Opinions

Net als 'Riphagen' (2016) zat er ergens best een oké serie verscholen in het materiaal, maar ook hier is het onbegrijpelijk dat er gekozen is voor een halfslachtige mengeling van feit en fictie. Het houdt nu het midden tussen een reeks koefnoen-sketches en een serieus misdaadrama, met typetjes die in de verte lijken op de telgen Moszkowicz. Ze zijn het niet en ze zijn het wel. Verwarrend genoeg worden andere publieke figuren opeens wel weer bij naam- en toenaam genoemd, terwijl de disclaimer aan het begin uitdrukkelijk stelt dat de familie Meyer alleen losjes op de familie Moszkowicz is gebaseerd. Al in de tweede aflevering raakt Max Moszkowicz sr. op de achtergrond en komen de oninteressante figuren op de voorgrond. Het eindigt met een rommelig soepzooitje van verschillende plotlijnen die niet meer lekker bij elkaar komen. Een beetje ruzie tussen volwassen mannen die met geaffecteerde stemmetjes naar elkaar gillen, soms eindigt het met een klein handgemeen of een judoworp tussen de broers. Pierre Bokma kijkt zuur, sust de boel. doet statig en wisselt tussen maîtresse en echtgenote. En Eva Jinek (Bracha van Doesburgh) krijgt opeens een essentiële rol toebedeeld, terwijl ze na Freek Vonk geen jota meer te maken heeft met onze Jiddische vrinden.

Zijn ongezonde kleurtje en de vermoeide blik op zijn gezicht maken van Rowan Atkinson een fijne vertolker van Maigret. De hypercorrecte, degelijke speurneus die vermoeid raakt van de wereld als het kwaad ervan op zijn pad komt, terwijl hij nog een vaderlijke kant uitstraalt omdat hij ergens de ijdele hoop heeft dat zijn rol een positieve invloed heeft op de wereld. In een tijdsgewricht waarin helden en schurken in de populaire cultuur steeds moeilijker van elkaar zijn te onderscheiden, is het fijn dat de BBC weer eens teruggrijpt naar een oerdegelijke policier waarin een hoeder van 'onze' veiligheid in de schaduw waakt over 'onze' levens. Heerlijk hoe het Frankrijk van haar tijd dik is aangezet met de sfeervolle schetsen en het tragische (maar vooral romantische) sfeertje van dat specifieke tijdsbeeld. Desalniettemin heeft die nostalgische en veilige insteek een negatieve kant: het is allemaal zo gezapig en oubollig dat zelfs een seriemoordenaar die jonge vrouwen aan zijn mes rijgt, niet meer schokkend wil worden. Misschien had ik toch meer pit verwacht bij deze herintroductie van een klassieke figuur!?

Meer drama dan komedie of thriller. Ik had het mysterie vrij snel uitgevogeld, maar het maakt 'Man on the Inside' er eigenlijk niet minder om. Het gaat om de warme, menselijke connecties die Charles Nieuwendyk (Ted Danson) legt met de bewoners van het bejaardentehuis. De rol is zo op het lijf geschreven van Danson als hyperintelligente charmeur op leeftijd, die volledig geniet van zijn nieuwe rol als intrigant. Ook leuk om bekende gezichten uit 'Brooklyn Nine-Nine' als Marc Evan Jackson en Stephanie Beatriz terug te zien. Vooral Beatriz is leuk als ietwat intimiderende directeur Didi, met haar stoïcijnse voorkomen en sluimerende frustraties. Laat mij dan de eerste zijn die nieuwsgierig is naar het tweede seizoen van 'Man on the Inside'. Iets zegt me dat Charles gaat afreizen naar Florida Keys...

Alles wat er miste aan Mr. Bean: product placement, AI-baby's, AI-honden, kerstliedjes, een vriendelijke hoofdpersoon die het beste voor heeft met iedereen, grappige bijrollen, houterige slapstick en ploinktiedoink muziekjes. En weet je wat het ergste is? 'Man VS Bee' (2022) had nog aardige grappen, maar ze hebben het voor dit vervolg over zo'n luie boeg gegooid. Not the fob! Not the fob!

