Log

vote posted

vote posted

vote posted

vote posted

Bombastische, Michael Bay-achtige russische science fiction-film over een buitenaards schip dat boven Moskou wordt neergeschoten. De plot zit vol gaten en de onlogische ontwikkelingen volgen elkaar in hoog tempo op, maar toch... Visueel steekt de film indrukwekkend in elkaar, met eersteklas camerawerk en uitstekende special effects. De personages zijn ook best leuk en eigenlijk is de film stiekem erg vermakelijk, ondanks de lange speelduur. Gevolgd door Attraction 2: Invasion. Die ga ik zeker ook kijken.

Deprimerende, sombere verfilming van het deprimerende, sombere gelijknamige boek van George Orwell. Prachtig sober camerawerk van Roger Deakins en sterk spel van John Hurt en Richard Burton, maar naast een beklemmende naargeestige sfeer heeft de film niet heel veel te bieden. Toch is dit een fascinerende, zij het bijzonder grimmige kijkervaring. Amper gedateerd overigens, iets dat waarschijnlijk een hoop zegt over de huidige staat van de wereld.

Eersteklas documentaire over de legendarische soulgiganten, van het prille begin eind jaren '60 tot de wereldwijde roem in de jaren '70 en daarna. Mooi om te zien hoe de muziek van deze band generaties en grenzen overstijgt. Natuurlijk is dit grotendeels een portret van bandleider Maurice White, een complex persoon die er niet altijd even goed af komt, maar hij wordt door regisseur Questlove wel eerlijk en met veel affectie neergezet, deels aan de hand van archiefopnamen en deels door middel van interviews met familie- en bandleden. Al met al een fraai in elkaar gezet muzikaal document.

Araki is doorgaans een acquired taste en ook dit werkje, zijn eerste na een landurig verblijf in televisieland, zal niet voor iedereen weggelegd zijn. Ik kon er wel om lachen. Olivia Wilde en Cooper Hoffman zijn prima in de hoofdrollen en script en dialogen zijn spitsvondig en fris. Leuk ook om Araki-huisakteur James Duval te zien opduiken, helemaal op het einde.

Langdradige, oersaaie russische film die vooral in het tweede uur volledig de weg kwijt raakt. Aanvankelijk zijn de personages en de dialogen nog wel te trekken, maar dan loopt de boel onherroepelijk vast en kruipt de film naar een nietszeggend einde. Mooi openingsshot overigens, dat helaas niet representatief is voor de rest van deze wazige prent.

Dodelijk saaie miskleun van regisseur Nicolas Winding Refn, die sinds zijn doorbraak met Drive (2011) duidelijk het padje een beetje kwijt is. Dit is wat mij betreft zijn slechtste film tot nu toe, voorzien van een kansloos plot, onbenullige personages en een kitscherige neon vormgeving die pijn doet aan de ogen. De private hell uit de titel slaat dan ook meer op de kijker dan op de inhoud van de film.

Niet bepaald spannend en er zijn plotgaten groot genoeg om een vrachtwagen doorheen te rijden, maar toch heeft deze film wel wat. Waarschijnlijk vooral omdat dit helemaal mijn genre is. Daardoor kan ik bepaalde tekortkomingen wat makkelijker door de vingers zien. De onderlinge verhoudingen tussen de personages zijn fraai uitgewerkt en her en der zijn er rake emotionele momenten. De cast presteert daarnaast naar behoren en visueel is alles netjes verzorgd.

Zeer onderhoudende zwarte komedie met een dramatische ondertoon, over overwerkte, onderbetaalde en bijna opgebrande hulpverleners op een ambulance. Herhaaldelijk voelt de film aan als een aanklacht tegen het haperende amerikaanse zorgsysteem, maar gelukkig wordt de boodschap niet door je strot geduwd. Rainn Wilson is perfect gecast in de cynische hoofdrol en de film steekt vlot en overtuigend in elkaar.

Minste deel tot nu toe, wat mij betreft, wellicht door de wat meer fragmentarische aanpak en het naar de achtergrond delegeren van Woody (Tom Hanks). De plot is ditmaal vooral gericht op de lotgevallen van Jessie (Joan Cusack), die ik altijd al minder leuk vond. Genoeg grappige momenten en qua animatie en stemmencast blijft het allemaal top, maar al met al geen hoogvlieger.

