Log

vote posted

vote posted

Leuke duitse variant binnen het superheldengenre, over een jonge werkende moeder die ontdekt dat ze jarenlang haar bovennatuurlijke krachten door middel van medicatie heeft onderdrukt. Kleinschalig, met een beperkte cast en een al even beperkt script, maar de meeste elementen werken naar behoren. Leuke personages, onderkoelde humor en een slim gebruik van special effects.

vote posted

Ongeloofwaardige, oubollige oorlogsfilm over de ontsnappingspoging van een stelletje voetballende geallieerden tijdens een prestigieuze wedstrijd tegen het nationale elftal van Duitsland. De onwaarschijnlijke cast (Caine! Stallone! Von Sydow! Pelé!) zorgt wel voor wat vermaak en de film is nergens saai, maar gaandeweg wordt alles wel heel suf en flauw. En de voetbalwedstrijd stelt uiteindelijk weinig voor.

Intense, ontluisterende documentaire over een smalle strook bebost land tussen twee mijnenvelden in het oosten van Oekraïne, dat de enige weg vormt naar Andriivka, een door het russische leger bezet dorp. Het kost een Oekraïens peloton drie maanden om er te komen. Regisseur Mstislav Chernov volgt de militairen op de voet en registreert lief en leed. Vooral dat laatste.

Herzien. Eigenlijk nog steeds best leuk en niet heel erg gedateerd. De Blade Runner-achtige vormgeving en bepaalde practical effects, zoals de ABC warrior robot, zijn goed gedaan en de plot kan er ook mee door. Stallone doet het daarnaast prima in de laconieke hoofdrol, ook zonder helm. Rob Schneider als sidekick werkt helaas minder goed, maar al te storend is hij niet, mijns inziens. Bepaalde scenes, zoals de achtervolging per motor in de lucht, zijn te ambitieus voor het budget en het laatste half uur is behoorlijk afgeraffeld, maar al met al is dit nog steeds een vermakelijk filmpje.

Mysterieuze, beklemmende japanse film over een man die verdwaalt in een ondergrondse gang in een metrostation. De gang lijkt eindeloos in een lus te lopen. Op gegeven moment begint de bizarre zoektocht naar de uitgang een beetje saai te worden, maar op cruciale momenten worden er dan toch weer bepaalde nieuwe (en soms behoorlijk enge) elementen toegevoegd om de boel interessant te houden.

Droogkomische, surrealistische film over een begrafenisstoet die er dagen over doet om op de plaats van bestemming aan te komen, het mysterieuze Wettelen. Het script is zeker niet perfect en er zijn een aantal dode (!) momenten, maar tegelijkertijd valt er toch wel veel te genieten. De personages zijn lekker onderkoeld, de dialogen heerlijk droogkloterig en het camerawerk bijzonder fraai. Naarmate de film vordert nemen de surrealistische aspecten toe; tegen het einde arriveren zowel personages als kijker in een bizarre, bijna sprookjesachtige wereld.

Boeiend WO II-drama met een imposante cast en een intelligent in elkaar stekend script. Visueel is de film helaas minder imposant, met matige special effects en een weinig overtuigende cameravoering. De subplot met de liefdesperikelen van Robert Francis is ook waardeloos. Gelukkig weet regisseur Edward Dmytryk op cruciale momenten indruk te maken, met vooral een hele sterke finale. En Humphrey Bogart is hier geweldig.

Regisseuse Maggie Gyllenhaal geeft hier een eigenzinnige, bizarre draai aan het Frankenstein-verhaal, overigens zonder echt doel te treffen. Er wordt flink leentjebuur gespeeld bij een grote reeks klassiekers en Bale en Buckley zijn op dreef, maar nergens raakt men de juiste snaar. Gaandeweg begon ik me dan ook af te vragen voor wie deze onsamenhangende film eigenlijk gemaakt is. Plot en personages zijn voornamelijk maf; de toon is afwisselend pretentieus en oneerbiedig.

