Opinions

Spectaculaire zesdelige documentaire-reeks over surfpionier Garrett McNamara die, na een bezoek aan het kleine vissersdorp Nazaré in Portugal, ervan overtuigd raakt dat het dorp omgetoverd kan worden tot 's werelds meest vooraanstaande surfbestemming voor hoge golven. De beelden van het surfen op de extreem hoge golven zijn werkelijk adembenemend mooi en de charismatische McNamara is een fascinerende hoofdpersoon. De combinatie van leuke interviews met allerlei kleurrijke figuren uit de surfsport en imposant camerawerk maken hier een onderhoudende serie van. Gevolgd door een tweede reeks van zes afleveringen.

Sterke tweede reeks van deze HBO-documentaireserie over het kleine vissersdorp Nazaré in Portugal, op de kaart gezet door surfpionier Garrett McNamara als het mekka voor hoge golven. McNamara zelf komt steeds minder aan bod, maar voor hem in de plaats komen veel andere leuke surfers en het visuele spektakel wordt er in ieder geval niet minder om. Bij het beginnen aan deze serie vroeg ik me af hoe de makers in godsnaam twee seizoenen interessant zouden kunnen houden, maar inmiddels sta ik te springen om een derde.

De schaduw van The Matrix, Lost en Dark (van dezelfde schrijver en regisseur) hangt over deze duistere (letterlijk en figuurlijk) serie over mysterieuze gebeurtenissen op een stoomschip onderweg van Londen naar New York. Dat neemt een deel van de verrassing wel weg. Sfeer genoeg en het ziet er visueel allemaal indrukwekkend uit, maar het tempo ligt laag en de personages weten niet echt te boeien, net als de plot. Wel leuk gedaan is hoe de personages in verschillende talen tegen elkaar aan lopen te schreeuwen maar elkaar toch min of meer begrijpen. Het onvermijdelijke open einde dient zich aan in de laatste aflevering, met een plottwist waarvan ik nog niet kan inschatten of deze briljant of stupide is.

Onderhoudende, knap gemonteerde documentaire-reeks over het veelbewogen jaar 1971, toen ingrijpende politieke veranderingen gepaard gingen met een overdaad aan baanbrekende muziek. Hier en daar valt de serie een beetje in herhaling en met acht afleveringen is het wellicht iets teveel van het goede, maar het archiefmateriaal is indrukwekkend en er valt te genieten van heel wat goede muziek.

Ambitieuze, mysterieuze science fiction-serie, gebaseerd op het gelijknamige boek van de chinese schrijver Liu Cixin. Ik moest er even inkomen en vooral ook wennen aan de personages, maar na een paar afleveringen pakte de serie me bij de lurven en ging ik er helemaal in mee. Hoogtepunt is de bijzonder heftige vijfde aflevering, die visueel flink uitpakt. Naar het einde toe wordt alles wat meer stemmig en ingetogen, maar tegelijkertijd wint de serie dan steeds meer aan emotionele kracht. Een tweede seizoen lijkt me essentieel.

Sterke dramaserie van de BBC, bestaande uit zes afleveringen die onderling niets met elkaar te maken hebben. Centraal staat steeds een man of vrouw die ergens van beschuldigd wordt, waarna we zien hoe het zover heeft kunnen komen. De plotlijnen zijn niet overal even plausibel en niet alle afleveringen zijn even goed, maar overwegend is dit een meeslepende en goed uitgewerkte serie. Sterk geacteerd ook; met name Christopher Eccleston is hier geweldig. Wat heb ik om hem moeten lachen zeg, geweldig.

Verreweg de slechtste spin-off tot nu toe, met een amper boeiend plot en bordkartonnen personages. Sporadisch komt de boel een beetje tot leven, maar overwegend balanceert dit op de rand van de afgrond. Welgeteld 1 van de 8 afleveringen is echt de moeite waard (de 5e); de rest valt continu in herhaling of weet de aandacht er amper bij te houden. Caravan Of Courage: An Ewok Adventure steekt hier best goed bij af!

Verrassend leuke en sporadisch best aangrijpende driedelige documentaire over het kortstondige maar zeer succesvolle bestaan van het trio Linda, Roos en Jessica. Katja Schuurman en Babette Van Veen praten openhartig en met veel gevoel voor humor over de ups en downs van die bewogen tijd en er komt veel mooi archiefmateriaal langs.

Indringende, aangrijpende vierdelige miniserie over de 13-jarige Jamie Miller (Owen Cooper), die op een ochtend wordt gearresteerd voor de moord op een tienermeisje van zijn school. Stephen Graham, hier tevens mede-scenarist, is fantastisch als de vader van het gezin, maar de show wordt gestolen door Cooper, die hier zijn debuut maakt. Daar gaan we ongetwijfeld nog veel van horen. De hele cast is overigens eersteklas. Knap geschreven en werkelijk briljant gefilmd, met iedere aflevering bestaande uit één lange take.

Redelijk interessante vierdelige documentaire-serie over opkomst en ondergang van het destijds zeer populaire televisie-fenomeen Baywatch. De meeste betrokkenen komen aan het woord, al ontbreken er wel wat klinkende namen. David Hasselhoff is in ieder geval prominent van de partij in al zijn arrogantie, al moet ik altijd wel om hem lachen. De eerste twee afleveringen zijn erg oppervlakkig, maar gelukkig graaft men in de laatste twee een stuk dieper, wanneer de vele problemen en verslavingen van een aantal castleden belicht worden.

Mooie balans tussen drama en humor, met ditmaal Gervais in een wat meer herkenbare, menselijke rol. De goed getimede grappen zijn sporadisch nog best hard, maar ook de meer sentimentele elementen van de plot werken naar behoren. Heel wat bekende gezichten uit eerdere series van Gervais duiken op in belangrijke bijrollen.

Sterke tweede reeks, alhoewel de humor meer verschuift richting de botte grappen en grollen die we kennen van Gervais' eerdere werk. Jammer; blijkbaar had hij ditmaal wat minder vertrouwen in zijn personages en voelde hij de drang dit te compenseren. Onnodig, want het is juist de ongedwongen charme van de hoofdpersonen waar de kracht van de serie ligt.

Derde, laatste en helaas ook wel minste seizoen van dit komische drama. Een aantal belangrijke personages hebben het veld moeten ruimen en er is meer ruimte ingebouwd voor de enigszins geforceerde, ongemakkelijke harde grappen die we van Ricky Gervais gewend zijn. Jammer, want de zorgvuldig getroffen balans tussen zwarte humor en rake emotionele momenten was nu juist het sterkste punt van de serie. Nu is de balans een beetje zoek. Gelukkig zijn de charmante personages nog steeds de moeite waard en heeft Gervais een prachtige laatste scene voor de kijker in petto.

Indrukwekkende driedelige documentaire over de de aardbeving in Nepal in 2015, waarbij bijna 9000 mensen het leven lieten en 3,5 miljoen mensen dakloos raakten. De enorme omvang van de ramp wordt aan de hand van indringende persoonlijke verhalen van betrokkenen uit de doeken gedaan, ondersteund door beeldmateriaal geschoten tijdens de aardbeving. Uiteindelijk is de documentaire vooral een document over menselijk gedrag; goed, slecht en alles daar tussenin.

De zoveelste spin-off van Star Wars en wederom niet heel geweldig. Het personage Ahsoka (op de automatische piloot gespeeld door Rosario Dawson) is hier behoorlijk suf en vooral saai. De serie moet het dan ook vooral hebben van enkele kleurrijke bijrollen, waarbij David Tennant in positieve zin opvalt als de stem van robot Huyang. Van de acht afleveringen is alleen de vijfde echt de moeite waard, met een fijne gastrol van Hayden Christensen. De sfeer die in die aflevering wordt getroffen mist in de rest van de serie, hoe mooi en verzorgd alles er verder ook uit ziet. Er zal ongetwijfeld een tweede reeks komen en die zal ik vast ook weer gaan kijken, maar vooralsnog is dit niet heel bijzonder.

Zeer vermakelijke, verrassend openhartige documentaire waarin Charlie Sheen een boekje open doet over zijn roemruchte verleden. Wat bepaalde onderwerpen betreft lijkt hij zich er wat makkelijk van af te maken, maar overwegend komt hij oprecht over, waarbij hij de kleurrijke (en vaak ook schrijnende) verhalen met veel humor brengt. De documentaire is opgedeeld in twee delen van anderhalf uur, met het tweede deel vooral handelend over zijn periode als hoofdrolspeler in de sitcom Two And A Half Men. Ik vond het eerste deel boeiender, maar al met al is dit een eersteklas documentaire.

Prima serie over een succesvolle journaliste (Hilary Swank) die na een schandaal in New York noodgedwongen moet uitwijken naar een kleine krant in Anchorage, Alaska. Swank is heerlijk bot in de hoofdrol en ziet zich omringd door een prima supporting cast. Regisseur en producent Tom McCarthy (oa bekend van de film Spotlight) zorgt voor een uitgebalanceerde mix van drama, humor en spanning, met goed uitgewerkte personages en intelligente plotlijnen. Hier en daar maakt de serie zich er iets te makkelijk vanaf, maar de sympathieke hoofdpersonen en de eersteklas dialogen tillen de boel met gemak boven de middelmaat uit.

Spannende, mysterieuze japanse Netflix-serie over een soort parallelle wereld, waarin inwoners van een grotendeels verlaten Tokyo moeten deelnemen aan een grote reeks sadistische spellen om te overleven. Het Escape Room/ Saw-achtige uitgangspunt is niet bepaald vernieuwend, maar werkt wel. Tenminste, wanneer de serie zich focust op de spellen. Alles daarbuiten is nogal melodramatisch en weinig boeiend. De personages spreken ook niet bepaald tot de verbeelding. Goed gemaakt en onderhoudend, maar na de eerste paar afleveringen zakt de boel flink in, waarna het niet helemaal meer goed komt. Hopelijk is seizoen twee beter.

Langdradig, sentimenteel tweede en laatste seizoen, met vooral eindeloos geleuter over gevoelens en onnodig opgerekte (en nogal vergezochte) spelrondes, vaak verdeeld over meerdere afleveringen. Bij vlagen best spannend alsmede behoorlijk bruut en bloederig, maar het zeurt allemaal veel te lang door en uiteindelijk gaat het verhaal een richting op die eigenlijk helemaal niet boeiend is.

Een nogal frusterende kijkervaring, met enkele hele sterke afleveringen maar helaas ook een aantal zeer matige. De serie begint prima, maar gaandeweg komt de klad er behoorlijk in, met name door de verhaallijnen over de hybriden (robots met een menselijk bewustzijn). Die zijn simpelweg niet boeiend genoeg. Alles dat te maken heeft met de monsterlijke wezens die zijn meegenomen uit de ruimte (niet alleen xenomorphs!) is dan wel weer cool gedaan. Visueel is de serie dik in orde, al is de setting soms niet gepast en komt de titelfiguur er nogal bekaaid af. De beste aflevering is de vijfde, een soort mini Alien-film. Was de rest ook maar van die kwaliteit.

Aangename zweedse serie over de liefdesperikelen van meerdere generaties binnen één gezin. De innemende personages, de onderkoelde humor en bepaalde rake emotionele scenes tillen dit met gemak boven de middelmaat uit. De mengeling van romantiek, drama en humor doet wel wat denken aan het werk van Richard Curtis, en dan met name Love Actually. Met zes afleveringen aan de korte kant en eigenlijk smaakt dit wel naar meer, ware het niet dat het tweede seizoen nogal matig schijnt te zijn. Jammer.