Vrij originele australische horrorfilm over twee tienerjongens die hun seksualiteit beginnen te ontdekken maar daarbij worden gehinderd door een gewelddadige entiteit. Sterk spel van de twee hoofdrolspelers en sfeervol in beeld gebracht, al is de film aan de trage kant en zijn er niet meer dan een handjevol enge momenten. Maar die zijn dan wel behoorlijk effectief. Doet hier en daar wel wat denken aan genregenoot It Follows.

De Stath op standje automatische piloot in deze weinig tot de verbeelding sprekende Die Hard op een schip. Botte aktie genoeg, maar plot en personages zijn echt minimaal uitgewerkt. En spannend wordt het al helemaal niet.

Interessante documentaire over het maken van de megaflop Megalopolis, die tot de dag van vandaag nog geen $15 miljoen heeft terugverdiend op een budget van $120 miljoen. Francis Coppola, die alles uit eigen zak heeft betaald, lijkt reeds vanaf dag 1 als een kip zonder kop rond te lopen, omringd door een indrukwekkende cast die niet lijkt te weten in wat voor film men meespeelt. Na het kijken van de film weet ik dat ook nog steeds niet. Regisseur Mike Figgis is niet al te kritisch over de waanzin die hij filmt en laat hier en daar wat kansen onbenut, maar overwegend is dit een onderhoudende documentaire over één van de meest vreemde en onbegrijpelijke megalomane projecten die ooit van de grond zijn gekomen.

Teleurstellende komedie, onnodig vuilgebekt en veel te lang. Begint nog wel grappig, maar zodra de twee politiemannen in beeld komen gaat het verhaal langzaam maar zeker de mist in. Hier en daar een leuk moment en de vriendschap tussen Hill en Cera is redelijk goed uitgewerkt, maar de film is te platvloers en eentonig. Wanneer we tegen het einde ook nog een hypocriete moraal in de maag gesplitst krijgen is de lol er helemaal af.

Dodelijk saaie film over een viertal vrienden die vast komen te zitten op een eindeloze weg ergens in een bos. De dialogen zijn aanvankelijk best grappig en het concept heeft wel enige potentie, maar al snel komen plot en personages krakend tot stilstand en is het doorbijten tot het onbestendige einde. Een enkel eng moment om je bij de les te houden, maar overwegend erg eentonig en niet boeiend.

Prima western die herhaaldelijk aan genregenoot High Noon doet denken. Glenn Ford en Van Heflin zijn uitstekend in de hoofdrollen, de film is spannend opgebouwd en het zwartwit camerawerk is bijzonder sfeervol. Zo maakt Hollywood ze niet meer. O wacht, toch wel. De remake van James Mangold uit 2007, precies 50 jaar later, mag er ook zijn.

Onevenwichtige maar zeer vermakelijke aktiefilm over een simpele ziel (Kim Woo-Bin) die toevallig betrokken raakt bij een misdrijf en daarna geknipt blijkt om recidivisten in toom te houden. Het blijkt voornamelijk om zedendelicten van de ergste soort te gaan, iets dat je niet snel als onderwerp in bijvoorbeeld een amerikaanse film zou zien. Niet alle aspecten van de film komen even goed uit de verf, maar het hart zit op de juiste plaats en Woo-Bin is perfect gecast. Na een geweldige aktiescene op ongeveer tweederde heeft de film duidelijk moeite dit niveau vast te houden en de uiteindelijke climax valt dan ook helaas wel wat tegen.

Lekker trashy drama met thriller-elementen, toewerkend naar een voorspelbare maar best vermakelijke climax. De film moet het duidelijk hebben van de aantrekkelijke cast en die stelt niet teleur. Sydney Sweeney en Brendan Sklenar lopen rond alsof ze zich in Fifty Shades Of Grey bevinden en Amanda Seyfried gaat volledig los. Uiteindelijk te lang voor de vrij karige plot en zo dik aangezet dat het soms bijna komisch wordt, maar ach, ik heb me er wel mee vermaakt.

Goedkoop gemaakte, in slechts een paar dagen geschoten zwarte komedie over een vleesetende plant die de smaak van mensenvlees te pakken krijgt. Ondanks de korte speelduur zeurt de boel te lang door, maar de personages zijn vermakelijk en de dialogen vaak erg grappig. En dan is daar natuurlijk ook nog het hilarische bijrolletje van Jack Nicholson.