Aardige spin op het seriemoordenaarsgenre met Jeanne Deber (Carole Bouquet) als een soort vrouwelijke Hannibal Lecter in een inrichting. Haar zoon Damien (Fred Testot) is inmiddels politieagent en wordt bij een seriemoordzaak betrokken wanneer er een copycat opduikt van de bidsprinkhaan. Het vormt voor hem een confrontatie met de schaduw die zijn moordlustige moeder over zijn eigen leven heeft geworpen. 'La Mante' (2017) is een aardig familiedrama verpakt als politiethriller, waarin op een slimme manier het aspect 'de zoon van een seriemoordenares' in is verwerkt. Psychologisch sterk omdat de serie steeds de spanning oproept of Jeanne opnieuw haar zoon zal verraden door haar kwaadaardige inborst of dat ze werkelijk toenadering zoekt. Helaas stelt de uitkomst van het moordmysterie ietwat teleur door de vreemde en vergezochte wendingen. Het had beter gewerkt als de moeder- en zoonrelatie en de nieuwe seriemoordenaar verder van elkaar hadden gestaan. Maar ik zie deze personages graag terug in een vervolgseizoen waarin hun ingewikkelde verhoudingen verder worden uitgediept.

Zoals de Vlamingen van een heerlijk lullig uitgangspunt (een werkloze man erft de lingeriewinkel van zijn moeder) een warme tragikomedie kunnen maken. Het zit Nico Marsman (Jurgen Delnaet) allemaal niet mee als zowel de financiële crisis als de vernederende affaire van z'n vrouw een wissel trekken op zijn gemoedstoestand. Als een man die het niet gewoon is om voor zichzelf op te komen, moet hij z'n schwung terugvinden om opnieuw dingen gedaan te krijgen. Voor zijn dochter Femke (Lynn Van Royen) en ook voor zijn autistische broer Rudy (David Cantens). Maar eigenlijk ook voor zijn maten Mark, Peter en Ludovic uit het lokale buurtcafé, met wie hij een rockbandje heeft. Het verloop van deze vertelling laat zich raden, maar het komt bij vlagen scherper uit de hoek dan ik had verwacht van het niets-aan-de-hand-sfeertje. Zo kan ik erg genieten van de rappe dialogen wanneer 'De Mannen van Mars' kwistig hun Belgische Palm biertjes achteroverslaan om hun misère te verdrinken of vroeger leed op te rakelen. Of de surrealistische passages waarin moeder Marsman terugkomt als een Freudiaans spook van de verbeelding. Tot ergernis van Nico omdat mamma-lief zelfs na haar verscheiden invloed blijft houden over zijn levensbeslissingen.

Na Superman is Mrs Maisel (Rachel Brosnahan) de grootste Joodse superheld. Ik heb vijf seizoenen lang genoten van die merkwaardige mengeling van hedendaags cynisme met ouderwetse screwball comedy. Visueel klopt alles: de levendige sets vol figuranten, de immense garderobe van Midge en de vele knipogen naar populaire cultuur uit die tijd. De serie is wel vaak style over substance, want na het fantastische eerste seizoen raakt de spanningsboog er iets te vaak uit. Het zijn meer losse sketches met enige continuïteit dan een vloeiend geheel. Maar maakt 't werkelijk uit? 'The Marvelous Mrs. Maisel' wist me elke keer weer te betoveren met haar immens charismatische titelfiguur en de magie van nostalgische straattaferelen. Het maakte me zelfs wat triestig dat ik deze wereld moest verlaten toen de slotepisode fragmenten liet zien van die overbekende sets.

Altijd veel plezier in gehad. Leuke tekenstijl. Een beetje te flauw soms, helaas niet zo duister als de oorspronkelijke film of comic-serie. Dat hondje maakte trouwens deze serie.