Als Djimon Hounsou de meest klinkende naam van de cast is moet je je als kijker zorgen gaan maken. En dat terwijl regisseur Tommy Wirkola toch heel wat fatsoenlijke films op zijn resumé heeft staan. Deze tweederangs rampen/ haaienfilm bungelt daar helaas ergens onderaan. Wirkola zorgt aanvankelijk voor leuk visueel spektakel, maar halverwege wordt alles wel erg anoniem en onwaarschijnlijk, zelfs voor een film binnen dit genre. En wat voor functie heeft die witte haai binnen de plot? Wie het weet mag het zeggen. Nee, dan is een vergelijkbaar werkje als Crawl toch een stuk beter.

IJzersterke klassieker, deze verhandeling over de mens op zijn slechtst, vermomd als avonturenfilm. Het centrale trio is onvergetelijk en het script steekt bijzonder sterk in elkaar. Prachtige dialogen ook.

Langdradig aktiedrama met een bijzonder vergezocht plot, waarbij zuid- en noord-koreaanse geheimagenten het met elkaar en met de russische mafia aan de stok krijgen in Vladiwostok, of all places. Na een aardige aktiescene in het begin loopt de plot al snel vast in niet bijster interessante melodramatische toestanden. Tegen het einde volgt dan nog wel flink wat aktie, maar dit is van de eentonige en niet bepaald enerverend in beeld gebrachte soort. De vage titel van de film (HUMan INTelligence) zegt eigenlijk al genoeg.

Komisch relatiedrama, met hier en daar een paar verrassend grappige slapstick-momenten en een aantal inventieve visuele vondsten. De opzet werkt goed en cast en dialogen zijn van niveau, maar na het degelijke middenstuk gaat de film richting het einde helaas een beetje uit als een nachtkaars. Jammer, want tot die tijd is dit toch wel bovengemiddeld leuk.

Levendige, broeierige verfilming van het toneelstuk van Tennessee Williams, over een rijke zuiderlijke familie die uiteen dreigt te vallen wanneer de vader (Burl Ives) ongeneeslijk ziek blijkt te zijn en de erfenis verdeelt dient te worden. Sterk spel van de hele cast en mooie wrange dialogen. De eenheid van plaats en handeling doet vanzelfsprekend nogal toneelmatig aan, maar regisseur Richard Brooks weet de boel net levendig en afwisselend genoeg te houden.

Bloederige toestanden in dit vlotte aktiewerkje over een groepje ballerina's dat verzeild raakt in een schimmig pension, ergens in Hongarije. Don't ask. Je moet een beetje meegaan in de waanzin en je verstand op nul zetten, maar dan is de film prima te genieten. Leuke dames in de hoofdrol, botte aktiescenes in overvloed en een flinke dosis relativerende humor. Tegen het einde is de rek er wel een beetje uit, maar tot die tijd best een leuk filmpje.

Bij vlagen erg grappige meta-komedie, over een groepje vrienden die hun droom willen laten uitkomen door in de Amazone een reboot te maken van Anaconda. De cast heeft er duidelijk zin in en de opzet van de film is onweerstaanbaar. Eenmaal op locatie aangekomen komen plot en personages krakend tot stilstand; dan blijkt het script wel erg karig en moet de film het duidelijk hebben van een handjevol hilarische momenten. Maar, eerlijk is eerlijk; ik heb herhaaldelijk flink gelachen.

Uitstekende misdaadthriller die qua sfeer wel wat wegheeft van een genregenoot als Heat. Ook hier wordt ruim de tijd genomen een groot aantal personages te introduceren en is er sprake van meerdere plotlijnen die uiteindelijk op bevredigende wijze in elkaar grijpen. Stijlvol in beeld gebracht (let bijvoorbeeld maar eens op de fraaie auto-achtervolgingen) en de hele cast levert degelijk werk.

Kitscherige, dik aangezette zoveelste verfilming van het beroemde boek van Emily Brontë. In deze versie vooral meer seksuele toespelingen en hitsig gedrag, overigens zonder noemenswaardig erotisch effect. Het is vooral langdradig en eentonig. De cast trok ik ook met moeite. Eigenlijk springt alleen Martin Clunes, als de maffe vader van Margot Robbie, er in positieve zin uit.

