Log

vote posted

vote posted

Spannende, mysterieuze film over een wiskundige (Josh O'Connor) die overheidsgeheimen heeft gestolen en dreigt deze openbaar te maken. Terwijl hij achtervolgt wordt door de geheime dienst blijkt dat de geheimen betrekking hebben op contact met buitenaards leven. Herhaaldelijk doet de film denken aan Spielberg's eerdere Close Encounters Of The Third Kind, al wordt dat niveau helaas nergens gehaald. Niettemin zeer de moeite waard, met een aantal originele en indringende scenes die technisch knap gerealiseerd zijn, mede door het geweldige camerawerk van Janusz Kaminski. De finale heeft een beetje goodwill van de kijker nodig, maar ik kon er wel iets mee.

Niet overal even geloofwaardig, maar dit aktiedrama over een veroordeelde generaal (Robert Redford) die het in een militaire gevangenis aan de stok krijgt met de cipier (James Gandolfini) is verder wel zeer onderhoudend en bij vlagen behoorlijk spannend. Eén en ander wordt ook vakkundig opgebouwd richting de spectaculaire finale. Strak geregisseerd door Rod Lurie en voorzien van een prima cast. Robin Wright heeft een klein rolletje en staat niet op de credits.

Weinig van verwacht en toch een tegenvaller. Dit uitstapje naar het grote scherm zakt na een solide eerste uur in als een pudding, voornamelijk door een gebrek aan plot en het volledig wegvallen van enig tempo. Personages en dialogen zijn overigens ook niet om over naar huis te schrijven. Wat de boel nog een beetje overeind houdt is de leuke creature design, met heel wat nieuwe en vooral vreemde wezens, en de sporadisch inventieve vormgeving. Helaas is er tegelijkertijd sprake van een te overdadig gebruik van CGI en is de montage te hak-op-de-tak. Terug naar het televisiescherm dan maar, waar de hoofdpersoon en zijn maatje beter tot hun recht komen.

Bijna 75 jaar geleden werd er al een versie van The Odyssey uitgebracht, zij het wat gemankeerd en minder spectaculair. De italiaanse productie heeft echter zeker zijn charme en ziet er vooral visueel nog best indrukwekkend uit. Het trage eerste half uur is een nadeel, net als de malle italiaanse nasynchronisatie van Kirk Douglas. Wanneer de focus ligt op de belevenissen van de hoofdpersoon komt de vaart er gelukkig wat meer in en leeft de boel flink op.

Zeldzaam gruwelijke en naargeestige martelporno (letterlijk) uit Japan, kort maar wel krachtig. De minimalistische plot en de schetsmatig uitgewerkte personages komen de film niet ten goede, maar omdat de film technisch vrij sterk in elkaar zit, met eersteklas make-up effecten en degelijk camerawerk, blijf je toch aan het scherm gekluisterd. Althans, als je een sterke maag bezit. Een naar, nihilistisch werkje.

Een cool in beeld gebrachte auto-achtervolging in Londen halverwege de film, maar afgezien daarvan is dit een benedenmaatse Tom Clancy-verfilming. Plot en personages weten niet te boeien en hoofdrolspeler John Krasinski functioneert hier duidelijk op de automatische piloot. Jammer, want regisseur Andrew Bernstein brengt alles verder wel stijlvol in beeld. Gevalletje stijl boven inhoud derhalve.

Leuke, zij het wat vergezochte en onwaarschijnlijke late sequel. De kleurrijke personages bleken de grote troef van de eerste film en moeten ook ditmaal de kar trekken, aangezien de plot niet veel voorstelt. Het is allemaal net sympathiek en grappig genoeg om de aandacht er bij te kunnen houden, met ook nu weer een glansrol voor Stanley Tucci.