3* Incident On and Off a Mountain Road

Een niet onappetijtelijke Bree Turner zet een sterke 'the final girl' neer die ten strijde trekt tegen een demonische seriemoordenaar.Twee verhaallijnen (herinneringen aan haar vriendje en het overleven in het huis van de killer) komen passend bij elkaar aan het einde. Deze aflevering van 'Masters of Horror' is niet eens heel bijzonder, maar de de feminiene girlpower van het vrouwelijke hoofdpersonage is een alleraardigste variatie binnen het genre van de slasher-film. Erg bevredigend dat zij vanaf het begin al een waardige partij is tegenover de bovennatuurlijke 'Moonface' met zijn gruwelijke verzameldrift.

2.5* Homecoming

Tikkeltje gedateerd, deze politieke satire over oorlogsveteranen die terugkeren als zombies om hun democratische stem op te eisen. Niet echt grappig. Niet echt eng. Origineel is het wel, maar op zich heb je daar weinig aan als het niet vermaakt. 'The Screwfly Solution' (2006) van Joe Dante was een stuk scherper. Die had tenminste nog een veelheid aan ideeën om je steeds op het verkeerde been te zetten, terwijl deze eerste bijdrage weinig doet met het minimale uitgangspunt.

2.5* Deer Woman

Brian Benben is leuk als de uitgerangeerde cop van middelbare leeftijd en Cinthia Moura is amusant als het zwijgzame hertenmonster. Op zich had hier dus best een sterke 'creature feature' ingezeten, maar er wordt te veel tijd verspild aan niet grappige gesprekken op het politiekantoor en bij de lijkschouwer. Het gevolg is een sfeerloos gebeuren dat spannend noch eng wil worden, omdat het veel tijd kwijt is aan randzaken terwijl het monster in kwestie nergens dreiging oproept. Het uitgangspunt van een indianenmythe die tot leven komt in hedendaags Amerika- waar zelfs de indianen niet meer geloven in die onzin- had een veel grappigere film op kunnen leveren dan er is uitgehaald.

3* John Carpenter's Cigarette Burns

Deze televisieproductie geeft John Carpenter de creatieve vrijheid die hem de laatste jaren lijkt te worden ontzegd in zijn nieuwe studioproducties. Terug naar de spielerei met andere dimensies met andere wezens die onze realiteit beïnvloeden. Vlak voor deze film zag ik het soortgelijke 'In the Mouth of Madness' (1994) en dan wordt het zichtbaar dat Carpenter hier minder budget tot zijn beschikking had. Voor het grootste gedeelte bestaat Cigarette Burns namelijk uit slecht acterende mensen die het plot voortstuwen met plot exposition. Pas op het einde trekt Carpenter zijn sadistische trukendoos helemaal open om ons te geven waar we al die tijd naar hebben gesmacht. Het is een smakelijke climax, maar het gevoel blijft dat de iconische regisseur te weinig middelen had om zijn vroegere hoogtepunten te evenaren.

2* H.P. Lovecraft's Dreams in the Witch-House

Regisseur Stuart Gordon kwam in 'Masters of Horror:The Black Cat' beter weg met de gotische horrorsfeer. Deze vertelling blijft trouw aan de stijl en sfeer van H.P. Lovecraft, maar door de jaren '80 effectjes en de cartooneske slechteriken wordt het onbedoeld lachwekkend. Ezra Godden is ook niet het acteertalent dat Jeffrey Combs was in TBC, waardoor de psychologische terreur beperkt blijft tot een hoofdfiguur die sporadisch verschrikt kijkt. Het helpt niet mee dat de beste man een jaar of vijftien te oud is om geloofwaardig de rol te kunnen spelen van een armlastige student. Zijn vrouwelijke tegenspeelster heeft als enige memorabele kenmerk dat zij, in een volstrekt overbodige naaktscène, getoond wordt met een grotere boezem dan verwacht. Dat absurde beeld past wel bij deze middelmatige bedoening.