Brute, zeer gewelddadige miniserie, waarin verschillende groepen en individuen in de Verenigde Staten van 1857 proberen controle te krijgen over het land in het westen. Prima geregisseerd door voormalig akteur Peter Berg, die in de eerste aflevering nog even opduikt in een klein rolletje. Camerawerk en montage zijn mij soms iets te ADHD, maar overwegend is alles zeer effectief in beeld gebracht. De cast is ook prima. De veelal gruwelijke gebeurtenissen en naargeestige sfeer zullen niet iedereen kunnen bekoren, maar ik vond dit een meeslepend en spannend epos.

Wisselvallige, gekmakend onevenwichtige Star Wars-spinoff die fungeert als een prequel van Rogue One. Plot en personages komen moeizaam op gang en de eerste paar afleveringen zijn behoorlijk saai en futloos. Pas bij aflevering acht, wanneer de serie een behoorlijk onverwachte wending neemt, wordt één en ander oprecht spannend en boeiend. Bij vlagen is Andor echt goed, maar met twaalf afleveringen is dit duidelijk teveel van het goede.

Net als seizoen 1 is dit een nogal wisselvallige bedoening, met in de eerste helft een flink aantal dodelijk saaie afleveringen. Gelukkig is de tweede helft top; zodra het lost gaat in aflevering acht blijft de kwaliteit gehandhaafd tot de laatste seconde van aflevering twaalf. Dat is dan wel weer een hele prestatie. Iets minder afleveringen en plotlijnen had wonderen kunnen doen.

Een bijzonder aangename verrassing, deze groots opgezette animatieserie gebaseerd op een voor mij onbekend computerspel. De intelligente, volwassen aanpak van zowel personages als verhaal werpt al snel zijn vruchten af en de kwaliteit van animatie is echt ongekend. Het ziet er allemaal werkelijk fantastisch uit, met veel aandacht voor detail en prachtig kleurgebruik. De stemmencast is tevens eersteklas. Na de heftige climax van aflevering drie heeft de serie moeite om weer op gang te komen, maar gaandeweg wordt de spanning weer knap opgebouwd, vooral naar het spectaculaire einde toe. Hier mag wel een tweede seizoen van komen, wat mij betreft.

De spanningsboog wordt helaas niet continu in stand gehouden, zo zakt de boel halverwege flink in, maar al met al is dit best intrigerend. Gebaseerd op een podcast (!) en geproduceerd door James Wan, met een intrigerend uitgangspunt en veel creepy elementen. Echt eng wordt het nergens, de toon is wat dat betreft hoofdzakelijk onheilspellend, maar het sfeertje is knap getroffen. Goed gemaakt en gespeeld verder, maar wellicht had dit beter gewerkt als film. Acht afleveringen is gewoonweg teveel van het goede.

Zeer spectaculair in beeld gebrachte driedelige documentaire over een expeditie naar Groenland. Bergbeklimmer Alex Honnold is daar voornemens de Ingmikortilaq te beklimmen, een imposante zeeklif die uit de bevroren zee oprijst. Met een team van bevriende klimmers en wetenschappers stippelt hij een uitdagende route uit. De autistische Honnold heeft zich inmiddels ontwikkeld tot een mediapersoonlijkheid van formaat en is ook hier een genot om naar te kijken, ook al zorgt hij binnen zijn team herhaaldelijk voor problemen. Het getoonde gebied in Groenland is van een onaardse schoonheid; alleen daarom is dit al een aanrader.

Leuke scandi noir serie over de jonge politieagente Hanna Ahlander (Sara Askelöf) die door omstandigheden tijdelijk verblijft in het vakantiehuis van haar zus in het winterse Åre, waar ze betrokken raakt bij een paar locale misdaden. Dit eerste seizoen behandelt twee zaken, waarvan de eerste duidelijk beter uitgewerkt is dan de tweede. De laatste twee afleveringen blinken vooral uit in overbodige subplots en ongeloofwaardigheid. Niettemin een onderhoudende serie, vooral de moeite waard door de sympathieke personages.

Sterke en vaak ook erg grappige documentaire-reeks over leven en carrière van de austrian oak. De reeks is opgedeeld in drie delen, Athlete, Actor en American, met zeer openhartige interviews met Schwarzenegger zelf en een grote reeks vrienden en collega's, waaronder (uiteraard) James Cameron. Schwarzenegger blijkt, naast een bijzonder complex persoon, een zeer onderhoudende verteller te zijn en hij praat alles met zichtbaar plezier aan elkaar. Tegen het einde neemt de docu een verrassende emotionele wending, die dan weer een kant van de beste man toont die we tot nu toe niet vaak hebben gezien.

Gezien de Methuselah-achtige leeftijd van David Attenborough moeten we inmiddels bij iedere nieuwe documentairereeks van de BBC vrezen dat het zijn laatste kan zijn, maar so far so good. Dit is in ieder geval weer een hele mooie, zoals altijd voorzien van magistraal camerawerk en een niet aflatende stroom aan exotische beesten en vissen. De zeven afleveringen zijn stuk voor stuk prachtig, met uiteraard ook weer de inmiddels onmisbare making of aan het einde, vaak even boeiend als de afleveringen zelf. En de statige, rustgevende voice-over van Attenborough... magie. Hopelijk wordt die man 200.

Verdienstelijke britse politie-serie, niet heel bijzonder maar wel gewoon dik in orde. Plot en personages zijn iets te lichtgewicht om genregenoot Broadchurch naar de kroon te steken, maar de cast levert degelijk spel en de zes afleveringen zijn intrigerend en spannend genoeg om verder te willen kijken. Op naar seizoen twee dus.

Eersteklas vierdelige documentaire, verrassend sterk in elkaar gezet door akteur/ regisseur Fisher Stevens. Mooi archiefmateriaal genoeg natuurlijk, maar wat dit echt de moeite waard maakt zijn de openhartige, grappige en soms ook aangrijpende interviews met de beste man zelf, alsmede die met echtgenote Victoria. Geen glossy oppervlakkig promopakket derhalve, maar een meeslepend en fascinerend portret van een uniek talent.

Uitstekende, zij het soms nogal uitputtende, tweedelige documentaire over leven en carrière van zanger/ muzikant Billy Joel. Zoals zo vaak het geval is is het eerste deel interessanter dan het tweede, mede omdat er na 1990 weinig productiefs meer uit Joel's handen is gekomen. Veel mooie en oprechte verhalen gelukkig van de beste man zelf en er zijn leuke interviews met collega-muzikanten en bewonderaars. Maar vijf uur is wel aan de te lange kant; tegen het einde is de rek er behoorlijk uit.

Iets te gekunsteld, met te veel toevalligheden en verrassende wendingen, maar deze vierdelige ierse politiethriller is in ieder geval wel onderhoudend. James Nesbitt hebben we wel eens meer charismatisch en vooral beter gezien, maar hij is acceptabel in de hoofdrol. Er schijnt een tweede seizoen te komen, maar gezien de finale lijkt me dat niet echt wenselijk en/ of de moeite waard.

Slechts zes afleveringen in dit eerste seizoen van deze uitstekende ierse politieserie, maar stuk voor stuk zijn ze de moeite waard. Eigenlijk wordt alles alleen maar beter naarmate de plotlijnen vorderen. De personages boeien vanaf het moment dat ze worden geïntroduceerd en ook visueel steekt de serie zeer sterk in elkaar. En het beste nieuws: er komt een tweede reeks!

Uitstekende tweede reeks van deze intense britse politieserie, over een team van nieuwelingen die het voor hun kiezen krijgen in Belfast. Geweldige personages, boeiende plotlijnen en precies de juiste combinatie van spanning en drama. Hier lust ik wel pap van. Goed dan ook om te vernemen dat seizoenen drie en vier inmiddels het groene (blauwe?) licht hebben gekregen.

Ook bekend als The Mandalorian seizoen drie. Het is tekenend dat de afleveringen waarin de titelfiguur niet meedoet tot de betere van de serie behoren. Niet dat alle fouten te wijten zijn aan het niet bijster interessante personage; de verhaallijntjes zijn gewoonweg niet zo boeiend en de scripts zijn rommelig en onsamenhangend. Qua sfeer is dit meer dan ooit een western, soms wel heel erg letterlijk. De laatste drie afleveringen zijn duidelijk de beste, maar nergens wordt The Mandalorian overtroffen. En bepaalde aktiescenes zijn om te huilen zo knullig. Die suffe woke crisisjeugd op die gekleurde scootertjes... dat is beneden alle peil en wil je zeker niet in Star Wars zien.

Sterke tweedelige documentaire over opkomst en ondergang van tennisfenomeen Boris Becker. Regisseur Alex Gibney interviewt hem in 2019 en opnieuw in 2022, wanneer Becker's financiële problemen zijn uitgegroeid tot een rechtszaak. Beide delen, de toepasselijk getitelde Triumph en Disaster, zijn de moeite waard en bevatten een schat aan fraaie archiefopnamen en interviews. Becker is een moeilijk te doorgronden, vaak arrogant persoon, maar uiteindelijk had ik wel met hem te doen, hoeveel foute beslissingen hij ook gemaakt heeft in zijn leven. En dat zijn er heel wat.

Bijna tien jaar na het laatste seizoen hebben de makers van deze geweldige serie het toch aangedurfd om op de proppen te komen met een vierde reeks. En gelukkig maar, want dit doet absoluut niet onder voor de eerdere seizoenen. Birgitte Nyborg (weer magistraal gespeeld door Sidse Babett Knudsen) is inmiddels minister van buitenlandse zaken en raakt betrokken bij een oliecrisis op Groenland. De plotlijnen steken zoals altijd intelligent, meeslepend en spannend in elkaar en de personages zijn nog steeds erg intrigerend. De koek lijkt hiermee echt op te zijn, maar je weet het nooit.

Onweerstaanbaar licht surrealistisch australisch drama over het complexe leven van een jongen (Felix Cameron) die zich staande probeert te houden in het Brisbane van 1983. Qua toon en plot stuitert de miniserie allerlei kanten op, maar alles wordt vakkundig op de rails gehouden door de geweldige cast. Nieuwkomer Cameron in subliem in de hoofdrol, maar ook meer gevestigde namen als Travis Fimmel, Bryan Brown en Simon Baker doen het hier geweldig. Visueel ziet her er ook allemaal prachtig uit. Sporadisch zakt de boel een beetje in, vooral wanneer bepaalde onwaarschijnlijke plotlijnen zich aandienen, maar gelukkig duurt dat nooit lang. Gebaseerd op het gelijknamige boek van Trent Dalton.

Prima derde seizoen, al hebben sommige personages moeite om interessant en vooral relevant te blijven. Gelukkig torent de angstaanjagende Homelander (Antony Starr) boven alles en iedereen uit. Hij is en blijft de voornaamste reden om te blijven kijken. Verder de gebruikelijke dosis botte en over-de-top bloederige aktiescenes, met ditmaal ook de nodige speeltijd gereserveerd voor allerlei freaky seksuele shit. Al met al nog steeds de moeite waard, maar de serie begint langzamerhand wel wat slijtage te vertonen.

De klad begint er helaas in te komen bij The Boys. Dit is met afstand het minste seizoen tot nu toe, met onnodig opgerekte (en weinig boeiende) verhaallijnen en vervelende nieuwe personages. Daarnaast zijn bepaalde expliciete scenes duidelijk slechts toegevoegd voor de shock value; inhoudelijk voegen ze niets toe. De beste aflevering is die waarin Homelander zijn verleden confronteert. De finale kan er ook mee door, maar hopelijk wordt de serie spoedig afgerond.

