Opinions

Frisse acteurs van kleur en een puike sfeerschets van de Kaapverdiaanse/Surinaamse subcultuur in Rotterdam. De havenstad wordt op de kaart gezet zoals 'The Wire' deed met Baltimore of 'The Sopranos' met New Jersey. Toch krijgt het nergens de authenticiteit of nuance van zulke betere series. Net als Erveline Dos Santos (Romana Vrede) zelf wil 'Santos' grootser en meeslepender zijn dan het eigenlijk is. Met een bespottelijke slotakte waarin alle geloofwaardigheid overboord wordt gegooid voor theatrale overdaad.

De lotsbestemming van een goede moordenaar. In 'A Killer Paradox' (2024) ontdekt een jongeman dat hij de wereld een mooiere en fijnere plek maakt wanneer hij onschuldige mensen vermoordt. Maakt het hem alsnog een slecht mens als hij mensenlevens neemt? Of krijgen zijn moorden een nieuwe betekenis door de gave om intuïtief slechtheid aan te voelen? 'A Killer Paradox' (2024) combineert de moordlijst van 'Death Note' met de menselijke seriemoordenaar uit 'Dexter' of zelfs de rol van toeval uit de betere Coen-films. Het maakt 'A Killer Paradox' (2024) tot een amusante mengeling van zwartkomische verwikkelingen en mijmeringen over menselijke moraal. Sterk acteerwerk en enkele zeer puike actiescènes maken het geheel af. Al had ik continu het gevoel dat je 't allemaal wel eens eerder hebt gezien.

Inderdaad leuker dan het eerste seizoen. Het werkt ook goed dat bijrollen als Jocelyn en Roland meer persoonlijkheid krijgen. Zelfs Stevie komt nóg gevatter uit de hoek als ze David zijn plaats wijst. Ook lollig dat de Schitt's zich nu meer mengen in de lokale politiek en de arbeidsmarkt. Het heeft iets ontroerends dat ze hun vroegere privileges inruilen voor betekenisvolle ontmoetingen.

Ik vind 't altijd fijn als personages een duidelijke ontwikkeling doormaken. Zelfs in een redelijk voorspelbaar format als een sitcom. Wat dat betreft is het derde seizoen van 'Schitt's Creek' (2017) opnieuw puik geschreven. Bij de Roses begint het besef in te dalen dat zij echt niet meer terug kunnen naar hun vroegere leven. De grappen komen meer voort uit hun onhandige pogingen om iets nieuws op te bouwen in Schitt's Creek. Hun eigen onzekerheden onder ogen komen. Leren vertrouwen op eigen krachten en kwaliteiten. Het maakt 'Schitt's Creek' (2017) eigenlijk best een warme serie over gemeenschapszin en eigen verantwoordelijkheid nemen.

Volwassen worden is een keuze. 'Schitt's Creek' blijft een heerlijke serie. Ze weten precies die juiste balans te vinden tussen hilariteit en oprechte emotie. Zelfs vaker dan in vorige seizoenen een traantje uit mijn ooghoeken geveegd om de inzichten die verschillende Roses kregen over eigen verantwoordelijkheid en relaties. Zo herkenbaar allemaal. En het volgende moment rol je toch weer van de bank van 't lachen om de wonderlijk egocentrische typetjes.

Iets minder dan vorige seizoenen. Je merkt dat 'Schitt's Creek' wat harder zoekt om nieuwe invalshoeken te vinden. Al komt dat ergens wel goed uit voor bijrollen als Jocelyn en Stevie, die een stuk meer eigen persoonlijkheid krijgen. Ook weer een steengoede episode met de coming out van Patrick. Ze doen dat soort maatschappelijk relevante afleveringen erg goed. Het ligt er niet te dik op, maar tegelijkertijd komt de zwaarte van het moment goed over.