Leuke, vaak droogkomische low budget-film over een man (Jake Johnson, hier tevens regisseur) die het aanbod krijgt een miljoen dollar te winnen door aan een potentieel dodelijk realityspel deel te nemen waarin onbekende jagers hem gedurende een maand op de hielen zitten. De film weet met weinig middelen een mysterieus en spannend sfeertje neer te zetten, doorspekt met veel humor, daarbij geholpen door een prima cast. Johnson is grappig in de ontwapenende hoofdrol.

Dubieuze mengeling van drama en komedie, met een schimmig plot over het opkopen van een fitness-center. Daar treffen we oa Robert Englund en een nog piepjonge Arnold Schwarzenegger aan. Die laatste is hier overigens verrassend goed in één van zijn eerste rollen. Het script zwalkt heen en weer tussen redelijk boeiende en compleet waardeloze scenes, met tegen het einde ook nog wat naaktscenes die werkelijk nergens op slaan.

De gebruikelijke valkuilen van het vervolg- groter, drukker, sneller, iets waar vooral het begin last van heeft-, maar gaandeweg ontpopt dit zich toch wel tot een leuke animatiefilm. Vooral visueel valt er veel te genieten, maar ook qua plot toveren de makers een aantal verrassingen uit de hoge hoed. De belangrijkste personages hebben helaas wel een beetje te lijden onder al het spektakel en verdwijnen wat meer naar de achtergrond.

Intrigerend, onvoorspelbaar drama met thriller-elementen, over een jonge crimineel (Anson Boon) die door een maf duo (Stephen Graham en Andrea Riseborough) wordt ontvoerd teneinde een bizar revalidatietraject te ondergaan. Plot en personages ontwikkelen zich uiteindelijk niet zoals je zou verwachten, maar één en ander leidt wel tot een bevredigende, verrassend subtiele ontknoping. Sterk spel van de cast, met Graham weer eens in topvorm. Dat is dan wel weer voorspelbaar.

Tegenvaller uit de Aardman-studio. De simpele plot is weinig meer dan een ode aan voetbal, met vlakke personages en oubollige grappen. Daar kan de degelijke stemmencast weinig aan veranderen. Daarnaast is de animatie helaas ook niet bepaald geïnspireerd.

Leuk om weer eens een film van regisseur Sam Raimi te zien die wat meer in de lijn ligt van zijn vroege werk. Er is zelfs een scene aanwezig die refereert aan The Evil Dead. Verwacht echter geen horror; dit is meer een zwarte komedie. De lelijke cgi is een minpunt, net als de weinig overtuigende locatie, maar de twee hoofdrolspelers maken veel goed. Vooral Rachel McAdams is hier op dreef.

Verdienstelijke maar uiteindelijk niet heel bijzondere documentaire van HBO die zich richt op de kettingreactie die in Japan ontstond na de aardbeving en tsunami van 11 maart 2011. Het begin, met spectaculaire, vaak onthutsende beelden van de tsunami, is het meest interessant; zodra de meer technische rampspoed in de kerncentrale aan bod komt wordt het allemaal wat abstracter en minder boeiend.

Voor een deel 7 niet heel slecht, al zijn er qua plot bijzonder weinig verrassingen en is de uiteindelijke onthulling dit keer wel erg suf en vergezocht. Leuk dat Neve Campbell weer meedoet, dat wel. De verschijning van Courteney Cox blijft het meest effectieve enge element. Daar kan geen schrikeffect tegenop.

Leuk tijdsbeeld, maar verder is dit waargebeurde drama weinig bijzonder. Bill Skarsgard doet zijn best in de hoofdrol maar gaat herhaaldelijk over de top; de rest van de cast is vooral degelijk. Spannend of meeslepend wil de film niet worden en gaandeweg blijken plot en personages erg dunnetjes. Ik zet Dog Day Afternoon nog maar eens op.