3* Jenifer

Mannen die vrouwen redden in films. Ze blijven het doen, maar het lost nooit iets op. Giallo-legende Dario Argento doet een ranzig filmje vol vrouwen hatende mannen en een monsterlijke vrouw die haar aanbidders gruwelijk naar de afgrond leidt. Net als in het latere MoH-deel 'Pelts' (2006) heeft het de groezelige, unheimische sfeer waar Argento zijn B-films mee kruidt. Vrij bizarre seksuele fetisj: een vrouw met een misvormd hoofd en het lichaam van een pornoster. Zo absurd dat het grappig wordt.

3* The Fair Haired Child

Ik wilde aanvankelijk alleen de 'Masters of Horror' bijdrages van John Carpenter, Takashi Miike en Dario Argento zien, maar het niveau is dusdanig consequent dat ik door blijf kijken. Deze korte film wordt wat naar beneden gehaald door het houterige en cheesy acteerwerrk. Vooral de flashbacks van de ouders zijn lachwekkend slecht. Toch is de bovennatuurlijke entiteit in het verhaal buitengewoon gaaf vorm gegeven met zijn schokkerige, onnatuurlijke bewegingen. Een zeldzaam geval van CGI die bijdraagt aan het unheimische en er geen afbreuk aan doet. Alleen jammer dat het beperkt blijft tot één toffe scène waarin hij/het lang in beeld komt en één korte scéne die indruk maakt. En ik ga nog wel even door met deze korte films. De volgende is Pelts van Dario Argento...!

2* Sick Girl

Een lesbische horrorkomedie met insecten. De soort film waarin iedereen praat alsof hij/zij een serieus spraakgebrek heeft. Voor een film van nog geen uur neemt het erg lang zijn tijd om op gang te komen, maar op zich is het wel schattig om de twee jonge vrouwen in de eerste fase van hun prille relatie te zien. Iets te weinig gore. Al is het slotstuk - een hommage aan The Fly- wel de moeite van het wachten waard.

2* Pick Me Up

Twee psychopaten, één doelwit. Een 'torture porn' die vooral uitblinkt in slecht acteerwerk en een middelmatig script. Niet grappig. Niet spannend. Niet origineel. Alleen het westerndeuntje op de soundtrack en de imposante hoed van één van de slechteriken spreken tot de verbeelding, maar cultregisseur Larry Cohen geeft zijn publiek verder echt te weinig. Oké, alleen het einde is wel een hilarische afsluiter.

2.5* Imprint

Miike vliegt hier toch een beetje mee uit de bocht. Niet alleen omdat de Amerikaanse hoofdrolspeler (Billy Drago) tussen de in steenkolenengels wauwelende Japanse acteurs alsnog het meest onverstaanbaar blijkt. Heeft hij op acteerschool gezeten met de beruchte Tommy Wiseau!? De Japanse regisseur is zelf óók niet op zijn best met een extreem vrouwonvriendelijke versie van het Rashomon effect: een onbetrouwbare verteller kleurt de werkelijkheid steeds net iets anders in. In handen van deze moderne verteller is de uitkomst eerder onzinnig dan dat het een prettige verwarring oproept. En toch is het ergens jammer dat de productie uiteindelijk faalt, want de setting van een hels bordeel is sfeervol gevonden en er zitten enkele onderhoudende horrorscénes in. Het is leuk gevonden om Amerikaanse kijkers te confronteren met een geperverteerd oriëntalisme waarmee vooroordelen en seksuele fantasieën op de hak worden genomen.