Een lach en een traan richting een passend einde aan de serie. Het is fijn om te zien hoe de personages in 'Schitt's Creek' zijn gegroeid in hun reis naar onafhankelijkheid en een nederige opstelling naar de werkende mens. Ik ga ze nog missen! De vroegere pater familias die de controle kwijt is. De narcistische ex-actrice die haar carrière belangrijker vindt dan wat ook. De dochter die zich altijd aan anderen optrekt om te krijgen wat ze wil. De zoon die een neusje heeft voor ongezonde en turbulente liefdesrelaties. En natuurlijk de wonderlijke inwoners uit Schitt's Creek met al hun eigenaardigheden. Stiekem hoop ik dat ze allemaal nog eens bij elkaar komen voor een reünie.

Transhaat werkt misbruik in de hand. Misschien dat Netflix tekortschiet qua arthousefilms, maar het is gaaf dat je een imposante catalogus hebt aan niet-Westerse producties. Zo heb ik genoten van 'El Secreto del Río' (2024) als sfeerschets van de dubbelzinnige omgang met transseksualiteit in de stad Juchitán, De zogenaamde 'muxes' (mannen die zich kleden als vrouwen) zijn vrij openlijk aanwezig in het straatbeeld en plaatselijke tradities. Maar de maatschappelijke verwachtingen bepalen dat zij zorgtaken verlenen of jonge mannen begeleiden bij hun eerste seksuele ervaringen. De jonge Manuel (Frida Sofía Cruz Salinas) raakt gefascineerd door die wonderlijke gemeenschap in de luwte. Zou het kunnen dat hij zelf een 'muxe' zou willen zijn? En wat betekent die realisatie voor zijn dierbare jongensvriendschap met Erik (Mauro Guzmán)? Door een dramatische gebeurtenis raken Manuel en Erik van elkaar gescheiden.

Eenmaal terug in Juchitán heeft Manuel haar naam veranderd in Sicarù en twijfelt ze niet meer aan wie zij is. Haar dromerige herinneringen aan de 'muxes' worden verstoord door de harde realiteit van uitsluiting, xenofobie en seksuele uitbuiting. Zelfs haar vroegere jeugdvriend Erik (Diego Calva) heeft zich inmiddels van haar nieuwe identiteit afgekeerd. Het maakt 'El Secreto del Río' (2024) een kleurrijke tearjerker die keiharde emotionele punches uitdeelt en je absoluut aan het denken zet over wat het betekent om trans te zijn in zo'n gesloten gemeenschap. Sommige verhaallijnen voelen wel wat vergezocht, zoals de nieuwe vreemdeling met een groot geheim en het jongetje in het huis. Maar 'El Secreto del Río' (2024) weet toch altijd weer terug te keren naar de wrijving tussen Sicarù en Erik. Kunnen zij hun verschillen overbruggen om die vriendschap weer tot leven te brengen!? Of bloeit er misschien meer op?

Bij elke bekentenis verder weg van de waarheid. In 'Shadow of Truth' (2016) geen bevredigende antwoorden op het moordmysterie rond de dertienjarige Tair Rada, maar deze documentaire werkt hypnotiserend door het zogenaamde Rashōmon-effect. Op klaarlichte dag werd de dertienjarige Israëlische vermoord in het toilet van haar middelbare school. Het lijkt klip en klaar dat de Oekraïense klusjesman Roman Zadorov er iets mee van doen heeft. Dat vermoeden wordt bevestigd als de verdachte kinderporno op zijn harde schijf heeft staan en zelfs meerdere bekentenissen aflegt. Maar net als in Kurosawa's meesterwerk zijn recht en rechtvaardigheid een glibberig pad vol subjectieve posities. Want als je het ondervragingsmateriaal kritisch tegen het licht houdt, dan komt er toch vooral naar voren dat de verhoren weinig rekening hielden met Zadorov's kwetsbare positie als illegale migrant met weinig manieren om zich te verweren. De perfecte dader om deze moord op af te schuiven.