Vermakelijke luchtige misdaadfilm over elf vrienden, die elkaar kennen uit WOII, die een plan bedenken om de vijf grootste casino's van Las Vegas in één nacht te beroven. De film heeft last van tempoproblemen, met een te breed opgezet eerste uur en een nogal afgeraffelde finale, maar de leuke cast en de vaak grappige dialogen maken er alsnog iets bijzonders van. Mijn voorkeur gaat evenwel uit naar de stijlvolle remake van Steven Soderbergh.

Een misser van de doorgaans betrouwbare regisseur André Øvredal. Na een veelbelovend en behoorlijk eng begin zakt de film al snel door het ijs en komt het niet meer goed. Veel meer dan wat goed getimede schrikmomenten heeft de film dan niet meer te bieden. Plot en personages zijn suf en de finale is hopeloos clichématig.

Onbehaaglijke, surrealistische film over een meubelverkoper (een uitstekende Chiwetel Ejiofor) die een andere dimensie ontdekt via een doorgang in zijn winkel. Het lage tempo zal niet iedereen aanspreken, net als de aparte visuele aanpak, maar ik ging er volledig in mee. De film bouwt ook vakkundig toe naar een behoorlijk enge en intense climax, die voor net genoeg antwoorden zorgt om bevredigend te zijn. Fans van het werk van David Lynch kunnen blind toehappen.

Lekkere knokfilm uit Hongkong met vrijwel continu aktie en spektakel, kunstig in beeld gebracht, met Xie Miao en Joe Taslim in sympathieke hoofdrollen. Er wordt een leger aan bad guys over hen uitgestort, zodat ze continu wat te doen hebben en de kijker amper de tijd heeft zich te storen aan de simplistische plot en dialogen. Het betere beukwerk, zullen we maar zeggen.

Best grappige maar uiteindelijk behoorlijk grimmige en uitzichtloze film over een alcoholist die alle zeilen bij moet zetten om te kunnen blijven functioneren. Sterk spel van Ray Milland en vakkundig geregisseerd door Billy Wilder, al zal de onherroepelijke neerwaartse spiraal van de hoofdpersoon niet iedereen kunnen bekoren.

Dit debuut van regisseur Ron Howard (hier ook te zien in één van de hoofdrollen) is een rommelig maar best vermakelijk komisch aktiewerkje, dat ondanks het lage budget (want Roger Corman produceerde) behoorlijk spectaculair oogt. De prominent in beeld gebrachte auto-achtervolgingen en voortdurende chaos doen denken aan grotere films als Used Cars, 1941 en The Blues Brothers, maar deze Grand Theft Auto was hen in ieder geval een aantal jaar voor. Broer Clint en vader Rance Howard duiken hier al op in bijrolletjes en Joe Dante was verantwoordelijk voor de montage.

Typisch taaie maar wel interessante film van Ingmar Bergman, over een geesteszieke jonge vrouw (Harriet Andersson) die de vakantie doorbrengt op een afgelegen eiland, samen met haar man, haar vader en haar jongere broer. Wanneer haar ziekte verergert worden haar geliefden gedwongen na te denken over hun leven en over God. Sfeervol in beeld gebracht en mooi gespeeld, al blijven de personages flink op afstand.

Indrukwekkend speelfilmdebuut van regisseur Curry Barker, die hier op kunstige wijze humor en horror weet te combineren. Het script laat sporadisch te wensen over en lang niet alle gebeurtenissen zijn even logisch, maar wat Barker aan enge, intense sfeer weet neer te zetten maakt veel goed. En wat een rol van Inde Navarrette, fenomenaal.

Onderhoudende maar nogal op veilig spelende biopic, met Jaafar Jackson (zoon van Jermaine en neef van) prima in de hoofdrol. Hij lijkt niet heel erg op Michael maar beheerst zijn moves en mimiek tot in de puntjes. Verder sterk spel van Colman Domingo als tirannieke vader en leuke bijrolletjes van oa Miles Teller en Mike Myers. De cgi-kinderboerderij komt iets te prominent in beeld en de overige Jackson's krijgen amper tijd toebedeeld, maar gezegd moet worden dat regisseur Antoine Fuqua er wel een visueel spektakel van heeft weten te maken. Naar verluidt komt er een vervolg, dat zich richt op de jaren '90 en daarna.

