Opinions

Hoe krijg je politiek zo oninteressant mogelijk? Zorg dat het 'de menselijke kant' uitmelkt met eindeloze passages waarin de politicus tijd doorbrengt met zijn gezin. De grote politieke hangijzers hangen als los zand aan elkaar en dienen vooral om her en der een cameo erin te gooien. Iedereen zit namelijk te wachten op slappe karikaturen van François Mitterrand, Margaret Thatcher, Koningin Beatrix. Giet het tevens in een gortdroge verhaalconstructie waarin 'scherpe studenten' de oud-premier ondervragen. Gelukkig eindigt het met een zinderende beschouwing over de Euro en een fittie tussen Elco Brinkman en de Lubster. Topamusement!

Grappiger dan je zou denken. 'The Last Kingdom' is hard, bruut en cynisch, maar zeker ook ontzettend geestig. Ik heb erg genoten van de duistere grappen over hypocriete kerklieden en Vikingen die lak hebben aan enige religieuze moraal. Het levert bij hoofdpersoon Uthred (Alexander Dreymon) ook een fijne innerlijke twist op tussen zijn Saksische afkomst en zijn opvoeding als Viking. De veldslagen zijn episch en grootschalig opgezet. Prachtige sfeershots van Engeland in de vroege Middeleeuwen. Al moet ik eerlijk zeggen dat de verhaallijnen in 'The Last Kingdom' net iets te snel gaan om écht te beklijven. Zo heeft Uthred maar liefst drie love interests in amper acht afleveringen. Maar gezien de hoge scores heb ik goede hoop dat deze serie zich positief gaat ontwikkelen in vervolgseizoenen.

Altijd knokken om voor vol te worden aangezien. Uhtred heeft het er in het tweede seizoen van 'The Last Kingdom' beslist niet makkelijker op gekregen. Zijn alliantie met koning Alfred blijft broos, terwijl andere edelen hem het liefst uit de weg ruimen. Het brengt hem opnieuw in een conflict tussen zijn eigen vikingmoraal en de beklemmende Christelijke tradities. Bikkelhard en rauw, maar nog steeds hilarisch. De grootschalige veldslagen zijn ook nog steeds genieten geblazen. Het lijkt ook alsof ze net iets sterker de trieste kant van het geweld weten te vangen. De chaos en de zinloosheid. Uiteindelijk blijven er alleen verliezers over als goede mensen worden opgeofferd voor hogere belangen.

Opnieuw smullen om het loyaliteitsconflict van Uthred naar King Alfred. In het derde seizoen van 'The Last Kingdom' (2018) wordt de boel flink op de spits gedreven als de principiële hoofdpersoon finaal botst met de hypocriete Christelijke waarden. Vooral genieten hoe Æthelwold éindelijk zijn slag weet te slaan in de ontstane chaos. De expressieve mimiek van acteur Henry McEntire is hilarisch. Ook een heerlijke rol van heidense zieneres Skade (Thea Sofie Loch Næss) als de psychotische intrigante die iedereen vervloekt, zelfs haar eigen medestanders. Het levert een derde seizoen op vol episch wapengekletter en wrangkomische verwikkelingen.

Post-apocalyptische sitcom over de laatste man op aarde en zijn snode plannetjes om vrouwen te versieren. Het gaat helaas mis als hij niet meer de laatste man blijkt te zijn tegenover mannelijke competitie die hem voorbijstreven in karakter of praktische vaardigheden. De serie is bij vlagen hilarisch, maar het mist een spanningsboog om de avonturen naar een hoger plan te krijgen.

Aflevering 1 t/m 11 zijn gewoon leuk. Compleet met meerdere cliffhangers en een leuke tussentijdse episode met Phil's broer: astronaut Mike. Dan blijkt de koek opeens helemaal op te zijn. Meerdere afleveringen vol gedoe rond kinderachtig kattenkwaad (een half afgeschoren baard, vijf afleveringen lang...) en soaperige liefdesverwikkelingen. Uiteindelijk herpakt de serie zich met een sterke cliffhanger om het tweede seizoen mee uit te gaan. Waarschijnlijk ga ik die derde reeks toch kijken. Farts!

