Log

vote posted

vote posted

Leuk, heel mooi vormgegeven duister sprookje, een soort kruising tussen Amélie en Leon. Mads Mikkelsen mag weer eens opdraven in een amerikaanse film als huurmoordenaar maar heeft hier zowaar een erg toffe rol. De scenes tussen hem en de jonge hoofdrolspeelster Sophie Sloan zijn heerlijk onderkoeld en vaak erg grappig. Ook Sigourney Weaver is op dreef in een belangrijke bijrol. De eerste helft van de film is aan de trage en statische kant, mede door het grotendeels ontbreken van diaogen, maar zodra plot en personages los gaan is het genieten.

Degelijke aktiefilm over een stoer (want met baard, althans, de mannen) team van agenten dat op een verdachte verlaten opslagplaats met miljoenen aan contant geld stuit. Achterdocht en intriges volgen. Vlot geregisseerd door klusjesman Joe Carnahan en voorzien van een prima cast (Matt Damon en Ben Affleck zijn op dreef), waardoor dit iets boven het maaiveld uitsteekt. De eerste helft is het beste, met een intens, bijna horror-achtig sfeertje. Daarna wordt het allemaal wat meer standaard en voorspelbaar.

Te dik aangezette tragikomedie over twee muzikanten (Hugh Jackman en Kate Hudson) die een Neil Diamond tributeband beginnen om hun dromen na te jagen. Aan het enthousiaste spel van de hoofdrolspelers ligt het niet, maar de humor is aan de geforceerde kant (Jim Belushi gedraagt zich bijvoorbeeld alsof hij in een slapstick-film zit) en op gegeven moment komt er zoveel overdreven in beeld gebracht drama om de hoek kijken dat het bijna op de lachspieren werkt. De stroperige soundtrack, vol met veel te lang uitgesponnen Neil Diamond-krakers, helpt ook niet mee.

Lekker jaren '60-sfeertje in dit vrij saaie mysterie rond een door fotograaf David Hemmings toevallig gemaakte foto van twee verliefde mensen in een park in Londen. De zoektocht die volgt weet lang niet altijd te boeien en de film is niet bepaald spannend, maar bepaalde plotelementen en de visuele aanpak van de film is wel interessant.

Mooi, knap uitgewerkt en gelaagd drama over de moeizame verstandhouding tussen twee zussen (Renate Reinsve en Inga Ibsdotter Lilleaas) en hun afwezige, egocentrische vader (Stellan Skarsgård). Het script stuitert kunstig heen en weer tussen artyfarty filmhuis-cinema en meer toegankelijk drama, doorspekt met onderkoelde humor. Let bijvoorbeeld op de grappige korte scene waarin Skarsgård zijn piepjonge kleinzoon dvd's van The Piano Teacher en Irreversible kado geeft. Dat komt nooit meer goed! De drie hoofdrolspelers zijn subliem.

Leuke, onderhoudende documentaire die het gigantische productieproces van het achtste (en laatste) seizoen van de HBO-serie Game Of Thrones laat zien. Geen pratende hoofden en er komen ook amper bekende gezichten langs; de focus ligt op de doorgaans onzichtbare mensen die zorgen dat alles soepel verloopt, van de persoon verantwoordelijk voor sneeuw op de set tot de eigenaars van de snackwagen die de figuranten van eten voorziet. Bepaalde momenten hadden wel mogen sneuvelen op de montagetafel en de docu is net iets te lang, maar overwegend biedt dit een fascinerend kijkje achter de schermen.

Fraaie, zelfverzekerd opgebouwde documentaire over één van de meest beroemde foto's ooit en het mysterie erachter. Oorlogsfotograaf Gary Knight en een klein team journalisten beginnen aan een zoektocht naar de waarheid. Aanvankelijk lijkt het een beetje muggenzifterij en vraag je je af hoe de makers met dit onderwerp een hele documentaire kunnen vullen, maar gaandeweg ontvouwt zich zowel een menselijk drama als een steeds groter wordend complot.

Onderhoudende maar helaas nogal van de hak op de tak springende documentaire over journalist Seymour Hersh, die zich al zestig jaar aan de frontlinie van de politieke journalistiek in de Verenigde Staten bevindt. Hersh is een fascinerend, charismatisch persoon en zijn loopbaan kent duizelingwekkende hoogtepunten, zelfs zoveel dat de speelduur van deze docu feitelijk niet toereikend is. Hijzelf en de overdaad aan onderwerpen komen er hierdoor een beetje bekaaid af. De makers hadden er beter een hele serie van kunnen maken.