Groots opgezet maar nogal wisselvallig historisch spektakel, met vooral een behoorlijk saai eerste uur. Daarna valt er wel het één en ander te genieten, al is de film nergens echt indrukwekkend of meeslepend. Daar zijn de personages te weinig charismatisch en de gebeurtenissen te tam voor. Leuk overigens om een piepjonge Brigitte Bardot in een vermakelijk bijrolletje te zien.

vote posted

vote posted

Vaak erg grappige film over een uitgeblust stel (Seth Rogen en Olivia Wilde, die hier ook regisseert), dat bezoek krijgt van de eccentrieke bovenburen (Edward Norton en Penelope Cruz), waarna de sluimerende relatieproblemen op pijnlijke (maar vaak wel hilarische) wijze aan het licht komen. Rogen is geweldig in de ogenschijnlijk speciaal voor hem geschreven hoofdrol; de rest van de cast doet het ook prima. Sporadisch iets te druk en halverwege dreigt de boel een beetje te ontsporen in geforceerde en flauwe toestanden, maar gelukkig houdt Wilde de boel vakkundig op de rails. De opdringerige muziek is overigens wel echt irritant.

Leuke romantische komedie over een neurotische (uiteraard) filmcriticus (Woody Allen) die na zijn scheiding op zoek gaat naar een nieuwe vlam. In zijn fantasieën krijgt hij dubieus advies van Humphrey Bogart, die hem vertelt hoe hij met vrouwen om moet gaan. Je zou zweren dat Allen tevens de regie heeft gedaan, aangezien dit naadloos binnen zijn oeuvre past, maar dat was toch echt Herbert Ross. Soms een beetje flauw maar overwegend grappig. Overigens was dit de eerste samenwerking tussen Woody Allen en Diane Keaton.

Aardige zweedse thriller, gebaseerd op het boek Skumtimmen van Johan Theorin. Plot en personages komen wat moeizaam op gang en heel spannend wil het niet worden, maar de gimmick van de twee tijdlijnen werkt naar behoren en visueel is alles netjes verzorgd. Vooral de flashbacks die zich afspelen in het Havana van de jaren '70 zijn fraai gerealiseerd. De plot steekt uiteindelijk mooi in elkaar en alles wordt bevredigend afgerond.

Regisseur Frank Capra was naar verluidt zo teleurgesteld na de opnamen (vooral door de voortdurende strijd op de set tussen hoofdrolspelers Glenn Ford en Bette Davis) dat hij de handdoek in de ring gooide en nooit meer een film maakte. De film zelf is overigens zo slecht nog niet, hoewel flink te lang en sporadisch aan de overdreven en flauwe kant. De plot is leuk maar de grappen en grollen worden te lang uitgemolken, waardoor de boel halverwege vastloopt in klucht-achtige toestanden. Afgezien daarvan hebben de personages wel de nodige charme en zijn de dialogen en situaties vaak erg grappig. De film is overigens een remake van Capra's eigen Lady For A Day.

Onevenwichtige mix van humor en drama, met Channing Tatum (hier ook co-regisseur) degelijk in de hoofdrol. De relatie met de door oorlog getraumatiseerde hond van zijn overleden vriend is mooi uitgewerkt, maar veel van de overige personages doen amper ter zake en een aantal gebeurtenissen zijn behoorlijk flauw. Niettemin landen de thema's van de film naar behoren en komt één en ander bevredigend samen in het mooie einde.

Intrigerende, mysterieuze SF-thriller over een onbekend fenomeen waardoor mensen wereldwijd opeens hun huis niet meer kunnen verlaten. De plot is niet erg goed uitgedacht en de boel komt wat laat op gang, maar eenmaal op stoom is dit best een spannend filmpje, met Wagner Moura een beetje miscast maar wel sympathiek in de hoofdrol. Uitstekende special effects ook. Eén en ander gaat helaas net iets te lang door en wordt uiteindelijk behoorlijk afgeraffeld.

Middelmatige, rommelige gothische thriller, gebaseerd op Oscar Wilde's The Picture Of Dorian Gray, over een ijdele jongeman (Ben Barnes) die een duivels plan heeft bedacht om voor altijd jong te kunnen blijven. De plot is best leuk en Colin Firth heeft hier een sterke rol te pakken, maar de overige personages en de visuele uitwerking schieten tekort. En spannend wil het al helemaal niet worden.

