid gaat zitten. De deelname van Rob Lowe als gewetenloze agent doet al smaken naar meer.

Het zwaard van Damocles -de seksuele affaire met Mia- daalt eindelijk neer op Hank Moody en het hele seizoen staat dus in het teken van hoe hij in het reine moet komen met justitie. Maar het ergste is dat zowel Karen als Becca zich van hem distantiëren omdat zij niet meer om kunnen gaan met het destructieve hedonisme waarin Hank tot zijn foute beslissing is gekomen. De serie heeft eindelijk weer de duistere toon teruggevonden die ik in het vorige seizoen een tikkeltje miste. Hoewel er ook hier weer genoeg ruimte is voor humor, want uiteindelijk wordt vaak de hilariteit opgezocht in grappige bijrollen (Rob Lowe!) en heerlijk kluchtige situaties. Californication is niet meer zo fris als het eerste seizoen ooit was, maar het blijft een aangename serie.

Ik had deze serie eigenlijk al afgeschreven na het vierde seizoen. Het idee dat ze de rapscene erin moesten verwerken voelde echt als nutteloze commerciële exploitatie. Hoewel die link met Samurai Apocalypse en Kali inderdaad de zwakste schakels van het seizoen zijn, hebben ze het gelukkig op een manier gedaan dat het niet de overhand gaat hebben. Er zijn meer dan genoeg komische vondsten die helemaal niks met die karikaturale nepgangsters te maken hebben. Moet zeggen dat het vooral de bijrollen van Stu, Richard Bates, Tyler Durden, e.a. zijn die het seizoen zeer de moeite warad maken. Er is iets van het plezier en het enthousiasme terug in de serie gekomen. Wel jammer dat de seizoensfinale tegenvalt.

Het zesde seizoen laat mij met gemengde gevoelens achter. De scherpe dialogen en de satirische humor zijn ingeruild voor ordinair choqueren met vunzigheid. Er zijn net iets teveel episodes die pijnlijk ongrappig. In eerdere seizoenen kwamen ze hier nog mee weg omdat de opbouw naar komische situaties daadwerkelijk grappig was, maar nu is het meestal te geforceerd gebracht om de controverse af te dwingen. Toch weet de serie net op de juiste momenten de goede toon weer terug te vinden. Vooral de relatie van Hank met zijn dochter blijft onverminderd één van de mooiste aspecten van de serie. En dan is er leading lady...MAGGIE GRACE! De seksuele spanning tussen Faith en Hank Moody weet dit middelmatige seizoen aardig op te peperen.

Het is dan eindelijk klaar met Hank Moody en zijn seksuele verwikkelingen. Na vele teleurstellende over the top seksuele uitspattingen gaat het iets meer terug naar zijn basis: Hank wil Karen terug, maar er is teveel tussen hun gebeurd...bla bla. Bijna conservatief hoe de makers echt obsessief geprobeerd hebben die liefdesgeschiedenis erin te blijven rammen. Echt goed is dit seizoen ook niet, want de driehoeksverhouding tussen Stu, Marcie en Charlie blijft doorgaan tot voorbij een punt dat het echt niet meer leuk is. Ook was ik bijzonder teleurgesteld in de hele setting rond televisie maken, die uiteindelijk niet veel meer blijkt dan opvulling voor de affaire tussen Karen en Hank. Toch wordt de serie bevredigend genoeg afgesloten. Fijn gevoel om een steeds zwakker wordende serie af te kunnen sluiten met een redelijk ontroerend einde.

Absoluut prijzenswaardig dat NPO zijn best doet om een jongere doelgroep te bereiken met nieuwe formats. Beter gigantisch op je bek gaan dan continu die uitgemolken biopics over politici en publieke figuren. Toch weet deze found footage meets misdaaddrama net niet de juiste toon te raken. Het gaat eigenlijk al mis als Robert de Hoog zijn strot opentrekt en een poging doet tot een Deens accent. Maarten Heijmans en Sallie Harmsen zijn te 'toneelschool acteren' om de rauwe, mistroostige sfeer over te brengen. De misplaatste karakteracteurs in een 'realistische setting' maken het tot een lachwekkende guilty pleasure, maar de competitie met Amerikaanse netflix-toppers haalt het in geen velden of wegen.