Family 3.0*

Oerdegelijke horrorkomedie. Vooral genietbaar om hoe George Wendt zijn sympathieke psychopaat neerzet. Eerder een hele sneue meneer op zoek naar liefde en genegenheid dan een echte engerd. Je zou bijna medelijden krijgen dat hij 'zichzelf' continu pijnigt met verwijten en beschuldigingen. Wel jammer dat zijn gekte niet helemaal consequent is. Dan ziet/hoort hij dingen die er niet zijn, maar hij weet zichzelf steeds te herpakken op de momenten dat het de filmmakers uitkomt. Daarnaast had het beperkte gegeven (buurman is een seriemoordenaar) best een stuk korter gekund. Nu gaat het een tikkeltje slepen op de momenten dat hij geen contact heeft met zijn nieuwe buren.

Pelts 3.0*

Net als John Carpenter met 'Cigarette Burns' komt Dario Argento verrassend goed tot zijn recht in de fan service die 'Masters of Horror' biedt. Het heeft de opvallende kleurtinten in de decors en het synthesizer gejengel op de soundtrack, zoals in zijn vroegere giallo klassiekers. Eigenlijk hadden ze een Italiaanse cast moeten nasynchroniseren om een nog sterker retro-effect te krijgen. Hier zit de foutheid 'm in een groezelig B-plot vol gore over een gesjeesde man van middelbare leeftijd (Meat Loaf) die een stripster probeert om te kopen met een bontjas. Het is de aanzet tot zwoele verleiding en weerzinwekkend sadomasochisme. Argento is een een meester in het maken van 'seedy pulp' zonder een logisch plot of zonder beklijvende acteerprestaties, maar door zijn opvallende signatuur als cineast krijgt de slechtheid ervan een nachtmerrieachtige kwaliteit. De touch voor dit type cinema is hij in deze laatste fase van zijn leven/carrière kwijtgeraakt. Hier zien we echter nog even een glimp van wat de man ooit iconisch maakte.

The Screwfly Solution 3.5*

Onverwacht goed. 'The Screwfly Solution' (2006) is gebaseerd op een kort verhaal met dezelfde titel (1977) van de feministe Alice Sheldon. Regisseur Joe Dante maakt er een beduidend originelere film van dan veel van zijn MoH-collega's. De vrouwelijke personages zijn geen interdimensionele heksen of exotische hertenmonsters. En vrouwenlichamen worden niet alleen ingezet als visueel appetijtelijk vlees dat kunstig vernederd, mishandeld, aangerand en/of misbruikt mag worden. Voor de verandering eens geen puberale vrouwenhaat, integendeel: mysogenie is het onderwerp.

Net zoals bij de andere delen, zie je dat de regisseur tijd noch geld had om zijn wilde ideeën op het scherm te krijgen. Te beginnen met een overkill aan verschillende perspectieven in een film van nog geen uur. Daarnaast laat ook het acteerwerk ernstig te wensen over. En toch ben ik bereid de overduidelijke minpunten met mildheid te bezien, want het is een moedig project; enorm rijk aan interessante ideeën, en dat in een reeks waarin de meeste generatiegenoten zwichten voor gemakzuchtige fan service. Zonde dat Dante dit complexe project niet volwaardig heeft uit kunnen werken: als speelfilm met een passende speelduur en met betere speciale effecten.

Right to Die 3.0*

Een ouderwets spookverhaal met donkere ruimtes en de voelbare aanwezigheid van een bovennatuurlijke entiteit. Martin Donovan is oké als de huisman die zwaar gestraft wordt als hij zijn vrouw zwaar gewond achterlaat bij een auto-ongeluk. Zij is zwaar verminkt en op sterven na dood, terwijl hij de keuze moet nemen of hij haar leven beëindigt. Of is hier toch meer aan de hand? Voor een film met zo'n voorspelbaar uitgangspunt heeft het lekker veel twists en turns en een paar ongegeneerd ranzige scenes.

The Black Cat 3.0*

Jeffrey Combs zet een hele leuke Edgar Allan Poe neer: een zuipende rotzak die zijn poëzie hoger heeft staan dan zijn begeerlijke jonge vrouw. Onbegrijpelijk, want Elyse Levesque is beeldschoon. Het budget is aardig besteed aan een fijne gotische set en enkele lekker bloederige scenes. Echt eng of spannend wil het niet worden, maar omdat de nadruk meer op het drama ligt dan op het griezelen, geeft dat helemaal niet.