Het derde seizoen van 'The Last Man on Earth' (2016-2017) heeft één van meest wispelturige seizoenen die ik ooit heb gezien. Waar baseer ik mijn cijfer op? Op het ijzersterke begin, midden en eind waarin de serie onverwacht duister uit de hoek komt voor een sitcom? Of vertaal ik mijn ergernis om in een laag cijfer voor de eindeloze filler en het inconsequente plot? (En het plot is zinloos, want tegen het einde besloten de makers zelfs om de belangrijkste verhaallijnen gewoon op te lossen door vooruit te spoelen met een goedkope fast forward ) Ik moet bijna terugdenken aan de tijd dat ik als 17-jarige Naruto en Dragon Ball Z volgde, en dat je lijstjes kon vinden op internet met de episodes die je moest kijken om het hoofdplot te begrijpen. Het vreemdste is dat ze me, door de bizarre ontknoping, toch weer enthousiast hebben gemaakt voor het vierde seizoen.

Misschien een seizoensfinale. Misschien een seriefinale. Allebei de opties staan nog open en stiekem hoop ik dat ze die vijfde reeks ook gewoon kunnen maken, want ze gaan er anders uit met een beest van een cliffhanger. TLMoE blijft vermakelijke nonsense omdat het compleet onvoorspelbaar is waar de verhaallijnen toe leiden. Die mogelijkheden zijn eindeloos in een wereld waarin de personages zich steeds opnieuw moeten aanpassen aan nieuwe situaties. In dit seizoen zitten meer gast-optredens dan ooit en wederom is het begin-, midden- en eindstuk zeer de moeite waard, terwijl het plot tussen die sleutelepisodes wat hapert en te vaak is ingevuld met onnozelheden. En toch heeft het allemaal zo z'n charme. Net iets minder duister en minder onverwacht dan de vorige reeks, maar dit seizoen maakt veel goed met de introductie van die nieuwe personages.

Niet perfect, maar ik vind de ophef om 'Laura H.' (2024) niet helemaal terecht. Een paar jaar geleden was dit aan ons voorbij gegaan als de zoveelste sociaal-realistische dramaserie gebaseerd op een beruchte strafzaak. Het sterkste aan 'Laura H.' (2024) is absoluut Zoë Love Smith in de titelrol als de jonge vrouw die zich tussen verschillende ideologieën moet bewegen om haar gezinnetje bij elkaar te houden. Wel jammer dat de serie oppervlakkig blijft over Laura's beweegredenen om mee te gaan in het extremisme van Ibrahim (Bilal Al Aoumari). Anders dan wat psychologische verklaringen krijg je nooit écht een antwoord op de vraag waarom Laura zich zo wilde afzetten tegen de Nederlandse samenleving. Ook haar rol in het kalifaat blijft wat eenzijdig als ze vooral wordt neergezet als een slachtoffer van Ibrahim. 'Laura H.' (2024) lijkt 't niet aan te durven om een complexe schuldvraag verder uit te diepen.

Lidia Poët (Matilda De Angelis) is een heerlijk personage. Haar kleurrijke jurken. Haar creatieve oplossingen op juridische problemen. Haar strijd om als volledige advocate geaccepteerd te worden. Haar een-tweetjes met broer Enrico of nichtje Marianna. Het is alleen jammer dat 'The Law According to Lidia Poët' (2023) zelf niet zo vooruitstrevend is als haar olijke hoofdpersoon. Het lijkt alsof elke gelegenheid wordt aangegrepen voor obligaat naakt en smeuïge seksscènes. Met een nogal flauwe driehoeksverhouding tussen Lida Poët en twee fotogenieke mannen. Over het algemeen val ik niet zo over die zogenaamde 'Male Gaze' in film of televisie. Maar met zo'n expliciet feministisch rolmodel als in 'The Law According to Lidia Poët' (2023) wordt het toch wat ongemakkelijk dat veel wordt platgeslagen met seksistische clichés.