Een nederlandse folkhorror! Dat klinkt helaas aantrekkelijker dan het is. Het tempo ligt bijzonder laag, de personages zijn vlak en de plot is uiteindelijk veel te vrijblijvend. Steeds wanneer het interessant lijkt te gaan worden volgt onverbiddelijk teleurstelling. Jammer, want de film heeft wel wat sfeer in huis (die zwartwit archiefbeelden missen hun uitwerking niet) en de locaties zijn goed getroffen. Eng, spannend of intrigerend wil het helaas niet worden.

Regisseur Renny Harlin is al een jaar of 25 het padje behoorlijk kwijt, maar hij komt nu toch onverwachts op de proppen met een alleraardigste rampen- annex haaienfilm. Plot en dialogen zijn niet bepaald van hoog niveau, maar de personages zijn sympathiek en de film is bij vlagen behoorlijk spannend. Ook visueel wordt er naar behoren uitgepakt, met inventief camerawerk en acceptabele special effects. Alleen blijft het zoals altijd behelpen met die CGI-haaien.

Levendiger en grappiger dan het vorige deel, wat met name te danken is aan de aanwezigheid van Karl Urban als Johnny Cage. Hij is feitelijk nogal miscast maar weet wel wat leuks van zijn rol te maken. Verder de gebruikelijke doorzichtige cgi-toestanden en (sporadisch) inventieve moordpartijen. Plot en personages zijn wederom van bordkarton.

Niet verkeerd, deze mengeling van science fiction en misdaadkomedie, maar de toonzetting is onevenwichtig en de film is flink te lang. Voornaamste pluspunt is de sterke hoofdrol van John Boyega, die de film met gemak weet te dragen. Jamie Foxx en Teyonah Parris zijn ook leuk. Jammer dat de boel op cruciale momenten inkakt, waardoor de film uiteindelijk niet boven het maaiveld uit weet te komen.

Wrang, vaak pijnlijk maar ook wel weer komisch relatiedrama, een beetje beperkt qua plot maar net boeiend genoeg. Robert Pattinson en Zendaya doen het prima in de hoofdrollen en regisseur Kristoffer Borgli begint inmiddels een eigen subgenre te ontwikkelen. Plaatsvervangende schaamte dus weer, herhaaldelijk.

Mooie film, gebaseerd op het gelijknamige boek van Shelby Van Pelt, over de ontluikende vriendschap tussen twee schoonmakers (Sally Field en Lewis Pullman) in het fictieve havenplaatsje Sowell Bay. De gimmick van de pratende octopus (met de stem van Alfred Molina) die centraal in het verhaal staat werkt verrassend goed en plot en personages ontvouwen zich op een bijzonder aangename manier, resulterend in een aangrijpende finale waarbij ik het in ieder geval niet droog hield.

Typisch zo'n iconische film waarvan je je hele leven denkt 'm ooit wel gezien te hebben, terwijl dat in mijn geval feitelijk niet zo was. Toch maar gekeken dus, ook al haat ik doorgaans musicals. Gezegd moet worden dat dit wel erg aanstekelijk (en kleurrijk) in elkaar is gezet; de lol en energie spatten van het scherm. De onverwoestbare soundtrack helpt natuurlijk ook flink mee. John Travolta en Olivia Newton-John zijn ontwapenend in de hoofdrollen en zien zich omringd door een eersteklas cast. Het beste gedeelte is wat mij betreft de lange danswedstrijd in de gymzaal, die echt briljant gefilmd en gemonteerd is.