Originele, prettig gestoorde miniserie over een veelbelovende regisseuse (Rosa Salazar) die in 1990 naar Los Angeles, vastbesloten om haar eerste film te regisseren. Daar verandert haar droomproject al snel in een nachtmerrie. Afwisselend grappig, gruwelijk en angstaanjagend, met geweldig spel van Salazar, Catherine Keener en Eric Lange. De karige plot schiet sporadisch een beetje tekort, maar het script bevat zoveel bizarre details en maffe personages dat je hoofdzakelijk ademloos zit te kijken hoe alles en iedereen heerlijk ontspoort. Doet wel wat denken aan het werk van David Lynch, maar is uiteindelijk wel echt zijn eigen ding.

Zeer onderhoudende documentaire-reeks over een aantal up-and-coming tennisspelers, die een jaar lang gevolgd worden tijdens een aantal grote prestigieuze toernooi's over de hele wereld. De reeks is duidelijk gemodelleerd naar Formula One: Drive To Survive, eveneens van Netflix, maar daar is natuurlijk niets mis mee. If it ain't broken, don't fix it. Gaat hopelijk meer seizoenen krijgen.

Leuke, zeer onderhoudende serie van de BBC over het werk van vroedvrouwen en nonnen in een Anglicaans klooster in de achterstandswijk Poplar in het East End van Londen, eind jaren '50. De eerste aflevering is nog wat onwennig en de juiste toon wordt daar niet helemaal getroffen, maar direct daarna komt het helemaal goed. Sympathieke personages, een fijne balans tussen humor en drama en een mooi getroffen tijdsbeeld.

Hier en daar een beetje kneuterig en de opdringerige muziek is behoorlijk irritant, maar overwegend is dit best een leuke engelse detective-serie. Jason Isaacs doet het prima in de hoofdrol, de personages zijn goed uitgewerkt en de verhaaltjes steken onderhoudend in elkaar. Geen topper, maar aangenaam genoeg.

Sympathieke, vaak erg grappige serie over de pogingen van voormalig Top Gear-presentator Jeremy Clarkson om zijn boerderij draaiende te houden. Tegenslag na tegenslag is zijn deel, maar met de hulp van zijn altijd aanwezige gevoel voor humor en een reeks lokale collega's slaat hij zich dapper door het boerenleven heen. Die locals zijn overigens een geniale vondst en de wisselwerking tussen hen en Clarkson is vaak goud waard. Vooral de jonge boer Kaleb is geweldig en steelt continu de show. Eén en ander is vast en zeker in scene gezet, maar storend is dat nergens.

Vermakelijk tweede seizoen, met ditmaal de focus op de problemen die Clarkson ondervindt met de gemeente en de lokale bewoners. Het reilen en zeilen van de boerderij is wederom vlot en onderhoudend in beeld gebracht en de grappen en grollen werken naar behoren. Wellicht zal één en ander in scene gezet zijn, maar goed, wat maakt het uit. Leuke serie.

Even vermakelijk en onderhoudend als altijd, met hier en daar wat nieuwe elementen om de boel fris en fruitig te houden. Zo kunnen we genieten van de bevallige boerin Harriet, die tijdelijk Kaleb vervangt omdat deze bezig is met een schimmige 'tournee' elders in het land. Ook heeft Jeremy het in zijn hoofd gehaald om ergens een locale kroeg te kopen, met alle gevolgen van dien. Het zal heus deels volgens een script verlopen, maar ik heb me weer goed vermaakt. Sympathieke mensen, sympathieke serie.

Het blijft een aangenaam weerzien met de vijf hoofdpersonen, compleet met de nodige kinderen en aanhang. De droge engelse humor is weer even scherp en raak als altijd en de plotlijntjes zijn zoals altijd leuk gevonden. Hier en daar een wat mindere aflevering- zo is de episode betreffende het mysterieus geplaatste pornofilmpje wat aan de flauwe en opgerekte kant- maar overwegend is het weer genieten geblazen. En gelukkig zijn er hierna in ieder geval nog twee seizoenen.

Nog steeds een heerlijke serie met precies de juiste balans tussen drama en humor. De personages blijven sympathiek en wat mij betreft mag de reeks op dit niveau eeuwig doorgaan. Met slechts zes afleveringen een erg kort seizoen, maar gelukkig is er nog een negende...

Voorlopig laatste seizoen van deze geweldige britse serie, met als reden dat de makers willen wachten tot de personages oud genoeg zijn om de volgende levensfase in te gaan, namelijk die van grootouders. De zes afleveringen zijn in ieder geval weer even grappig en schrijnend als altijd. Hopelijk hoeven we niet al te lang te wachten, want dit is en blijft gewoonweg een sublieme serie.

Onderhoudende, fraai vormgegeven miniserie over de repercussies rond het neerschieten van een pizzabezorger in Londen. Meer drama dan thriller, iets dat sporadisch de vaart er een beetje uithaalt, maar het sterke akteerwerk en de indrukwekkende visuele aanpak maken veel goed. Plot en personages zijn daarnaast boeiend genoeg.

Leuke, boeiende zesdelige documentaire-serie van National Geographic over leven en werken op Antarctica. Teams van wetenschappers worden gevolgd bij het uitvoeren van hun onderzoeken, vaak onder barre omstandigheden. De aanpak is een beetje oppervlakkig en de reeks is wellicht iets te opzichtig cool gemonteerd, maar de afzonderlijke verhaallijntjes, de betrokken mensen en de spectaculaire omgeving maken veel goed.

Op en top Nicolas Winding Refn, deze sfeervolle zesdelige misdaadserie met een bovennatuurlijk sausje, iets dat tegelijkertijd een voor- en een nadeel is. Het is genieten van de overdreven dik aangezette stilering en de maffe maar fascinerende personages, maar het tempo ligt erg laag en veel scenes (en soms zelfs hele afleveringen) gaan echt nergens over. Dan was Refn's vorige serie, Too Old To Die Young, toch een stuk beter. Refn is hier zo Refn dat hij bijna een parodie op zichzelf is geworden. Gelukkig gaat de kwaliteit richting het einde flink omhoog, zodat de serie uiteindelijk niet in zijn eigen zwarte gat verdwijnt.

Sterke, meeslepende zesdelige televisieserie over modeontwerper Cristóbal Balenciaga. Geleid door zijn obsessie voor controle over alle aspecten van zijn leven wordt Balenciaga al snel één van de belangrijkste ontwerpers aller tijden. Alberto San Juan is onvergetelijk in de complexe hoofdrol en de serie is fraai vormgegeven en zorgvuldig opgebouwd, met veel aandacht voor detail en uiteraard voorzien van prachtige haute couture.

Minste seizoen tot nu toe, al blijft dit een bijzonder sterke serie. De verhaallijntjes en privé-beslommeringen van het britse koningshuis zijn ditmaal iets minder pakkend en soms iets te voor de hand liggend, vooral waar het prinses Diana betreft. Wellicht waren de jaren die hier worden belicht gewoonweg minder interessant, ook qua politieke ontwikkelingen. De nieuwe akteurs doen het in ieder geval uitstekend, met vooral Imelda Staunton en Jonathan Pryce geweldig als respectievelijk koningin en prins.

Zesde en laatste seizoen van deze prachtige serie. Weliswaar de minste uit de reeks, met iets teveel aandacht voor de toestanden rondom de dood van Diana, maar dat neemt niet weg dat er weer een aantal bijzonder fraaie afleveringen tussen zitten. De cast (met name Imelda Staunton, Dominic West en Jonathan Pryce) komt hier volledig tot zijn recht. En die muziek blijft geweldig.

Heerlijke 10-delige miniserie over een fictieve rockband (duidelijk gemodelleerd naar Fleetwood Mac) uit de jaren zeventig die begint in de muziekscene van Pittsburgh en uitgroeit tot een van de meest legendarische bands ter wereld. De groep is echter gedoemd uit elkaar te gaan op het hoogtepunt van hun succes. Slim opgezet als muziekdocumentaire, met interviews in het heden en flashbacks naar het verleden, is dit een bijzonder meeslepende, vaak erg grappige en sporadisch ook behoorlijk aangrijpende serie. Leuk tijdsbeeld, eersteklas cast en prima muziek. Voor fans van de film Almost Famous een absolute must see.

Zeer onderhoudende verfilming van het eerste serie Q-boek van Jussi Adler-Olsen, De Vrouw In De Kooi. Omdat dit een tv-bewerking betreft, met een compleet andere setting, wijken plot en personages natuurlijk af van het bronmateriaal (en van de eerdere deense verfilming), maar wat mij betreft smaakt dit absoluut naar meer. Matthew Goode is heerlijk sarcastisch in de hoofdrol en het team om hem heen is ook goed gecast. Spannend, knap in elkaar gezet en vaak erg grappig.

Deze achtdelige zweedse televisieserie komt wat langzaam op gang, waarbij het tevens even wennen is aan de personages en de toonzetting, maar gaandeweg ontpopt dit zich tot een spannende en bijzonder onderhoudende krimi. De plot steekt geraffineerd in elkaar, de humor is lekker onderkoeld en de kleurrijke personages zijn prettig gestoord. Het bij elkaar geraapte cold case-team dat een moord uit het verleden moet zien op te lossen is één van de meest onwaarschijnlijke groepen mensen die ik ooit bij elkaar heb gezien, maar vreemd genoeg werkt het wel.

Spectaculaire vierdelige documentaire-reeks over verschillende typen natuurrampen, te weten tornado's, vulkanen, aardbevingen en orkanen. De gebruikte archiefbeelden zijn vaak bijzonder indrukwekkend, zij het natuurlijk vaak erg schrijnend betreffende de verwoesting van levens en bezittingen. Niet overal even interessant, maar bij vlagen behoorlijk intens.

Leuke vierdelige documentaire-reeks die de sympathieke zanger volgt tijdens het maken van zijn meest recente album, Subtract. De beste man valt in deze periode veel persoonlijk drama ten deel, iets dat de diepgang van de reeks ten goede komt, al wordt één en ander wel behoorlijk uitgemolken. Gelukkig valt er ook genoeg te lachen.

Prachtig in beeld gebrachte tweedelige documentaire van National Geographic, met uiteraard veel aandacht voor de prachtige cultuur en landschappen van Egypte. Het sublieme camerawerk is een groot pluspunt, net als de gekozen onderwerpen, waarbij vooral de projecten in aanbouw, zoals het nieuwe Grand Egyptian Museum en de gigantische, nog naamloze stad aan de rand van Caïro, bijzonder fascinerend zijn.

Opnieuw een zeer onderhoudende achtdelige documentaire-reeks, mede geproduceerd door Tom Hanks. De afleveringen over de komst van de videorecorder en de computer zijn de leukste, maar de rest doet daar weinig voor onder. Geweldig archiefmateriaal en eersteklas interviews met betrokkenen en experts. Gevolgd door, hoe kan het ook anders: the Nineties!

Zeer onderhoudende, visueel spectaculaire zesdelige documentaire-reeks van National Geographic, waarin de enthousiaste avonturier Bertie Gregory afreist naar een aantal uithoeken van de wereld, op zoek naar bijzondere ontmoetingen met allerlei wilde beesten. De energie en charme van Gregory werkt aanstekelijk en hij zorgt voor aangenaam vertier, daarbij geholpen door werkelijk prachtige opnamen. Vooral de aflevering over Antarctica is wat dat betreft indrukwekkend.

Spannende argentijnse serie over een mysterieuze sneeuwval die het grootste deel van de bevolking uitroeit. Het postapocalyptische sfeertje is knap getroffen en visueel is dit dik in orde, met indrukwekkend production design en prima special effects. De personages zijn daarnaast ook interessant uitgewerkt, met een perfecte hoofdrol voor Ricardo Darín als held tegen wil en dank. Het mysterie van de eerste paar afleveringen maakt op gegeven moment plaats voor bizarre toestanden, waarna de serie een duistere, nogal creepy wending neemt. Ik ga in ieder verder kijken wanneer seizoen twee zich aandient.