Heerlijke sensuele serie rond een vrouwengevangenis en allerhande karakters die daarbinnen snode plannetjes met elkaar bekokstoven. Het neemt zichzelf net serieus genoeg om de kijker mee te krijgen, maar het zit toch vol met heerlijk over the top karakters. Dat komt met name door de fantastische rollen van Inge Ipenburg en Eva van de Wijdeven. In alles oogt het als een serie waar budget voor geweest is om het aantrekkelijk duister en sfeervol in beeld te krijgen. Mijn enige puntje van kritiek is dat ik Isa Hoes niet echt een denderende actrice vind. Ze doet het niet slecht, maar ik blijf maar het idee houden dat ik naar Isa Hoes kijk die een rol speelt.

Het eerste seizoen blonk al niet uit in geloofwaardigheid, maar deze tweede serie doet er nog even een schepje fantasie bovenop. Soms tot op het lachwekkende af. Toch heb ik de volle twaalf afleveringen genoten van de knotsgekke verwikkelingen en de sfeervolle setting. Uiteindelijk komt het zelfs als een opluchting dat het derde seizoen al is aangekondigd.

Gemengde gevoelens.

Enerzijds is het een intens seizoen vol heftige emotionele gebeurtenissen voor zowel gevangen dames als personeel. Elke episode heeft een ontroerend een-tweetje waarbij twee (of meerdere) karakters de psychische druk van het gevangenisbestaan niet meer aankunnen. De personages zijn beter dan ooit op elkaar ingespeeld, waardoor de serie als dramaproductie bij vlagen werkelijk op een hoger plan weet te komen. Anderzijds is het script onlogischer, meer vergezocht en willekeuriger dan ooit. De volstrekt ongeloofwaardige ontsnapping uit seizoen twee wordt overtroffen met autoriteiten die in een stripboek nog karikaturaal zouden zijn. Het maakt de serie onbedoeld grappig.

Plus- en minpunten resulteren in een climax, die naar Nederlandse standaarden best imposant oogt, maar die tegelijkertijd op een hilarische manier de suspension of disbelief tart. Oprechte ontroering raakt ondergesneeuwd onder het hardop lachen om zoveel onzin en gemakkelijke plotlijnen. Toch hoop ik stiekem dat de serie een vierde seizoen gegund is, al is het maar omdat het zoveel levendiger is dan de normaliter statisch ogende series op de Nederlandse televisie.

Deze gevangenissoap heeft haar beste tijd gehad. De laatste reeks stuitert alle kanten op met Brinkhorst als een soort megalomane, psychopathische superschurk uit James Bond, maar die onverminderd invloed uitoefent op het reilen en zeilen in de gevangenis. Op zich is het leuk dat ze geprobeerd hebben om er een onvoorspelbaar seizoen van te maken, waarin het soms alle kanten op kan gaan omdat er verbondjes worden gesloten tussen de meest onwaarschijnlijke bondgenoten. Tot aan aflevering zeven (Paniek Knop) zijn ze op de goede weg, maar dan blijkt Brinkhorst een slap excuus om het echt alle kanten op te laten gaan. Ook de dramatische zijlijnen als de kanker van Maxime en de babywens van Boomer blijken vooral sentimentele opvulling. Ik weet niet of ik een vijfde seizoen nog een kans geef (en het lijkt waarschijnlijk dat die eraan zit te komen, met alle open eindjes.)

'Centraal' is niet over de gehele linie even sterk, maar heeft zeker een aantal positieve uitschieters die vertrouwen inboezemen over jonge filmmakers. De openingsfilm 'Wat je vindt mag je houden' heeft de meeste aandacht getrokken als een soort zedenschets tussen een jonge gelovige met een kinderwens (Judith Noyons) en een antireligieuze travestiet (Maarten Heijmans). Een mooi, simpel sfeerportret van een underground dragscene en de toenadering van twee tegenpolen die meer gemeen hebben dan ze denken. 'Afua' vind ik zelf nog wat fijner, omdat het zo'n heerlijk simpel uitgangspunt heeft: een meisje wordt uit de schoolbus gezet als haar moeder een tripje naar de Efteling niet heeft betaald. De minderjarige haakt op het station aan bij een adolescente ijsjesverkoper en wordt meegenomen in het Rotterdamse uitgaansleven. Waar seks, alcohol, drugs en mannen een sluimerende dreiging zijn. 'Teef' heeft een gave synthesizersoundtrack, maar het is eigenlijk de zoveelste Flodder-misère rond mensen in de marge. 'Khata' over jongensprostitutie kwam snoei- en snoeihard binnen, ook omdat de liefdesrelatie tussen een Nederlands-Marokkaanse jongen en een witte architect zó mooi en tegelijkertijd zo wreed is. De meer absurdistische vertellingen als 'Beenlampman' en 'Karman' voelen ietwat als een stijlbreuk met de sociaal-realistische verhalen die de hoofdmoot vormen. Maar ik teken absoluut voor een nieuwe reeks verhalen rond een ander Nederlands station.

