Log

vote posted

vote posted

Spannende, mysterieuze film over een wiskundige (Josh O'Connor) die overheidsgeheimen heeft gestolen en dreigt deze openbaar te maken. Terwijl hij achtervolgt wordt door de geheime dienst blijkt dat de geheimen betrekking hebben op contact met buitenaards leven. Herhaaldelijk doet de film denken aan Spielberg's eerdere Close Encounters Of The Third Kind, al wordt dat niveau helaas nergens gehaald. Niettemin zeer de moeite waard, met een aantal originele en indringende scenes die technisch knap gerealiseerd zijn, mede door het geweldige camerawerk van Janusz Kaminski. De finale heeft een beetje goodwill van de kijker nodig, maar ik kon er wel iets mee.

Niet overal even geloofwaardig, maar dit aktiedrama over een veroordeelde generaal (Robert Redford) die het in een militaire gevangenis aan de stok krijgt met de cipier (James Gandolfini) is verder wel zeer onderhoudend en bij vlagen behoorlijk spannend. Eén en ander wordt ook vakkundig opgebouwd richting de spectaculaire finale. Strak geregisseerd door Rod Lurie en voorzien van een prima cast. Robin Wright heeft een klein rolletje en staat niet op de credits.

Weinig van verwacht en toch een tegenvaller. Dit uitstapje naar het grote scherm zakt na een solide eerste uur in als een pudding, voornamelijk door een gebrek aan plot en het volledig wegvallen van enig tempo. Personages en dialogen zijn overigens ook niet om over naar huis te schrijven. Wat de boel nog een beetje overeind houdt is de leuke creature design, met heel wat nieuwe en vooral vreemde wezens, en de sporadisch inventieve vormgeving. Helaas is er tegelijkertijd sprake van een te overdadig gebruik van CGI en is de montage te hak-op-de-tak. Terug naar het televisiescherm dan maar, waar de hoofdpersoon en zijn maatje beter tot hun recht komen.

Bijna 75 jaar geleden werd er al een versie van The Odyssey uitgebracht, zij het wat gemankeerd en minder spectaculair. De italiaanse productie heeft echter zeker zijn charme en ziet er vooral visueel nog best indrukwekkend uit. Het trage eerste half uur is een nadeel, net als de malle italiaanse nasynchronisatie van Kirk Douglas. Wanneer de focus ligt op de belevenissen van de hoofdpersoon komt de vaart er gelukkig wat meer in en leeft de boel flink op.

Zeldzaam gruwelijke en naargeestige martelporno (letterlijk) uit Japan, kort maar wel krachtig. De minimalistische plot en de schetsmatig uitgewerkte personages komen de film niet ten goede, maar omdat de film technisch vrij sterk in elkaar zit, met eersteklas make-up effecten en degelijk camerawerk, blijf je toch aan het scherm gekluisterd. Althans, als je een sterke maag bezit. Een naar, nihilistisch werkje.

Een cool in beeld gebrachte auto-achtervolging in Londen halverwege de film, maar afgezien daarvan is dit een benedenmaatse Tom Clancy-verfilming. Plot en personages weten niet te boeien en hoofdrolspeler John Krasinski functioneert hier duidelijk op de automatische piloot. Jammer, want regisseur Andrew Bernstein brengt alles verder wel stijlvol in beeld. Gevalletje stijl boven inhoud derhalve.

Leuke, zij het wat vergezochte en onwaarschijnlijke late sequel. De kleurrijke personages bleken de grote troef van de eerste film en moeten ook ditmaal de kar trekken, aangezien de plot niet veel voorstelt. Het is allemaal net sympathiek en grappig genoeg om de aandacht er bij te kunnen houden, met ook nu weer een glansrol voor Stanley Tucci.

Vermakelijke luchtige misdaadfilm over elf vrienden, die elkaar kennen uit WOII, die een plan bedenken om de vijf grootste casino's van Las Vegas in één nacht te beroven. De film heeft last van tempoproblemen, met een te breed opgezet eerste uur en een nogal afgeraffelde finale, maar de leuke cast en de vaak grappige dialogen maken er alsnog iets bijzonders van. Mijn voorkeur gaat evenwel uit naar de stijlvolle remake van Steven Soderbergh.

Een misser van de doorgaans betrouwbare regisseur André Øvredal. Na een veelbelovend en behoorlijk eng begin zakt de film al snel door het ijs en komt het niet meer goed. Veel meer dan wat goed getimede schrikmomenten heeft de film dan niet meer te bieden. Plot en personages zijn suf en de finale is hopeloos clichématig.