Maar naarmate het steeds onwaarschijnlijker lijkt dat Zadorov betrokken is bij de moord, worden de moordtheorieën buitenissiger en vreemder. Misschien is wel het engste aan 'Shadow of Truth' (2016) dat het makkelijke monster waar je de schuld op af kan schuiven, helemaal niet bestaat. Zou het bijvoorbeeld kunnen dat een leeftijdsgenoot van Tair Rada betrokken is bij deze gruweldaad? Een ander meisje? Het forensisch materiaal lijkt op iets in die richting te wijzen, maar geeft geen uitsluitsel. In de laatste aflevering krijgt het mysterie nog een grimmige wending zoals je die in de betere detectives kunt verwachten. Alles valt op z'n plek en er is opnieuw een perfecte dader gevonden. Of toch niet? Want 'Shadow of Truth' (2016) laat weeral zien dat valse aannames en vooroordelen raderen in werking zetten die misschien ook niet tot de waarheid leiden. Een nieuw dwaalspoor wat het pijnlijke besef versterkt dat de naasten van Tair Rada nog altijd niet weten waarom hun dierbare die dag stierf.

Wat wispelturig begin van een serie die met elk seizoen weer wat beter zou gaan worden. Wel zet het Vic Mackey meteen op de kaart als één van de meest intrigerende rouwdouwers van begin 2000. Misschien heeft hij niet de gelaagdheid van een Tony Soprano, maar zijn heerlijk rechtlijnige moraal maakt hem tot een zeer amusante lead.

Beter dan het eerste seizoen. Zeker door de aanwezigheid van een hele charismatische schurk tegenover protagonist Vic Mackey.

De serie is zeker op de goede weg: meer diepgang, betere uitwerking van de karakters, verhaallijnen worden uitgespreid over meerdere afleveringen, overtuigendere ondervragingen in de ''Barn''. Het komt allemaal net iets dichter in de buurt van de superieure serie The Wire.

The Shield begon als een vermakelijke, maar enigszins onevenwichtig politie-drama. Er werd nooit helemaal een balans gevonden tussen de emotionele ontwikkelingen van de karakters in combinatie met de lopende zaken. Sommige plotlijnen voelden dan ook onaf of geforceerd aan. In het derde seizoen werd het allemaal al een tikkeltje scherper en kwam de focus meer te liggen op de gevolgen van het corrupte strike team. Deze positieve ontwikkeling zet zich ook door in dit vierde seizoen.

Ditmaal wordt het team nog steeds geconfronteerd met de aftermath van hun geldroof. Ze zijn verscheurd achtergebleven en vooral Shane blijkt zijn eigen plan te hebben getrokken. Eentje die lijnrecht tegenover dat van Vic in gaat. En dan is er ook nog een nieuwe commandant ( Glenn Close ) die grondige, controversiële hervormingen invoert als inbeslagnames van drugspanden. Grote speler op de criminele markt is de ex-crimineel annex prediker Antwon Mitchell, die flink tegengas geeft aan Mackey en consorten. Dutch en Claudette bakkeleien nog steeds met het OM; Acaveda worstelt met zijn vernederende aanranding van het vorige seizoen en tussen Julian en partner gaat het nog steeds stroef.

Deze serie is enorm gegroeid. Van het enigszins cartooneske van eerdere seizoenen zijn ze nu overgestapt op een realistisch politie-drama met een crimineel tintje. Ook Mackey komt niet meer met alles weg en zijn daden zetten zich dan ook steeds meer om in tegenslagen. Met het karakter van Glenn Close wordt een goed alibi gegeven waarom deze bad cop nog steeds vrijelijk mensen aftuigt. Haar toevoeging is natuurlijk ook een genot omdat het gewoon een hele prettige actrice is in de rol als bitchy kenau. Andere karakters buiten het Strike Team worden beter geprofileerd, maar zonder dat zij de overhand krijgen in de algehele verhaallijn. Uiteindelijk staan de afzonderlijke zaken in dienst van de zaak tegen Antwon Mitchell en zijn relatie tot het Strike Team.

