Opinions

Iets minder dan het eerste seizoen. Het lijkt me een onmogelijke opgave om zo'n beperkt format te continueren. Maar 'Squid Game' (2024) lost het verrassend sterk op met een focus op de gemangelde Seong Gi-hun (Lee Jung-jae) die nieuwe betekenis heeft gevonden: het spel stoppen. Die existentiële drive om anderen te beschermen tegen het soort onrecht dat geprivilegieerden loslaten op de wereld. Met het aankomende derde seizoen laat het zich wel raden hoe Gihun's pogingen ongeveer gaan lopen. Toch weet 'Squid Game' (2024) opnieuw te vermaken met die hyperrealistische kinderspelletjes en de labyrintische sfeershots richting de executieruimten. De nieuwe deelnemers als spartelende vissen in een spel waarvan sommigen de regels kennen en anderen nog blijmoedig onwetend zijn. Zeker als zelfs verzet een ingecalculeerd onderdeel van het spel blijkt. Je ontsnapt niet makkelijk aan kapitalistische krachten.

De Squid Games zelf zijn nog even indringend als altijd. Het blijft toch visueel imposant door die combinatie van lieflijke sets met bloederige taferelen. Zoveel mensen die de meest gruwelijke dingen moeten doen om te overleven. Ze compenseren het lagere aantal deelnemers met imposante sets met hoogteverschillen of een labyrinthische opzet. Ook 456 (Lee Jung-jae) blijft een fantastische acteur. Van vrolijke vrijbuiter met een goed hart naar revolutionair en uiteindelijk compleet gebroken door het systeem. Het is alleen jammer dat 'Squid Game' wel erg veel irritante zijlijnen nodig heeft om de afleveringen te blijven vullen. Het helpt ook niet dat die veelbekritiseerde VIPS opnieuw opduiken voor comic relief.

Over de koude oorlog van het gezinsleven, met al haar sluimerende verlangens en jarenlang opgebouwde onderlinge frustraties. In vier afzonderlijke episodes worden verschillende levensfasen verteld uit het leven van de stoicijnse Olive Kitteridge (Francis McDormand), die zich met chagrijn en botheid staande probeert te houden tegenover de schaduwkanten van het leven. Juist dat onaangepaste maakt haar voor mij tot een sympathiek personage, omdat ze zich daarmee openlijk verzet tegen de kleinburgerlijkheid die anderen op haar projecteren. Ze kiest haar eigen pad en betaalt daar soms een prijs voor. Hoe anders is haar liefhebbende echtgenoot (Richard Jenkins), die zich dan juist weer vastklampt aan een irritant positivisme en mensenliefde, een overlevingsstrategie waar hij zijn levensenergie uit haalt. Die twee radicaal afwijkende levensvisies botsen natuurlijk met elkaar, maar tegelijkertijd zit daar ook de kracht van de serie: hoe de horkerige madam en de onverwoestbare positivo elkaar aantrekken en afstoten, terwijl ze door de jaren heen óók een diep soort genegenheid en loyaliteit blijven voelen.

Niet de leukste reeks van Tim den Besten, maar het levert aandoenlijke televisie op hoe elke aflevering verschillende 'outsiders' tegenover elkaar komen te staan. Het zijn toch weer wonderlijke mensen als Danny de eigentijdse Robin Hood, die steelt van multinationals en geeft aan de gewone mensen. Maar een kar met vers brood ('nog bedoeld voor consumptie') laat hij braaf staan. Of Maarten, de flat earth gelovige, die zich vervreemdde van vrienden en familie, maar met gelijkgestemden een verbroederingsclubje heeft gevormd. En zo haaks staat deze naar binnen gekeerde cult tegenover de homo- en transmannen van Ballroom, die met dans en expressie jonge mensen onderwijzen dat je je anders-zijn moet omarmen. Of de jonge (ex-) vegetariër die zelf haar vlees schiet, omdat ze niet tegen vlees eten is maar wel tegen de massaconsumptie ervan. Soms weet ik niet of het goed is om bepaalde mensen een podium te geven - zoals in de aflevering gezondheid - waarin geportretteerden hun niet-wetenschappelijke nonsense mogen verkondigen. Ook zijn de afleveringen dan wel thematisch gegroepeerd, maar ik miste een duidelijke conclusie of enige duiding. En eerlijk: ik denk dat Den Besten het beste tot z'n recht komt in één op één interviews met (semi-) bekende gasten. Gelukkig zit er ook weer een nieuwe reeks van Tim's/\Tent aan te komen!