Ik heb weinig met 't concept van de Bechdeltest (zijn vrouwelijke personages vooral bezig met mannen!?), maar het blijft wonderlijk dat zo'n uitgesproken feministische titelheldin vooral tearjerkermomenten oplevert rond een driehoeksverhouding. De vrijgevochten Lidia Poët is continu bezig met lovers Jacobo, Andrea en Fourneau. Het is ook een tikkeltje voorspelbaar en formulematig. Elke aflevering een moordmysterie dat netjes binnen het uur wordt opgelost, maar flauwe cliffhangers rond een politiek complot. Neemt niet weg dat de karakters in het tweede seizoen van 'La Legge di Lidia Poët' (2024) beter op elkaar zijn ingespeeld. Aantal keer erg gelachen om kluchtige verwikkelingen als de Poët's botsen met toen geldende zedenregels. Het blijft visueel ook een sprankelende productie met kleurrijke kostuums en levendige sets.

In deze nieuwe Nederlandse productie staat een amateur-koor centraal waarbij diverse mensen uit verschillende maatschappelijke milieus bij elkaar komen. De serie is opgebouwd als een mozaïekvertelling a la Crash of Babel, waarin de verschillende karakters te maken krijgen met thema's uit het maatschappelijke debat, zoals de financiële crisis en de multiculturele samenleving. In de tien afleveringen worden de gelijkenissen getoond die de personages hebben, ongeacht hun positie, inkomensverschil, afkomst of achtergrond. De afleveringen eindigen dan ook steevast in een samenvatting van de gebeurtenissen aan de hand van een mooi liedje dat ze als metafoor gebruiken voor wat er gebeurd is in de aflevering.

Onder leiding van de ex-delinquent Betty (Anna Drijver) komen een rijkgeschakeerd groepje van mensen bij elkaar die elk een bepaalde positie in de maatschappij hebben. Van de gewiekste zakenman Lucas, die zich bezighoudt met de opkoop van failliete bedrijven (Hans Dagelet), tot bijstandsmoeder Elske (Caro Lenssen), en volkse jongen Thomas (Cees Geel) en Neerlandicus van Libanese afkomst Boutrous (Sabri Saad-El Hamus). En dan zijn er ook nog de fiscaal jurist van een groot advocatenkantoor Jeroen (Tijn Dokter), sexy makelaar Madee (Nadja Hupscher) en grievende wees Dylan (Guy Clemens). En dan zijn er ook nog bijrollen van Antonie Kamerling (zijn laatste rol!), Piet Romer, Peter Faber en Frank Lammers.

Door de imposante hoeveelheid verhaallijnen komt de emotionele ontwikkeling van de karakters dikwijls in de verdrukking. Ook is de balans zoek tussen geloofwaardige ''uit het leven gegrepen'' kleine verhalen en de bijna thriller-achtige wendingen die het soms neemt. Er mist een bepaalde subtiliteit die de boel naar een hoger niveau tilt. Maar, mede door de uitstekende casting, blijft het een onderhoudende serie die vermakelijk genoeg is voor de tien afleveringen die het duurt. De chemie tussen de acteurs vult in ieder geval de gaten die op andere vlakken verschijnen dermate goed op dat het nooit echt gaat storen dat ze niet helemaal de juiste toon te pakken krijgen.

Ik ben deze serie destijds gaan kijken omdat Antonie Kamerling er zijn laatste rol in speelde, maar het eerste seizoen beklijfde genoeg om verder te kijken. Het tweede seizoen heeft geen baanbrekende ontwikkelingen of onverwachte plotwendingen. Vooral meer schattigheid rond 'gewone mensen' uit verschillende lagen van de bevolking die met elkaar in aanraking komen. Een beetje gezapig en oubollig, maar het raakt best een gevoelige snaar. Het is jammer dat er nooit meer een vervolgseizoen is gekomen.

Dit seizoen van 'Life and Death Row' (2018) is opgehangen aan het summum van bureaucratische absurditeit. De houdbaarheidsdatum van het executiemiddel Midazolam verloopt namelijk, waardoor de staat Arkansas in allerijl executies moet voltrekken die soms al decennialang lopen. Dit uitgangspunt levert broeierige, spannende sfeerjournalistiek op waarin het verstrijken van de tijd op het gemoed drukt van alle betrokkenen bij het media-circus. Of het de families zijn van daders en slachtoffers - op hun eigen manieren getraumatiseerd en getekend door hoe de strafprocessen nodeloos blijven voortslepen - die met angst of opluchting tegemoet zien dat de straf wordt voltrokken. Of gouverneur Hutchinson die met Christelijke rechtlijnigheid moet besluiten wie er een pardon krijgt en wie niet, terwijl een strafrechtadvocaat van hot naar her sjeest om zijn cliënten bij te staan. Of steeds dezelfde persvoorlichter die bij elke executie klaarstaat bij een bakelieten telefoon om door te seinen of er gratie is verleend of het doodvonnis is voltrokken. 'Life and Death Row' (2018) gaat onder de huid zitten omdat het niet oordeelt over mensen, maar integer en humaan een gezicht geeft aan daders én slachtoffers die lijden onder dit onwrikbare systeem.