Leuke, onderhoudende en informatieve zesdelige documentaire-reeks van National Geographic, waarbij in iedere aflevering een ander europees land aan bod komt. En zowaar gaat de eerste aflevering over Nederland. Ook al wordt tot twee keer aan toe Amsterdam genoemd als hoofdstad van ons land is het toch leuk gedaan, net als de vijf andere afleveringen, met de nadruk niet op natuur maar op techniek en verstedelijking. Wel eens leuk voor de verandering. Het is allemaal fraai in beeld gebracht, hoofdzakelijk via drones, en de commentaarstem is ook niet al te vervelend.

Wisselvallige tweede reeks van deze documentaire-serie van National Geographic, met slechts de aflevering over Griekenland die in positieve zin opvalt. Zweden en Hongarije vallen helaas tegen; Frankrijk, Finland en Turkije kunnen er mee door. Het camerawerk is bij vlagen wederom spectaculair, maar de onderwerpen die aan bod komen zijn lang niet altijd interessant. Hier had meer ingezeten.

Derde reeks alweer, met ditmaal als uitschieters de afleveringen over Noorwegen en Kroatië. De overige vier landen die aan bod komen, Ierland, Portugal, IJsland en Zwitserland, komen er een beetje bekaaid af. Die hadden wel met wat meer flair en visueel spektakel in beeld gebracht kunnen worden. Er is nog een vierde en zelfs vijfde reeks, maar inmiddels zijn de meer tot de verbeelding sprekende landen wel aan bod geweest, verwacht ik.

De meer interessante landen beginnen een beetje op te raken, getuige dit weinig spectaculaire vierde seizoen. Geen van de zes afleveringen springt er echt in positieve zin uit, al is het allemaal wel weer onderhoudend en visueel aantrekkelijk in elkaar gezet. Schotland en België komen als beste uit de bus; Bulgarije en Roemenië komen er het meest bekaaid af. Gevolgd door een vijfde reeks, met een iets andere insteek qua onderwerpen.

Geen verkeerde serie en met slechts zes afleveringen verveelt de boel in ieder geval niet, maar het geheel wil maar niet van de grond komen. De ongedwongen chemie tussen Anthony Mackie en Sebastian Stan is een pluspunt en er zijn heel wat spectaculaire aktiescenes, maar de plot is niet bepaald spannend uitgewerkt en het ontbreekt de serie een beetje aan een doel. Wel leuk dat veel personages uit voorgaande Marvel-films hier opduiken in kleine en grote bijrollen. Al met al was WandaVision dan toch wel een stuk beter.

En weer een prima serie van producent/ schrijver/ regisseur Mike Flanagan, dit keer gebaseerd of het werk van Edgar Allan Poe. De plot steekt ingenieus in elkaar; het is vooral heel knap gedaan hoe iedere aflevering steeds weer elementen uit een ander bekend verhaal van Poe bevat, terwijl de belangrijkste verhaallijn gewoon blijft doorlopen op de achtergrond. Geweldige monologen en dialogen, waar de uitstekende cast wel raad mee weet. Vooral Bruce Greenwood heeft hier als Roderick Usher een geweldige rol te pakken. Veel oude bekenden uit eerdere films en series van Flanagan, met ook een paar nieuwe gezichten, waaronder Mark Hamill.

Ik ken de populaire gamereeks waar dit op gebaseerd is slechts van naam, maar dat is gelukkig geen probleem bij het bekijken van deze serie. Producent/ schrijver/ regisseur Jonathan (broer van Christopher) Nolan weet precies de juiste balans qua toon te treffen en levert een spectaculaire post-apocalyptische science-fiction reeks af die zowel gruwelijk als erg grappig is. Hoofdrolspeelster Ella Purnell en schurk Walton Goggins zijn beiden subliem en visueel is dit om door een ringetje te halen. Een tweede reeks is gelukkig reeds aangekondigd.

Minste seizoen tot nu toe helaas, met een vrij simpel, opgerekt plot en nogal karikaturale personages. Het is allemaal nogal Godfather-achtig met een dikke knipoog, maar slechts zelden komt de boel echt overtuigend tot leven. De negende aflevering, volledig in zwart/wit, is verreweg de beste, met een onmiskenbaar gebroeders Coen-sfeertje. De rest is het aanzien waard, met hier en daar een aantal geweldige momenten, maar de serie begint duidelijk slijtageplekken te vertonen. Je moet overigens wachten tot de credits rollen bij de laatste aflevering voor je begrijpt hoe deze vierde reeks zich verhoudt tot de eerdere seizoenen.

Weinig meer dan een standaard making of van Avatar: The Way Of Water, ter promotie van de derde Avatar-film, Fire And Ash. Meer Water dan Fire in ieder geval, met slechts een paar fragmenten van het nieuwste deel. Het opnameproces blijft fascinerend en de inzet en overgave van regisseur James Cameron en zijn team is mooi om te zien, maar je blijft als kijker een beetje op je honger zitten. Dit doet vooral verlangen naar een meer omvattende en vooral meer diepgravende documentaire over alle Avatar-films.

Ik heb niets met formule 1, maar dat is wellicht een pluspunt bij het bekijken van deze bijzonder onderhoudende, spectaculair in elkaar gezette documentaire-serie. Zo was ik niet op de hoogte van de race-uitslagen, wat de spanning natuurlijk flink ten goede komt. Deze eerste reeks richt zich op het Grand Prix-seizoen van 2018, toen Max Verstappen zich net begon te onderscheiden. De destijds heersende teams van Mercedes en Ferrari doen hier nog niet mee, die zouden instappen met ingang van de tweede reeks, met nu vooral de focus op de toen minder succesvolle teams als Red Bull en Renault. Ik ben fan! Althans, van deze Netflix-serie.

Sterk tweede seizoen, dat profiteert van de medewerking van de teams van Ferrari en Mercedes, die natuurlijk eieren voor hun geld hebben gekozen na het succes van de eerste reeks afleveringen. De nadruk blijft evenwel liggen op de minder goed presterende teams. Het leukst om te zien blijven wat mij betreft de teams van Haas en Red Bull. Het is in ieder geval weer een enerverend seizoen, vlot en vooral spectaculair in beeld gebracht.

In dit derde seizoen begint de heerschappij van Max Verstappen concrete vormen aan te nemen, waarbij het dan natuurlijk extra jammer is dat hij geen medewerking verleent aan de serie. Neemt niet weg dat dit weer smullen is, ook voor Formule 1-leken als ondergetekende. De combinatie van het kijkje achter de schermen bij de teams, de interviews met de betrokkenen en de spectaculaire race-beelden resulteert in een onweerstaanbaar geheel. Hoogtepunt is aflevering 9, met de toepasselijke titel Man On Fire, waarin de ijzingwekkende crash van Romain Grosjean zicht aandient.

Naar verluidt is er in dit seizoen wel het één en ander gemanipuleerd qua beeldmateriaal en interviews, maar ik als formule 1-leek had daar in ieder geval geen erg in tijdens het kijken. Ook deze vierde reeks is weer bijzonder spectaculair en onderhoudend in beeld gebracht, resulterend in een ijzingwekkend spannende climax van het seizoen. Voor mij dan, want de rest van de wereld had dit natuurlijk allang live gezien, hahaha.

Uitstekende vijfde reeks, met ditmaal weer medewerking van Max Verstappen, wat natuurlijk wel zo leuk is. De gebruikelijke intriges voor en achter de schermen worden weer smaakvol in beeld gebracht en de spectaculaire racescenes spatten van het scherm. En natuurlijk zijn er weer hoofdrollen voor de charismatische teambazen van Red Bull, Mercedes en vooral Haas. Die Günther Steiner blijft geweldig.

Prima zesde reeks over het Formule 1 wereldkampioenschap, met zoals altijd veel aandacht voor de minder goed presterende coureurs en teams. Max Verstappen, die dit afgelopen seizoen domineerde, komt bijvoorbeeld amper in beeld/ aan het woord. De opzet blijft bijzonder onderhoudend en meeslepend, met ook ditmaal veel spectaculaire beelden en leuke interviews. Ik blijf fan. Van de serie althans.

Guenther Steiner, de ontslagen manager van team Haas, wordt node gemist, maar gelukkig is dit zevende seizoen sterk en vooral verrassend genoeg om desondanks voldoende te boeien. Soms ligt de focus iets teveel op de perikelen achter de schermen, maar op cruciale momenten weet de reeks toch weer te overtuigen. Het is in ieder geval weer even spectaculair en meeslepend als altijd. En de nieuwe manager van Haas doet het prima.

Spannende serie die veel weg heeft van Lost, maar dan met een flinke dosis bloederige horror. De plot steekt verrassend en vooral mysterieus in elkaar, maar bij vlagen voelt één en ander wel wat opgerekt aan. Niettemin biedt dit voldoende mogelijkheden voor een sterk tweede seizoen, verwacht ik.

Leuke Netflix documentaire-reeks in de stijl van Formula 1: Drive To Survive en Breaking Point, ditmaal over een ogenschijnlijk heel wat minder spectaculaire tak van sport, te weten golf. De serie richt zich op iets teveel spelers en mist daardoor wat samenhang, maar gezegd moet worden dat de afzonderlijke afleveringen wel boeiend en visueel sterk in elkaar steken. Hier en daar is het ook best spannend.

Verrassend leuk tweede seizoen en nog wel iets beter dan de eerste reeks. Ditmaal staan de afleveringen minder op zichzelf en is er veel meer samenhang. De spelers die ditmaal gevolgd worden zijn daarnaast ook interessanter dan die uit het eerste seizoen. Het gedoe rond de nieuwe LIV golftour (waarbij bepaalde spelers door arabische geldschieters voor gigantische bedragen worden weggelokt) is ook mooi meengenomen en zorgt voor heel wat extra drama.

Behoorlijk bot en bloederig tweede seizoen, iets beperkter qua opzet en helaas ook minder sterk. Vooral de aanwezigheid van regisseur Gareth Evans wordt hier gemist; de aktiescenes kunnen er mee door maar zijn nergens van zijn niveau. Gezegd moet worden dat de verhaallijnen wel weer erg spannend zijn, met heel wat intense momenten. Het nieuwe (en compleet gestoorde) personage Koba (Waleed Zuaiter) is daarnaast een welkome aanwinst.

Spannende, fascinerende vierdelige miniserie over een schokkende dubbele moord in Linköping (Zweden), die aan de hand van complex genealogisch onderzoek na zestien jaar eindelijk wordt opgelost. De eerste aflevering doet een degelijke, zij het nogal standaard uitgewerkte scandinavische krimi vermoeden, maar vanaf aflevering twee worden plot en personages een stuk interessanter. Wellicht te subtiel en emotioneel beladen voor de doorsnee thriller-kijker, maar ik vond dit een bijzonder meeslepende, prachtig gespeelde en aangrijpende miniserie.

Heerlijke serie van de makers van Downton Abbey, zich afspelend in het New York van 1880, toen de VS een immense economische bloei doormaakte. De kleurrijke personages en de geweldige dialogen maken hier een klein feestje van, afwisselend meeslepend en droogkomisch. Qua sfeertekening en plotlijnen heeft de serie sporadisch wel iets weg van Downton Abbey, maar kan zich daar vooralsnog zeker mee meten. Fans van die serie kunnen in ieder geval direct toehappen.