Dansend op de ruïnes die onverantwoordelijke mannen achterlieten. Of hoe universiteitslerares Leah (Katherine Kelly) in afwachting is van een belangrijke benoeming, terwijl ze standvastig blijft wanneer studente Rose (Molly Windsor) een geplagieerd essay inlevert. Tussen de twee vrouwen ontstaat een venijnig psychologische machtsspel dat de lont in het kruidvat blijkt van Leah's huwelijk met een man waar ze niet van houdt. Op de achtergrond dwingende vaderfiguren en een maatschappij waar vrouwen strenger worden afgestraft om hun seksualiteit of in machtsposities sowieso met argwaan worden bekeken. Het leuke aan 'Cheat' (2019) is hoe de promiscue studente haar deugdzame professor ertoe aanzet dat ook zij maatschappelijke verwachtingen richting vrouwen - over zichzelf of de ander - moet gebruiken om de ander een hak te zetten. Helaas verlegt de serie na twee heerlijk vileine afleveringen de focus naar een gecompliceerde en ongeloofwaardige achtergrondgeschiedenis. Het had wat meer bij de kern kunnen blijven van twee vrouwen die met hun psychologische terreur aan elkaar gewaagd zijn.

Lastig te beoordelen. Duidelijk knap gemaakt en decorsetting/acteerwerk zijn van een magistraal niveau. Kosten noch moeite zijn gespaard om de omgeving van Tsjernobyl en Pripjat tot leven te brengen. In die zin begrijp ik dat veel mensen betoverd zijn door deze productie, want het is zonder meer een meeslepende vertelling. Maar er bekroop me gaandeweg de serie een zekere irritatie naar hoe de complexe geopolitieke geschiedenis van de Sovjet-Unie en Oekraïne worden versmald tot een Amerika dat naar zichzelf kijkt. De weinig subtiele analogieën met het presidentschap van Trump. Zoals het erin hameren van de tagline 'What is the cost of lies?' als alarmistische boodschap om het gevaar van populistische en antiwetenschappelijke politiek mee te schetsen. Helden en schurken worden uitvergroot, en er is zelfs ruimte voor een komische 'buddy cop' dynamiek tussen een wetenschapper en een legerfiguur. En dat terwijl de miniserie- ironisch genoeg - zelf ook mythologieën bestendigt, zoals een spectaculaire helicoptercrash of de poëtische gebeurtenissen rond de Bridge of Death. Erg zelfreflectief naar eigen 'leugens' is 'Chernobyl' (2019) niet, terwijl het zich presenteert als historisch accuraat en wetenschappelijk onderbouwd.

Het blijft toch wonderlijk hoe in Amerika de beeldvorming zo gevangen zit tussen opgeklopt sensationalisme en een puriteinse moraal. Of zoals 'Cold Case: Who Killed JonBenét Ramsey' (2024) suggereert dat de politiediensten het onderzoek traineerden door overtrokken verhalen te lekken naar roddelbladen. De Ramsey's móesten veroordeeld worden op basis van die geruchten over seksueel misbruik, zelfs bij bewijs voor het tegendeel. Welke gezonde ouder laat zijn/haar kinderen meedoen aan zulke schoonheidswedstrijden voor kinderen!? Het maakt 'Cold Case: Who Killed JonBenét Ramsey' (2024) de zoveelste true crime-documentaire over media-invloed op het Amerikaanse rechtssysteem. Ik ben niet bekend met de zaak rond JonBenét, maar volgens mij leer je geen schokkende nieuwe dingen. Toch een onderhoudende introductie tot de zaak.