Voor wie een spannende thrillerserie verwacht, dat is het dus absoluut NIET! Het is wel een fijne dramaserie die goed aansluit bij de tijdsgeest en verschillende kleine verhaaltjes ophangt aan de aanslag op een bus. Rechts Nederland zal wel weer gaan gillen dat het met subsidiegeld gemaakte linkserigheid is, maar wie de serie goed kijkt ziet toch vooral een humanistische boodschap over hoe we het met z'n allen moeten rooien in dit land. Hoewel de slotaflevering, waarin ''een pvv'er'' een Marokkaanse man doodschiet en de bus opblaast , ook weer niet had gehoeven.

'The Lincoln Lawyer' stilt een beetje de honger die 'Better Call Saul' achterliet. Een immens sympathieke strafrechtadvocaat als Mickey Haller (Manuel Garcia Rulfo) probeert het goede te zien in zijn cliënten. Soms worden onschuldigen gestraft door een imperfect strafsysteem. Door vormfouten, corruptie, negatieve beeldvorming en financiële ongelijkheid. Maar anders dan 'Slippery' Jimmy McGill is Mickey Haller uiteindelijk toch meer een held dan een antiheld. Misschien dat Haller in vervolgseizoenen nog wat meer duisternis krijgt, maar verwacht in elk geval geen morele aftakeling. De strafrechtadvocaat als het morele hart van een rechtsstaat. Een beetje braaf en voorspelbaar is 't allemaal wel. Toch is 'The Lincoln Lawyer' verder een lekkere rechtbankserie vol sexy sfeershots, juridische spelletjes en een onderhoudend plot met genoeg verrassingen.

Opnieuw een lekker seizoen. Erg diepgaand is 't allemaal niet, maar Mickey Haller (Manuel Garcia-Rulfo) blijft een heerlijk personage als zelfverzekerde strafrechtadvocaat. Volgens mij breng je in dit seizoen iets meer tijd door in de rechtbank om Mickey verbaal te zien schermen met een officier van justitie. Het levert in elk geval veel grappige knipogen op naar het Amerikaanse rechtssysteem en de juryrechtspraak. Nooit als harde kritiek. Nooit als bijtende spot. In het universum van 'The Lincoln Lawyer' worden de slechteriken altijd afgestraft door een rechtvaardig systeem.

De goden van de schuld. Oprecht genoten van de duistere insteek van het derde seizoen. Mickey Haller moest altijd al de regels buigen om het strafrecht aan zijn kant te krijgen, maar nu lijkt het systeem zelf niet toereikend om de eigen rot eruit te filteren. Het bouwt allemaal op naar een indringende apotheose waarin Mickey zijn eigen machteloosheid moet erkennen om iedereen te kunnen beschermen. Met de grimmige cliffhanger lijkt het alsof ze die donkere ondertonen gaan doorzetten in het vierde seizoen.

John le Carré met een queer sausje. Hoofdpersoon Danny (Ben Whishaw) is voor de zoveelste keer teleurgesteld in de liefde en stuit tijdens zijn nachtelijke omzwervingen op een mysterieuze vreemdeling. Hij wordt getroffen door hoe deze Alex (Edward Holcroft) enerzijds de hardheid uitstraalt van iemand die veel van het leven gezien heeft, terwijl hij anderzijds een onzekere en sensitieve kant heeft. Die liefde waarin alles lijkt te kloppen wordt echter bruusk onderbroken wanneer Alex van de aardbodem verdwijnt en Danny in zijn zoektocht naar antwoorden verwikkeld raakt in intriges. Scriptschrijver Tom Rob Smith ken ik vooral van z'n Leo Demidov-trilogie. Wat ik waardeer aan Smith's boeken, is dat hij minder bekende geschiedenissen gebruikt om te schetsen binnen welke ideologieën inlichtingendiensten moesten opereren. Zo laat hij 'London Sky' (2015) duidelijk situeren tegen de hypocriete en traumatiserende omgang met homoseksuele agenten. Een coming-out en een verdwijning brengen die homofobe erfenis weer terug naar de moderne tijd, want de dubbele moraal sluimert nog altijd op de achtergrond.