Uitstekend tweede seizoen, waarin de personages en plotlijnen volledig tot hun recht komen. Het is weer volop genieten van de twee concurrerende huishoudens, met wederom veel intriges en het nodige drama. Gelukkig valt er ook weer volop te lachen. Al met al beter dan de eerste reeks; ik kijk al reikhalzend uit naar het inmiddels bevestigde derde seizoen.

Uitstekende zweedse krimi, ontwikkeld en (mede) geschreven door Camilla Läckberg. De miniserie is erg spannend en bijzonder sfeervol (dus lekker deprimerend) in beeld gebracht. De plot steekt vernuftig in elkaar, de personages zijn boeiend en het tempo zit er goed in, waardoor je continu door wilt kijken. De zes aflevering vliegen dan ook voorbij.

Prima western-miniserie van schrijver/ regisseur Scott Frank, later ook verantwoordelijk voor het uitstekende The Queen's Gambit en Dept. Q. Plot en personages hebben de nodige verrassingen voor de kijker in petto en alles is bijzonder sfeervol in beeld gebracht. Flink wat geweld ook, waardoor dit wel wat doet denken aan het meer recente American Primeval. Iets te lang uitgesponnen en de wat meer luchtige elementen werken niet echt naar behoren, maar er zijn veel geweldige scenes en de eersteklas cast maakt er iets moois van. Vooral Jeff Daniels is subliem als Frank Griffin, een moordlustige psychopaat die op cruciale momenten verrassend menselijk uit de hoek komt.

The Good Doctor zal wel nooit helemaal onder de schaduw van grote broer House M.D. vandaan kunnen komen, maar toch is de serie bijna net zo onderhoudend en grappig, zij het op een wat meer luchtige en oppervlakkige manier. Iets dat overigens niet betekent dat er geen dramatische ontwikkelingen en schokkende wendingen in de serie zitten, want die zijn er volop, ook in dit vierde seizoen. De leuke personages trekken nog steeds de kar en niet alle afleveringen zijn even goed, maar ook ditmaal heb ik weer met veel plezier zitten kijken.

Wisselvallige verzameling horror-verhalen, met slechts weinig positieve uitschieters. Lot 36 en The Autopsy zijn uitstekend, maar daar tegenover staan miskleunen als The Outside en vooral Dreams In The Witch House. Die laatste, met een lachwekkende houten klaas-rol van Rupert Grint, is echt te oubollig voor woorden. Hier had wel wat meer ingezeten, al met al. Lichte tegenvaller derhalve van producent/ schrijver Guillermo Del Toro.

Nogal ironische titel voor deze grimmige, intense engelse politieserie. Het zijn vooral de geweldig uitgewerkte personages die hier de kar trekken, al mogen de spannende en vaak emotioneel aangrijpende plotlijnen er ook zeker zijn. Sarah Lancashire is subliem in de lastige hoofdrol; haar personage is lang niet altijd sympathiek en gaat door diepe dalen. Gevolgd door een al even sterke tweede reeks, die direct doorpakt op de gebeurtenissen in de eerste.

De eerste twee afleveringen van deze tweede reeks voelen soms iets te druk en geforceerd aan, maar daarna is het weer genieten geblazen van deze sublieme engelse politieserie. Sterk spel van de hele cast en spannend uitgewerkte plotlijnen, die direct doorpakken op de gebeurtenissen in de eerste reeks. Mag van mij nog wel even doorgaan, maar als het hierbij blijft is het ook goed.

Sterk derde en laatste seizoen van deze britse politieserie. Iets minder spannend en intens dan de eerste twee reeksen, maar ook ditmaal is het genieten van vooral de mooi uitgewerkte personages. Het unaniem sterke akteerwerk en de langzaam maar zeker naar een bevredigende finale opbouwend plot maken dit in stijl af. Fijn om eens een serie te zien die weet wanneer het mooi is geweest en er op overtuigende wijze een punt achter kan zetten.

Het duurt even voor de plot op gang komt en de personages beginnen te intrigeren, maar eenmaal op stoom valt er wel het één en ander te genieten. Niet zo goed (of eng) als het eerdere The Haunting Of Hill House, wellicht omdat regisseur Mike Flanagan hier alleen de eerste aflevering regisseert, maar naar het einde toe maakt de serie toch wel de nodige indruk. De laatste twee afleveringen zijn erg mooi.

Spannende vierdelige miniserie van de BBC, zo opgezet dat er eventueel een vervolg kan komen, maar gelukkig wel met een min of meer afgerond plot. De afgeleefde kop van hoofdrolspeler Philip Glenister is een groot pluspunt. Het script is niet altijd even geloofwaardig en bij vlagen steekt één en ander net iets te toevallig in elkaar, maar de voortdurende spanning en toch wel verrassende ontwikkeling van de plot zorgen ervoor dat de aandacht erbij blijft.

Minste seizoen tot nu toe helaas, maar nog net spannend en meeslepend genoeg om te blijven kijken. De moordzaak is ditmaal nogal voor de hand liggend en de bij het onderzoek betrokken verdachten zijn gewoonweg niet zo boeiend, net als de privé-perikelen van hoofdpersoon inspecteur Cadi John (Sian Reese-Williams). De sobere sfeersetting is dan wel weer geweldig in al zijn treurigheid.

Prima derde en laatste reeks gebaseerd op de boeken van Philip Pullman, waarmee de fantasy-serie spectaculair en bevredigend wordt afgesloten. De personages worden verder uitgediept en op emotioneel vlak wordt nog een tandje bijgeschakeld. James McAvoy, grotendeels afwezig in het tweede seizoen, heeft hier gelukkig weer een prominente rol. Vooral de laatste vier afleveringen zijn erg sterk, met als absoluut hoogtepunt aflevering zeven, die naast bijzonder spectaculair ook zeer aangrijpend is. Mooi gedaan.

Geslaagde prequel van Game Of Thrones, mits je niet het spektakel en de rijkdom aan personages en verhaallijnen van die serie verwacht. Hier ligt de focus op slechts een handjevol personages en zijn de aktiescenes op één hand te tellen. Niettemin boeit dit eerste seizoen direct en ziet het er allemaal prachtig uit, waarbij vooral de indrukwekkend vormgegeven draken in positieve zin opvallen. Na enkele tijdsprongen heeft dit seizoen moeite de draad weer op te pakken, maar uiteindelijk wordt er vakkundig toegewerkt naar een bevredigende finale, die zeker naar meer smaakt.

Tegenvallend tweede seizoen, traag en langdradig. Daar waar Game Of Thrones wellicht teveel plotlijnen heeft, daar heeft House Of The Dragon er te weinig. Plot en personages slepen zich maar een beetje voort. Gelukkig hebben we in ieder geval de imposante draken nog om voor het benodigde spektakel te zorgen. Zodra die in beeld komen is de serie geweldig. Helaas eisen de overwegend saaie menselijke personages de meeste tijd en aandacht op.

Wisselvallige documentaire-reeks die de oorsprong en de evolutie van sport- en spelelementen over de hele wereld verkent. De voice-over van Idris Elba verleent het gebeuren de nodige klasse en het camerawerk is indrukwekkend, maar inhoudelijk laat de serie herhaaldelijk te wensen over. En niet alle afleveringen zijn even boeiend. Leuk detail is dat de regie is verzorgd door de nederlander Thomas Kaan. Er is vier jaar voor gefilmd, in 25 verschillende landen, deels tijdens de pandemie.

Puzzelen voor gevorderden, deze spaanse verfilming van het boek The Innocent van Harlan Coben. Het is allemaal razend knap gefilmd en gemonteerd, maar herhaaldelijk is de continue stroom van nieuwe personages en verrassende wendingen een beetje teveel van het goede. Vooral bij aflevering drie en vier haakte ik bijna af, zo ongeloofwaardig begon alles te worden. Gelukkig wint de serie na deze tijdelijke dip flink aan kracht en wordt het naar het einde toe toch nog razend spannend.

Grotendeels een gemiste kans, deze trage SF-serie over een nogal onbestendige buitenaardse invasie. De gimmick om de gebeurtenissen te laten voltrekken in real time werkt naar behoren, maar de verschillende verhaallijnen zijn stuk voor stuk weinig boeiend en de serie legt teveel de focus op allerlei randzaken. Jammer, want visueel is Invasion van hoog niveau, met prachtig camerawerk en indrukwekkende special effects. De boel gaat helaas langzaam de mist in, toewerkend naar een matte opzet voor een tweede seizoen dat er waarschijnlijk niet gaat komen.

Visueel indrukwekkende driedelige documentaire-reeks over het dierenleven op Vancouver Island. Inhoudelijk niet heel bijzonder en ik ben niet zo'n fan van het fenomeen om namen aan bepaalde dieren te geven, maar door de voortdurende beeldenpracht weet de reeks uiteindelijk toch wel iets boven het maaiveld uit te steken. En de voice-over van akteur Will Arnett is helemaal niet slecht.

Wisselvallige serie, zijdelings gebaseerd op één van Stephen King's beste boeken, It. Na de eerste twee sterke afleveringen (net als de recente It-films geregisseerd door Andy Muschietti) zakt de boel helaas behoorlijk in, met een overdaad aan opzichtige cgi (dit is geen Ghostbusters, toch?!) en weinig boeiende plotlijntjes. De laatste twee afleveringen zijn dan wel weer prima (en weer geregisseerd door Muschietti). Leuk voor King-fans, met heel wat verwijzingen naar bepaalde andere boeken van zijn hand, maar zeker niet onmisbaar.

Niet helemaal geslaagde tiendelige zweedse televisieserie, die begint als mysterieus misdaaddrama maar al snel afbuigt richting fantasy en folklore. Een richting waar ik helaas niet zo veel mee kan. Eigenlijk wordt alles steeds vlakker en vooral suffer naarmate de reeks vordert. Tegen de tijd dat de climax zich aandiende was ik er eigenlijk al klaar mee. Degelijk en sfeervol in elkaar gezet, maar gewoonweg niet boeiend en spannend genoeg.

Onderhoudende, spannende britse detective-reeks over een vrouwelijke inspecteur (Lauren Lyle) die gepromoveerd wordt naar de Historic Cases Unit en daar het onderzoek naar een onopgeloste moord op een jonge barvrouw moet heropenen. Leuke personages, een plot dat doortimmerd in elkaar zit (gebaseerd op een boek van van de schotse schrijfster Val McDermid) en onderkoelde humor maken hier een aangename serie van. Met drie afleveringen van anderhalf uur is deze eerste reeks ook precies lang genoeg.

Mysterieuze, onheilspellende achtdelige ijslandse serie van de hand van regisseur Baltasar Kormakur. Werkelijk prachtig geschoten, met bijzonder indrukwekkende opnamen van een continu as spuwende vulkaan, maar inhoudelijk laat de reeks helaas te wensen over. De karige plot, hoewel intrigerend, wordt behoorlijk opgerekt en uitgesmeerd en de personages weten niet echt te boeien. Jammer, want de dreigende, langzaam escalerende sfeer is knap getroffen en zoals gezegd ziet alles er prachtig uit.

Ontluisterende, behoorlijk aangrijpende documentaire-reeks over de decennia-oude moord op zuster Catherine Cesnik, docente engels en drama op de Archbishop Keough High School. Het onderzoek naar de moord blijkt slechts het tipje van de ijsberg te zijn en al snel wordt een enorme beerput opengetrokken. Mooi rustig verteld en in beeld gebracht, met veel aandacht voor de nog levende slachtoffers en een subtiele maar doortastende aanpak. Het is jammer dat niet alle vragen worden beantwoord en bepaalde kwesties onopgelost blijven, maar de zevendelige serie maakt evenwel behoorlijk indruk.