Grimmige, meedogenloze afdaling in de hel, met een ongelooflijke lading aan botte en bloederige toestanden. Het gebrek aan humor breekt de film soms een beetje op, net als de iets te lange speelduur. Ook voel je hier minder de aanwezigheid van de demonische krachten uit de eerdere films. Dat is jammer, maar daarentegen kon ik de iets andere insteek en vooral de tomeloze energie van regisseur Sébastien Vaniček zeker waarderen. Visueel haalt hij hier in ieder geval alles uit de kast. Wel jammer van de futloze cgi-finale, die zo weggelopen lijkt uit een Terminator-film.

Druilerig duits drama, gebaseerd op ware feiten, over een jonge, aan epilepsie lijdende vrouw (Sandra Hüller), die hulp zoekt bij een priester en vervolgens te horen krijgt dat ze bezeten is. De hier debuterende Hüller is uitstekend in de hoofdrol, maar plot en personages zijn helaas weinig boeiend, hoe interessant het onderwerp in essentie ook is.

De zoveelste verfilming van het spookverhaal The Turn Of The Screw van schrijver Henry James, en helaas niet zo'n beste. De locatie is mysterieus genoeg, de cast kan ermee door en er zijn een aantal creepy momenten, maar gaandeweg gaat de film uit als een nachtkaars en het onbestendige einde gaat echt nergens over.

Niet best dit, met vooral een erg saaie en slecht geacteerde eerste helft. De boel wordt gered door de laatste 40 minuten, die bestaat uit één lange auto-achtervolging. Die is best aardig in beeld gebracht.

Al net zo'n druk en leeg CGI-rommeltje als James Gunn's Superman, met vooral een hele slechte eerste helft. De introductie van het titelpersonage maakt weinig indruk en aanvankelijk heb je als kijker het idee in een halfbakken Star Wars-film verzeild te zijn geraakt, getuige de niet aflatende parade van vreemde wezens. Het achtergrondverhaal komt laat op gang en is dan nog wel leuk gedaan, maar tegen die tijd is de film niet meer te redden.

Leuk klein filmpje, voorzien van een meer dan degelijke cast, zoals gebruikelijk bij Woody Allen. Timothée Chalamet, hier Allen's alter ego op jonge leeftijd, doet het prima, maar het is vooral de onbevangen Elle Fanning die de show steelt. Weinig nieuws onder de zon verder qua plot en echt grappig wordt het slechts zelden, maar het spitsvondige geheel kabbelt aangenaam voort.

Boeiende documentaire over de australische solo-zeilster Lisa Blair, die non-stop en zonder hulp rond Antarctica wil zeilen. Het epische verhaal zit boordevol uitdagingen en vooral tegenslagen, niet verrassend gezien de barre omstandigheden op zee. Bepaalde scenes zijn logischerwijs gedramatiseerd/ nagespeeld, aangezien Blair geen cameraploeg bij zich heeft, maar gelukkig werkt dit niet al te storend. De interview-fragmenten met Blair en de mensen om haar heen stellen niet zo heel veel voor, maar de belevenissen op zee zijn zeer de moeite waard.

Droogkomische film over het wel en wee op een belgische naturistencamping. Wanneer klusjesman Patrick (een bijna onherkenbare Kevin Janssens) op een dag zijn favoriete hamer kwijtraakt, begint hij aan een zoektocht die resulteert in een existentiële queeste. De maffe maar onderkoeld in beeld gebrachte gebeurtenissen doen sterk denken aan het werk van Alex Van Warmerdam, maar gelukkig doet de film niet aan als goedkoop jatwerk. Regisseur Tim Mielants geeft een eigen draai aan het script en ook visueel weet hij er iets unieks van te maken.

Erg matig filmpje over een groep vrienden die in Thailand vast komt te zitten in de grot uit de titel, waar ze te maken krijgen met een een nogal sterotiepe kwaadaardige haai. Na een best sterk begin zakt de boel langzaam weg in slechte cgi en hysterische toestanden. Kathryn Newton in de hoofdrol geeft de film nog wel wat meerwaarde, maar dit is zeker geen hoogvlieger.