Lange zit, mede door de min of meer bekende plot, maar al met al best goed gedaan. De imposante cast presteert naar behoren, al is Rami Malek wisselvallig in de hoofdrol. Russell Crowe is daarentegen erg goed als Hermann Göring. De psychologische spelletjes tussen de twee worden door regisseur James Vanderbilt vrij conservatief in beeld gebracht, maar bij vlagen maakt de film dan toch de benodigde indruk. Zo is de scene waarin de gruwelijkheden van de concentratiekampen in de rechtbank worden vertoond (in complete stilte) bijzonder effectief en aangrijpend. En het laatste half uur is gewoonweg van grote klasse.

Verdienstelijke, sfeervolle belgische horrorfilm over een groep jonge padvinders die in de Ardennen stuiten op duistere zaken. Plot en akteerwerk zijn niet bijzonder, maar visueel heeft regisseur Jonas Govaerts de zaakjes goed voor elkaar en de film kent een prima opbouw. De langzaam escalerende gebeurtenissen resulteren uiteindelijk in een spectaculaire en bevredigende finale, waarin de boel heerlijk losgaat.

Langdradige zwarte komedie over de pas ontslagen Man-su (Lee Byung-hun), die zich genoodzaakt ziet zijn concurrentie voor een nieuwe baan uit de weg te ruimen. Visueel ziet de film er tot in de puntjes verzorgd uit en ook op het akteerwerk valt weinig aan te merken, maar de plot sleept zich eindeloos voort en veel situaties zijn aan de flauwe en veel te dik aangezette kant.

Teleurstellend derde deel, flauw en langdradig. Al snel pakt de keuze om de cast te laten afreizen naar Peru voor een avontuur in de jungle verkeerd uit. De vergezochte plot teert op de charme van de personages en probeert de tekortkomingen van het script te compenseren met visueel spektakel, maar echt bijzonder wil het nergens worden. Het einde kent dan gelukkig wel nog wat leuke momenten (en een grappige cameo).

Onweerstaanbaar waargebeurd levensverhaal van John Davidson, die op 15-jarige leeftijd de diagnose Tourette kreeg. Prachtig gespeeld door Robert Ayamaro (en door Scott Ellis Watson op jongere leeftijd) en vaak erg grappig en schrijnend tegelijkertijd. De op veilig spelende, conventionele regie van Kirk Jones is minder indrukwekkend, net als de (gelukkig spaarzame) momenten dat men voor effectbejag gaat, maar overwegend is dit gewoonweg een mooie film.

Een overdaad aan slap gelul in dit toneelmatige komische drama over een groepje bevriende miljardairs die samenkomen voor een luxe weekend in de besneeuwde bergen. Terwijl internationale markten instorten en geweld in het buitenland uitbreekt, komen de onderlinge vriendschappen onder druk te staan. De voortdurende stroom aan hippe dialogen, de beperkte setting en de onsympathieke personages zorgen al snel voor een nogal vermoeiende kijkervaring, al moest ik soms wel lachen om de maffe situaties die gaandeweg ontstaan.

Dubieus jaren '70-werkje over twee doelloze criminelen die hun dagen vullen met stelen en het lastig vallen van vrouwen. Vooral de eerste helft is bijzonder vrouwonvriendelijk en mede hierdoor moeilijk door te komen. De onverbeterlijke personages van hoofdrolspelers Gérard Depardieu en Patrick Dewaere zijn onuitstaanbaar, maar gaandeweg wordt de film gelukkig wel iets boeiender. Het gedeelte met Jeanne Moreau is zelfs erg mooi. Het is helaas niet voldoende om de boel dan nog te redden. Een jonge Isabelle Huppert duikt tegen het einde ook nog op, om direct daarna ontmaagd te worden door beide heren.

Vermakelijk maar nogal druk gemonteerd en afgeraffeld, met een te hoog tempo. Waarom is dat nodig? Alsof de makers bang zijn dat het publiek ieder moment kan afhaken. Jammer, want de personages zijn (nog steeds) charmant en het is leuk om Ralph Macchio te zien opdraven, ook al voegt hij weinig toe.

Fascinerende, knap gemonteerde documentaire over het politiek bewogen jaar 1975 en de keur aan geweldige films die in dat jaar werden uitgebracht. Aan de hand van slim gekozen fragmenten uit die films trekken de gebeurtenissen van 1975 aan ons voorbij en zien we hoe het reilen en zeilen van de Verenigde Staten wordt gereflecteerd door Hollywood. De prima voice-over is van Jodie Foster, die in 1975 te zien was in... Taxi Driver.