Rommelige, amper effectieve horrorfilm met een bij elkaar geraapt plot dat leentjebuur speelt bij (betere) genregenoten als Final Destination. Regisseur Corin Hardy weet de ongein niet in goede banen te leiden en de cast is volstrekt inwisselbaar. Hier en daar een aardig in beeld gebrachte bloederige moordpartij, maar verder is dit benedenmaats. Death blows; deze film helaas ook.

Leuk vormgegeven en fraai gefilmd in zwartwit, maar inhoudelijk schiet dit surrealistische verhaaltje over een teruggetrokken man (Albert Birney), die op pad moet in het geavanceerde computerspel van de titel om zijn verwenen hond terug te vinden, flink tekort. Het lage budget maakt wat dat betreft niet zoveel uit; het is het saaie script dat de film uiteindelijk de das omdoet. Jammer, want er zijn veel leuke visuele details en het eind jaren '80-sfeertje is geinig getroffen.

Onbestendige maar wel vermakelijke documentaire, waarin onderzoeksjournalist Louis Theroux in de manosfeer duikt, een ideologische wereld waarin de ideeën van jonge mannen over mannelijkheid en man-zijn worden hervormd. De influencers die Theroux ontmoet zijn zonder uitzondering bloedirritant en hun denkbeelden volledig van de pot gerukt, tegen het beangstigende aan. Het levert een aantal hilarische scenes op, maar Theroux krijgt amper kans zijn ding te doen. Dat doen die idioten zelf wel.

Beetje oubollig geconstrueerde documentaire over de Nieuw-Zeelandse race-pionier Bruce McLaren, wiens naam uiteindelijk synoniem is geworden voor de autosport. De nagespeelde scenes die sporadisch het tijdsbeeld tot leven moeten brengen zijn storend en aanvankelijk is de materie weliswaar onderhoudend maar niet bepaald bijzonder. Naar het einde toe wint de documentaire echter aan emotionele stootkracht, met een aantal aangrijpende interview-fragmenten.

Emotionele documentaire over de beginjaren van de band, met bijzondere aandacht voor de invloed van de oorspronkelijke gitarist Hillel Slovak, die in 1988 overleed. De beperkte opzet is frustererend, zo eindigt de documentaire bij de definitieve doorbraak, maar de openhartige interviews met Flea en Anthony Kiedis maken veel goed.

Een soort omgekeerde versie van The Terminator, met Sam Rockwell goed op dreef als een tot het uiterste gedreven tijdreiziger die de wereld wil beschermen tegen een kwaadaardige kunstmatige intelligentie. Te lang, met een paar subplots die makkelijk geschrapt hadden kunnen worden, en niet bepaald subtiel, maar er valt evenwel veel te genieten en de film heeft een aanstekelijke energie.

Als je het gelijknamige boek van David Koepp kent een lichte tegenvaller, hoewel best oké. Plot, personages, humor en spanningsopbouw zijn hier in filmvorm net wat minder, ook al is het script tevens van Koepp's hand. De cast doet het evenwel leuk en de overwegend smerige special effects zijn zeer vermakelijk.

Interessante mengeling van science fiction en aktiethriller, over een wanhopige moeder (Michaela McManus) die door parallelle universums reist om wraak te nemen op de moordenaar van haar dochter. Het script is soms iets te ambitieus voor het lage budget en de film kakt op bepaalde momenten flink in, maar de grimmige sfeer en het degelijke spel van de cast maken veel goed.

vote posted

Vreemd, licht surrealistisch drama over de militaire dictatuur in het Brazilië van de jaren '70. Bepaalde scenes zijn erg sterk en het constante gevoel van dreiging is knap getroffen, maar de film als geheel is helaas behoorlijk saai en veel te lang. De vlak uitgewerkte personages helpen ook niet mee.