In een ruk de laatste vier afleveringen afgekeken van dit seizoen. Wat valt er nog meer over te zeggen dan dat de kwaliteit weer uitzonderlijk hoog is? Ik vond het middenstuk trouwens wel wat afzwakken toen Mackey die advocaat erbij ging halen en zij er langzaamaan achterkwam dat het team misschien niet zo zuiver op de graat is. Kavanaugh werd ook wat vervelend, ondanks de geweldige manier hoe Forest Whittaker hem neerzet. Uiteindelijk werken ze naar een heerlijk pijnlijke finale toe, die een heleboel wegen opent voor het zesde seizoen.

The Shield blijft vrij consequent goed. Dit seizoen heeft net iets meer drama dan vorige seizoenen, maar ook weer niet teveel van het goede.De laatste aflevering kwam een beetje als een anticlimax; ik verwachtte een explosieve standoff tussen de karakters, maar het bleef bij een wat magere suggestie van things to come.

Dit is een beetje The Walking Dead of Game of Thrones van de anime. Eigenlijk gaat het helemaal niet om de imposant geanimeerde titanen, maar om de strijd die de mensheid moet leveren om zijn eigen menselijkheid te bewaren tegenover de oorlog die het voert.

Ik ben normaal niet een enorme fan van de combinatie van getekende animatie met CGI, maar hier wordt het zo ingezet dat het de vaart en de massaliteit van de gevechten helemaal tot zijn recht laat komen. Wel jammer dat de actie steeds geforceerd onderbroken wordt met nodeloze herhalingen en suffe plot exposition. Ik hoop dat ze daarvan leren en dat het tweede seizoen wat minder opgebroken wordt met die ergerniswekkende tussenstukken.

Iets strakker geschreven dan de eerste reeks (lees: de flashback-structuur is minder hinderlijk aanwezig) maar het blijft een serie met veel opbouw en weinig spanning. Soms moet je erg lang op je honger blijven wachten, met veel plot exposition en melodramatisch gewauwel eromheen. Al zijn de episodes waarin de boel losbarst dan weer erg tof; qua animatie misschien het beste wat je op dit vlak kunt krijgen!?

Het uitgangspunt van vier mentaal beschadigde meisjes en één rouwende moeder is vernuftig gevonden en biedt zo de perfecte aanzet voor macabere psychologische terreur. Helaas worden slechts incidenteel de opgebouwde verwachtingen waargemaakt, want het overkoepelende mysterie blijkt niet meer dan een flinterdun raamwerk om verschillende verhalen aan op te hangen. De dames in het verhaal zijn nooit écht aan elkaar gewaagd, terwijl er op een wat slappe manier steeds de suggestie gewekt wordt dat dit wel het geval zou zijn. Een en ander resulteert in een redelijk onderhoudend vijfluik waar bij vlagen naar de oppervlakte komt wat een meesterstuk hier uitgehaald had kunnen worden, met een scherper geschreven scenario en iets minder willekeur in plotwendingen.

Over het juridische en politieke getouwtrek rond sociale huurwoningen in blanke middenklasse wijken. Oscar Isaac is weergaloos goed als de naar de top klimmende Nick Wasicsko: iemand die netwerken in het het ons-kent-ons wereldje aan de top tot in de vingers door heeft, die weet hoe hij zijn charmes en bravoure als jonge hond in de strijd moet gooien. Maar dan verliest hij zijn populariteit, keren oude vrienden zich tegen hem, en moet hij met lede ogen aanzien hoe politiek zijn imago maakt en breekt. Het knappe is dat het plot je elke episode opnieuw meeneemt in de persoonlijke euforie, ontreddering, hoop en desillusie van deze positieve comeback kid. Je gunt hem het moment waarop hij eindelijk de vruchten mag plukken van zijn politieke vasthoudendheid in die ooit ingewikkelde kwestie rond de huurwoningen.