Aangrijpend braziliaans drama over een gezin dat uit elkaar wordt gerukt tijdens de militaire dictatuur in 1971. De onderkoelde aanpak, waarbij weinig verdriet en/ of woede wordt getoond, versterkt feitelijk de tragiek van de personages. Dat wat je niet ziet en/ of te weten komt, gekoppeld aan het meedogenloze verstrijken van de jaren, maakt hier behoorlijk indruk. Het tijdsbeeld is subliem; het akteerwerk idem dito.

Eindelijk gezien en viel niet tegen. Een groot Disney-fan zal ik nooit worden, maar dit is wel bovengemiddeld goed, vooral door de simpele maar verrassend doeltreffende plot en de leuke personages. De stemmencast is eersteklas en de animatie kan er ook mee door.

Leuke romcom die zich afspeelt in het hiernamaals. Het script ontvouwt zich op voorspelbare wijze en visueel is het allemaal weinig bijzonder, maar de prima cast maakt er iets leuks van, met ook erg grappige bijrollen. Vooral Da'Vine Joy Randolph en John Early zijn hilarisch als bekvechtende 'adviseurs'.

Visueel weer een ongekend spektakel, maar plot en personages beginnen op hun eind te lopen. Daar kunnen de imposante special effects en overweldigende aktiescenes weinig aan veranderen, hoe geweldig knap alles ook in beeld is gebracht. De film is grotendeels een herhaling van zetten; het nieuwtje is er inmiddels wel een beetje af. De nog komende delen bieden hopelijk wel wat innovatie en vooral een andere setting.

Aangenaam maar iets te voor de hand liggend rechtbankdrama. Visueel erg conventioneel (zeg maar saai) in beeld gebracht door regisseur Clint Eastwood, maar gelukkig zijn plot en personages net boeiend genoeg om dit iets boven het maaiveld uit te laten steken. Prima cast ook. Het voornaamste morele vraagstuk is tevens het meest interessante element van de film.

Vermakelijk melodrama dat zich in het tweede uur zowaar ontpopt tot één van de eerste rampenfilms. De sterrencast maakt er iets moois van; opvallend dat de twee mannelijke hoofdrolspelers beiden overspelige echtgenoten zijn. Net wanneer de boel flink lijkt in te kakken wordt het toch nog spannend en werkt één en ander toe naar een meeslepende finale.

Eersteklas special effects in dit mysterieuze zuid-koreaanse drama over een vloedgolf die de wereld bedreigt, maar gaandeweg lopen plot en personages vast en schildert de film zichzelf in een hoek. De science fiction-aspecten zijn helaas niet de meest interessante elementen van de film. Tevens komt het halverwege tot een spectaculaire climax, waarna de film dit niveau niet meer weet te halen. Richting het einde zeurt alles vervolgens maar een beetje door. Jammer, want bij vlagen is dit op visueel vlak behoorlijk imposant.

Niet heel veel aktie en spektakel in dit vermoedelijk laatste deel van de franchise (althans met Tom Cruise in de hoofdrol), maar toch is de film een stuk beter te pruimen dan het voorgaande Dead Reckoning. Plot en personages komen ditmaal veel beter uit de verf en de film kent een aantal geweldig in beeld gebrachte hoogtepunten, met als uitschieter de lange en intense scene in een nucleaire duikboot. Letterlijk en figuurlijk ijzingwekkend.

Niet beter dan het origineel, maar dit ultragewelddadige vervolg is zeker zo inventief en vermakelijk. Regisseur Jalmari Helander haalt alles uit de kast om de kijker te vermaken en slaagt daar bijzonder goed in. Hier en daar gaan de gebeurtenissen onnodig over de top, maar het geheel blijft over het algemeen stevig op de rails. De heerlijk stoïcijnse hoofdrol van Jorma Tommila en de strak in beeld gebrachte bloederige aktiescenes blijken ook ditmaal onweerstaanbaar.

De titel zegt het al; met de meeste personages in dit typische indie amerikaanse misdaaddrama loopt het niet best af. Sfeervol in beeld gebracht met degelijk akteerwerk van de hele cast, maar plot en dialogen zijn middelmatig, waardoor de film moeite heeft boven het maaiveld uit te komen. Bot geweld en nare toestanden zijn er echter voldoende.

Aan de flauwe en melige kant, dit derde deel in de franchise die wordt getolereerd maar waar niemand echt fan van lijkt te zijn. De plot is onderhoudend genoeg en er is genoeg star power om de malle gebeurtenissen drijvende te houden, maar wanneer het overduidelijke open einde zich aandient verwacht ik niet dat iemand veel meer doet dan de schouders ophalen.