Vlaamse poging om in te haken op het succes van de duistere misdaadseries uit die tijd. Van wat ik mij herinner is het een tikkeltje fragmentarisch: veel kleine losstaande verhaaltjes in plaats van echt een sterke opbouw. Veel functioneel naakt en gratuit geweld.

Misdaad en straf voor psychopaten. 'Mouse' (2021) is een heerlijke moraliteitsfabel over het bestaan van kwaadaardigheid in de hersenbedrading van sommige mensen. Hoe ver mag een maatschappij gaan om kindermoordenaars en serieverkrachters af te straffen? Zouden slachtoffers en nabestaanden meer rechten mogen krijgen om hun wraakgevoelens te botvieren? En is er in religieuze zin überhaupt vergeving mogelijk voor psychopaten? Oprecht wel één van de betere Zuid-Koreaanse series. De groezelige, naargeestige en sombere sfeer. De uitgesproken types die wat warmte geven aan het duistere geheel. Het SF-element is in eerste instantie een tikkeltje mal, maar het past wonderwel bij de gekozen thematiek. Je weet dat je een goede serie kijkt als het einde ervan zoveel verschillende emoties oproept.

De schitterende openingssequentie met een nummer van Spinvis ten spijt, maar deze poging om het klassieke Griekse noodlotsverhaal van Medea te vertalen naar de eigentijdse politiek werkt niet helemaal. De personages zijn kil en onaangenaam. Het is volstrekt ongeloofwaardig. De zwarte humor is vooral aan de flauwe kant. Op zich wel grappig om voor ons, Hollanders, belangrijke thema's terug te zien, als de opkomst en ondergang van Fortuyn, de bouwfraude, de vastgoedmaffia en bijbehorende liquidaties. Leuk om gezien te hebben, maar meer ook niet.

Zelfde stijl en sfeer als The X-files, maar dan met de nadruk op spirituele en occulte dingen. Altijd wel een zwak gehad voor Lance Henriksen met zijn karakteristiek lelijke tronie.

Vreemde serie die een juiste balans weet te vinden tussen droge sketches, flauwe onderbroekenlol en zelfs gevoelig drama. Het helpt dat acteurs en actrices perfect op elkaar ingespeeld zijn en daarom allemaal nog beter tot hun recht komen. Goed nieuws dat de tweede reeks al reeds aangekondigd is. Laat dit maar uitgroeien tot een verdiende cult-hit!

Met de komst van een nieuw typetje - de Russische Svetlana - raken de gemoederen opnieuw verhit aan boord van de Tasman. Ook het tweede seizoen heeft dezelfde vreemde mengeling van hilariteit, ontroering en absurdisme. Iets minder een verrassingseffect, want het concept is inmiddels bekend.

De Palestijnse droom. Het blijft sterk hoe 'Mo' (2025) de angsten en verlangens in beeld brengt van Palestijnen in Amerika. Kille bureaucratische processen rond asielstatussen. Moeilijkheden om financieel rond te komen. De angst om iets van jezelf te verliezen bij het inburgeren, maar tegelijkertijd de werkelijkheid dat Palestijnen geen land hebben om naar terug te keren. Wat maakt iemand eigenlijk nog een Palestijn als die persoon inmiddels volledig onderdeel is van de Amerikaanse samenleving? Het tweede seizoen van 'Mo' (2025) weet op een opvallend luchtige manier beladen discussies aan te snijden rond het conflict tussen Israël en Palestina. Door de sterke grappen voelt het nooit als een prekerig pamflet, maar je krijgt het wel te doen met Mo's persoonlijke intifada tegen hummus en de Israëliër die zijn vriendin heeft afgepakt. Het bouwt op naar een schrijnende slotaflevering waarin alle symbolische hints op hun plek vallen als de Najjars' eindelijk terugkeren naar Palestina. Gaat het Mo lukken om zijn eigen trots in te slikken tegenover zoveel onrecht!?