Parallel aan de opkomst en mogelijke ondergang van Wasicsko staan de losstaande verhalen van enkele etnische minderheden in een slechte volksbuurt. Niet wat je verwacht van de samenwerking Paul Haggis/David Simon, maar juist die (voornamelijk) multi-etnische zijlijntjes komen niet helemaal uit de verf. Zij voelen net iets teveel als erbij gesleept om een soortgelijke binding te kunnen krijgen als met de centraal gestelde burgemeester. Toch is het samentrekken van de politieke werkelijkheid van Wasicsko met de gevolgschade op deze personages thematisch wél een sterk element. Het ontmantelt politieke besluitvorming als een log monster dat maatschappelijke ontwikkelingen tegenwerkt in plaats van dat het de ruimte biedt om moeilijke kwesties adequaat onder de aandacht te brengen.

Heel onverwacht is het niet dat mijn eigen beeld van Texas (vooral voortkomend uit Hollywoodfilms en countryliedjes) niet conform de realiteit is. Eelco Bosch van Rosenthal neemt ons mee naar een cultureel diverse plek waar progressieve bewegingen evenzeer voet aan de grond krijgen als elders in de Verenigde Staten. Alhoewel de laatste twee afleveringen dan ook weer de intens cynische kanten laat zien van de olie-industrie en de Republikeinse pogingen om zwarte kiezers buitenspel te zetten. Meer journalistiek van opzet dan NPO-reisprogramma's soms zijn; het gaat echt om de onderwerpen en de reis van Rosenthal is bijzaak. 'De Slag om Texas' vormde rond verschijnen een prima context bij actuele nieuwsbulletins over bijvoorbeeld de rap dalende olieprijzen of Texas' moeilijkheden met het coronavirus.

Begin deze serie een beetje beu te worden. Het weet niet zo goed de balans te vinden tussen de luchtige humor en het heftige van de verhaallijnen, waardoor je steeds van die vreemde overgangen krijgt. Zie je het ene moment een bijrol doodgaan, zitten ze in een scene erna flauwe grapjes met elkaar te maken. Ook zijn Dennis van der Ven en Jeroen van Koningsbrugge geen bijster sterke acteurs. Ze doet het niet slecht, maar in combinatie met het haperende plot is het niet voldoende om mijn interesse erbij te houden.

Erg van genoten. Het eerste seizoen van 'Snowfall' (2017) vindt zeker niet het wiel opnieuw uit van het misdaadgenre. Iets te vaak voorspelbare clichés. Maar de puike sfeerschets van de jaren '80 en de ambitieuze opzet (drie verschillende verhaallijnen) maken veel goed. Franklin Saint (Damson Idris) is ook zo'n immens charismatisch underdog-personage.

Misschien nog wel beter dan het eerste seizoen. De naïviteit is eraf. Harder. Cynischer. Personages moeten voor het eerst zelf vuile handen maken om hun eigen vege lijf te redden. Zelfs Teddy's CIA-oorlogsvoering lijkt beter bij de verhaallijnen te passen van Franklin en Lucía/El Oso. Ook knap hoe 'Snowfall' je af en toe hoogst ongemakkelijk laat voelen over welke prijs deze minderheden betalen als ze financieel succes behalen langs criminele weg.

'Snowfall' zet opnieuw de duistere lijn voort. Het lijkt ook alsof ze in dit seizoen meer aandacht hebben besteed aan de actiescènes dan in vorige seizoenen. Het oogt allemaal grootschaliger en epischer. Ook de verhoudingen tussen de verschillende personages worden scherper tegen elkaar afgezet, met een ijzersterk slotstuk waarin Franklin steeds meer alleen komt te staan tegenover zijn eigen familieleden én zijn mentor van de CIA. Het belooft veel goeds voor de volgende seizoenen.