Herzien na ruim 25 jaar. Nog steeds een degelijk politiedrama met een uitstekende atypische sullige rol van Stallone en een supporting cast om u tegen te zeggen. In werkelijk iedere miniscule bijrol komt een akteur van formaat opdraven. De plot is niet geweldig maar kan er mee door; de rake sfeertekening en sterke dialogen maken veel goed.

Een horrorfilm die zich afspeelt in een afgelegen boshut... Helaas, geen Evil Dead-splatterfestijn maar een psychologische afdaling in depressie en paranoia. Toegegeven, bepaalde momenten zijn behoorlijk creepy en visueel tovert regisseur Osgood Perkins een aantal leuke vondsten uit de hoge hoed, maar overwegend zeuren plot en personages maar een beetje door, richting de naargeestige climax.

Middelmatig familiedrama met thriller-elementen. Het begin is nog wel aardig maar daarna is het doorbijten, met vlakke personages en een hoop voorspelbare cq onlogische plotontwikkelingen. Visueel ziet de film er overigens vrij lelijk uit; ergens is het fout gegaan met de kleurenfilters.

Flink gedateerde maar nog steeds levendige en sfeervolle politiefilm over de jacht op een crimineel die er vandoor is gegaan met de dienstwapens van hoofdpersonen Richard Widmark en Harry Guardino. De film mist de stijl en allure van het iets latere Dirty Harry van regisseur Don Siegel, maar toch valt er wel het één en ander te genieten. Widmark is prima in de hoofdrol als doorgewinterde, cynische rechercheur en Henry Fonda is ook goed als uitgekookte politiechef, die een hele slechte dag voor zijn kiezen krijgt.

Vreemd maar uiteindelijk best sterk drama over een jonge vrouw (Jennifer Lawrence) die ergens op het platteland volledig begint door te draaien. Lawrence is subliem in de moeilijke hoofdrol en weet precies de juiste snaar te raken. Robert Pattinson heeft wat minder te doen en is nogal gewoontjes, maar dat komt vooral omdat zijn rol gewoonweg minder goed is uitgewerkt. De non-lineaire en surrealistische aspecten van de film zullen niet iedereen kunnen bekoren, maar passen goed bij het onderwerp.

Te lang uitgesponnen derde deel in de Benoit Blanc-reeks van regisseur Rian Johnson. Ondanks de forse speelduur heeft een groot deel van de imposante cast weinig te doen; eigenlijk heeft alleen Josh O'Connor een rol van formaat. Daniel Craig komt pas na een half uur aankakken. De plot is verder vermakelijk genoeg en de onderkoelde humor in het eerste gedeelte is van grote klasse, maar echt sterk wil de film niet worden. Net als de eerdere twee delen dus.

Een goed idee, deze nieuwe versie van het boek van Richard Bachman (aka Stephen King), maar uiteindelijk is het toch niet helemaal geworden waar ik op hoopte. Daar is de film simpelweg iets te langdradig en net niet spannend genoeg voor. Jammer, want visueel is alles dik in orde en Glen Powell, hoewel niet helemaal overtuigend als aktieheld, doet het verdienstelijk in de hoofdrol.

Redelijke verfilming van het gelijknamige boek van Irvine Welsh. Het begin doet wat geforceerd en te dik aangezet aan, maar gaandeweg wint de film aan kracht. De hier vadsige en ranzige James McAvoy is prima in de hoofdrol. Visueel niet heel bijzonder met veel lelijke overbelichte shots en ook de soundtrack laat te wensen over, maar al met al is de film net energiek en onderhoudend genoeg om te blijven boeien. De schaduw van de superieure Welsh-verfilming Trainspotting blijft echter wel voortdurend over het geheel hangen.

Best onderhoudend, maar deze vlotte science fiction-film met een overdaad aan CGI staat inhoudelijk wel erg ver van het basisgegeven van Predator af. Het is ook allemaal wat tam en bloedeloos. Na Prey en Killer Of Killers de derde Predator-film van regisseur Dan Trachtenberg, maar helaas wel zijn minste.

Fijne misdaadfilm met een zeldzame rol van Walter Matthau als crimineel. Maar uiteraard wel eentje met het hart op de juiste plaats. De film is niet bepaald snel gemonteerd maar heeft evenwel een aangenaam tempo, kleurrijke personages en een spannend plot. Visueel heeft de film de tand des tijds ook prima doorstaan.