Laat, matig vervolg waarin na 37 jaar de grachten van Amsterdam opnieuw bloedrood kleuren. Het origineel was al niet bepaald geloofwaardig maar blijkt bijna een documentaire vergeleken met deze nonsens. Verstand op nul dus. Wanneer dat je lukt (en je de foeilelijke special effects door de vingers ziet) valt er nog wel het één en ander te genieten. Huub Stapel en Holly Mae Brood doen het leuk in de hoofdrollen en er is net voldoende spanning en sensatie om het geheel drijvende te houden. Leuke cameo ook van Jan Doense, producent van de docu De Dick Maas Methode.

Aardige aktiefilm met science fiction-elementen, over een mysterieus object dat dood en verderf zaait tijdens een trainingsmissie van een groep amerikaanse militairen. De vlakke personages en de onnodig melodramatische plot zorgen niet bepaald voor een jubelstemming, maar de aktiescenes en de special effects zijn dik in orde, zodat deze Predator-wannabe uiteindelijk best oké uitpakt.

Leuke aanvulling op de reeks, deze visueel spectaculaire animatiefilm die zich volledig afspeelt op Cybertron, de thuisplaneet van de titelfiguren. De aktiescenes zijn nogal druk en chaotisch in beeld gebracht, maar afgezien daarvan ziet alles er bijzonder fraai en kleurrijk uit. De plot steekt ook best leuk in elkaar en de stemmencast is eersteklas.

Onderhoudende zwarte komedie over twee bevriende stellen die voor een onmogelijke keuze komen te staan nadat hun puberdochters tijdens een gezamenlijke vakantie betrokken raken bij een ongeluk. Het akteerwerk laat her en der te wensen over, met vooral Thekla Reuten behoorlijk theatraal en over de top, maar de onderhuidse spanningen, de wrange humor en het centrale dilemma weten wel te boeien. Stijlvolle regie ook van Mike van Diem.

Aparte argentijnse romantische komedie, waarin de twee hoofdpersonen dicht bij elkaar wonen in Buenos Aires maar zich nooit bewust zijn van de ander. Echt romantisch wordt het dan ook niet. De rake observaties over het leven in een metropool en de leuke visuele aanpak, met veel aandacht voor de lelijke architectuur van de stad, maken er evenwel iets bijzonders van. Niet helemaal geslaagd, maar door de onderkoelde humor en de originele insteek van plot en personages wel de moeite waard.

Bovengemiddeld aktiewerkje, stijlvol geregisseerd en voorzien van een degelijke cast. Jason Statham is zijn gebruikelijke stoïcijnse maar sympathieke zelf en hij krijgt goed tegenspel van de leuke Bodhi Rae Breathnach, waar we vast meer van gaan zien in de naaste toekomst. Qua plot en aktiescenes hebben we het allemaal wel eens eerder en beter gezien, maar de film heeft een aangenaam tempo en beschikt over een indrukwekkende, lekker dreigend klinkende soundtrack.

Bedachtzame science fiction-film, rustig opgebouwd en intelligent uitgewerkt. Over een tijdsspanne van duizenden jaren overlappen drie verhaallijnen elkaar. Er wordt iets teveel de tijd genomen met het introduceren van de personages en er is een gebrek aan spanning en spektakel, maar uiteindelijk steekt het script toch wel mooi in elkaar, al moet de film het duidelijk van de ontknoping hebben. Van regisseur Andrew Stanton in ieder geval wel een verbetering ten opzichte van zijn vorige science fiction-film, de miskleun John Carter.

Leuk, eindelijk weer eens een piratenfilm, al valt het resultaat dan helaas wel een beetje tegen. Aktie genoeg, maar inmiddels moet je als filmmaker wel met betere vechtchoreografie voor de dag komen om indruk te maken. Plot en personages stellen daarnaast niet heel veel voor. Jammer, want dit had wel enige potentie.

Voorspelbaar uitgewerkt maar wel sympathiek verhaaltje over een uitgerangeerde basketbalscout (Adam Sandler) die in het buitenland op een jonge, getalenteerde basketballer stuit. Sandler's charisma en humor trekken de kijker door de melodramatische plot heen, zodat het toch nog leuk wordt. Regisseur Jeremiah Zagar zorgt daarbij voor veel energie en visueel vermaak. Vooral de inventieve montage is eersteklas.