Onbehaaglijke, surrealistische film over een meubelverkoper (een uitstekende Chiwetel Ejiofor) die een andere dimensie ontdekt via een doorgang in zijn winkel. Het lage tempo zal niet iedereen aanspreken, net als de aparte visuele aanpak, maar ik ging er volledig in mee. De film bouwt ook vakkundig toe naar een behoorlijk enge en intense climax, die voor net genoeg antwoorden zorgt om bevredigend te zijn. Fans van het werk van David Lynch kunnen blind toehappen.

Lekkere knokfilm uit Hongkong met vrijwel continu aktie en spektakel, kunstig in beeld gebracht, met Xie Miao en Joe Taslim in sympathieke hoofdrollen. Er wordt een leger aan bad guys over hen uitgestort, zodat ze continu wat te doen hebben en de kijker amper de tijd heeft zich te storen aan de simplistische plot en dialogen. Het betere beukwerk, zullen we maar zeggen.

Best grappige maar uiteindelijk behoorlijk grimmige en uitzichtloze film over een alcoholist die alle zeilen bij moet zetten om te kunnen blijven functioneren. Sterk spel van Ray Milland en vakkundig geregisseerd door Billy Wilder, al zal de onherroepelijke neerwaartse spiraal van de hoofdpersoon niet iedereen kunnen bekoren.

Dit debuut van regisseur Ron Howard (hier ook te zien in één van de hoofdrollen) is een rommelig maar best vermakelijk komisch aktiewerkje, dat ondanks het lage budget (want Roger Corman produceerde) behoorlijk spectaculair oogt. De prominent in beeld gebrachte auto-achtervolgingen en voortdurende chaos doen denken aan grotere films als Used Cars, 1941 en The Blues Brothers, maar deze Grand Theft Auto was hen in ieder geval een aantal jaar voor. Broer Clint en vader Rance Howard duiken hier al op in bijrolletjes en Joe Dante was verantwoordelijk voor de montage.

Typisch taaie maar wel interessante film van Ingmar Bergman, over een geesteszieke jonge vrouw (Harriet Andersson) die de vakantie doorbrengt op een afgelegen eiland, samen met haar man, haar vader en haar jongere broer. Wanneer haar ziekte verergert worden haar geliefden gedwongen na te denken over hun leven en over God. Sfeervol in beeld gebracht en mooi gespeeld, al blijven de personages flink op afstand.

Indrukwekkend speelfilmdebuut van regisseur Curry Barker, die hier op kunstige wijze humor en horror weet te combineren. Het script laat sporadisch te wensen over en lang niet alle gebeurtenissen zijn even logisch, maar wat Barker aan enge, intense sfeer weet neer te zetten maakt veel goed. En wat een rol van Inde Navarrette, fenomenaal.

Onderhoudende maar nogal op veilig spelende biopic, met Jaafar Jackson (zoon van Jermaine en neef van) prima in de hoofdrol. Hij lijkt niet heel erg op Michael maar beheerst zijn moves en mimiek tot in de puntjes. Verder sterk spel van Colman Domingo als tirannieke vader en leuke bijrolletjes van oa Miles Teller en Mike Myers. De cgi-kinderboerderij komt iets te prominent in beeld en de overige Jackson's krijgen amper tijd toebedeeld, maar gezegd moet worden dat regisseur Antoine Fuqua er wel een visueel spektakel van heeft weten te maken. Naar verluidt komt er een vervolg, dat zich richt op de jaren '90 en daarna.

Een nederlandse folkhorror! Dat klinkt helaas aantrekkelijker dan het is. Het tempo ligt bijzonder laag, de personages zijn vlak en de plot is uiteindelijk veel te vrijblijvend. Steeds wanneer het interessant lijkt te gaan worden volgt onverbiddelijk teleurstelling. Jammer, want de film heeft wel wat sfeer in huis (die zwartwit archiefbeelden missen hun uitwerking niet) en de locaties zijn goed getroffen. Eng, spannend of intrigerend wil het helaas niet worden.

Levendiger en grappiger dan het vorige deel, wat met name te danken is aan de aanwezigheid van Karl Urban als Johnny Cage. Hij is feitelijk nogal miscast maar weet wel wat leuks van zijn rol te maken. Verder de gebruikelijke doorzichtige cgi-toestanden en (sporadisch) inventieve moordpartijen. Plot en personages zijn wederom van bordkarton.

Regisseur Renny Harlin is al een jaar of 25 het padje behoorlijk kwijt, maar hij komt nu toch onverwachts op de proppen met een alleraardigste rampen- annex haaienfilm. Plot en dialogen zijn niet bepaald van hoog niveau, maar de personages zijn sympathiek en de film is bij vlagen behoorlijk spannend. Ook visueel wordt er naar behoren uitgepakt, met inventief camerawerk en acceptabele special effects. Alleen blijft het zoals altijd behelpen met die CGI-haaien.