Best leuk! K-popsupersterren Rumi, Mira en Zoey gebruiken hun geheime identiteiten als demonenjagers om hun fans te beschermen tegen het altijd aanwezige bovennatuurlijke gevaar. Kleurrijk, aantrekkelijk geanimeerd, met sympathieke personages en een goed gedoseerde mix van drama en humor. De muziek blijft natuurlijk een kwestie van smaak, maar ik vond dat de zoetsappige maar o zo catchy liedjes subliem in het geheel waren verwerkt.

Interessante, zij het sporadisch iets te hoogdravende documentaire over de diepgaande impact en blijvende invloed van de film The Texas Chainsaw Massacre. Vijf uiteenlopende bewonderaars (Patton Oswalt, Takashi Miike, Alexandra Heller-Nicholas, Stephen King en Karyn Kusama) komen uitgebreid aan het woord. De observaties en theorieën gaan soms wat ver, maar overwegend is de duidelijk liefdevol in elkaar gezette docu boeiend genoeg.

Geforceerde, ADHD kerstfilm die in alle haast vergeet charmant en magisch te zijn. Het is vooral flauw en overvol met opzichtige CGI-effecten. Dwayne Johnson en Chris Evans zorgen hier en daar nog wel voor wat vermaak, maar het houdt niet bepaald over. Niet voorbestemd om een kerstklassieker te worden, vrees ik.

Trage, nogal voor de hand liggende thriller met horror-elementen over een eenzame kapster (Najarra Townsend) die geobsedeerd raakt door de levens van haar klanten. Niet slecht gedaan, maar de uitwerking van het gegeven biedt weinig verrassingen en het akteerwerk laat te wensen over. Ook op visueel vlak valt er weinig te beleven. Onder de middelmaat.

Dromerig, poëtisch in beeld gebracht drama over het leven van een simpele dagarbeider (Joel Edgerton) aan het begin van de 20ste eeuw. Sfeer en camerawerk doen sterk denken aan het werk van regisseur Terrence Malick, maar de film heeft voldoende kwaliteit en originele invalshoeken om op eigen benen te kunnen staan. Prachtig spel van de hele cast en de zakelijke voice-over is goed getroffen.

Flauw, te dik aangezet komisch melodrama over een ouder wordende akteur (George Clooney) die terugkijkt op zijn leven tijdens een trip door Italië. Hier en daar een oprecht aanvoelende scene, maar overwegend is dit erg gekunsteld en voor de hand liggend, bevolkt door karikaturen. Vooral de treinreizigers zijn heel erg. Al met al doet dit sterk denken aan italiaanse genregenoten als 8 1/2 en La Grande Bellezza. Twee films waar ik ook al weinig mee kon.

Meer van hetzelfde: leuke special effects, flauw plot, suffe humor en vervelende personages. Hier en daar komt de film tot leven en herinnert regisseur Roar Uthaug ons eraan dat hij ooit een mooie toekomst voor zich had, maar overwegend schiet deze noorse Godzilla-variant hopeloos tekort.

Vergezocht, weinig bijzonder horrorwerkje over de zoektocht naar een onder mysterieuze omstandigheden verdwenen presentatrice van een online programma over paranormale verschijnselen. Wie hoopt op enge Blair Witch-achtige toestanden komt al snel bedrogen uit. Na een intrigerend en best creepy begin komt de klad er al snel in. Debuterend regisseur Chris Stuckmann, tevens een bekend online filmrecensent, bakt er weinig van en stapt in alle valkuilen van het uitgekauwde genre.

Interessante maar hier en daar nogal pretentieuze en langdradige film over seksueel wangedrag op een universiteit. Julia Roberts is geweldig in de hoofdrol als ijzige, afstandelijke docent die gaandeweg steeds meer bij de gebeurtenissen betrokken raakt, maar het script is onevenwichtig en het duurt behoorlijk lang voordat plot en personages van de grond komen. De abstracte soundtrack van Trent Reznor en Atticus Ross is daarnaast behoorlijk irritant en te nadrukkelijk aanwezig.

Visueel spectaculair maar inhoudelijk helaas erg vlak, met een suf plot en oninteressante personages. Vooral het personage Ares (Jared Leto) is volstrekt onduidelijk. Het moet een genadeloze moordmachine voorstellen maar er gaat werkelijk geen enkele dreiging van uit. De visuele effecten zijn eersteklas, de film is stijlvol vormgegeven en de soundtrack van Nine Inch Nails stampt lekker door, maar regisseur Joachim Rønning weet zijn stempel uiteindelijk niet op het materiaal te drukken.