Ik ken de gelijknamige game niet en kan dus niet oordelen over alle doorgevoerde wijzigingen qua plot en personages. Dat gezegd hebbende was ik niet bepaald ondersteboven van dit eerste seizoen. Het begin is erg sterk en de eerste handjevol afleveringen zijn uitstekend, resulterend in een ijzingwekkende finale aan het einde van aflevering vijf, maar daarna komt de klad er behoorlijk in. De laatste twee afleveringen zijn dan wel weer van niveau, maar tegen die tijd is het kwaad reeds geschied. Goed gecast, met veel aandacht voor de kleinste bijrolletjes, en bijzonder fraai in beeld gebracht, maar de serie is uiteindelijk te weinig onderscheidend om echt op te vallen binnen het inmiddels overvolle genre.

Nog wisselvalliger (en korter) dan het eerste seizoen, met ditmaal slechts een paar afleveringen die echt de moeite waard zijn. Het is hoofdzakelijk wel oké maar niet heel bijzonder. Wel behoorlijk woke, tot vervelens aan toe. Enkele bijrollen springen er in positieve zin uit (Jeffrey Wright, Robert John Burke en Joe Pantoliano met name), waarbij de hoofdrolspelers wat flets afsteken. Dit met uitzondering van Pedro Pascal, die vooral in aflevering zes prachtig speelt.

Heerlijke britse tragikomische serie over de bejaarden Celia (Anne Reid) en Alan (Derek Jacobi), die elkaar na zestig jaar weer vinden en hun gepassioneerde relatie herontdekken. Dit heeft nogal wat impact op beide families. De geweldige casting is een absoluut pluspunt, net als de sympathieke, sterk geschreven personages en de grappige dialogen. Hier en daar een beetje flauw, maar de serie weet op cruciale momenten te overtuigen en is nergens minder dan onderhoudend. De zes afleveringen van het eerste seizoen smaken in ieder geval naar meer.

Spannend duits misdaaddrama over de onopgeloste verdwijning van een jonge vrouw. Dertien jaar na haar verdwijning komt een duistere waarheid aan het licht. Plot en personages zijn intrigerend, al moet je bepaalde ontwikkelingen met een korreltje zout nemen. Niettemin spannend tot het einde en met zes afleveringen precies lang genoeg.

David Attenborough blijft in razend tempo natuurdocumentaires maken, alsof zijn leven er van afhangt. Iets dat gezien zijn leeftijd ook wel een beetje zo is natuurlijk. Dit is een prachtig in beeld gebrachte driedelige reeks over het gebruik van kleur in de dierenwereld. Weinig dat we nog niet eerder hebben gezien, maar de kwaliteit van de opnamen is hier wel fenomenaal mooi. De derde aflevering is een veredelde making of, maar ook die is de moeite waard. Attenborough praat alles weer fraai aan elkaar met zijn gebruikelijke enthousiasme.

Zeldzaam indrukwekkende zesdelige documentaire-reeks over het ontstaan en de ontwikkeling van ILM, het bedrijf dat door George Lucas werd opgericht om de special effects voor Star Wars te verzorgen. Een schatkist aan archiefbeelden wordt opengetrokken en werkelijk alles wordt uit de kast gehaald om hier iets fraais van te maken. Regisseur Lawrence Kasdan (zelf co-scenarist van The Empire Strikes Back) weet aan de geïnterviewde betrokkenen gedenkwaardige en meer dan eens emotioneel beladen herinneringen te ontlokken. Een feest der herkenning maar zoveel meer dan dat, ook al ben je geen fan van Star Wars. Maar dat helpt natuurlijk wel.

Zesde en laatste (?) seizoen van deze geweldige engelse politieserie over de britse anti-corruptie eenheid AC-12. Deze laatste reeks komt wat moeizaam op gang met een nogal tamme eerste aflevering, maar al snel daarna zijn de intriges en verhaalwendingen weer om van te smullen en is de boel weer retespannend. De onvermijdelijke finale kan het dan uiteindelijk nooit iedereen naar de zin maken en ook ik ben er niet 100% gelukkig mee, maar ik kan me erbij neerleggen. En als je er goed over nadenkt is het eigenlijk wel een passend einde.

Sombere maar bijzonder indrukwekkende serie over de jarenlange klopjacht op de Yorkshire Ripper, die Groot Brittannië terroriseerde tussen oktober 1975 en januari 1981. De focus ligt op de voortdurende verkeerde aanpak van de politie en de impact van de stroom aan foutieve beslissingen op alle betrokkenen. De eersteklas cast en het accurate tijdsbeeld maken hier een fascinerende, zij het behoorlijk deprimerende, kijkervaring van.

Wisselvallig eerste seizoen, met evenveel zwakke als sterke verhaallijnen. Visueel oogt alles netjes verzorgd en bij vlagen is de serie bijzonder spectaculair, niet in de laatste plaats door de indrukwekkende production design en eersteklas special effects, maar inhoudelijk valt er wel één en ander op aan te merken. Bepaalde personages zijn daarnaast ook niet echt boeiend. Vanaf aflevering zes wordt alles een stuk meeslepender en vooral meer intrigerend, met een aantal oprechte verrassingen, maar dan is de reeks alweer bijna voorbij. Ik blijf echter zeker van de partij voor een tweede ronde, in de hoop dat de stijgende lijn wordt voortgezet.

Aanzienlijk beter dan het eerste seizoen, vooral door de meer dreigende toon en de toenemende connecties met de films van Peter Jackson. Bepaalde personages komen er nog steeds een beetje bekaaid af (zoals Galadriel, suf neergezet door Morfydd Clark), maar andere, zoals Sauron (sterk gespeeld door Charlie Vickers), komen steeds meer tot hun recht. Dit tweede seizoen wordt steeds sterker naarmate het vordert, resulterend in een reeks meeslepende en spectaculaire afleveringen.

Sympathieke, vaak grappige en soms best spannende serie over gentleman-inbreker Assane Diop (Omar Sy), wiens misdaden zich langzaam maar zeker ontvouwen als een vernuftig wraakplan. Halverwege zakt de boel flink in en voelt de plot nogal opgerekt aan (tien afleveringen waren echt niet nodig), maar naar het einde toe wordt één en ander gelukkig wel weer goedgemaakt. Sy is uitstekend in de hoofdrol en hij ziet zich omringd door een prima cast. De serie ziet er ook erg verzorgd en vooral weelderig uit, met een fraai gebruik van de prachtige locaties in en rondom Parijs.

Onderhoudende maar wel wat simplistische en soms flauwe derde reeks, gered door de sympathieke cast. Omar Sy is nog steeds prima in de hoofdrol. De fraaie locaties in Parijs helpen ook mee. De plot laat helaas herhaaldelijk wat steken vallen en echt spannend wordt het zelden. De deur staat uiteindelijk wagenwijd open voor een vierde reeks, maar op basis van dit seizoen lijkt de rek er behoorlijk uit te zijn.

Ik moest er de eerste paar afleveringen even inkomen, maar op gegeven moment beginnen de personages te intrigeren en ontpopt dit zich tot een uitstekende serie. Jon Hamm is perfect in de hoofdrol en hij heeft een eersteklas cast om zich heen. Vaak erg grappig, maar de serie bevat daarnaast genoeg drama en intriges om te blijven boeien. Ik ga de hierop volgende seizoenen dan ook zeker kijken.

Meeslepende, erg goed geschreven en uitgewerkte serie over een jonge moeder (Margaret Qualley) die met haar dochter een nieuw leven probeert op te bouwen nadat ze aan huiselijk geweld is ontsnapt. Aanvankelijk vraag je je af hoe de makers in godsnaam tien afleveringen gaan vullen met dit karige uitgangspunt, maar al snel wordt je als kijker volledig ingepakt door de fascinerende personages en de rauwe, realistische aanpak van het geheel. Dialogen en sfeersetting zijn daarnaast eersteklas. Prachtig gespeeld door vooral Qualley, maar de volledige cast is uitstekend. Andie MacDowell, als de zweverige artistieke moeder van Qualley, steelt de show.

Zeer onderhoudende, spectaculair in beeld gebrachte zevendelige serie over de wereld van het professioneel surfen. De beste mannelijke en vrouwelijke surfers van het moment worden gevolgd terwijl zij strijden om de wereldtitel. Mooie mensen, prachtige locaties en veel spannende toestanden, zowel in als uit het water. Dit smaakt naar meer, dus kom maar op met het tweede seizoen.

Minste seizoen tot nu toe, voornamelijk omdat het qua plotlijnen eigenlijk nergens over gaat. Het ziet er visueel allemaal zeer gelikt uit, met spektakel dat zich makkelijk met de films kan meten, maar inhoudelijk is het erg karig. Dieptepunt is de knullige, door Bryce Dallas Howard geregisseerde aflevering Guns For Hire, waarin Christopher Lloyd en Jack Black opeens onfortuinlijk opduiken. Pas in de laatste twee afleveringen keert het juiste gevoel terug en voel je de aansluiting met het omliggende Star Wars-universum.

Hier had ik vooraf veel zin in, maar deze derde oorlogsserie van producenten Tom Hanks en Steven Spielberg, na Band Of Brothers en The Pacific, valt helaas flink tegen, zeker gezien het betrokken talent. Het enorme budget zag ik er ook niet aan af. De vele luchtgevechten zijn spectaculair in beeld gebracht en de reeks kent een aantal spannende en aangrijpende momenten, maar op de grond is het behelpen. De verhaallijnen en personages zijn erg geromantiseerd en abstract, net als de dialogen. Naar het einde toe wordt de boel wel wat meer meeslepend, maar ook dan blijft de benodigde impact uit.

Druk baasje, die Taylor Sheridan. Momenteel lopen er drie series van zijn hand (ook Yellowstone en 1883) en spoedig volgen er nog veel meer. Wanneer de kwaliteit gehandhaafd blijft heb ik daar in ieder geval geen moeite mee. Mayor Of Kingstown is in ieder geval zeer de moeite waard, als je van bot geweld en naargeestige toestanden houdt tenminste. Alle typische Sheridan-kenmerken zijn present: een naar, onheilspellend sfeertje, laconieke en door de wol geverfde hoofdpersonen, pretentieuze dialogen en veel bombast. En o ja, de belangrijkste vrouwelijke hoofdpersonen zijn hoeren. Duidelijk meer een serie voor mannen dan voor vrouwen, dat mag duidelijk zijn. Ik kon er in ieder geval wel wat mee. De spanning wordt knap opgebouwd tot het kookpunt, waarbij de laatste afleveringen fungeren als een fraaie driedubbele finale. Voorlopig dan, want seizoen twee is reeds aangekondigd.

Onderhoudende, zij het nogal eenzijdige en oppervlakkige vierdelige documentaire-serie over MMA-grootheid McGregor, die hier gevolgd wordt in een duidelijk mindere fase van zijn carrière. Het zit de beste man niet mee; veel blessures en dan ook nog eens de welbekende Covid-jaren. Stuiterbal McConnor is een leuke, charismatische verschijning die altijd voor opschudding weet te zorgen, maar de serie gaat niet bepaald de diepte in en echt veel kom je niet over hem en zijn leefwereld te weten.

Groots opgezette documentaire-serie over het onstaan en de ontwikkeling van metalmuziek, opgesplitst in twaalf afleveringen die een bepaalde periode en/of subgenre behandelen. Een feest der herkenning voor metalfans, maar ook voor niet-ingewijden heeft de serie wel het één en ander te bieden, vooral door de lekkere no-nonsense aanpak van presentator en regisseur Sam Dunn. Natuurlijk mis je hier en daar wel een band, zo schitteren bijvoorbeeld Machine Head en Devin Townsend door afwezigheid, maar ook met twaalf afleveringen kan nu eenmaal niet alles aan bod komen. Van glam tot thrash en van grunge tot death- dit is genieten!