Iets minder dan vorige seizoenen. 'Snowfall' lijkt het sociaal realisme á la 'The Wire' nu wel echt in te ruilen voor gekkigheid. In dit vijfde seizoen ligt de focus vooral op hoe verschillende personages gedesillusioneerd raken door systemen die ze zelf probeerden op te zetten. Hun ware aard komt naar boven als zij zo scherp tegenover elkaar worden afgezet. Amusant? Zeer zeker. Maar als maatschappijkritiek is 't dunnetjes om werkelijk alles terug te brengen tot botsende ego's. Een beetje over the top was de serie al, maar met sfeerschetsen van de mistroostige drugsepidemie kreeg je feeling met die gemeenschap. Nu krijg je bijvoorbeeld een krankzinnig subplotrond een tijger als flauwe manier om El Oso/Franklin aan elkaar te binden. Maar gelukkig herpakt de serie zich als de schaakstukken gereed worden gezet voor een slotseizoen rond een instortend drugsimperium. Nu maar hopen dat 'Snowfall' de verwachtingen waarmaakt.

Er is niks perfect in deze wereld, maar het zesde seizoen van The Sopranos komt er verdomd dicht bij in de buurt. Daarom heb ik zolang mogelijk geprobeerd om het niet af te hoeven kijken, want het mocht naar mijn gevoel helemaal niet meer stoppen. Vandaag kwam dan de dag dat ik de laatste stap heb gezet. Vrijwel elke aflevering lijkt een overtreffende trap op datgene wat we in vorige seizoenen ook al zagen. Het is nog beter geschreven, nog grimmiger van toon en de symboliek is wederom ijzersterk getroffen. Natuurlijk levert het open einde in eerste instantie wat gemengde gevoelens op, maar uiteindelijk hadden ze het niet beter kunnen eindigen. Tony Soprano leeft voor altijd voort in mijn hart.

Op basis van de oorspronkelijke serie plus de film. De laatste drie afleveringen hoop ik nog in te halen.

De oorspronkelijke serie was op een wat voyeuristische manier genieten geblazen omdat het zoveel verschillende aspecten van een strafzaak in beeld wist te brengen. Je mag er bijna niet van genieten door de ernst van de zaak, maar toch is het heerlijk om naar de twists en turns te kijken die het proces neemt. Via een welbespraakte en sympathieke figuur als Michael Peterson wordt pijnlijk duidelijk waar de fouten in het systeem zitten en hoe dat een ongelofelijk effect heeft op de levens van mensen.

Deze sequel heeft iets minder de twists en turns die het origineel had, maar hier is het weer dat constante gevoel van ontreddering dat deze familie acht jaar lang heeft moeten ondergaan. Het maakt pijnlijk duidelijk wat een gevangenisstraf voor impact heeft op de levens van mensen, ongeacht of ze schuldig of onschuldig zijn. Daar komt nog eens bij dat er hier een justitiële misser van jewelste heeft plaatsgevonden in hoe die Deaver met bewijsmateriaal heeft gerommeld.

Misschien meer nostalgie dan feitelijk juist, maar voor mij is het één van de meest creatieve seizoenen tot op heden. Het dorpje South Park met zijn kleurrijke inwoners wordt hier in al zijn absurditeit geïntroduceerd aan de kijkers. Herinner mij hoe ik enkele afleveringen grijs gedraaid heb op een VHS-tape.

Na een verschrikkelijk flauwe aftrap met Terrence and Phillip, komt ook dit tweede seizoen weer tot bloei als een van de grappigste cartoon-series ooit. De humor schurkt keihard tegen de grens van de wansmaak aan, maar juist daarom blijkt het ook zo grappig. Grote uitschieters zijn o.a. de underpant gnomes, de mexican staring frog, seriemoordenaar Charles Manson als vriendelijke christen en de chickenlover.

Naar mijn gevoel zijn er iets meer pogingen om grappen door een aflevering heen te verlengen, soms op het irritante af. Maar ja, dat euvel heeft zo'n beetje elke langlopende comedyserie. Volgens mij wordt dat alleen maar erger in volgende seizoenen van wat ik ervan gezien heb. Ook dit seizoen heeft weer een aantal heerlijk stompzinnige wendingen, zoals: de Mr. Hankey kerstspecial, de civil war reenactment, two guys one tub, de kattenorgie en het niet misbruikt zijn complex van Mr Garrison. Chinpokomon, Jewbilee, de Korn-episode en Rainforest Schmainforest zijn daarentegen best wel duf.