De meer recente films van regisseur Guy Ritchie beginnen te lijken op de formule die Hallmark hanteert; dezelfde akteurs in steeds een andere setting met een min of meer vergelijkbaar plot. Dat is wellicht een beetje onaardig gesteld, temeer omdat Ritchie's films (en series) het aanzien altijd wel waard zijn, maar de kwantiteit dreigt inmiddels de kwaliteit te overstijgen. Deze laatste worp komt wat moeizaam op gang, met heel veel uitleg door ditmaal wel erg laconieke personages en niet bepaald scherpe dialogen. Ongeveer halverwege gaat de boel gelukkig alsnog los en valt er wel het één en ander te genieten. Visueel steekt het allemaal weer netjes in elkaar en de film is vermakelijk genoeg, maar je hebt het gevoel dat Ritchie de aandacht er niet helemaal bij had. Die was in gedachten natuurlijk al weer bezig met zijn volgende vijf projecten.

Na Caveat en Oddity wordt de stijgende lijn voortgezet door regisseur Damian McCarthy. Dit is een onbehaaglijk spookverhaal, met een spannend plot, vermakelijke personages, een aantal effectieve jumpscares en vooral heel veel sfeer. Mooi in beeld gebracht ook; knap hoe er in een overwegend donkere film toch zoveel detail en nuance is aangebracht. In het laatste half uur verloor ik een beetje de aandacht, maar de boel blijft gelukkig wel op de rails. Ik miste alleen het schurftige drummende konijntje uit Caveat, dat in Oddity nog opdook in een korte cameo. Wellicht heb ik 'm ergens gemist. Overigens is er wel weer een naargeestig konijn-gerelateerd motief aanwezig.

Eersteklas documentaire over de lange carrière van televisiepersoonlijkheid Ed Sullivan, die grote bekendheid verwierf als presentator van het baanbrekende The Ed Sullivan Show. Dit variétéprogramma genoot zijn grootste populariteit in de jaren vijftig en zestig en doorbrak barrières door zwarte artiesten te boeken. Een imposante stoet grote namen trekt langs in archiefbeelden en zowel de interviewfragmenten als de door AI gerecreëerde stem van Sullivan (die 'voorleest' uit eigen werk) zijn erg goed gedaan.

Uitputtende, zo'n beetjes allesomvattende documentaire over de magistrale science fiction/ horrorfilm The Thing van John Carpenter. Regisseur Ian Nathan hanteert min of meer dezelfde aanpak als bij zijn eerdere Aliens Expanded en haalt alles en iedereen uit de kast om er iets moois van te maken. Zelfs Matthijs van Heijningen Jr., die de prequel uit 2011 regisseerde, komt uitgebreid aan het woord. Jammer dat makeup-legende Rob Bottin er niet bij is, maar ja, die is er nooit bij. Afgezien daarvan komt iedereen die nog in leven is opdraven om ons te voorzien van mooie anecdotes. Met bijna vijf uur speelduur natuurlijk aan de belachelijk lange kant, wellicht dat dit soort projecten toch beter werkt als serie, maar voor fans van de film (en wie is dat nu niet) is het smullen geblazen.

Aanvankelijk intrigerende maar al snel dodelijk saaie science fiction-film over een veroordeelde man (regisseur Mark Fischbach) die op de dorre maan dorre maan AT-5 (niet te verwarren met de amsterdamse televisiezender) een onduidelijke missie uitvoert in een onderzeeër. Gedurende de hele film bevinden we ons in de onderzeeër, een gimmick die snel gaat vervelen, mede door het ontbreken van een boeiend plot. Hier had makkelijk een half uur uitgeknipt kunnen worden. Fischbach doet het niet eens zo slecht in de hoofdrol en ook als regisseur heeft hij wel wat te bieden, maar het ultra-lage tempo en gebrek aan aktie gaan ten koste van de spanning en het mysterie.

Sterke laatste film van Humphrey Bogart, hier uitstekend als aan lager wal geraakte journalist die zijn ziel verkoopt aan de louche wereld van het professionele boksen. Rod Steiger is ook indrukwekkend als zijn schimmige nieuwe werkgever. De plot steekt intelligent in elkaar en het script heeft zinnige dingen te zeggen over corruptie en integriteit. Niet alle elementen komen even goed uit de verf, maar de film is sfeervol en zeer onderhoudend.