Ik was destijds fan van 'Little Britain' (2003-2005) dus de verwachtingen rond deze nieuwste telg waren hooggespannen. Op zich was de setting van een soort Easy Jet op een derderangs vliegveld leuk gevonden, maar het leek alsof ze flink gas terug hadden genomen op de gore grappen en de gestoorde karakters. Daarnaast hadden hun klassieke typetjes als Andy & Lou, Vicky Pollard en Daffyd (I'm the only gay in the village!) nog iets wat ze sympathiek maakten. Hier veel pijnlijk gedoe rond immigranten en buitenlandse investeerders. Was hun meest succesvolle franchise zelf al met elk seizoen meer aan het verwateren; deze nieuwe serie was de genadeklap voor David Walliams en Matt Lucas. Geen idee wat beide heren momenteel uitspoken, maar ik zie ze vooral terugkomen als de eeuwige bijrolacteurs in andere producties.

Het bizarre verhaal van hoe de Texas Rangers met de pathologische leugenaar Henry Lee Lucas een zwart schaap hadden om diverse moordzaken op af te schuiven. Een onwelriekend heerschap, niet bijster intelligent, maar opvallend goed in staat om zijn eigen verhalen rond te krijgen door er feiten omheen te verzinnen. Wat plaatselijk begon met tientallen moordzaken, groeide uit tot iets waarbij de man landelijk honderden zaken bekende. Je hoefde 'm maar een slof sigaretten te geven of een milkshake, en hij was bereidwillig om de schuld op zich te nemen. Iedereen blij. Henry kreeg de erkenning waar hij z'n hele leven om smeekte en politiediensten konden lopende strafzaken sluiten. Zelfs toen de zaken opstapelden en er geen jota kon kloppen van de verschillende tijdlijnen. 'The Confession Killer' (2019) is 't gebruikelijke knip- en plakwerk van archiefmateriaal afgewisseld met sfeerinterviews rond sleutelspelers. Ietwat sensationalistisch gemonteerd met spannende cliffhangers en snerpende achtergrondmuziek. Ook veel herhaling wanneer duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit. Al is 't in dit geval goed dat de serie gaandeweg weggaat van de persoon Henry en meer de focus legt op hoe gezaghebbende politiediensten zo'n flater konden slaan. Of het leed dat werd veroorzaakt omdat nabestaanden valse hoop kregen.

De miniserie waar uiteindelijk ook The Wire uit voort is gekomen. Het is niet helemaal eerlijk om de twee met elkaar te vergelijken, want hier staan de verslaafden meer centraal en minder de drugstrafiek/het politiewerk. Wat deze serie goed doet is dat het zowel de eigen keuzes en verantwoordelijkheid laat zien van individuen, maar daarnaast toont het ook drugsgebruik qls maatschappelijk probleem. En dat alles gekruid met de heerlijke ironische humor die The Wire ook al zo leuk maakte.

Surrealistisch en duister, maar altijd met een ontroerende insteek. Misschien wel één van de beste tekenfilms ooit in hoe het zo treffend de sfeer neerzet van een verlaten boerderij te midden van paranormale gebeurtenissen. Ook de soort serie die bij terugkijken nog beter blijkt te zijn dan je in een kinderlijke onschuld dacht. Trendsettend ook naar nieuwe series als Gravity Falls en Adventure Time. Vraag mij af of ik mijn jonge neefje deze naargeestige ellende aan zou doen, maar dat terzijde...;)

Tikkeltje braaf. En je ziet er aan af dat er (nog) geen bloeiende Saoedische film- en televisiecultuur bestaat. Filmisch stelt het allemaal niet veel voor. Maar 'Crashing Eid' (2023) is niettemin een alleraardigste zedenkomedie met sympathieke karakters en een maatschappijkritisch tintje. Paar keer hard gelachen om de malle fratsen rond de huwelijksplannen van Razan en Sameer. Vanuit westers perspectief suf dat er moeilijk over dat interculturele huwelijk wordt gedaan, maar 'Crashing Eid' (2023) legt op een speelse manier uit waar de schoen wringt. Zoals de racistische bejegening van Pakistanen en de schaamtecultuur rond huiselijk geweld en scheiding. Het helpt dat sommige tradities en ongeschreven regels voor de hoofdrolspelers net zo absurd zijn als voor de kijker. En toch krijg je ook een zwak voor de conservatieve ouders en de moeilijke broer.