Het is even wennen dat het grote mysterie inmiddels zo goed als ontrafeld is, maar inhoudelijk is het een van de betere seizoenen. De mindfuck zit dit keer in de goed geschreven plotwendingen en bizarre ontknopingen. Maar gelukkig staat nog steeds de persoonlijke ontwikkelingen van de karakters voorop en ditmaal krijgen we meer dan ooit een beeld van hun leven. Na een ietwat tegenvallende derde serie is dit een positieve voortzetting van de serie.

Als Ripley uit de Alien-films geen actieheldin is, maar een kwetsbaar mens zoals jij en ik. Absoluut het allerbeste aan 'The Lost Flowers of Alice Hart' (2023) is Sigourney Weaver als een rouwdouwer die een feministisch groepshuis runt voor beschadigde vrouwen. Haar eigen pijn omzetten in iets constructiefs voor anderen. Maar de jonge en de oudere Alice Hart prikken door het onkreukbare harnas van de mater familias en zien ook iemand die de consequenties draagt van haar eigen beslissingen. 'The Lost Flowers of Alice Hart' (2023) oogt visueel goed door de sfeervolle manier waarop de verschillende kanten van het Australische landschap - van vruchtbare boomgaarden tot de ruwe outback - doorklinken in de ontwikkeling van Alice Hart. Het maakt haar overgang van meisje tot vrouw een epische ontdekkingstocht van vallen en opstaan.

Louis Theroux duikt met zijn quasi-naïeve interviewstijl in de wondere wereld van Israëlische kolonisten en de macht die ze uitoefenen op het militaire beleid. Net als in de oscarwinnende documentaire 'No Other Land' (2024) zie je gewoon voltrekken hoe de mensenrechten van Palestijnen worden geschonden. Zelfs een gerenommeerde journalist als Theroux is niet veilig voor doelgerichte intimidatie richting zijn persoon. Het meest verbazingwekkend is hoe open deze gewapende kolonisten eigenlijk zijn over hun plannen om de Westbank over te nemen en de Palestijnen te verdrijven. Zo laat het 'vriendelijke omaatje' Daniella Weiss geen moment onbenut om haar ideologisch verwerpelijke ideeën op tafel te leggen. En net als na de media-aandacht rond 'No Other Land' (2024) worden de Palestijnse geportretteerden inmiddels snoeihard afgestraft voor hun deelname.

'De Luizenmoeder' is na negen afleveringen meer tamme werkplaatskomedie gebleken dan bikkelharde satire. Het schuurt niet, integendeel: mogelijke stekeligheden (zoals: o.a. racisme en discriminatie, de voorzichtige omgang met kinderen of MeToo) worden ingebed in een braaf format dat zijdelings controversiële punten benoemt, maar nergens doorbijt of men een scherpe positie laat innemen. Het is eigenlijk niet zo vreemd dat de Nederlandse bevolking massaal deze stiekem best warme serie heeft omarmd, want het stelt weinig écht ter discussie en verpakt actualiteiten zo dat het vooral tegemoet komt aan wat men 'een gemiddelde Nederlander' zou kunnen noemen. De redelijke Nederlander die vindt dat het een beetje doorslaat met extremiteiten rond kinderfeestjes en te specifiek taalgebruik voor groepen in maatschappelijk kwetsbare posities. Die zijn of haar kinderen het beste in het leven gunt, maar ook ziet dat de pedagogische correctheid en competitiedrift lang niet altijd in het voordeel uitpakken van hun nageslacht. De serie is een warm bad voor een meerderheidsgroep waarin Juf Ank en directeur Anton vooral laten zien dat het godnondeju wél gezellig moet blijven in Nederland. Waarom er groepen zijn die Nederland soms als minder fijn ervaren, och, dat zijn zeurpieten of SJW's.