Na het uitstekende The Haunting Of Hill House, The Haunting Of Bly Manor en Midnight Mass valt deze vierde reeks van regisseur/ producent Mike Flanagan wel een beetje tegen. Het is allemaal een een beetje tam en qua toon meer drama dan horror. De jeugdige personages en hun lotgevallen zijn ook niet echt boeiend. Gelukkig wordt de boel enigszins gered door de enge verhalen die de hoofdpersonen elkaar 's nachts in het geheim vertellen en waarin we veel bekende gezichten uit de eerdere drie series zien terugkomen. Aardig, al met al, maar dit smaakt niet naar meer.

En weer een prima serie van regisseur Mike Flanagan, die zich zo ondertussen begint te ontpoppen als een grootmeester binnen het horrorgenre, zowel qua film- als televisiewerk. Hij neemt ruimschoots de tijd om de boel op te bouwen en de personages neer te zetten, maar dit gebeurt op zeer meeslepende en boeiende wijze. De spanning wordt vervolgens knap opgevoerd tot het kookpunt. Wel jammer dat de climax dan uiteindelijk een beetje tegenvalt. Neemt niet weg dat dit een uitstekende reeks afleveringen is, met veel bekende gezichten uit Flanagan's vorige twee series.

Lekkere pulpy gangsterserie van de hand van Guy Ritchie, die hier ook de eerste twee afleveringen regisseert. De plot is niet bepaald origineel, we hebben het allemaal wel eens eerder en beter gezien, maar de eersteklas cast maakt er iets moois van. Met Tom Hardy, Pierce Brosnan, Paddy Considine en Helen Mirren heeft de serie natuurlijk een indrukwekkende set zwaargewichten in huis, die hier de kans krijgen volledig los te gaan. Vooral Brosnan is geweldig. Verder heel veel bot geweld en meer dan genoeg leuke verhaallijnen om de aandacht er makkelijk bij te houden.

Bij vlagen erg sterk en visueel ziet het er allemaal prima uit, maar inhoudelijk is deze serie binnen het Godzilla-universum erg wisselvallig. Een aantal matige afleveringen in het midden van het seizoen halen de vaart er behoorlijk uit en er zijn simpelweg te weinig monsters. Pluspunten zijn er gelukkig ook: de rol van vader Kurt en zoon Wyatt Russell is erg leuk bedacht en wanneer de titanen dan toch hun opwachting maken valt het spektakel niet tegen. Ik ben in ieder geval van de partij als een tweede reeks zich aandient.

Evan Peters is indrukwekkend als sullige maar tegelijkertijd berekenende seriemoordenaar Jeffrey Dahmer, in deze eersteklas 10-delige miniserie. Sfeertekening, camerawerk en gebruik van geluid en muziek zijn van zeer hoog niveau. Bijna nog beter dan Peters is Richard Jenkins als de vader van Dahmer. Hij vormt het emotionele hart van de serie en zet hier echt een onvergetelijk personage neer. Na de eerste zes sublieme afleveringen wordt de focus helaas een beetje verlegd naar een aantal minder interessante personages en ontwikkelingen, waarna het allemaal wat minder boeiend wordt.

Minder goed dan de eerste worp (The Jeffrey Dahmer Story), maar ook dit tweede seizoen heeft zeker een aantal sterke afleveringen. Met name de tour-de-force prestatie van Cooper Koch in aflevering 5 maakt indruk, maar ook het spel van Javier Bardem in aflevering 6 is geweldig. In de eerste paar afleveringen moest ik vooral lachen om de niet aflatende reeks domme beslissingen van de broers (en om het geniale gebruik van een aantal tracks van Milli Vanilli), maar gaandeweg wordt één en ander serieuzer en meer schrijnend. Net als bij The Jeffrey Dahmer Story is de rek er in de laatste paar afleveringen helaas een beetje uit.

Maffe maar vermakelijke derde reeks, met Charlie Hunnam uitzonderlijk goed in de hoofdrol. Laurie Metcalf als zijn totaal verknipte moeder is ook eersteklas. De plot volgt deels de (grotendeels fictieve) lotgevallen van Ed Gein maar probeert daarnaast iets te zeggen over de rol die seriemoordenaars spelen in de huidige populaire cultuur. Zo zien we de invloed van Gein op films als Psycho en The Texas Chainsaw Massacre, waarbij zowaar Alfred Hitchcock en Tobe Hooper opduiken als fictieve personages. Later komen The Silence Of The Lambs en zelfs Mindhunter ook nog langs. Het maakt de reeks onevenwichtig en een beetje rommelig, maar door de strakke regie en het unaniem sterke akteerwerk blijft de boel stevig op de rails.

Matige Marvel-miniserie die na een sterke eerste aflevering langzaam maar zeker afzakt naar een bedenkelijk niveau. Vanaf het moment dat de hoofdpersonen in Egypte aankomen gaat het mis en wordt het een rommeltje. Jammer, want Oscar Isaac is aanvankelijk erg leuk in de hoofdrol en dit had zeker enige potentie. De focus ligt helaas teveel op de achtergronden/ trauma's van zijn personage(s) en de plot is op gegeven moment amper meer te volgen. Of het boeide me niet meer, kan ook.

Wanneer haar populaire medepresentator Mitch Kessler (Steve Carell) wordt ontslagen vanwege seksueel wangedrag, vecht Alex Levy (Jennifer Aniston) om haar baan als nieuwslezer te behouden. Sterk drama met uitstekende rollen voor zowel Aniston als Reese Witherspoon, al zijn het vooral de mannelijke hoofdrolspelers die indruk maken. Carell is hier geweldig, net als Billy Crudup als gladde maar gehaaide producer. De hoofdrol voor het #MeToo gebeuren doet aanvankelijk het ergste vrezen, maar al snel ontpopt dit zich als een scherp geschreven en intelligent uitgewerkte serie, vol geweldige dialogen en verrassende ontwikkelingen. Ik ben benieuwd hoe men zich herpakt in het tweede seizoen na de tergend spannende finale van deze eerste reeks.

Leuke serie documentaires over een achttal films die een ieder gezien heeft of in ieder geval kent. Seizoen één spreekt iets meer tot de verbeelding dan twee, wellicht omdat iedereen reeds veel weet over titels als Back To The Future en Jurassic Park, maar ook die afleveringen zijn onderhoudend genoeg. Regisseurs als Steven Spielberg en Robert Zemeckis schitteren door afwezigheid, maar afgezien daarvan komt er toch wel een imposante stoet betrokkenen opdagen. De beste afleveringen zijn wat mij betreft die over Ghostbusters en Die Hard, beiden uit het eerste seizoen.

Leuke serie documentaires over een achttal films die een ieder gezien heeft of in ieder geval kent. Seizoen één spreekt iets meer tot de verbeelding dan twee, wellicht omdat iedereen reeds veel weet over titels als Back To The Future en Jurassic Park, maar ook die afleveringen zijn onderhoudend genoeg. Regisseurs als Steven Spielberg en Robert Zemeckis schitteren door afwezigheid, maar afgezien daarvan komt er toch wel een imposante stoet betrokkenen opdagen. De beste afleveringen zijn wat mij betreft die over Ghostbusters en Die Hard, beiden uit het eerste seizoen.

Meer schrijnend dan dit wordt het niet: deze ijzersterke vierdelige miniserie vertelt het verhaal van één van de grootste gerechtelijke dwalingen in de britse rechtsgeschiedenis. Honderden onschuldige postmedewerkers werden begin deze eeuw ten onrechte beschuldigd van diefstal, fraude en valse boekhouding vanwege een defect IT-systeem. Een zeer lange rechtzaak volgde. Toby Jones is geweldig in de hoofdrol maar ook de rest van de cast is eersteklas. Het intelligent uitgewerkte script zorgt ervoor dat je ademloos zit te kijken, althans, op die momenten dat je niet naar het scherm zit te schreeuwen. Onrecht!

Grotendeels fascinerende zesdelige documentaireserie over de opkomst en ondergang van de controversiële oprichter van de WWE, Vince McMahon. Het kijkje achter de schermen bij de voor mij grotendeels onbekende wereld van het professioneel worstelen is absoluut onderhoudend en de interviews met vele betrokkenen (Hulk Hogan, Dwayne Johnson, John Cena etc.) zijn eersteklas, maar één en ander zeurt wel wat te lang door en op gegeven moment werd ik al dat overdreven theatrale gedoe wel een beetje zat. Regisseur Chris Smith maakt er echter wel wat spectaculairs van en McMahon ontpopt zich als een charismatisch figuur, al geeft hij zich nooit volledig bloot.

Uitstekende Netflix-serie, bij vlagen behoorlijk bloederig en gewelddadig, over drugsbaron Pablo Escobar en de DEA-agenten die op hem jagen. Intelligent en spannend in elkaar gezet, alsmede uitstekend gefilmd en gespeeld.

De titel is goed gekozen; niet alleen is deze van toepassing op de beroemde collectie van modeontwerper Christian Dior, maar ook op de wijze waarop het verhaal wordt verteld. Vooral de lotgevallen van Coco Chanel tijdens en na WOII zijn behoorlijk confronterend en ronduit bizar. Overwegend een boeiende serie met een prima cast; Ben Medelsohn heeft een mooie ingetogen hoofdrol en er is een prachtige bijrol weggelegd voor John Malkovich. Overigens grappig hoe deze tegen het einde wordt herenigd met zijn Dangerous Liaisons-tegenspeelster Glenn Close. Het is aanvankelijk even inkomen en de eerste twee afleveringen beschikken over irritant schokkerig camerawerk, maar eenmaal op stoom is dit een meeslepende, vaak grappige en soms aangrijpende kijkervaring.

Duistere, grimmige vijfdelige serie over een gedoemde walvisexpeditie naar de Noordpool, in 1850. De naargeestige, meedogenloze sfeer is bijzonder goed getroffen en alles ziet er werkelijk fantastisch gedetailleerd uit, met imposante opnamen in het poolgebied. Het akteerwerk is voortreffelijk, met Jack O'Connell geweldig in de complexe hoofdrol en Colin Farrell angstaanjagend als de moordlustige harpoenier Henry Drax. Bij vlagen wordt het geweld bijzonder extreem en vooral naar in beeld gebracht, zowel tegen dier als mens, maar het past allemaal perfect binnen de rauwe context van de serie. De laatste twee afleveringen zijn wat minder dan de eerste drie, maar tegen die tijd heeft regisseur Andrew Haigh zijn kunnen al ruimschoots bewezen. Indrukwekkend.

De waardige rol van Ewan McGregor als de titelfiguur is de voornaamste reden om deze wisselvallige zesdelige miniserie te gaan kijken. De plot zwalkt alle kanten op en kent te veel flauwe personages en slappe momenten, die het geduld van de kijker danig op de proef stellen. Gelukkig zijn de laatste twee afleveringen van niveau, zodat het juiste Star Wars-gevoel nog net kan worden bewerkstelligd. Maar het is op het randje.

Minste seizoen tot nu toe, deels gered door de nog steeds sympathieke personages en de prachtige ijslandse locaties. De plot is echter aan de flauwe en opgerekte kant, ondanks het feit dat dit seizoen slechts uit zes afleveringen bestaat. Wanneer men door wil gaan met deze reeks zal er toch echt een beter script tevoorschijn getoverd moeten worden. Sinds Netflix de geldschieter is geworden is de serie overigens ook bekend onder de naam Entrapped.