Omroep Max kwam precies op het juiste moment met deze nostalgische musical-serie met een knipoog. Ik heb niks met de revue of Nederlandstalige muziek, maar de sfeer van de stijve jaren vijftig wordt bijzonder fijn op het beeld gebracht, met het theater als een soort baken van licht in een tijd waarin de zuilen nog een wig dreven tussen de verschillende groepen mensen. Een beetje oubollig. Veel ruimte voor rake sfeerschetsen. Alleen al de intro was elke week opnieuw smullen geblazen. Ook een fijne cast met o.a. het mooie talent Noortje Herlaar, een glansrol voor Peter Blok als de stijve hark met het warme hart en Annet Malherbe als de opgefokte moederkloek. De opvolger 'Goedenavond, dames en heren' (2015) was wel een pak minder: een stuk serieuzer en minder speels.

Een beetje van Stephen King en een heleboel van Bredan Gleeson. Het eerste seizoen van 'Mr. Mercedes' (2017) is een prima vehikel voor de Ierse acteur om zichzelf neer te zetten als oude chagrijn. Zoals het een karakter uit de stallen van de horrormeester betaamt: in een constante staat van dronkenschap. Zelfs in de steeds veranderende introductie weet Gleeson de aandacht op zichzelf te vestigen. Ik kon 't niet over mijn hart verkrijgen om deze intro's over te staan. In eerste instantie had ik minder met massamoordenaar Brady Hartfield (Harry Treadaway) als de kneuzige kameleon die zijn eigen frustraties afreageert op anderen. Maar gaandeweg blijkt bij de zwarte humor te passen dat deze absolute nobody door niemand gezien wordt als de levensgevaarlijke tijdbom die hij is. Ook een dikke pluim voor de heerlijke soundtrack.

Sommige verhalen werken beter als film dan als serie. Ik kan 't een verfilming van Stephen King best vergeven dat het vergezocht en onlogisch in elkaar steekt. King is nu eenmaal een beetje campy. Maar het tweede seizoen van 'Mr. Mercedes' (2018) komt tergend traag op gang. Er lijkt naar het einde toe iets van spanning in te komen, maar ook dat helpen ze vakkundig om zeep. Of zoals mijn seriemaatje met wat droevige stem zei: 'Kaj, ze lullen zoveel!'

Iets beter dan het vorige seizoen, maar het lukt 'Mr Mercedes' opnieuw niet om de energie terug te halen van de eerste reeks. Deels rechtbankdrama. Deels een soort Fargo met een tiener die per ongeluk in het vizier komt van onhandige criminelen. Wel weer erg genoten van de zwarte humor en bizarre dialogen. Al zeg ik eerlijk dat je vooral op je honger blijft zitten voor een afsluiting van de saga rond Brady Hartsfield.

Dit eerste seizoen drijft volledig op het charisma van James Nesbitt, en laat hem daar in ieder geval geen tekort van hebben. Het is alleen jammer dat de losstaande episodes enorm verschillen in niveau. De serie schijnt beter te worden in de latere seizoenen, maar ik ben destijds afgehaakt na één seizoen omdat het niet genoeg mijn aandacht trok om door te zetten.

Mooie televisie. Het uitgangspunt - er staat een muur in het betreffende land of gebied - lijkt wat karig voor zes losstaande afleveringen maar elke regio heeft zo'n enorm ander verhaal, en het is vrijwel altijd even schrijnend en aangrijpend. Wel een beetje traditioneel in dat Menno Bentveld door het beeld waggelt en de boel aan elkaar praat, maar hij is een leuke presentator en het lijkt of het hem echt wat doet. Overigens heb ik de tweede reeks helemaal gemist, dus deze toevoeging is een mooie aanleiding om ook die afleveringen mee te gaan pikken op uitzending gemist.