Opinions

Aanstekelijke mix van satire en feel good comedy. Kimmy Schmidt is een leuk personage als het naïeve ex-sektelid dat haar nieuwe leven in de moderne jungle blijmoedig probeert vorm te geven. Ellie Kemper weet haar neer te zetten als een expressieve jonge vrouw waarvan je elke emotie op haar gezicht terug ziet komen. Tituss Burgess is even geestig als de nichterige drama queen die vooral om zichzelf en zijn eigen behoeftes geeft. Leuk hoe het op een speelse manier met platgetreden clichés van de sitcom speelt en er vervolgens een geheel eigen draai aan geeft. Verwacht dus ook veel verwijzingen naar andere grote series en films die zich in New York afspeelden.

Voornaamste pluspunt is dat het volzit met idiote bijrollen die gespeeld worden door (ex-) leden van Saturday Night Live. Elke aflevering is opgezet als een sketch waarin Kimmy nieuwe idiote mannen op haar pad vindt die doorslaan in hun narcistische gekkigheid. Ook esthetisch is het genieten geblazen met de vele vrolijke kleurtjes en overdreven mooie locaties. Zelfs een shitty appartement wordt in het universum van Kimmy nog tot een visitekaartje voor leven in het multiculturele New York.

Wel denk ik dat de serie bloedirritant kan zijn voor sommige kijkers. Het is zeker geen middle of the road met voor elk wat wils, maar de komedie is consequent hyperactief luidruchtig en het zit vol met quasi-hippe verwijzingen naar populaire fenomenen. In die zin weet je vanaf de allereerste episode al of de stijl en sfeer in jouw straatje passen. Vooral de moeite waard voor mensen die smachten naar een gezonde dosis suikerzoete vrolijkheid van dertien afleveringen lang gezamenlijk komisch talent van scherpe schrijvers en ijzersterke komische acteurs.

Ook het tweede seizoen blijft het genieten van de hyperactieve pogingen van Kimmy Schmidt om haar eigen leven op te bouwen. Voor de vervolgreeks is er een nieuw blik komieken en bekende acteurs opengetrokken om typetjes te spelen. Tina Fey doet zelf een hilarische psychiater met twee verschillende gezichten: overdag is zij het stereotiep van de begripvolle therapeute, maar 's avonds ontpopt zij zich tot alcohol zuipend feestbeest. Een leuk tegenwicht op Kimmy Schmidt als het lieve kindmeisje dat zich altijd zelf heeft moeten redden. Eigenlijk doet deze reeks er in alles een schepje bovenop: nóg spitsvondigere dialogen; nóg meer pop culture verwijzingen; nóg meer visuele grappen die in een oogwenk voorbij zijn; nóg meer aandacht op de zang van Titus Andromedon.

Ellie Kemper is nog steeds het stralende middelpunt in deze kinderlijke technicolor-fantasie, maar het format begint sleets te raken. Vooral omdat de plotlijnen rond Lillian Kaushtupper (Carol Kane) en Jacqueline White (Jane Krakowski) vervelend lang worden uitgerekt. Eerst dat gedoe met gentrification en het veranderen van de naam Redskins, daarna de liefdesrelaties met Artie en Russ (met een erg vervelende plotwending als hij van uiterlijk verandert) Titus Andromedon (Tituss Burgess) is ook niet meer zo leuk als voorheen, al heeft hij nu ook een paar van de leukste momenten uit de reeks. Het helpt ook niet dat iedereen een obligate love interest heeft terwijl de conflicten rond Kimmy niet echt ergens toe leiden. Te willekeurig voor serieuze karakterontwikkeling, maar te gestructureerd voor gestoorde waanzin. Wel leuk dat ze Kimmy wat grimmiger en cynischer hebben gemaakt, als iemand die nu ook de klappen heeft gehad die 'het echte leven' soms uitdeelt.

Het laatste seizoen van deze feministisch correcte Amélie Poulain in New York. Net als in het vorige seizoen schippert de serie tussen vrolijke, suikerzoete relatieperikelen en keiharde satire. Dit moet dan ook wel het seizoen zijn waarin fouten mannen de volle laag krijgen. Zoals in 'Party Monster: Scratching the Surface', waarin ene DJ Fingablast een soort 'Making a Murderer' maakt over de sekteleider (Jon Hamm) waar Kimmy zoveel mee had te stellen. Of de grimmige #metoo-spoof waarin Mr Frumpus tijdens audities zenuwachtige acteurs dwingt om het pielemuisje van een handpop aan te raken. Om ze daarna alsnog genadeloos af te wijzen voor de nieuwe rol. Incidenteel is het echt heel sterk, maar de vaste personages hebben uiteindelijk weinig interessante verhaallijnen. Gedoe rond een tech-startup. Kimmy schrijft een kinderboek en heeft een trauma. Titus regisseert schooltoneel, schrijft een pilot voor een TV-serie en probeert nog altijd Mikey terug te krijgen. Jacqueline moet dealen met haar nieuwe economische situatie en Lilian is nog altijd in oorlog met gentrification. Misschien is de one-off episode 'Sliding Van Doors' - waarin alle karakters zich opeens anders tot elkaar verhouden door hun alternatieve lotsbestemmingen - een leukere seriefinale dan het daadwerkelijke slot. Het gevoel bekruipt me dat de schrijvers ook niet goed wisten wat ze met de personages aanmoesten en er maar zoveel mogelijk verwijzingen naar popcultuur inschreven.