Genieten, deze tiendelige serie gebaseerd op de herinneringen van producent Albert S. Ruddy betreffende het maken van The Godfather. Wanneer je de chaos achter de produktie van de mijlpaal langs ziet komen is het moeilijk te geloven dat er uberhaupt een film tot stand is gekomen, laat staan een onverwoestbaar meesterwerk. Miles Teller is prima als Ruddy en hij is omringd door een eersteklas supporting cast, met vooral Matthew Goode geweldig (en hilarisch) als producent Robert Evans. De serie is extra leuk als je reeds één en ander weet over de achtergronden van The Godfather; dan is The Offer echt een feest der herkenning. Wat mij betreft mogen de makers nu hetzelfde doen voor Apocalypse Now.

Spannende, meeslepende koreaanse serie over deelname aan een bizar toernooi bestaande uit ogenschijnlijk onschuldige kinderspelletjes. Het duurt even voor de plot op gang is, maar eenmaal op stoom is er geen houden meer aan. Behoorlijk expliciet qua geweld, maar de boel wordt draaglijk gehouden door de strakke kleurrijke vormgeving en de boeiende, veelal sympathieke personages. Naarmate de serie vordert wordt het echt een nagelbijter van jewelste, met veel aangrijpende en schokkende momenten.

Fijn om Jeff Bridges en John Lithgow samen te zien in een dergelijke serie en beiden zijn in vorm, maar helaas laat het materiaal hen een beetje in de steek. Na de eerste prima drie afleveringen zakt de boel flink in en wordt het verhaal eigenlijk steeds kleiner, juist op het moment dat je verwacht dat de serie groots gaat uitpakken. Ik ben dan ook wel benieuwd wat men gaat doen in seizoen twee, dat reeds is aangekondigd. Ik heb genoten van Bridges en Lithgow, maar ik betwijfel of ik van de partij ben de volgende keer.

Prachtig gespeelde en heel sterk uitgewerkte vierdelige miniserie over het leven van een wiskundelerares op een middelbare school (Frances McDormand), die getrouwd is met de plaatselijke drogist (Richard Jenkins). Over een tijdspanne van 25 jaar observeren we hun moeizame huwelijk. McDormand is geweldig in de complexe hoofdrol, maar feitelijk is de hele cast bijzonder goed op dreef, met mooie bijrollen van oa Jesse Plemons en Bill Murray. Televisiedrama op zijn best.

Bijzonder fraai in beeld gebrachte vijfdelige documentaireserie van Netflix, voorzien van de prima voice-over van Barack Obama. De nationale parken die aan bod komen lijken een beetje lukraak gekozen, maar afgezien daarvan valt er weinig op de reeks aan te merken. Vooral de afleveringen over Patagonië en Monterey zijn erg mooi. Het camerawerk is van hoog niveau en ook voor de rest ademt het allemaal kwaliteit.

Fragmentarische maar visueel verder wel indrukwekkende vierdelige documentaire-reeks over hoe al het leven op onze planeet onderling verbonden is. De statige voice-over van Cate Blanchett is soms wellicht iets te hoogdravend, maar past al met al wel vrij goed bij het fraaie beeldmateriaal. Weinig dat niet eerder en beter door de BBC gedaan is, maar onderhoudend en informatief genoeg.

Prachtige vijfdelige documentairereeks van Netflix over de vijf grote oceanen en alles dat daarin leeft. De geweldige opnamen, zowel boven als onder water, en de statige, onderkoelde voice-over van Barack Obama maken hier iets moois van. Uiteraard wordt je weer eens niet blij van de onderliggende boodschap, maar goed, dat hoort er nu eenmaal bij tegenwoordig. Indrukwekkend.

Indrukwekkende tweede reeks van deze eersteklas Netflix-documentaireserie, wederom voorzien van commentaar door David Attenborough. Het enige nadeel is dat het seizoen ditmaal slechts bestaat uit vier afleveringen, daar waar de eerste reeks er acht had. Afgezien daarvan is het weer genieten van de magistrale beeldenpracht. Veel van het getoonde hebben we eerder gezien in vergelijkbare documentaires, maar zelden was het zo fraai in beeld gebracht als hier.

IJzersterke televisieserie geschreven van de hand van Dan Fogelman, bedenker en schrijver van de prachtige serie This Is Us, waar we hoofdrolspeler Sterling K. Brown ook al van kennen. Bepaalde personages en dialogen lijken zo uit die serie weggelopen te zijn, iets dat een mooie aanvulling vormt op de mysterieuze en spannende plot. Alles is verder tot in de puntjes verzorgd, van de fraaie vormgeving tot het zeer inventieve gebruik van (pop)muziek. Hoe minder je van tevoren weet hoe beter, dus probeer info vooraf te vermijden. Dit eerste seizoen komt tot een intense climax in de briljante aflevering zeven; daar kan de laatste aflevering (acht) helaas niet aan tippen, inclusief een toepasselijk maar wel wat voorspelbaar open deurtje naar seizoen twee.

Zeer vermakelijke, heerlijk botte spin-off van de film Suicide Squad, die doorgaat waar de film ophield. John Cena is verrassend goed in de titelrol; hij heeft een grote reeks heerlijk foute monologen en opmerkingen toebedeeld gekregen en hij weet zich zonder enige moeite staande te houden. De cast om hem heen is ook eersteklas. Niet iedereen zal deze weinig subtiele cocktail van lomp geweld, zwarte humor en ultrafoute glamrock kunnen waarderen, maar ik verheug me alvast op een tweede seizoen.

Sterk tweede seizoen, dat profiteert van een hoger tempo, meer (en betere) plotlijnen en een grote verzameling kleurrijke personages. En als je dan ook nog Tom Hardy weet te strikken voor een belangrijke (en hilarische) bijrol doe je natuurlijk iets goed. De reeks is in ieder geval duidelijk op stoom en komt zelfverzekerd en overtuigend voor de dag. Met slechts zes afleveringen is het ook qua lengte precies goed.

Minder dan het vorige seizoen, met vooral de laatste drie afleveringen wat rommelig en onsamenhangend. De dik aangezette stilering (de slow-motion, het roken, de kleding) begint ook een beetje te irriteren. Dat had wel wat minder nadrukkelijk in beeld gebracht mogen worden. Afgezien daarvan valt er wel weer het één en ander te genieten en het is altijd leuk om Paddy Considine en Tom Hardy te zien.

Indrukwekkende spin-off van de film The Batman, met Colin Farrell subliem (en onherkenbaar) als de onbetrouwbare, berekende titelfiguur. Inhoudelijk is dit meer The Sopranos dan DC Comics, maar de grimmige, vrij realistische aanpak werkt uitstekend binnen de context van de miniserie. De rest van de cast is ook eersteklas, met een glansrol voor Cristin Milioti, als de krankzinnige maar intelligente aartsvijand van Oswald Cobblepot. Het smaakt uiteindelijk naar meer, maar eigenlijk is het ook wel prima als het hierbij blijft.

Zowel grappige als ontluisterende vierdelige documentaire-reeks over een amerikaanse jongen die in 1995 probeert een straaljager te winnen bij een ongelukkig opgezette spaaraktie van Pepsi. De herinneringen van een groot aantal betrokkenen zijn vaak hilarisch en de afleveringen steken vlot en bijzonder onderhoudend in elkaar, al had dit makkelijk in de vorm van een film gegoten kunnen worden, in iets afgeslankte vorm. Niettemin erg vermakelijk.

Niet alle fotografen die aan bod komen in deze zesdelige documentaire-serie zijn even interessant, maar er zitten een paar geweldige bij. Wat mij betreft is de aflevering over mode-fotograaf Campbell Addy het minst boeiend, maar daar tegenover staan hele mooie over Paul Nicklen, Dan Winters en Muhammed Muheisen. Een mixed bag dus, maar veelbelovend genoeg voor een (hopelijk) tweede reeks.

Levendige, enthousiast gespeelde miniserie over de legendarische punkband Sex Pistols. Regisseur Danny Boyle is de juiste persoon voor de klus en maakt er een zeer onderhoudende, energieke reeks van. De eerste en de laatste aflevering zijn wat minder en plot en personages weten niet overal te overtuigen, maar het raak getroffen tijdsbeeld en de tomeloze energie die van het scherm spat maken veel goed.

Sublieme vijftiendelige ziekenhuisserie over een vijftien uur durende ploegendienst op de spoedeisende hulp in het Trauma Medical Hospital in Pittsburgh, Pennsylvania. Het is een soort 'ER on steroids', iets dat wordt versterkt door de aanwezigheid van Noah Wyle in de hoofdrol. Hij is hier overigens geweldig, net als de rest van de cast. Hier en daar zit de serie tegen het ongeloofwaardige aan, hoe kan het ook anders met zoveel drama en ellende in slechts vijftien uur gepropt, maar door het hoge tempo, de innemende personages en de intense (en ook vaak komische) situaties maakt dit gelukkig weinig uit. Beter dan dit wordt het genre niet, wat mij betreft.

Een soort omgepimpte versie van de BBC-reeks Walking With Dinosaurs, aangepast naar de special effects-eisen van deze tijd en geproduceerd door Jon Favreau. De fraaie voice-over van David Attenborough krikt het niveau nog wat verder op. Visueel valt er weinig op de vijfdelige serie aan te merken, maar inhoudelijk is het helaas wel nogal gewoontjes. De structuur van de afleveringen wijkt feitelijk amper af van, pak 'm beet, de serie Planet Earth. Op gegeven moment heb je het idee naar het dagelijkse leven van echte dieren te kijken, ondanks de aanwezigheid van dinosaurussen. De wow-factor ontbreekt dan een beetje. Maar goed, wellicht is dat dan wel weer de grootste prestatie van de serie...

Wederom visueel indrukwekkend en voorzien van de fraaie stem van David Attenborough, maar ook dit tweede seizoen heeft te lijden onder een gebrek aan verrassing. We zijn inmiddels zo gewend aan dit niveau van special effects dat je de dino's bijna op de koop toeneemt. Het oogt allemaal zo realistisch dat je het gevoel hebt naar een normale, maar helaas nogal doorsnee natuur-documentaire zit te kijken.

Verrassend oprechte en diepgravende tweedelige documentaire over leven en carrière van fotomodel en actrice Brooke Shields. Begonnen als kindsterretje groeide zij al snel uit tot wereldberoemd icoon, met alle gevolgen van dien. Shields is openhartig in de interviewfragmenten en voorziet de schat aan archiefbeelden van kritisch commentaar. Vooral de complexe relatie met haar alcoholistische moeder maakt indruk.

Leuke prequel van de superieure serie Prime Suspect met Helen Mirren, hier in haar jonge jaren gespeeld door de onwaarschijnlijk mooie Stefanie Martini. Zij doet dat overigens prima, al rijmt haar interpretatie van het personage niet helemaal met de meer afstandelijke aanpak van Mirren. De plot is niet heel complex maar onderhoudend genoeg, langzaam toewerkend naar een spannende climax. Het tijdsbeeld is verder goed gedaan en de hele cast is op dreef. Had hier nog wel een tweede reeks van willen zien, maar helaas is het hier vooralsnog bij gebleven.

Ontluisterende driedelige documentaire-reeks over tuchtschool Ivy Ridge, waar vermeende probleemjongeren geestelijk en lichamelijk mishandeld werden, terwijl de ouders van de tieners werd voorgespiegeld dat het hier zou gaan om therapie en recreatieve activiteiten. Regisseuse Katherine Kubler is zelf door haar vader naar de tuchtschool gestuurd, wat de documentaire natuurlijk heel persoonlijk maakt. De scenes waarin zij haar vader confronteert met de waarheid zijn vanzelfsprekend behoorlijk heftig. Kubler kan niet voorkomen dat haar documentaire soms een beetje sensationeel en exploitatief aandoet, maar overwegend levert zij hier indringend en memorabel werk af.