Niet veel toe te voegen aan de vorige reacties. 'Undercover' (2019) is een alleszins gelikte productie en het undercover-aspect is leuk uitgewerkt. Zowel flikken als criminelen moeten een rol spelen om niet ten onder te gaan aan elkaars rigide spelregels. Het is alleen zo jammer dat de serie in een moordend tempo cliffhangers en plotwendingen op je afvuurt, waardoor de spanningsboog misschien strak blijft maar het tegelijkertijd vaak ten koste gaat van de emotionele ontwikkeling. Neem bijvoorbeeld het moment dat John Zwart tegen zijn gevoel in moet besluiten om Jurgen dood te schieten, terwijl hij weet wat dit gaat betekenen voor zijn eigen dochter. Het zou een zwaar en beladen moment kunnen zijn, maar voelt nu onverdiend omdat er een deugdelijke opbouw mist waarin je een band hebt gekregen met betrokken personages. Sterker nog: die Jurgen stond me zo tegen als karikaturale boef, dat het noodlottige schot geen enkele emotie losmaakte. Ik pik dit eruit als voorbeeld, maar er zijn meer momenten dat de serie toewerkt naar een catharsis maar de opbouw ernaartoe onverdiend voelt. 'Undercover' kijkt lekker weg maar beklijft te weinig.

Om de één of andere reden hoopte ik dat de zwakheden van het hele seizoen goedgemaakt zouden worden met een zinderende slotaflevering. Maar ze hebben zich er echt een beetje te makkelijk vanaf gemaakt met een vrij standaard thriller-einde. Volledig volgens 't boekje. De plotlijn rond Bilzarian is gemakshalve maar helemaal gedumpt en Ferry heeft er geen aandeel in. Op zich komt de broederliefde tussen Laurent en JP wel sterk naar voren in een ijzersterke openingsscéne, maar 't voelt nu vooral als de voorspelbare aankondiging van een naderende dood. Slotconclusie: een onbevredigend seizoen waarin de veelheid aan oude en nieuwe personages ten koste gaat van een sterke focus of strakke spanningsboog. Veel gemakzuchtige opvulling, terwijl het plot aan elkaar hangt van flauwe wendingen als 'Breaking Bob' er weer een zooitje van maakt.

Schitterende sets en uitmuntend acteerwerk, maar het script is helaas belabberd geschreven. De Duitsers verwerken hun oorlogsverleden kennelijk graag door het te zien vanuit elk oorlogscliché denkbaar. Helemaal tenenkrommend zijn die 'oscarwinnende' momentjes waarin de acteurs even moeten schitteren met melodramatische dialogen over de zinloosheid van de oorlog. Daarnaast hangt het script aan elkaar van krankzinnige toevalligheden en half uitgewerkte ideetjes. Zo jammer, want qua sfeer en stijl wordt er hier iets bovengemiddeld moois neergezet. Hier had waarschijnlijk een meesterwerk ingezeten als er iets meer gelaagde keuzes gemaakt waren in het script.

Vreemde mix van allerlei verschillende smaken. Het heeft de indringende sfeer van een apocalyptisch verhaal waarin de personages hun menselijkheid elke episode iets meer aan het verliezen zijn. Daarbij is het niet duidelijk wie er nou precies bij welk kamp hoort. Toch weet het op compleet onverwachte momenten ontroerend en humaan te worden, terwijl sommige personages de meest afschrikwekkende daden hebben begaan. Uiteindelijk is het vooral een ontzettend geestige serie door zijn inktzwarte galgenhumor, dik aangezette absurdisme en goofy karakters. Het enige nadeel bij Britse series is dat zij niet altijd de hoeveelheid episodes hebben als Amerikaanse series. Deze serie komt met zijn zes afleveringen wel erg abrupt ten einde.

Dit tweede seizoen heeft een beduidend zwakker mysterie om de aandacht vast te houden. Dat wordt gelukkig opgevangen door de relaties tussen karakters steeds op de meest idiote manieren te laten verschuiven. Hier zit de mindfuck hem steeds in wie er voor welke factie kiest. Ook dit seizoen is het weer genieten van de keurig gestileerde actiescènes en het creatieve gebruik van kleurenfilters.